บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 46 : ศึกแห่งกรุงลงกา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

“มา! ถ้าคิดว่าเจ้าแน่ก็เข้ามา วันนี้ละ! ที่ดาบของข้าจะได้ดื่มกินเลือดชั่วๆของเจ้าเสียที” 

น้ำเสียงบ่งชัดถึงความไม่เป็นมิตรพร้อมกับดาบที่ชี้ไปยังฝ่ายตรงข้ามเป็นตัวชุดชนวนให้นางผู้นั้นเงื้อดาบขึ้นมาตั้งฉาก พร้อมกับที่มืออีกข้างหนึ่งแสดงท่าทางการรวบพลังไว้ที่ฝ่ามือ 

“หึ!ก็เอาสิ ดาบของข้าก็โหยหาเลือดจากหัวของเจ้าไม่แพ้กัน ย้า!” 

น้ำเสียงของคนที่โดนท้าทายตอบออกมาด้วยความแข็งกร้าว เมื่อกล่าวจบนางก็วิ่งเข้าใส่คนที่กล่าวท้าทายนางก่อน ดาบในมือตวัดกวัดแกว่งไปที่นางผู้นั้นด้วยพลังไม่ได้มากมายนัก แต่ความรวดเร็วของนางว่องไวจนอีกฝ่ายที่รับมือนางอยู่ต้องชะงักอยู่กับที่ เพราะว่ามองไม่ทันการเคลื่อนไหวนั้น จากที่เป็นฝ่ายกล่าวท้าทายผู้อื่นอย่างเหนือกว่า กลายเป็นว่าต้องเป็นฝ่ายรับดาบที่พุ่งเข้าใส่ตัวนางแทน

พลังธาตุลมที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวนางนอกจากจะรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทันแล้ว ยังนำพาให้ฝุ่นที่อยู่รอบตัวนางโดนลมพัดเข้าใส่ดวงโตกลมโตคู่นั้น จนนางต้องรีบถอนตัวออกมาจากคู่ต่อสู้เพราะเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากเล็กอวดดีร้องโอดโอยออกมาอย่างโมโห

“เหมยฮวา ข้าแสบตาแล้วก็เวียนหัวไปหมดแล้ว พอแล้วๆ ยอมแพ้แล้วก็ได้” 

เป็นเซียงฮวากับเหมยฮวานั่นเองที่เป็นที่มาของฝุ่นซึ่งลอยฟุ้งไปทั่วลานประลองยุทธ์แถบนี้

"เจ้านี่สมกับเป็นลูกของหลานของคนในยุทธภพจริงๆเลย" เซียงฮวาพูดจบก็ทิ้งดาบไม้ออกไปจากมือของตนเองเพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หางตา

ทางด้านเหมยฮวาเมื่อเห็นสหายไม่เล่นกับตนอีกแล้ว นางก็กลับมาเป็นเหมยฮวาเด็กสาวผู้มีภาพลักษณ์อันบอบบางอีกครั้งหนึ่ง

ที่มาของการละเล่นระหว่างเซียงฮวากับเหมยฮวานั้น มาจากการที่อาจารย์ผู้สอนวรยุทธ์ได้ทำการสอนเด็กสาวทั้งหลายให้รู้กระบวนท่าพื้นฐานแบบรุกกับแบบรับ ซึ่งสามารถนำไปใช้ป้องกันตัวได้จริง หลังจากที่สอนเสร็จอาจารย์จึงลองให้พวกนางจับคู่ซ้อม เซียงฮวากับเหมยฮวาที่คู่กันจึงสร้างการละเล่นนี้ขึ้นมาจนได้

"ขอโทษทีนะเซียงฮวา ข้าเพียงแค่มีอารมณ์ร่วมมากไปหน่อย แหะๆ"

คนที่ได้รับการขอโทษเก็บผ้าเช็ดหน้าของตนเองไว้ที่เดิมก่อนจะก้มลงไปหยิบดาบไม้มาถือไว้ "ท่าพื้นฐานไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลยนะเหมยฮวา เคล็ดวิชาของสำนักเจ้าง่ายเช่นนี้หรือไม่"

เนื่องจากเซียงฮวาไม่เคยเห็นเหมยฮวาฝึกยุทธด้วยตาตนเองเลยสักครั้ง นางจึงไม่ทราบว่าคนที่ชอบทำตัวอ่อนปลวกเปียกแบบเหมยฮวามีฝีมืออยู่ในระดับใด

"ยากกว่านี้มากเลยละ ฝึกแต่ละครัังใช้พลังปรานไม่น้อยเลย ข้าจึงเหนื่อยหน่ายที่จะฝึกไง"

เหมยฮวากล่าวจบแล้วจึงเดินไปนั่งที่ใต้ร่มไม้ข้างลานประลอง อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้นางไม่ชอบการฝึกวรยุทธก็เพราะว่าเหงื่อที่ออกมาจากร่างกายมันจะเหนียวมากกว่าปกตินี่แหละ มือเล็กหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ซอกคอและใบหน้าอย่างเบามือ 

"เจ้านี่นา อุตส่าห์ครอบครองของดีอยู่แท้ๆกลับไม่ขวนขวายในการพัฒนาตัวเอง อยากเป็นเพียงสตรีที่อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือนหรือไง"

เซียงฮวาพูดขึ้นมาเบาๆแล้วเดินไปนั่งข้างๆเหมยฮวา คนที่โดนกล่าวตำหนิอย่างไม่จริงจังตวัดสายตาไปมองสหายของตนเองเพียงครู่ก่อนที่จะมองไปทางอื่นแทน

"เจ้าเองก็ครอบครองของดีอยู่ไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่ให้ท่านอาของเจ้าถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เล่า"

เมื่อได้ยินสหายกล่าวเช่นนั้นนางก็ทำเพียงยักไหล่ตนเองอย่างไม่ใส่ใจนัก เสียงใสกล่าวตอบสหาย "ฝึกไปใช่ว่าจะมีโอกาสได้ใช้ เอาเป็นว่าตอนนี้ก็เอาเท่าที่จำเป็นก่อนแล้ว" 

 

อีกฝั่งหนึ่งของลานฝึกยุทธ์

แม้ว่าการฝึกวรยุทธ์อาจารย์จะสอนในเวลาเดียวกัน ฝึกในสถานที่เดียวกัน แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องแยกฝั่งกันอยู่ดี เนื่องจากว่าเด็กหนุ่มทุกคนได้เริ่มเรียนวรยุทธ์ตั้งแต่อายุยังน้อย พื้นฐานวรยุทธ์ของแต่ละคนล้วนต่างกันตามสำนักที่ได้ร่ำเรียน มายามนี้ที่พวกเขาได้มาศึกษาที่นี่ นอกจากจะฝึกเคล็ดวิชาของสำนักศึกษากลางเพิ่มเติม ก็เพียงแต่ฝึกเคล็ดวิชาเดิมของตนให้สำเร็จทุกกระบวนท่าเท่านั้น

"อาจารย์รู้ว่าร่างกายของพวกเจ้าล้วนไหลเวียนไปด้วยลมปราน วรยุทธ์ไม่ได้มีศิลาวัดระดับพลังเช่นเดียวกับพลังธาตุ เช่นนั้นไม่สู้ให้พวกเจ้าประลองฝีมือกันดูเป็นอย่างไร"

เด็กหนุ่มทั้งสิบคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย หลี่จิ้งปรายตาไปมองเฮยหลงก่อนที่จะยิ้มมุมปากออกมา "เช่นนั้นให้ผู้ใดเริ่มก่อนดีขอรับ"

อาจารย์สอนวิชายุทธ์หันไปมองหลี่จิ้งแล้วเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน "เช่นนัั้นก็ขอผู้กล้าที่สมัครใจจะเริ่มก่อนเป็นอย่างไร ให้ลานประลองแห่งนี้เปรียบดั่งเวทีการประลองยุทธ์ในงานชุมนุมยุทธจักร เมื่อนั้นผู้ที่ยืนหยัดอยู่เวทีคนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะ"

"เช่นนั้นข้าขอเสนอตัวเริ่มการประลองคนแรก" หลี่จิ้งกล่าวจบก็ทะยานตัวออกไปยังลานประลอง เขากอดอกแล้วกำกระบี่ไว้แน่น ใบหน้าเจ้าเล่ห์หันไปเลิกคิ้วใส่เฮยหลงอย่างไม่ปิดบังการท้าทาย เฮยหลงเหยียดยิ้มแล้วทะยานตัวออกไปยังลานประลองเพื่อประจันหน้ากับเขา เมื่อนั้นเสียงปรบมือ เสียงตะโกนให้กำลังจากทั้งอาจารย์และสหายร่วมชั้นจึงดังไปหมดทั้งลานประลองนี้

"เฮยหลง หากเจ้าแพ้ เซียงฮวาต้องมองว่าเจ้าเป็นคนไร้ความสามารถแน่" เจี่ยนเฉิงปรามาสสหายของตนเองก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ 

เฮยหลงหันไปมองเขาเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปประจันหน้ากับหลี่จิ้งเช่นเดิม แล้วกล่าว "เจ้าอย่าได้ออมมือ"

หลี่จิ้งเหยียดยิ้ม "ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องเก็บงำฝีมืออยู่แล้ว หากเจ้าแพ้ เจ้าจงอย่าได้ขวางทางข้าเด็ดขาด แต่หากเจ้าชนะ ข้ารับปากว่าจะไม่เข้าใกล้นางอีกต่อไปหากไม่จำเป็น ดีหรือไม่"

“นางไม่ใช่ของเดิมพันที่จะให้ใครต่อใครต้องมาแย่งชิง ไม่ว่าเจ้าจะชนะหรือแพ้ ข้าก็ยังเป็นหนามชิ้นใหญ่ขวางกั้นเจ้าไม่ให้เข้าใกล้นางได้อีกอยู่ดี!”

กล่าวจบเขาก็ชักกระบี่ออกมาจากฝัก จากนั้นจึงขว้างปลอกของมันซึ่งแฝงไว้ด้วยลมปรานไปทางหลี่จิ้งด้วยความรวดเร็ว หลี่จิ้งเองก็ชักกระบี่ออกมาฟาดฟันสิ่งที่จะมาทำร้ายเขาไปให้พ้นทางตนเอง พร้อมรับมือกับเฮยหลงที่ทุ่มแรงกายในการฟาดกระบี่มาที่เขา

ความคมของกระบี่ทั้งสองเล่มกระทบกันจนเกิดเสียงดังไปทั่วลานฝึก ดึงความสนใจของศิษย์หญิงทั้งหลายให้วิ่งกรูกันไปดูการประลอง เซียงฮวากับเหมยฮวาซึ่งวิ่งรั้งท้ายสหายคนอื่นยืนหอบแฮกๆด้านข้างเจี่ยนเฉิงกับเกาฉาย

“อาจารย์ให้ประลองฝีมือกันหรือ" เหมยฮวากล่าวถามพี่ชายฝาแฝดของนาง แล้วก็ได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาจากเจี่ยนเฉิง เขาพยักพเยิดหน้าไปทางเซียงฮวาแล้วกล่าว "นั่นไง คนต้นเหตุ"

"หืม? ข้าหรือ" เมื่อนางหันไปมองด้านหลังดูแล้วไม่มีใครนอกจากนาง มือเรียวจึงชี้มาที่ตัวเองอย่างสงสัย

"หึ ก็เจ้าไงจะใครเล่า หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ยังจะมีคนแย่งกันอีก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ" เจี่ยนเฉิงกล่าวเย้าเซียงฮวาเล่นก่อนจะแสร้งส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

"อย่าให้ถึงทีของข้าบ้างก็แล้วกัน" เซียงฮวาแยกเขี้ยวใส่เจี่ยนเฉิงแล้วหันไปสนใจการประลองต่อ สีหน้าของทั้งสองคนที่ประลองกันอยู่ดูจริงจังราวกับว่าไม่ใช่เด็กที่อายุเพียงแค่ 12

 ท่วงท่าการออกอาวุธของเฮยหลงดูหนักแน่นแข็งแรง แต่ของหลี่จิ้งกลับดูอ่อนโยนพริ้วไหวแต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยแรงของพลังปรานที่หนักแน่นไม่แพ้กัน

มีจังหวะหนึ่ง หลี่จิ้งได้ใช้พลังปรานซัดเข้าใส่เฮยหลงจนเขาต้องขว้างกระบี่ไปที่หลี่จิ้ง จากนั้นจึงกระโดดหลบพลังปรานนั้นไปยังอีกทิศทางหนึ่ง หลี่จิ้งเองก็ต้องตั้งรับกับกระบี่ที่พุ่งเข้าใส่ตนเองด้วยเช่นกัน ทำให้เฮยหลงมีเวลาลุกขึ้นมาตั้งตัวได้อีกครั้ง แล้วทะยานตัวขึ้นไปรับกระบี่ของเขาที่หลี่จิ้งฟันออกไปให้พ้นตัว

"แน่ใจนะว่าเป็นการประลองฝีมือเท่านั้น เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ากลิ่นอายสังหารมันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นนี้

แต่มาตอนนี้แค่คิดก็เศร้าแล้ว แรกเริ่มก็คิดว่าตัวเองเป็นนางสีดาให้พระรามกับทศกัณฑ์เขาแย่งชิงกันจนต้องทำศึกรักที่กรุงลงกา แต่ไหนเลยกลายเป็นว่านี่คือศึกแห่งบุรุษแทนนะ"

เซียงฮวาบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอามือปิดปากไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองเผลอกรี๊ดออกมา มีหลายครั้งที่คมของกระบี่หวิดจะเฉือนเข้าเนื้อของทั้งคู่เต็มที แต่ก็เป็นอันต้องเสียทิศทางออกไปราวกับโดนพลังอันใดป้องกันไว้ตลอดเวลา 

เซียงฮวามองหาที่มา จึงเห็นว่าเป็นอาจารย์สอนวรยุทธ์ที่จ้องเขม็งไปที่ทั้งสองคนแบบไม่ละสายตา คาดว่านี่คงเป็นพลังที่ใช้ในการป้องกันอย่างหนึ่ง เพื่อไม่ให้ศิษย์ในศาสตร์ของตนเองต้องเลือดตกยางออกกระมัง

อย่างเช่นจังหวะนี้ที่ทั้งสองคนต่างจ่อกระบี่ไปที่คอของกันและกัน แต่กระบี่ทั้งสองเล่มนั้นก็ต้องหยุดลง และเป็นเสียงของอาจารย์ที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความหวาดเสียวของทุกคน

"เอาละๆ อาจารย์คิดว่านี่มันจะเข้าใกล้การประลองของผู้ใหญ่มากจนเกินไปแล้ว เพียงเท่านี้อาจารย์ก็ได้เห็นแล้วว่าฝีมือของพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่ในระดับใด เราเปลี่ยนเป็นการประลองของคู่อื่นบ้างดีหรือไม่ สำหรับคู่นี้อาจารย์จะถือว่าเสมอกัน"

เฮยหลงกับหลี่จิ้งที่ไม่อยากให้ผลของมันคาราคาซังอยู่เช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกฮึดฮัดอยู่ในใจ แต่ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันก็เป็นตัวบอกเล่าเรื่องราวได้ดีแล้ว พวกเขาจึงก้มหัวเคารพซึ่งกันและกันเป็นการปิดท้ายการประลอง แล้วจึงเดินแยกจากไปทางใครทางมัน แต่ก่อนไปพวกเขาก็ยังไม่ลืมกล่าวทิ้งท้าย

"มันไม่จบเพียงแค่นี้แน่"

.

.

.

เหนื่อยมากและง่วงมาก ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยจ้า

2020年08月27日


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #331 ChaDaSay (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 17:30
    เฮยหลงโคตรจะพระเอกเลย
    #331
    0
  2. #231 kuromaki1504 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 16:00

    ยังไงก็เชียร์เฮยหลงอ่ะ ฮาาาาา น่ารักดี ศีลเสมอกับยัยน้อน555

    #231
    1
    • #231-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 46)
      31 สิงหาคม 2563 / 16:01
      คิกๆๆๆๆๆ
      #231-1
  3. #217 metung18 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 16:46
    แย่งกันแทบตายสุดท้ายคนอื่นเอาไปครอง
    #217
    1
    • #217-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 46)
      27 สิงหาคม 2563 / 16:56
      55555อย่าพูดอย่างนั้นนน555
      #217-1
  4. #216 auiimuanfanauii (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 12:50
    นางไม่ใช่ของเดิมพัน

    ชอบเฮยหลงตอบมาก พระเอกมาก
    #216
    1
    • #216-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 46)
      27 สิงหาคม 2563 / 12:53
      ฮ่าาาาาาาา
      #216-1