บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 27 : หากเป็นไปได้ก็บ้านใครบ้านมันเถิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

ณ แดนสวรรค์

"เสร็จเสียที หากพวกเราอยู่เมืองมนุษย์ในมิติแห่งนั้น ข้ามั่นใจว่าดวงชะตาของเทพผู้ที่ข้าเขียนและท่านผูกดวงความรักให้เองเช่นนี้ ผลงานจากทีมผู้สร้างเช่นเราเรา จะต้องได้รับการเข้าชิงบทละครยอดเยี่ยมแห่งปีอย่างแน่นอน"

"สาขาโศกนาฏกรรมด้วยหรือไม่?"

"มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว"

"ซือมิ่ง ท่านมันโรคจิต!! ชอบเห็นผู้คนเขาเจ็บปวดนักใช่หรือไม่?"

"ก็ 'เขา' ที่ท่านพูดถึงต้องลงไปฝ่าด่านเคราะห์ หากได้รับแต่ความสะดวกสบายจะเรียกว่า'ทุกข์'ได้อย่างไร"

"ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เถิด...อ้อ ว่าแต่เรื่องเมื่อสองวันก่อนที่หลานสาวท่านตัดสินใจเลือกชีวิตตามแบบเส้นทางเดิมที่ท่านได้เขียนไว้ก่อนหน้านี้ นั่นเพราะนางไม่อยากให้เส้นเรื่องมันผิดพลาดไปใช่หรือไม่?"

"ใช่ ท่านก็ดูนางเถิด"

กล่าวจบเทพแห่งดวงชะตาก็ส่งพลังไปยังกระจกส่องโลกาเพื่อดูภาพเหตุการณ์ของมนุษย์เด็กหญิงวัย12หนาว ที่ตอนนี้กำลังนั่งหลับตา สีหน้าไม่สงบเท่าที่ควร

"นั่น...หื้ม? สิ่งที่นางกำลังทำนั้นคือ..."

เทพแห่งความรักกล่าวได้แค่นั้นก็เผลอเอามือปิดปากตนเอง จิตใจสั่นไหวเต้นแรงจนมันแทบจะทะลุออกมาจากอก

"คิดไม่ถึงว่านางกับตำราบุบผาสวรรค์จะเป็นหนึ่งเดียวกันได้ขนาดที่สามารถใช้บุบผาแห่งการทายทักได้ 

แรกเริ่มนางไม่ควรที่จะได้ทราบว่าต้นกำเนิดของตนเองเป็นอย่างไรในวัยเพียงแค่ 10 หนาวนี้อยู่แล้ว

ยามนี้ในเมื่อแค่เริ่มมันก็ผิดเพี้ยนไปไกลจวบจนถึงเส้นทางนี้ ความคิดคงตกผลึกแล้วกระมัง ว่าหากตัวเองยังดึงดันฝืนดวงชะตาที่ขีดเขียนไว้ตั้งแต่แรก มันจะเป็นเช่นไร!"

เทพแห่งความรักกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกล่าวถามอย่างเทพที่มีความรู้สึกเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วบ้าง

"นี่ข้าไม่ได้คิดไปเองใช่หรือไม่ ว่าบรรยากาศรอบตัวท่านมันดูแปลกไป"

เทพแห่งดวงชะตาชะงักแล้วหันมามองหน้าเทพแห่งความรัก วาจาพลันเอื้อนเอ่ย

"จะเขียนให้ถึงอารมณ์ของผู้อ่านได้ ผู้เขียนจะต้องมีอารมณ์จากภายในที่เปี่ยมล้น นี่เป็นเพียงแค่การสร้างอารมณ์จากภายในแล้วนำออกสู่ภายนอกที่ดี"

ฝ่ายที่จ้องมองและรับฟังอยู่ มองท่าทางของฝ่ายตรงข้ามที่เอามือทั้งสองข้างแตะที่อกแล้วผายมือทั้งสองออกไปดั่งดาวกระจาย

แม้ตนจะงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ตอบรับกลับไปเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันจมดิ่งลงเหวไปมากกว่านี้

"อ้อๆ"

.

.

อีกด้านหนึ่งของคนที่ถูกจดจ้องมองมาจากที่สูง ก็ยังมีสีหน้าที่ยากจะสงบไม่ต่างจากเดิมเท่าไรนัก

ใบหน้าที่มีเค้าของความงามแบบหญิงสาวเริ่มปรากฎขึ้นมาให้เห็นแล้วบ้าง ส่วนความสูงของนางในยามนี้ก็เพิ่มขึ้นมากกว่าแต่เดิมจนสุนัขเลียได้เพียงแก้มก้นเท่านั้น เรียกได้ว่านางกำลังเข้าสู่ช่วงของการเป็นวัยรุ่นเลยก็ว่าได้

เมื่อใช้ประโยชน์จากบุบผาที่ตนเองเพิ่งอ่านจากตำราเล่มนี้ มือเรียวเล็กของนางก็ปิดมันลง สองนิ้วนวดกดจุดตรงขมับของตนเองทั้งสองข้างแล้วคลึงมันวนไปมา 

ดวงตาที่ปิดอยู่ก่อนหน้านี้บดบังความรู้สึกนึกคิดที่ตีรวนกันอยู่ในยามนี้ไว้ ก่อนที่นาสิกจะพ่นลมหายใจออกมาซะยืดยาว

"เครียดไปตอนนี้ก็ปวดหัวเปล่าๆ เอาไว้ก่อนแล้วกัน"

เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางก็พยายามสลัดสิ่งที่รับรู้เพิ่มเติมมาจากการใช้บุบผาแห่งการทายทักออกไปให้ได้มากที่สุด ก่อนที่สายตาจะเสมองไปที่นอกหน้าต่าง

ตอนนี้เป็นเวลายามเหม่า(05.00-06.59) เจ้านายทั้งหลายก็คงลุกออกจากเตียงอุ่นๆกันแล้วบ้างบางส่วน แต่คงเว้นพี่ใหญ่ไว้สักคนหนึ่งเถิด

เรียกได้ว่ากิจวัตรประจำวันของสองปีที่แล้วเป็นเช่นไร สองปีให้หลังก็ยังคงเป็นเช่นนั้น มีเพียงการเจริญเติบโตทางด้านร่างกายและความคิดของคุณหนูทั้งสามของบ้านกระมัง ที่พอจะโตขึ้นไปตามวัยบ้าง

"ช่วงนี้เราเจ็บหัวนมบ่อยๆคงเพราะกำลังเริ่มมีหน้าอกแล้วสินะ ไม่เกินสองปีต่อจากนี้ประจำเดือนเราก็คงจะมา...

ไม่ได้การละ!ผ้าอนามัยคงต้องมาแล้ว"

จากนั้น คนที่คิดเร็วทำเร็วเช่นนางก็ลงมือเย็บตัดผ้าอนามัยโดยพัสดุพิเศษเป็นสำลีที่นางเสกออกมาจากตำราบุบผาสวรรค์ ลองเย็บติดกับผ้าอย่างง่าย ผลคือมันดูดซับน้ำได้ดีทีเดียว 

เมื่อได้แผ่นตัวอย่างมาแล้วนางก็เอามันมาชำระล้างทำความสะอาดโดยใช้บุบผาแห่งการดูดซับเชื้อโรคต่างๆที่อาจเกิดจากขั้นตอนการทำ

"เอาแล้วสิ!! ผ้าอนามัยเสร็จแต่ก็ต้องมีห่อมันด้วย หรือเราจะเย็บมันไว้ติดกับผ้าชิ้นล่างดีนะ"

ในระหว่างที่คิดสีหน้าก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆถึงการสร้างห่อหีบมาใส่ผ้าอนามัยแผ่นเล็กของตนที่ดูประหลาดจนไม่กล้าที่จะใช้จริงๆ

"ถึงหน้าตามันจะดูไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ยังซึบซับน้ำได้ดี แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าเวลานอนจะเอาอยู่หรือไม่?"

มือเล็กยกสิ่งที่ตนเองเพิ่งตัดเย็บมาสำรวจดูรอบๆอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจโยนมันทิ้งไป

"คิดเร็วทำเร็วทีไรเป็นเช่นนี้ตลอด เสียของชะมัด...ว่าแต่เราในยามนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นงั้นหรือ?"

เมื่อตนเองคิดได้ว่าไม่ใช่มีเพียงนางที่เริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นคนเดียวเสียเมื่อไร แต่ยังมีอีกคนที่อีกไม่กี่ปี เสียงก็คงจะแตกหนุ่มแล้วเช่นกัน

"เฮยหลงยิ่งเป็นเด็กที่โตเร็วกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาเสียด้วย คงต้องทำงานนี้ก่อนแล้วสิ"

กล่าวจบนางก็เปิดปกตำราบุบผาสวรรค์ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะออกมาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับไอเทมสุดรักของตน

"ขอบุบผาที่สามารถถอนได้ทั้งต้นยันโคลนแบบที่ว่า...รูขุมขุนตายไปได้เลยยิ่งดี"

เมื่อสิ่งที่เข้าใจจิตใจของเซียงฮวาจนแทบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับนางรับทราบถึงความต้องการสุดลึกในจิตใจของนายตน มันก็เปิดไปยังหน้าที่มีบุบผาชนิดนี้ 

จากนั้นห้องที่มีความสลัวๆจากแสงไฟของโคมที่จุดไว้เท่านั้น กลายเป็นสว่างจ้าขึ้นมาราวกับดวงดารานับล้านดวงได้ฉายแสงมายังในห้องแห่งนี้

"โอ้!แสบตา แสงขนาดนี้เป็นเพราะว่าข้ามีปณิธานแน่วแน่เกินไปใช่หรือไม่นะ!"

เมื่อปรับสายตาให้เข้ากับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้แล้ว ดวงตาหวานซึ้งกลมโตของนางก็ไล่สายตาไปยังตัวอักษรที่ปรากฎอยู่บนหน้าตำรา ไม่ว่าจะเป็นวิธีการใช้ให้เกิดประโยชน์หรือวิธีการใช้ให้เกิดโทษล้วนถูกสมองของนางจดจำไว้ทั้งสิ้น

"ขอภาพบุบผาในรูปร่างของ 4D เลยได้หรือไม่?"

กล่าวเพียงเท่านั้น จากบุบผาที่อยู่แนบชิดกับกระดาษของตำรา ก็เกิดภาพบุบผาที่ลอยออกมาให้เห็นทั้งดอกแล้วหมุนวนรอบตนเองไปมาหวังให้นายของตนเห็นภาพของมันได้ชัดทุกมุม

มือเรียวกำเข้าหากันไว้พร้อมกับยกขึ้นมาเป็นรูปของไมโครโฟนก่อนจะทำเป็นกระแอมกระไอ

"อะแห่ม...คนเราต้องมีการพัฒนา"

กล่าวจบก็ยิ้มพรายแล้วเริ่มลงมือทำสิ่งที่ตนเองตั้งมั่นไว้ให้เสร็จก่อนเช้าที่จะถึงนี้ เหตุเพราะมีนัดเลี้ยงส่งกับคนที่ไม่ใคร่อยากจะสนิทมากนัก แต่เมื่อมาถึงขนาดนี้ก็คงต้องเรียกว่าสนิทเสียแล้วล่ะ

.

.

ยามซื่อ(09.00-10.59)

"นัดผู้อื่นไว้แท้ๆแต่กลับให้เขาต้องรอ ใช้ได้ที่ไหนกัน!!"

เสียงจิกกัดค่อนแคะตั้งแต่ก้าวแรกที่นางได้เยียบย่างเข้ามาในโรงเตี๊ยมอันเป็นสถานที่นัดเลี้ยงส่งในวันนี้

เซียงฮวาที่โดนติเตียนเรื่องตนมาช้า สีหน้าไร้ความสะทกสะท้านใดๆ มิหน้ำซ้ำยังทำลอยหน้าลอยตายั่วโมโหฝั่งตรงข้ามอีกด้วยซ้ำไป

"เอาน่าพี่ใหญ่ เขาเรียกว่ามาตรงตามเวลานัด นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีเลยนะ ที่นางจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเราแบบจัดหนัก"

เสียงเล็กใสที่กล่าวปลอบประโลมพี่ชายหน้าเหมือนตนเองนั้นก็คือจื่อเหมยฮวานั่นเอง นางหันไปกล่าวกับพี่ชายตนเองทีหันมายิ้มให้กับเซียงฮวาทีอย่างไม่ถือโทษโกรธอันใด เพราะมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งสองปีแล้ว

"เจ้าก็เป็นเช่นนี้ตลอด ตั้งแต่เราคบกับนางมา เจ้าไม่รู้สึกว่าตนเอง'หงอ'ลงบ้างหรืออย่างไร"

"ก็นางเป็นสหายที่เป็นสตรีคนเดียวของข้านี่เจ้าคะ ข้าไม่ใช่พี่ใหญ่หนิ! ที่มีสหายเยอะแยะไปหมด"

เซียงฮวามองการโต้กันไปโต้กันมาของพี่น้องฝาแฝดทั้งสอง ความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสามคน มันได้เริ่มขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว หลังจากที่นางกลับแคว้นฝูได้ไม่กี่วัน

ย้อนกลับไปคิดก็ให้รู้สึกขบขันไม่น้อย เพราะแรกเริ่มพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้มานั่งประจันหน้าคบค้าพูดคุยกันเช่นนี้หรอก แต่เป็นฝ่ายทั้งสองแฝดนี้ต่างหากที่ไม่ว่านางจะไปฐานลับเพื่อฝึกวิชา ไปตลาด ไปวัด หรือไปที่ใดก็ล้วนติดตามนางมาอย่างเงียบๆเสมอ จากที่นางแกล้งไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสองชอบสะกดรอยตามนาง นานวันเข้าก็ชักรำคาญจนต้องเรียกออกมาเพื่อที่จะถามถึงเหตุผลของการกระทำทั้งหมด

"สหายพี่ใหญ่ก็เหมือนสหายเจ้า จำเป็นด้วยหรือที่ต้องแบ่งแยก"

"แน่นอนว่ามันต้องแยก อย่างเรื่องเจ็บหน้าอกในตอนนี้ ท่านเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของสตรีเหมือนกับที่สตรีเข้าใจกันเองหรือไม่เล่าเจ้าคะ"

เซียงฮวาที่คิดไป ฟังทั้งสองกล่าวต่อล้อต่อเถียงกันไปจนมาถึงตรงนี้ ความคิดพลันสะดุดลงให้กับโยคหลังของเหมยฮวา

"ช้าก่อนๆเด็กๆ นี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว...เรื่องนี้เอาไว้เราค่อยพูดคุยกันในที่ลับก็ได้ ดีหรือไม่?"

เซียงฮวาที่ยกไม้ยกมือห้ามปรามสองพี่น้อง ก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อมองดูว่ามีใครในโรงเตี๊ยมทันได้ยินทั้งสองพูดคุยกันหรือไม่ จากนั้นจึงก้มมากระซิบกระซาบกับเหมยฮวาอย่างแผ่วเบา ซี่งนางก็พยักหน้ารับอย่างไม่อิดออดแต่อย่างใด

การที่เหมยฮวาดูจะเชื่อฟังนางเช่นนี้ ก็ไม่ใช่เพราะนางอาศัยประสบการณ์มาข่มขวัญเด็กน้อยตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะว่านางเข้าใจความรู้สึกของเด็กที่เติบโตมาท่ามกลางบุรุษที่รายล้อมต่างหาก 

ถึงแม้ว่าความรักที่นางได้รับมามันจะไม่ได้ด้อยเลย แต่ก็ต้องมีสักช่วงเวลาหนึ่งที่นางก็คงอยากจะเล่นกับเพศเดียวกัน พูดคุยเรื่องโน่นเรื่องนี้กันตามประสาเด็กที่กำลังโตบ้างละ

ซึ่งเหตุผลของการกระทำของนางเมื่อสองปีก่อนก็เพราะว่านางเป็นสตรีคนเดียวที่บิดาของนางยอมให้เข้าใกล้ลูกสาวของตนนี่แหละ 

ตาลุงนั่นกล่าวว่าสตรีทุกคนน่ารำคาญ มีเพียงนางที่น่ารำคาญน้อยที่สุด จึงยอมให้เหมยฮวาย้ายมาพักที่พรรคมารสาขาแคว้นฝู เพื่อที่จะได้อยู่เล่นกับนางจวบจนตอนนี้ก็สองปีผันผ่านมาแล้ว

"ข้าไม่ได้หูเพี้ยนไปนะ ว่าเจ้าเรียกพวกเราว่าเด็กอีกแล้ว"

เสียงไม่พอใจของเจี่ยนเฉิงชั่งตรงกับสีหน้าของเขาตอนนี้เสียจริง ชั่งเป็นหนุ่มน้อยที่อารมณ์ร้อนยิ่งนัก

"เอาเถิดๆ ข้าขออภัยแล้วกัน มา!สั่งอาหารกันดีกว่า"

ตามจริงแล้วที่นางนัดทั้งสองคนมาเลี้ยงส่งก็ไม่ใช่เหตุผลอื่นไกลอันใด เพียงแต่ว่าตาลุงพรรคมารอยากให้บุตรชายและบุตรสาวของตนเองกลับมาอยู่กับตนที่พรรคสาขาหลัก ก่อนที่ไม่ถึงสองเดือนต่อจากนี้พวกตนต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเข้าสอบคัดเลือกศึกษาที่สำนักศึกษากลาง

"ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องห่วงนะเซียงฮวา จะไม่มีผู้ใดโดนพิษระหว่างที่เรากำลังรับสำรับกันในวันนี้อย่างแน่นอน"

โครม!!!!!!!

เซียงฮวาเกือบจะยิ้มแล้วพยักหน้ารับอยู่แล้วเชียว หากไม่ได้เห็นภาพแบบคมชัดลึกตรงหน้าที่เกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วนี้

นางว่านางไม่ค่อยมีดวงกับการกินอาหารที่โรงเตี๊ยมสักเท่าไรนัก ครั้งหน้าหากเป็นไปได้ ก็กินบ้านใครบ้านมันเถิด

.

.

.

ช่วงนี้ก็จะมาๆหายๆอย่างนี้หน่อยนะคะ พอดีว่าไรท์เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้วเลยต้องเอาเวลาที่เคยแต่งนิยายมาอ่านหนังสือให้มากกว่าแต่เดิมหน่อย โทษทีจ้าา

Pandanus23233

2020年06月29日

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #110 Sn003 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 14:28

    รีบมาลงต่อนะไรท์ แต่ก็ใจเย็นๆ 'พระนาสิก' อาจเป็นคำที่เข้าใจอยากไปนิด ยังไงช่วยแก้หน่อยนะคะ ที่เหลือดีมากแล้ว รออ่านอยู่นะคะ รักไรท์ค่ะ
    #110
    1
    • #110-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 27)
      4 กรกฎาคม 2563 / 15:03
      ขอบคุณค้าาาา
      #110-1
  2. #108 sevenroses (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 20:51

    ฮาจนตกเตียง

    #108
    1
    • #108-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 27)
      4 กรกฎาคม 2563 / 14:02
      จริงเหรอออออ
      #108-1
  3. #107 chamee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 20:18
    สู้ๆนะคะ รอได้คะ
    #107
    1
    • #107-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 27)
      3 กรกฎาคม 2563 / 20:41
      ขอบคุณค่าาาาา
      #107-1
  4. #105 min0_0 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 01:22
    สำนวน การใช้คำน่ารักดีค่ะ อาจจะมีบางคำดูแปลกๆ อย่างแทนตัวเองว่ารองทั้งคู่ อ่านแล้ว เอ๊ะ? แต่ก็ชอบค่ะ

    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #105
    1
    • #105-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 27)
      1 กรกฎาคม 2563 / 00:17
      ขอบคุณ เดี๋ยวจะนำไปปรับปรุงค่ะ
      #105-1
  5. #104 TuntitaJ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:18
    สนุกดีค่ะอยากให้มาบ่อยๆ จัง
    ขอบคุณค่ะ
    #104
    1
    • #104-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 27)
      1 กรกฎาคม 2563 / 00:17
      จะพยายามค่ะ
      #104-1
  6. #103 Nananar (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 12:36

    น่าสงสาารรรร
    #103
    0