บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 34 : ฝรั่งกินได้หรือไม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

ยามอุ้ย(13.00-14.59)

“นี่ให้เจ้า”

เซียงฮวารับสิ่งที่เขาให้เอามาถือไว้ด้วยมืออันสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริกเม้มเข้าหากันแน่น พร้อมกับส่ายหน้าให้เฮยหลงรู้ว่านางไม่ยินยอม

“อย่านะ อย่าเอ่ยว่าจะให้ข้าใส่ชุดบุรุษพร้อมทั้งทำผมแล้วเติมไรหนวดเป็นอันขาดนะ มันจะsame same boy ได้อย่างไร”

 “แต่ข้าจะพาเจ้าไปขโมยนักโทษในคุกของกรมยุติธรรมนะ หากไปแบบวิถีโจรก็ต้องโจรให้ครบชุด”

เซียงฮวาเมื่อได้ยินคำนี้ออกมาจากปากองค์ชายผู้เป็นพระโอรสของเจ้าครองแคว้นก็รู้สึกว่าตนเองไปต่อไม่ถูก มือเล็กยื่นมือไปทาบยังหน้าผาก แก้มและลำคอของเขา เผื่อว่าเขาจะไข้ขึ้นแล้วทำให้เกิดเพี้ยนขึ้นมา

“เจ้าก็ไม่ได้ป่วยนะ หรือเป็นข้าเองที่หูแว่ว เอ้...แต่ก็ไม่น่าใช่”

 เฮยหลงกอดอกเข้าหากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ข้าเองใช่ว่าประสงค์จะทำเช่นนี้ แต่ข้าก็ไม่อยากช่วยแบบออกตัวหรือต้องไหว้วานให้ใครต้องมาช่วยแล้วติดค้างกันอีก โดยเฉพาะคนเจ้าเล่ห์แบบพี่ใหญ่ เรามาใช้วิธีของเจ้ากันดีกว่า ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล...”

“ไม่ได้ด้วยเวทมนตร์ก็ต้องเอาด้วยคาถา ใช่หรือไม่” ยังไม่ทันที่เฮยหลงจะกล่าวได้จบประโยค เซียงฮวาก็ต่อสำนวนซึ่งนางเคยกล่าวเมื่อครั้งในอดีตต่อจากเขา พร้อมน้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตากลมโต บางทีไม่ต้องจำคำพูดนางมาหมดทุกคำก็ได้นะ 

 “ใช่ อีกสามวันต่อจากนี้เขาจะออกจากคุกแล้ว แต่ข้าคิดว่าเวลาสำหรับจินเกาฉายไม่ได้มากขนาดนั้น ป่านนี้เขาคงกระวนกระวายใจแย่แล้ว ที่สหายของตนเองยังไม่กลับมายังโรงเตี๊ยมเสียที”

ด้วยความที่เซียงฮวาอยากให้เขาได้ลงแรงช่วยเหลือสหายในอนาคตของตนเองบ้าง เมื่อวานนี้นางจึงแอบกระซิบให้เฮยหลงไปตามสืบเรื่องของ   จินเกาฉายมา ยามนี้เขาจึงรู้แล้วว่าองค์ชายต่างแคว้นนั่นพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมใด

  "อ่าๆ ข้าพอเข้าใจแล้ว..."

เซียงฮวาพยักรับพร้อมกับกะพริบตาไล่น้ำตาให้แห้งเหือดไปเอง ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลออกมาราวกับสั่งได้ ซึ่งบางทีนางก็ไม่ได้ตั้งใจเลยแม้แต่น้อย เคยถามเฮยหลิงแล้วเจ้านั่นบอกว่าตนเองสบายดี นางก็เลยไม่ได้ใส่ใจอันใดต่อ คิดเพียงว่ามันอาจจะเป็นผลข้างเคียงจากการที่ใช้ตนเองเป็นหนูทดลองยาก็ได้

  “แล้วยังไงต่อ ขอทราบแผนการค่ะบอส” เซียงฮวาควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาบนใบหน้าตนเอง เมื่อยิ่งอดกลั้นมันยิ่งไหลลงมาเรื่อย ๆ จนเฮยหลงต้องดึงตัวนางให้เข้ามาใกล้ๆ

  “เจ้าเป็นอันใดไป หรือว่าเสียน้ำตากับคำพูดของข้าหรือ ข้าใจไม่ดีนะ” กล่าวจบก็ช่วยนางซับน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มของตนเอง คิ้วหนาตั้งแต่วัยเยาว์ขมวดเข้าหากันมุ่นเมื่อน้ำตาของนางยังไม่หยุดไหลลงมาเสียที

  “ไม่รู้ เดี๋ยวคิดก่อนนะว่าเมื่อวานใช้บุบผาอันใดลงไปบ้าง”

   เรื่องความสามารถพิเศษด้านใช้พลังบุบผาของเซียงฮวา เฮยหลงกับท่านอารวมถึงพวกแฝดก็พอรู้อยู่บ้างแม้จะไม่ทั้งหมด นางรู้สึกดีมากที่พวกเขาไม่ถามนางเลยแม้แต่คำเดียวว่านางได้มันมายังไง แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ารักกันจริง

“เจ้านี่จริงๆเลย”เมื่อผ่านไปสักพักจนนางปรับอารมณ์ของตัวเองให้เป็นปกติแล้วน้ำตามันก็หยุดไหลเองโดยอัตโนมัติ หรือว่ามันจะเป็นเพราะว่าคำพูดของเฮยหลงทำให้นางตกใจเกินไปหรือไม่นะ แล้วอันใดกันที่ทำให้เรากลายเป็นคนอ่อนไหวง่ายขนาดนี้

 "หรือเป็นเพราะว่าเจ้าใช้บุบผาแห่งการทำนายทายทักดวงชะตาของตนเองในอนาคตหรือไม่"

เมื่อได้ยินเสียงเฮยหลิงสันนิษฐานเรื่องนี้ขึ้นมาในใจ เซียงฮวาก็เริ่มคิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้ จึงได้เอ่ยบอกบางอย่างกับเฮยหลง “ต่อจากนี้ข้าคิดว่าตนเองอาจจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดก็ได้ อย่าตกใจหรือเหนื่อยใจกับข้าเพราะการเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกันนะ”

เฮยหลงเอื้อมมือมาขยี้หัวนางอย่างเอ็นดูแล้วพยักหน้าเป็นการรับปาก “แล้วชุดนี่จะไม่ยอมใส่จริงๆใช่หรือไม่”

เซียงฮวาส่ายหน้าไปมา“ในเมื่อจะเล่นเล่ห์เล่นกลมนตร์มายาแล้วก็ต้องเอาให้สุด รอให้แดดร่มลงตกกว่านี้ก่อนได้หรือไม่ ระหว่างนี้เราก็ไปดักรอเขาอยู่ที่ตลาดเป็นไง เชื่อข้าว่าโชคชะตามักจะพาให้เรามาเจอกันอยู่แล้ว"

ปากกล่าวว่าโชคชะตาจะนำพาคนให้มาพบกัน แต่มือเล็กของนางกลับเสกบุบผาแห่งมายาขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ ในหัวนึกภาพของชายร่างบางที่โดนหนุ่มจอมยุทธ์กล้ามโตซ้อมเมื่อวาน จากนั้นจึงได้ปล่อยบุบผาดอกนั้นออกไปยังด้านหน้าตนจนปรากฏภาพมายาของคนในจินตนาการขึ้นมา

“ไปล่อเขาออกมาที่ร้านแจกันทีนะ เดี๋ยวข้าจะรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนั้น” กล่าวจบก็เสกบุบผาแห่งการติดตามออกไปนำทางให้แก่ภาพมายาของบุคคลนั้น

“พลังของเจ้าชั่งน่าทึ่งนัก คงมีอีกมากที่ข้ายังไม่รู้ใช่หรือไม่”

“ยังมีอีกเป็นหมื่น! ชาติก่อนสร้างวัดสร้างอุโบสถเยอะก็แบบนี้ละนะ เกิดมาชาตินี้จึงกลายเป็นคนบุญหล่นทับ”

-_-

 

ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

ทิศใต้คือส่วนคึกคักที่สุดของเมืองหลวงแคว้นฝู เนื่อกจากเป็นแหล่งที่ตั้งของชาวบ้านร้านตลาดกับพ่อค้าจากทั้งในแคว้นและนอกแคว้น รวมถึงโรงเตี๊ยมต่างๆซึ่งต้อนรับแขกจากต่างถิ่นด้วย 

ยามนี้มีแขกสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกำลังลุกๆนั่งๆเดินวนไปเวียนมาไม่หยุด สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนถึงความกระวนกระวายใจ

“เหตุใดยามนี้อาหมิงถึงยังไม่กลับมาอีกนะ หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายอันใดขึ้น”

เจ้าของน้ำเสียงร้อนรนที่ว่าก็คือจินเกาฉาย องค์ชายเก้าจากแคว้นจินนั่นเอง เขากับหยางชิงหมิง(杨清明) สหายที่อายุมากกว่าเขาสามปีได้เดินทางมาเยือนแคว้นฝูเพื่อจะมาทำการย้ายป้ายวิญญาณของพี่สาวสายเลือดเดียวกันอย่างหยางชิงซินไปไว้ที่แคว้นจิน

แต่ด้วยความที่เขาก็พอได้ยินมาจากเสด็จพ่ออยู่บ้างว่าน้องชายต่างมารดาของเขาอาศัยอยู่ในจวนแห่งหนึ่งของเมืองหลวงแคว้นฝู เขากับชิง    หมิงจึงได้ให้เหล่าองครักษ์ที่เสด็จพ่อพระราชทานมาให้ในครั้งนี้นำป้ายวิญญาณกลับไปทำพิธีก่อน แล้วเขาจะติดตามกลับไปในไม่ช้า 

ตัวเขาเป็นองค์ชายปลายแถว มารดาเป็นเพียงพระสนมชั้นต่ำศักดิ์ นอกจากนางกำนัลและขันทีซึ่งอยู่ที่ตำหนักอันซอมซ่อแล้ว องครักษ์เงาในที่ลับหรือองครักษ์ในที่แจ้งล้วนไม่มีให้เรียกใช้ เป็นเหตุให้เขาและชิงหมิงต้องแยกกันออกตามหา 

แต่นี่ก็ผ่านมาวันหนึ่งแล้ว เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของชิงหมิงจะกลับมายังโรงเตี๊ยมนี้เลย จึงได้เดินกระวนกระวายไปมาเพราะร้อนใจว่าสหายตนจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น

คิดไปแล้วข้อดีเดียวของการเป็นองค์ชายซึ่งเขาได้รับก็คือการศึกษานี่เอง นอกจากนั้นทุกอย่างล้วนเป็นตราบาปของชีวิตที่ต้องเกิดมาในราชวงศ์ที่ตระกูลหวงโฮ่วมีอำนาจในมือเหนือราชบัลลังก์อย่างแท้จริง 

เหล่าองค์ชายที่เหลืออยู่ นอกจากพระโอรสของหวงโฮ่วซึ่งมีพระชนมพรรษาเพียง 5 เท่านั้น ก็เหลือเพียงเขาซึ่งมีมารดายศต่ำศักดิ์ พระโอรสในครรภ์ชั้นเฟยต่าง ๆ ล้วนถูกกำจัดให้สิ้นลงตั้งแต่เป็นเพียงก้อนเนื้อที่อยู่ในท้องเท่านั้น

แต่เหมือนสวรรค์เองจะยังไม่ทอดทิ้งเขาจนเกินไปนัก เมื่อเขากลับมีพลังพิเศษบางอย่างอันสามารถล่องหนได้ตามใจคิด ทุกครั้งที่มือสังหารหมายจะช่วงชิงลมหายใจของเขา เขาจึงสามารถรอดชีวิตมาได้แม้แต่ในเรื่องเมื่อสองปีก่อนด้วยก็เช่นกัน

“เกาฉาย เกาฉาย”

เสียงอันคุ้นเคยของชิงหมิงดังอยู่หน้าห้องจนคนที่จมอยู่ในภวังค์ส่วนตัวได้สติกลับคืนมา เขาพุ่งตัวไปเปิดประตูหน้าห้องด้วยความรวดเร็วเมื่อคิดว่าสหายตนได้กลับมาแล้ว แต่ปรากฏว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่หลังประตูเป็นเพียงความว่างเปล่า เมื่อยื่นหน้าออกไปมองทางซ้ายขวากลับเห็นเป็นเพียงแผ่นหลังอันคุ้นตาเท่านั้น

แปลก

คำๆนี้ผุดขึ้นมาในความคิดของเขาทันทีหลังจากที่เห็นแบบนั้น แต่เขาจะยอมเสี่ยงดีกว่าต้องทนรออย่างกระวนกระวายอยู่ภายในห้อง 

คิดได้เช่นนั้นเขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหนึ่งแล้วเขียนข้อความสั้นๆไว้ เผื่อว่าชิงหมิงที่เป็นชิงหมิงจะกลับมาแล้วไม่เห็นเขาเรื่องมันจะยิ่งไปกันใหญ่ หลังจากที่เขียนเสร็จแล้วเขาก็เอากาน้ำชาทับกระดาษไว้ และพุ่งตัวออกจากห้องตามแผ่นหลังของชายคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

แล้วมันก็เป็นเรื่องแปลกแบบที่คิดไว้จริงๆ เกาฉายคิดว่าตนเองใช้เวลาอยู่ในห้องสักพักหนึ่ง แต่แผ่นหลังที่เขาเห็นเมื่อสักครู่กลับเดินออกไปไม่ไกลจากเขามากนัก เมื่อนั้นจึงได้วิ่งตามคนผู้นั้นไปอย่างไม่ลังเล 

ก็เอาสิ! เขาก็อยากจะรู้เช่นกันว่าเป็นผู้ใดที่มาไม้นี้กันแน่ สืบทราบแม้แต่ว่าเขาพักอยู่ห้องของโรงเตี๊ยมไหน คงไม่ได้หวังจะเอาชีวิตเขาในตอนนี้กระมัง

และแล้วเมื่อเขาวิ่งมาหยุดอยู่ตรงตลาด ร่างที่เขาตามมาติดๆก็หายวับไปในพริบตาราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อน สายตาของเขาสำรวจไปมาโดยรอบ ที่นี่มีผู้คนบางตากว่าทุกจุดที่เขาผ่านมา มีเพียงชาวเมืองไม่กี่คนกำลังเลือกซื้อของอยู่เท่านั้น

“ผลสีเขียวนี้มันคืออันใดกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“ผลไม้อย่างหนึ่งนี่แหละ มันคือฟานฉือหลิว(翻石榴)เพราะเนื้อมันแข็งเหมือนหินจึงมีศัพท์คำนี้ด้วย เรียกอีกอย่างว่าฝรั่ง”

“ฝรั่งงั้นหรือ กินได้หรือไม่”

“กินได้สิ ยิ่งฝรั่งตาน้ำข้าวแต่ผิวกลับสีแทนนะ มัน so hot so hot เลยละ อร่อยมาก~”

“ข้าชักไม่เชื่อแล้วสิว่าเจ้าพูดถึงผลไม้”

เสียงของเด็กสาวกับเด็กหนุ่มดังลอดเข้ามาจนเขาได้ยิน ทำให้เขาหันไปมองด้วยความสนใจ นั่นไม่ใช่ผู้มีพระคุณที่ช่วยเขาไว้เมื่อสองปีก่อนหรอกหรือ

.

.

.

ปกติชอบกินฝรั่งค่ะ อร่อยน้า

Pandanus23233

2020年08月07日

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #165 metung18 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 21:10
    มาบ่อยไปนะคะ
    #165
    1
    • #165-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 34)
      8 สิงหาคม 2563 / 23:44
      อุ้ยยยยยย
      #165-1
  2. #164 por4312525 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 06:12

    สนุกมาก
    #164
    1
    • #164-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 34)
      9 สิงหาคม 2563 / 22:10
      ขอบคุณค่าาาา
      #164-1
  3. #163 TuntitaJ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:13
    มาบ่อยๆ นะคะ

    สนุกมาก
    #163
    1
    • #163-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 34)
      7 สิงหาคม 2563 / 16:03
      ขอบคุณค่าาาา
      #163-1