บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 37 : หมายมั่นปั้นมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

เวลามักจะเคลื่อนที่ช้าหากเรากำลังแพลงก์หรือกำลังนั่งทำงานที่ออฟฟิศ คิดง่ายๆก็คือ สิ่งไหนที่เป็นความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งไหนที่เป็นความทุกข์ย่อมยากที่จะผ่านมันไปให้ได้ในแต่ละห้วงของลมหายใจ 

เป็นเช่นนี้แล้วที่ผ่านมานางคงมีความสุขมากกระมัง เพราะมันได้ผ่านช่วงเวลานั้นมาจนนางได้มายืนอยู่ยังจุดนี้ จุดที่ศิษย์พี่ในสำนักกำลังแนะนำส่วนต่างๆ รวมถึงกฎข้อห้ามของสำนักศึกษาให้แก่ศิษย์น้องทั้งหลายฟัง

"นี่เป็นห้องตำราที่ทุกคนสามารถเข้ามาใช้งานได้โดยที่ไม่ถูกจำกัดสิทธิ์ใดๆทั้งสิ้น เวลาเปิดคือยามซื่อ(09.00-10.59)และปิดอีกครั้งคือยาม ซวี(19.00-20.59) หวังว่าทุกคนจะเคารพกฎในข้อนี้ด้วย"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"

เซียงฮวารับคำไปกับเขาด้วย กฎต่างๆที่ศิษย์พี่หรือจะในอีกฐานะหนึ่งคือองค์ชายห้าเหลียงหมิงจือ(良明知)กล่าวให้ฟัง หนึ่งในนั้นคือการอยู่ที่นี่ ไม่ว่าท่านทั้งหลายจะมาจากที่ใดก็ตาม จะไม่มีการเคารพกันในฐานันดรเดิม แต่จะเป็นในรูปแบบศิษย์พี่กับศิษย์น้องเท่านั้น

นี่ก็ยามอุ้ย(13.00-14.59)แล้ว ที่พวกเราทั้ง20คนได้เดินตามรุ่นพี่ทั้งหลายซึ่งพาชมโน่นชมนี่ของสำนักศึกษา หากพูดถึงในส่วนของช่วงเช้า ผู้ที่ได้รับเทียบเชิญนอกเหนือจากเชื้อพระวงศ์แล้วมีกว่าร้อยคนเลยทีเดียว แต่ก็น่าจนใจเพราะว่าศิษย์ในแต่ละปีจะรับไม่เกิน20คนเท่านั้น พวกเราพี่น้องตระกูลไช่ล้วนผ่านการวัดพลังมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ได้มีเหตุการณ์พิเศษที่น่าหวือหวาอันใดมากนักในความคิดของเซียงฮวา

“นี่เซียงฮวา ข้าอยู่กับเจ้ามาตั้งนานเพิ่งรู้ว่าเจ้ามีพลังเข้าใกล้ระดับห้าแล้ว เป็นม้ามืดหรือไงหืม?” เจี่ยนเฉิงที่ผ่านการทดสอบมาได้อย่างง่ายดายเช่นกันกล่าวอย่างหยอกล้อ เรียกท่าทางหยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้จากเซียงฮวาได้ดีจริงๆ

“แค่นี้เอง ไม่เห็นมีอันใดน่าตกใจเป็นพิเศษ” คำพูดของนางนำพาให้เจี่ยนเฉิงรู้สึกหมั่นไส้ยิ่งนัก กล่าวเช่นนี้ไม่ใช่กำลังดูถูกกันอยู่หรอกหรือ ถอดรองเท้าออกมาตบหน้าเขาก็ได้ถ้ากล่าวเช่นนี้แล้ว

“พี่ใหญ่ ศิษย์พี่เริ่มเพ่งเล็งเราแล้ว เก็บไว้คุยทีหลังเถิดเจ้าค่ะ” เหมยฮวากล่าวทักท้วงออกมาเมื่อเป็นอย่างที่นางพูดกับพี่ชายฝาแฝดตนจริงๆ

“ที่นี่คือห้องเรียนที่พวกเจ้าทั้งหลายจะต้องเรียนวิชาพื้นฐานทั่วไปร่วมกัน เมื่อถึงชั่วโมงการเรียนรู้วิชาพลังธาตุ พวกเจ้าจึงค่อยแยกย้ายกันไปเรียนกับอาจารย์ของตนเอง การเรียนของที่นี่จะไม่มีศิษย์สายตรงสายรองอันใดทั้งนั้น เราเน้นความเสมอภาคโดยเท่าเทียมกัน ไม่มีใครมีอภิสิทธิ์เหนือใคร หวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจ”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

“ต่อจากนี้จะมีศิษย์พี่หญิงพาเจ้าเข้าไปดูหอพักของฝั่งสตรี ส่วนบุรุษทั้งหลายตามศิษย์พี่ฝูไปยังหอพักฝั่งบุรุษได้เลย”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

เมื่อทุกคนรับคำแล้วก็แยกย้ายกันไปทางหอพักฝั่งใครฝั่งมัน ประเด็นคือท่านแม่ของนางยัดทุกอย่างที่คิดว่าบุตรีเช่นตนจำเป็นต้องใช้ ดีที่ได้ห้องเดี่ยวและหอพักมีแค่ชั้นเดียว ไม่เช่นนั้นความลำบากทุกอย่างคงตกมาที่นาง

สตรีจะอยู่หอพักทางด้านทิศเหนือซึ่งตรงข้ามกับของบุรุษที่อยู่ทางทิศใต้ เซียงฮวาเงยหน้ามองสำรวจไปรอบๆ ที่นี่มีไม้ดอกไม้ประดับไม่มากจนเกินไปนัก เหมาะกับพี่ใหญ่ซึ่งแพ้เกสรดอกไม้ยิ่ง

"หอพักฝั่งสตรีจะมีทั้งหมดด้วยกันสามเรือน เรือนละยี่สิบห้องโดยให้พักตามชั้นปี พวกเจ้าสามารถอาบน้ำได้ในห้องของพวกเจ้าเอง แต่จะไม่มีใครหาบน้ำมาใส่ในถังให้ หากผู้ใดที่ไม่ใช่พลังธาตุน้ำ แนะนำว่าไปอาบที่ห้องน้ำรวมจะดีกว่า"

เอ่อ...ข้าคนหนึ่งละที่ไม่ยอมหาบน้ำมาใส่ถังเองเด็ดขาด 

"เชิญเลือกห้องได้ตามใจชอบ หากมีข้อสงสัยอันใดมาหาข้าได้ทุกเมื่อในยามปกติ วันนี้ไม่มีอันใดมากแล้ว เชิญพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย อีกสามวันก่อนที่จะเริ่มเรียน เชิญพวกเจ้าทำความคุ้นเคยกับสถานที่ใหม่ได้อย่างเต็มที่ ขอตัว"

"ขอบคุณเจ้าค่ะศิษย์พี่"

เมื่อศิษย์พี่จากไปแล้ว สตรีที่เหลือทั้งสิบคนก็เดินแยกย้ายกันหาห้องที่ถูกใจ เอาจริงๆแล้วยังเหลือห้องว่างอีกตั้งสิบห้อง เลือกไปอีกคนละห้องยังได้เลย ห้องหนึ่งนางจะเอาไว้นอน ส่วนอีกห้องหนึ่งเผื่อนางจะเก็บไว้ทำวอล์คอินคลอเซ็ท

"พี่รองไม่รีบจับจองห้องหรือเจ้าคะ ระวังจะได้ห้องที่เหลือจากการเลือกนะเจ้าคะ" ปิงฮวากล่าวขึ้นมาเมื่อเดินออกมาจากนอกเรือนก็เห็นว่าพี่สาวตนเองยังอยู่ที่เดิม

"ห้องไหนๆก็เหมือนกันหมดแหละมั้งน้องเล็ก เชิญเลือกกันได้ตามใจชอบเลย"

เซียงฮวาบอกปัด เมื่อเห็นว่าทุกคนได้จับจองห้องเป็นของตนเองแล้ว นางจึงเดินเข้าไปในเรือนแล้วมองหาห้องที่ยังเหลืออยู่ 

"ที่นี่ให้อิสระกันแม้แต่เรื่องเลือกห้อง หัวทันสมัยอันใดเช่นนี้ โอ๊ะ! เหมยฮวา เหลือสองห้องที่ติดกันด้วย เอาไหม เราจะได้อยู่ข้างห้องกัน" เมื่อเห็นว่าสหายของตนเองพยักหน้ารับ พวกนางจึงต่างคนต่างถือของของตนเองเข้ามาในห้องพัก

"ไหวไหมเหมยฮวา ถ้ายังไหวมาช่วยข้าด้วยนะ" ระหว่างที่กำลังยืนพักเหนื่อยอยู่ เซียงฮวาก็มองของที่ตนเองขนมาด้วยสายตาละห้อย นางไม่เข้าใจอย่างแรง ก็ในเมื่ออนุญาตให้รถม้าเข้ามาจอดในนี้ได้ เดินไปเพียงอีกแค่ไม่กี่ก้าว บ่าวไพร่ก็สามารถช่วยนางขนของเข้าไปไว้ข้างในได้แล้ว แต่ไฉนจึงปล่อยให้เด็กที่กำลังโตเช่นพวกนางขนเข้าไปกันเอาเองนะ

"เหอะ! ถามข้าว่าไหวไหมก็นึกว่าจะให้กำลังใจ กลับกลายเป็นว่าขอความช่วยเหลือกันเสียอย่างนั้น อ้อๆ…อย่าลืมนะว่าเย็นนี้พี่ใหญ่นัดทานข้าวที่โรงเตี๊ยมซงชู่ เดี๋ยวพวกเราเป็นเจ้ามือเอง"

"มันแน่อยู่แล้ว ถิ่นเจ้าเจ้าต้องเลี้ยง เอ้อ...แต่หากถึงเวลานัดแล้วข้ายังไม่ออกไป ช่วยเคาะห้องเรียกด้วยนะ เผื่อข้าหลับอยู่"

"ได้"

 

ยามอิ่ว(17.00-18.59)

ก๊อกๆ

"เซียงฮวา เสร็จแล้วหรือยังนี่ยามอิ่วแล้วนะ" เจ้าของห้องสะดุ้งกับเสียงเคาะประตู นางค่อยๆกะพริบตาเพื่อให้ดวงตาปรับเข้ากับแสง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงียแล้วเดินอย่างคนไร้วิญญาณไปเลื่อนบานประตูออกให้สหายของนาง เสียง        แหบเล็กน้อยกล่าวถาม

"ถึงเวลานัดแล้วหรือ เดี๋ยวขอเวลาล้างหน้าสักครู่นะ เข้ามารอด้านในก่อน"

เมื่อเหมยฮวาเข้ามาในห้องของเซียงฮวาแล้วก็ตกใจสุดขีด "เจ้านี่สมเป็นคุณหนูจวนขุนนางจริงๆเลยนะ แบบนี้เขาเรียกห้องที่จัดแล้วแน่หรือ"

"แหมเหมยฮวา~เดี๋ยวข้าจะลองเดินไปดูห้องเจ้าสิ จะต่างกับข้าสักกี่มากน้อย ขนาดห้องของข้าสภาพยังเป็นเช่นนี้แล้ว ไม่อยากจะคิดภาพห้องของพี่ใหญ่กับน้องเล็กเลยสักนิด" 

ให้ช่วยเหลือตนเองทุกอย่างตั้งแต่ย้ายของ ก็ยังดีที่ไม่ต้องทำอาหารเอง

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวข้าขอแวะถามพี่ใหญ่ก่อนว่านางจะไปด้วยหรือไม่ ส่วนน้องเล็กไม่ต้องแล้วกระมัง ในเมื่อสหายนางก็มาด้วยกันเช่นนี้"

สหายของปิงฮวาก็คือเฉินชิงฉี คุณหนูห้าจวนแม่ทัพฝ่ายซ้ายกับซ่งอิงเจีย คุณหนูหกจวนเสนาบดีกรมยุติธรรม เมื่อก่อนพวกนางชอบมาเล่นที่จวนไช่ นับไปแล้วแคว้นฝูมีถึงหกคนด้วยกันที่เข้ามาสำนักศึกษานี้ได้ ถือว่าจำนวนเยอะกว่าปีที่แล้ว

"อ้าวพี่ใหญ่ ข้าจะเดินไปถามอยู่พอดีเลยเจ้าคะว่าจะไปรับมื้อเย็นที่โรงเตี๊ยมด้วยกันหรือไม่" เซียงฮวากล่าวถามพี่สาวนางออกมา เมื่อเห็นนางกำลังเดินออกมาจากห้องที่ถัดจากกันเพียงสองห้องเท่านั้น

"ไม่ละ ขอบใจที่ชวน แล้วก็อย่ากลับดึกมากเล่า"

เซียงฮวายิ้มก่อนจะพยักหน้ารับ "ไม่ดึกเกินกว่าที่ประตูหน้าสำนักปิดแน่นอนเจ้าค่ะ พี่ใหญ่สบายใจได้"

เมื่อทั้งสองเดินออกมายังหน้าหอพัก ใช้เวลาเดินไม่ถึงเค่อ ก็มาถึงหอตำราซึ่งอยู่จุดกึ่งกลางของสำนักศึกษาอันเป็นสถานที่นัดพบนั่นเอง

"อ่ะ แสบตา" เซียงฮวาหยุดเดินในฉับพลัก่อนสัมผัสดวงตาของตนเองเบาๆ

"เป็นอันใดมากหรือไม่เซียงฮวา" เหมยฮวาเข้ามาประคองนางแล้วกล่าวถามนางอย่างเป็นห่วง

"แสบตา ออร่าบุรุษรูปงามพุ่งเข้าใส่" เสียงใสกล่าวก่อนจะมองไปยังกลุ่มบุรุษหน้าตาดีอันประกอบไปด้วยเฮยหลง เจี่ยนเฉิง เกาฉาย ฝูจินหลง เหลียงหมิงจือ และจูรุ่ยหมิน องค์ชายสี่จากแคว้นจู

"เหตุใดข้าเพิ่งสัมผัสได้ว่าพี่ใหญ่ของข้าก็รูปงามไม่เบา"

"บอยแบรนด์รวมตัวกันเช่นนี้ เราเข้าไปรวมกลุ่มด้วยจะไม่เหมือนหญิงรับใช้ คอยถือรองเท้าให้ใช่หรือไม่"

เหมยฮวาหันขวับมาทางคนพูด "ใบหน้าเราออกจะงดงามเช่นนี้ จะไปเหมือนหญิงรับใช้ได้อย่างไร ไปกัน"

กล่าวจบนางก็จับมือเซียงฮวาให้เดินเข้าไปในกลุ่มนั้น เสียงใสของเหมยฮวาเป็นคนทักขึ้นมาก่อน "เสียมารยาทแล้ว ขอโทษที่ให้ทุกท่านรอเจ้าค่ะ"

"ศิษย์น้องสบายใจได้ เราไปกันเถิด" เป็น  เหลียงหมิงจือเอ่ยขึ้นมา สองสาวผู้มาทีหลังแม้จะมีสีหน้างงงวยว่า 'เรา' คือพวกเราจะไปด้วยกันหมดนี้เช่นนี้หรือ แต่ก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเจื่อนๆ

เฮยหลงเห็นเช่นนั้นจึงได้เข้ามาสะกิดเซียงฮวาเพื่อบอกกล่าว "พี่ใหญ่ข้าพอรู้ว่าพวกเราจะไปกินมื้อค่ำกันจึงขอตามมาด้วย ศิษย์พี่เหลียงที่เป็นสหายสนิทอีกทั้งยังเป็นเจ้าถิ่นจึงขอเป็นเจ้าภาพในการเลี้ยงต้อนรับพวกเราเอง พวกเจ้าสะดวกใจหรือไม่"

เหมือนคราวนี้เซียงฮวากับเหมยฮวาจะมีความคิดตรงกันที่สุด พวกนางส่ายหน้าเป็นพัลวันก่อนจะบอกว่าไม่สะดวกใจอย่างยิ่ง

"เช่นนั้นเดี๋ยวข้าขอตัวออกจากกลุ่มนั้นแล้วไปกับพวกเจ้าด้วยดีหรือไม่"

"ไม่ดี" ทั้งสองคนส่ายหน้าไปมาอีกครั้งหนึ่งก่อนเซียงฮวาจะเอ่ยปฏิเสธออกมาเอง

"เจ้าไปเถิด นานๆจะได้สังสรรค์กันแบบบุรุษกับเขาบ้าง เดี๋ยวข้าจะให้เหมยฮวาพาเที่ยวชมก็ได้ อย่าลืมว่านี่คือถิ่นนางเองเช่นกัน"

“เอาเช่นนั้นจริงหรือ แล้วจะกลับเข้าสำนักตอนไหน ให้ข้าไปรับหรือไม่” เฮยหลงถามเสียงหงอยๆ ก่อนจะถามรัวๆอีกหลายประโยค 

“เถอะนะ พวกข้ากลับมาทันประตูสำนักปิดแน่นอน และถึงปิดเซียงฮวาก็เข้าไปได้อยู่ดี เจ้าไปเถิด” เหมยฮวากล่าวสำทับ

“เช่นนั้นพวกข้าขอแยกตัวไปก่อนละกัน” เซียงฮวากล่าวจบ สองสาวน้อยก็จับมือกันแล้ววิ่งนำหนุ่มๆทั้งหลายออกไปทางประตูหน้าสำนักศึกษา

“นั่นพวกนางกำลังไปที่ใดกันหรือศิษย์น้อง ไม่ไปกับพวกเราแล้วหรืออย่างไร” เฮยหลงมองหน้าเหลียงหมิงจือก่อนที่จะส่ายหน้าไปมา “นางบอกแค่ว่าจะไปเที่ยวแถวนี้ขอรับศิษย์พี่”

เหลียงหมิงจือพยักหน้ารับก่อนจะเชื้อเชิญคนรุ่นน้องทั้งหลายและสหายของเขาเองออกไปเลี้ยงมื้อค่ำตามที่ออกปากไว้ แม้ในใจจะรู้สึกคันยุบยิบนิดหน่อยที่โดนสตรีเอ่ยปฏิเสธความหวังดีของเขาทางอ้อม ในหัวของเขามีภาพสตรีตัวน้อยดวงตากลมโตหวานซึ้งแต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความซุกซนดึงดูดสายตาของเขาไว้ตั้งแต่แรกพบ แต่ดูเหมือนนางจะสนิทสนมกับน้องชายสหายของเขาไม่น้อย 

“ศิษย์น้องหญิงเมื่อสักครู่นี้หน้าตาคล้ายคลึงศิษย์น้องจื่อถึงเก้าในสิบส่วน คงเป็นพี่น้องฝาแฝดกันกระมัง” ระหว่างที่กำลังเดินออกไป เขาก็กล่าวถามเจี่ยนเฉิงขึ้นมาท่าทางเหมือนชวนคุยธรรมดาไม่ได้แฝงเลศนัยอันใดไว้ ทำให้เจี่ยนเฉิงตอบกลับไปด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

“เป็นน้องสาวฝาแฝดของศิษย์น้องเองขอรับ”

เหลียงหมิงจือพยักหน้ารับ “เช่นนั้นศิษย์น้องหญิงอีกคนละ”

“เป็นคนที่ศิษย์น้องเองหมายมั่นปั้นมือไว้ขอรับ” ประโยคนี้เป็นเฮยหลงที่กล่าวแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง อาการหึงหวงจนออกนอกหน้าของเขาเรียกความขำขันจากพี่ชายของเขาได้เป็นอย่างดี เขาเดินไปแทรกกลางทั้งสองคนก่อนจะตบไหล่ทั้งคู่ด้วยความเป็นกันเอง

“เอาน่าสหาย น้องชายของข้าเขาจับจองของเขาตั้งแต่เป็นแค่ก้อนแป้งจนตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสาวงามแล้ว หากเจ้ามาเร็วกว่านี้อีกสิบปีคงจะทัน หึ”

.

.

.

 

Pandanus23233

2020年08月16日

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #292 แจ่มแจแดมแจ่มว้าว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 13:12
    จองตั้งแแต่เป็นก้อนแป้ง ถ้าไรท์แยกคู่เขา คงไม่มั้งคะ อิอิ
    #292
    1
    • #292-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 37)
      5 พฤศจิกายน 2563 / 13:26
      อิๆๆๆๆ
      #292-1
  2. #180 namtan_pp (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 07:03
    ถ้ามีเปลี่ยนเรือนี่เศร้าเลยนะไรท์
    #180
    1
    • #180-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 37)
      17 สิงหาคม 2563 / 08:51
      ไม่เศร้าแน่นอน5555
      #180-1
  3. #174 metung18 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 18:54
    เขาจองกันไว้ตั้งแต่เป็นก้อนแป้งแล้ว แหมมมมไรท์ขา ท่านจะแยกเขาออกจากได้ไม่ได้นะเจ้าค่ะ ท่านต้องดูฐานแฟนคลับเขาด้วย อิอิ
    #174
    1
    • #174-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 37)
      16 สิงหาคม 2563 / 19:01
      ฮ่าาาา เขากลัวแล้ว
      #174-1
  4. #173 AlKePh (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:57
    อย่าเปลี่ยนเรือเน้อออ สงสารเฮยหลงงง
    #173
    2
    • #173-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 37)
      16 สิงหาคม 2563 / 15:51
      เค้าไม่ใจร้ายหรอกกก ฮ่า
      #173-1