บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 51 : ความรักของเราชั่งเปรียบดังการเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    17 ต.ค. 63

เพียงไม่กี่ชั่วยามหลังจากที่พวกเราส่งรายชื่อสมาชิกในกลุ่มให้แก่อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนไป ท้ายสุดก็ได้บทสรุปแล้วว่ากลุ่มใดต้องไปที่แคว้นใดบ้าง

"ตื่นเต้นอ่า ใจจริงๆแล้วข้าอยากไปแคว้นจูที่สุดเลย นานแค่ไหนกันแล้วนะที่ไม่ได้สัมผัสกับทะเล...อยากใส่บิกีนี่!" เซียงฮวามีสีหน้าตื่นเต้นจริงๆแบบที่นางกล่าวออกมา ดวงตากลมโตจดจ้องไปที่อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนไม่ไปไหน สองมือเรียวของนางกุมเอาไว้ที่หน้าอกอย่างภาวนาให้เป็นไปตามที่ตนหวัง

“เอาล่ะ ในเมื่อพวกเจ้าเลือกแล้วว่าจะอยู่กลุ่มใด อาจารย์ก็จะเคารพการตัดสินใจของพวกเจ้า แต่ว่า…ไช่ฮั่วฮวา จ้าวเจียลี่ จูหมิงจู *ซุ่นลี่ ชีหลิน พวกเจ้ามั่นใจแล้วใช่หรือไม่ ว่าในกลุ่มของพวกเจ้าไม่ต้องมีบุรุษก็ได้”

(*เพื่อนในห้อง ไม่เคยกล่าวถึงมาก่อน)

เมื่ออาจารย์หลี่ป๋ายหยุนกล่าวจบ ทุกสายตาภายในห้องก็หันไปมองพวกนาง เป็นจ้าวเจียลี่ที่เอ่ยตอบความข้องใจซึ่งสื่อออกผ่านสายตาของสหายร่วมห้องอย่างชัดเจน

“พวกเรามั่นใจเจ้าค่ะท่านอาจารย์” คำตอบแสดงความมั่นใจทั้งสีหน้าและแววตาทำให้อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนถอนหายใจออกมา แล้วจึงพยักหน้าให้อย่างยอมแพ้

“อืม…เช่นนั้นกลุ่มของพวกเจ้าให้ไปชายแดนใต้ของแคว้นเหลียง” สิ้นคำอาจารย์หลี่ป๋ายหยุน ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา ยังไงเสียให้พวกนางได้อยู่ใกล้หูใกล้ตาของสำนักศึกษาหน่อยก็นับว่าสมควรยิ่งแล้ว แต่เหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้คิดแบบเดียวกับผู้อื่น

“ขออนุญาตเจ้าค่ะท่านอาจารย์ แต่ศิษย์เห็นต่างเจ้าค่ะ” เป็นเซียงฮวานั่นเองที่ยกมือขึ้นแล้วขอแสดงความคิดเห็น

“อืม เชิญกล่าว” อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนผายมือออกเป็นการอนุญาต ส่วนคนที่ได้รับอนุญาตแล้วพยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนรอยยิ้มนึกสนุกไว้ภายใต้ใบหน้าจริงจัง จากนั้นนางจึงกล่าวออกมา

“ก่อนอื่นเลยข้าต้องขอออกตัวก่อนว่าไม่ได้ดูถูกฝีมือของสหายสตรีทั้งหลายในกลุ่มนี้ เพียงแต่ว่าการทำงานบางอย่างก็มีข้อจำกัดของสตรีและบุรุษด้วยเช่นกัน ไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่หากจะให้กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งนั้นมีเพียงแค่เพศเดียว” กล่าวจบเซียงฮวาก็กวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองสีหน้าของผู้อื่นว่ามีความคิดเห็นเช่นไรกันบ้าง

“แล้วอย่างไรต่อ” ไช่ฮั่วฮวากอดอกแล้วเอ่ยถามน้องสาวของตนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ในใจนั้นลุ้นไม่น้อยว่าครั้งนี้นางจะเล่นอันใดอีก

“เช่นนั้นแล้วเราควรมีการแลกเปลี่ยนสมาชิกภายในกลุ่มกันดีหรือไม่เจ้าคะ” เซียงฮวาหันไปถามอาจารย์หลี่ป๋ายหยุน เมื่อเขาเห็นด้วยนางจึงยิ้มออกมาอย่างสมใจ ก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังของตนเองช้าๆ จนดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาเรียวรีคู่หนึ่ง

ส่วนคนผู้นั้น เมื่อเห็นว่าสายตาของนางได้หยุดอยู่ที่เขาก็สะดุ้งเล็กน้อย คำปฎิเสธว่า ‘ไม่นะ’ ที่สื่อออกมาจากทางสายตาของเขาทำให้เซียงฮวานึกขำ 

ด้านเจี่ยนเฉิงเองเขาก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆตั้งแต่ที่นางยกมือแสดงความคิดเห็นแล้ว เขาก็ว่า มีหรือที่นางเคลื่อนไหวเมื่อไรแล้วจะไม่เกิดเรื่อง พอเห็นสายตาของนางที่มองมา ก็ให้แน่ใจแล้วว่าครั้งนี้ตนเองคงไม่รอดเป็นแน่

“เจี่ยนเฉิง!” นั่นไง

เจ้าของชื่อแสร้งยิ้มบางๆออกมาเท่านั้น พยายามเหลือเกินที่จะไม่กัดฟันตัวเองให้ผู้ใดได้พบเห็น ในใจนึกค่อนขอดนางหนักหนาที่ชอบโยนเรื่องอะไรที่ไม่ควรปฏิเสธให้กับเขา เขาจึงทำได้เพียงเดินออกมายืนข้างๆนาง แล้วโค้งตัวลงให้กับอาจารย์หลี่ป๋ายหยุนเท่านั้น

“ท่านผู้นี้ จื่อเจี่ยนเฉิง ผู้อุดมไปด้วยปัญญามากความสามารถของกลุ่มเรา จะเป็นตัวแทนเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่ม โดยให้สมาชิกหนึ่งในกลุ่มนั้นมาอยู่ที่กลุ่มเรา ส่วนกลุ่มเราเลือก…ชีหลินแล้วกันเจ้าค่ะ”

เปิดประเด็นเอง จัดแจงเรื่องราวเองเสร็จสรรพ ราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดทำลายแผนการของนางเสียอย่างนั้น ซึ่งก็น่าแปลกที่ไม่มีผู้ใดเอ่ยคัดค้านนางเลยแม้แต่น้อย ท้ายสุดแล้วกลุ่มของไช่ฮั่วฮวา จ้าวเจียลี่ จูหมิงจู ก็มีสมาชิกที่เป็นบุรุษเข้ามาใหม่คือเจี่ยนเฉิง และอีกหนึ่งบุรุษจากกลุ่มอื่นซึ่งเป็นสหายร่วมห้องด้วยเช่นกัน

“ต่อไป ไช่ปิงฮวา เฉินชิงฉี ซ่งอิงเจีย หลี่จิ้ง ซุ่ยถัง(เพื่อนหลี่จิ้งเพิ่งเคยกล่าวถึง) พวกเจ้าทั้งห้าคนอยู่ไปที่แคว้นจิน” เมื่ออาจารย์กล่าวจบ เซียงฮวาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“กำจัดแคว้นเหลียงกับแคว้นจินไปได้แล้วสอง อย่างไรเสียแคว้นจูก็ต้องตกเป็นของเราอย่างแน่นอน” สีหน้ามั่นใจของเซียงฮวาทำให้เหมยฮวาอดถามขึ้นมาไม่ได้

“นี่เซียงฮวา เราเพียงแค่ไปปฏิบัติงานนอกพื้นที่ ไม่ได้ไปรบ ฉะนั้นแล้วแคว้นจูจึงยังตกเป็นของเราอย่างสมบูรณ์แบบไม่ได้ โอเค”

“ได้อย่างไรกัน…” คำพูดที่จะโต้เถียงสหายตอบกลับไปเป็นอันต้องชะงักลง เมื่ออาจารย์หลี่ป่ายหยุนเริ่มประกาศรายชื่อกลุ่มต่อไปแล้ว นางทิ้งสายตาให้เหมยฮวาเป็นเชิงฝากไว้ก่อน แล้วตั้งใจฟังที่อาจารย์จะประกาศต่อ

“ฝูเฮยหลง เกาจินฉาย จื่อเจี่ยนเฉิง ไช่เซียงฮวา จื่อเหมยฮวา ไปที่แคว้นฝู กลุ่มสุดท้ายที่เหลือให้อยู่ที่แคว้นจู…คำตัดสินทั้งหมดนี้มีผู้ใดคัดค้านหรือไม่” อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนกล่าวจบก็หันหลังไปรินชาใส่จอกเพื่อเป็นการให้เวลาศิษย์ในการตกลงกันเองในกลุ่ม

“ขะ…” เซียงฮวากำลังเอ่ยคัดค้านการตัดสินใจของอาจารย์หลี่ป๋ายหยุน แต่ก็โดนมือของเหมยฮวาปิดปากของตนเองไว้เสียก่อน รูปร่างที่มีไม่แตกต่างกันมากนักแต่เรี่ยวแรงกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิงของทั้งคู่ ทำให้เหมยฮวาดึงเซียงฮวามาหลบเข้าที่หลังของบุรุษในกลุ่มตนไว้เสียมิด ซึ่งบุรุษทั้งสามก็ให้ความร่วมมือดียิ่ง รีบขยับตัวเข้าชิดกันทำหน้าที่ดั่งฉากบังลมก็ไม่ปาน

“อะไรเนี่ยเหมยฮวา!” เซียงฮวาแกะมือที่ปิดปากตนเองออกแล้วกล่าวถามเสียงเบา

“แคว้นไหนก็เอาไปเถอะ เอาไว้เดี๋ยวเรามีเวลาว่างเมื่อไหร่ค่อยหาโอกาสไปแคว้นจูก็ได้ ดีหรือไม่” เหมยฮวาซึ่งไม่ได้สนใจว่าตนเองจะไปที่แคว้นใดเป็นพิเศษกล่าวโน้มน้าวสหายออกมา ตอนนี้นางอยากไปนอนพักผ่อนเต็มที่แล้ว ปวดหลังปวดท้องน้อยไปหมดคล้ายว่าระดูกำลังจะมา

“จิ๊…เช่นนั้นก็ได้” เซียงฮวาเม้มปากตนเองแน่น และถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม แม้ว่านางจะเกิดในโลกนี้มาสิบห้าปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยไปเยือนแคว้นจูเสียที อุตส่าห์เคลื่อนย้ายตนเองไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบยังไม่เคยไปทะเลของที่นี่เลย เสียดายของที่สุด

ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเซียงฮวาทำให้เจี่ยนเฉิงชอบใจยิ่งนัก เขาเอ่ยออกมาอย่างไร้เสียงว่า ‘สมน้ำหน้า’ ก่อนจะได้ค้อนวงใหญ่มาจากเซียงฮวา ส่วนเฮยหลงกับเกาฉายนั้นเพียงส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจเท่านั้น แต่มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มซึ่งทำให้ใบหน้าของทั้งสองนั้นดูอ่อนโยนขึ้น

“เช่นนั้นก็สรุปตามนี้ก็แล้วกัน” เมื่อหันมาแล้วไม่เห็นว่ามีผู้ใดคัดค้าน อาจารย์หลี่ป๋ายหยุนก็พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะกล่าวอะไรอีกเล็กน้อย แล้วให้แยกย้ายกันกลับไปเตรียมตัวเพื่อที่จะได้ออกเดินทางกันในสามวันต่อจากนี้

 

สามวันต่อมา

หลังจากที่ทุกคนทราบจุดมุ่งหมายของตนเองแล้วว่าจะได้ไปที่ใด ต่างก็มีการเตรียมความพร้อมในเรื่องของข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวและยาสมุนไพรต่างๆ ที่ชาวบ้านในเขตแดนนั้นๆมักจะป่วยกันอย่างแพร่หลาย

ซึ่งในขณะนี้ก็ได้มีการเดินทางออกจากสำนักศึกษาแล้ว ขบวนเดินทางนี้แน่นอนว่าได้มีการแยกออกไปเป็นสี่ขบวน โดยในแต่ละขบวนนั้นไม่ได้มีเพียงแค่ศิษย์ทั้งห้าของสำนักศึกษาเท่านั้น แต่ยังมีอาจารย์ผู้ช่วยของอาจารย์หลี่ป๋ายหยุนพร้อมทั้งองครักษ์นอกเครื่องแบบของสำนักศึกษาติดตามมาอีกด้วย

อย่างกลุ่มของนางเอง นอกจากจะมีองครักษ์ทั้งหลายที่สำนักศึกษาส่งมาคุ้มภัยแล้ว นางยังสัมผัสได้อีกว่าที่แฝงอยู่รอบขบวนด้วยก็ยังมีอีกไม่น้อย บอกไม่ถูกเลยจริงๆว่าเป็นของผู้ใดที่ส่งมาบ้าง

เห้อ! แต่ก็อย่างว่าแหละนะ นี่คงเป็นการเดินทางแบบปกติของนางในรอบปีเลยก็ว่าได้ จะส่งคนมาคุ้มกันเยอะหน่อยจะแปลกใจทำไมกัน เซียงฮวาคิด ในขณะที่กำลังควบม้าอยู่ในจังหวะที่ไม่เร็วมากนัก

“เซียงฮวา สดใสหน่อยสิ อย่างน้อยทางแชนแดนเหนือเจ้าก็ไม่ได้ไปเยือนบ่อยๆนะ แถมที่นั่นยังเป็นชายแดนติดกับแคว้นจินอีกด้วย เป็นการทำงานด้วยไปในตัว แล้วหลังจากเสร็จงาน เจ้าคิดว่าเกาฉายจะปล่อยให้เราอยู่อย่างเหงาๆหรือ มันก็ต้องมีแอบพาไปเที่ยวข้ามแขตแดนกันบ้างแหละ”

เหมยฮวาเขย่าแขนเซียงฮวาไปมาเบาๆ พร้อมกับพูดหว่านล้อมนั่นนี้ให้นางมีความสนใจต่อจุดหมายปลายทางที่พวกตนกำลังจะไปกัน “นะ ยิ้มหน่อยเถิด สดใสหน่อยดีไหม หืม”

เซียงฮวาเมื่อเห็นเหมยฮวาพยายามทำให้ตนอารมณ์ดีขึ้น พยายามอ้อนให้นางยิ้ม นางจึงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันก่อนที่จะหุบริมฝีปากไว้ตามเดิม

ส่วนเหมยฮวาที่เห็นเพียงเท่านี้ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่สหายอารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่ง สักเกตได้เลยจากดอกไม่ที่อยู่รอบตัวนางดูเบ่งบานขึ้นเป็นเท่านตัว บางทีตัวนางเองก็แอบคิดอยู่เหมือนว่าสหายนางเป็นลูกรักของเทพบุบผาหรือไม่ เหตุใดจึงมีความเกี่ยวข้องกันอะไรหลายๆด้านถึงเพียงนี้

“เซียงฮวา ย่อมเป็นเรื่องดีแล้วที่เราได้ไปทางเหนือของแคว้นฝู มันเหมาะเจาะที่ข้าต้องเข้าร่วมกองทัพที่นั่นพอดี” เฮยหลงลูบศีรษะของเซียงฮวาอย่างปลอบประโลม เห็นนางหงอยเหงาไม่มีความสุขเช่นนี้เขาจะสบายใจได้อย่างไร

“ก็ได้ งั้นข้าจะถือว่าความรักของเรามันคือการเดินทางก็แล้วกันนะ” กล่าวจบนางก็ยิ้มออกมาอย่างร่าเริงผิดกับตอนก่อนหน้านี้ยิ่งนัก เหมยฮวาที่เห็นแบบนั้นจึงกะพริบตาขึ้นลงปริบๆอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

หึๆๆๆ ได้สิเซียงฮวา! 

นางพยายามพูดแทบตายได้รับกลับมาเพียงรอยยิ้มแยกเคี้ยว แต่พอเฮยหลงปลอบแค่ประโยคเดียว เหตุใดจึงกลายจากผีมาเป็นคนได้ถึงเพียงนี้

.

.

.

2020年10月17日

Pandanus23233

 

 


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #274 noisasi (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 09:57
    สรุปจื่อเจี่ยนเฉิง ได้สลับกลุ่มหรือเปล่า
    #274
    1
    • #274-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 51)
      23 ตุลาคม 2563 / 10:16
      สลับค่ะ
      #274-1
  2. #271 Phen Laphaslada (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 18:50
    น้องเห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน 55555
    #271
    1
    • #271-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 51)
      18 ตุลาคม 2563 / 19:13
      ฮ่าาาาาาา
      #271-1
  3. #270 mmiah (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 23:50
    โถ่ เอ็นดูเหมยฮวา 55555
    เพิ่งมาตามอ่าน สนุกมากเลยค่า รอติดตามๆ
    #270
    1
    • #270-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 51)
      17 ตุลาคม 2563 / 23:58
      ขอบคุณค่าาาา
      #270-1
  4. #269 manbigbang (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 23:27
    ผู้ชายพูดกับเพื่อนพูดมันไม่เหมือนกันนะ 55
    #269
    1
    • #269-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 51)
      17 ตุลาคม 2563 / 23:46
      ว้ายยยย555
      #269-1