บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 23 : ความอยากรู้เปรียบดั่งฮอร์โมนของบุรุษในวัยกลัดมัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 402 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

ยามจื่อ(23.00-24.59)

ราตรีเงียบสงัด สุริยาลับจันทราใกล้เคลื่อนคล้อย ความเคลื่อนไหวในเรือนของประมุขพรรคมารจื่อถานยังคงเป็นปกติ ไม่ได้มีสัญญาณการมาเยือนของใครให้ทราบเลยแม้แต่น้อย

แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่คนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เพราะร่างเล็กที่เดินอย่างชะมดชม้อยไม่รีบไม่เร่งไม่ใดๆทั้งสิ้น กำลังก้าวเท้าเข้าเรือนผู้เป็นใหญ่ของพรรค เดินผ่านเวรยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูไปราวกับลมกระทบผิว ที่ทำให้พวกเขารู้สึกได้แม้อาจจะมองไม่เห็น

พลันทั้งสองหันหน้ามาสบตากัน อีกคนทำหน้าที่ของตนเองต่อไปราวกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น อีกคนเดินหายลับไปที่ห้องๆหนึ่ง ซึ่งขาไปๆคนเดียว แต่ขากลับมีถึงสาม

.

.

ณ ภายในห้องนอนที่มีไฟสลัวๆ

แค่ก แค่ก

อื่อหื้อ

แค่ก แค่ก

อื้อหื่อ

นี่ถ้าไม่รู้ว่าโดนพิษมาจะเบือนหน้าหนีแล้วนะ ไอขนาดนี้ปอดไม่พังหมดแล้วหรือตาลุงคนนี้

เซียงฮวาคิดในใจหลังจากที่เข้าเรือนของหลีเฮยมา ก็ได้ยินเสียงไอเป็นการต้อนรับเสียแล้ว

ร่างโปร่งแสงของนางเดินมายังข้างเตียงที่เห็นหน้าคนนอนแบบเลือนราง จากตะเกียงที่จุดไว้ตรงมุมห้อง

สีหน้าที่ชัดกว่าคืนนั้นที่กลางป่า ทำให้เห็นว่าครั้งนี้เขาอาจจะไม่เจ็บปวดเท่าครั้งก่อน แต่ก็คงไม่ได้เจ็บเพียงแค่แมวข่วนเป็นแน่

แค่ก แค่ก

เอาเถอะ!! สงสาร

คิดได้เช่นนั้นนางก็เสกบุบผาแห่งการเยียวยาตามตำราหมื่นบุบผาสวรรค์ขึ้นมาชนิดหนึ่งที่มีฤทธิ์ในการดูดซับพิษในเลือดผ่านทางกระแสคลื่นพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมารอบตัวของหลีเฮยในตอนนี้

จากดอกไม้โปร่งแสงสีฟ้าที่เวลาแห่งการดูดซับพิษผ่านไประยะหนึ่งแล้วจึงเริ่มกลายเป็นสีดำของพิษเต็มบุบผาดอกนี้ไปหมด

"เฮยหลิง ข้าสามารถเก็บพิษชนิดนี้แล้วเปลี่ยนมาเป็นพลังในการใช้ป้องกันตัวในอนาคตได้หรือไม่ "

หลังจากที่ดูดพิษออกมาหมดแล้ว เซียงฮวาก็เอ่ยถามเฮยหลิงในใจ ในมือพร้อมเสมอที่จะเก็บพิษผสมพลังปรานของบุรุษผู้นี้ไว้ในบุบผาแห่งการเก็บกัก แต่ก็ได้ยินเสียงค้านขึ้นมาเสียก่อน

"หยุดความคิดของเจ้าประเดี๋ยวนี้ พลังบุบผาของเจ้าเอาไว้ใช้ในการเยียวยาเท่านั้น หากเจ้าจะใช้ในการทำลาย สิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมดมันจะไปมีความหมายอันใด"

"ข้าทำสิ่งใดเยอะแยะหนักหนาหรือ นี่ก็เพิ่งช่วยได้แค่ไม่กี่สิบคนเอง"

เฮยหลิงชะงักไปก่อนจะพูดจาตะกุกตะกัก

"กะ...ก็ ชั่งเถิดๆ"

"เอ้า อันใดของเจ้ากันนะ" 

เซียงฮวาโคลงหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจ

และด้วยความที่คุยกับเฮยหลิงอยู่ในใจจนลืมไปว่าประมุขผู้นี้อาจจะรู้ตัวได้ทุกเมื่อ จากที่คิดว่าจะช่วยเงียบๆแล้วหนีหายไป กลายเป็นว่าต้องถูกคนที่นอนอยู่บนเตียงจับได้แม้ดวงตาจะมองไม่เห็นสิ่งใดเลยก็ตาม

"ในที่สุดเจ้าก็กลับมาช่วยข้าจนได้ เป็นเจ้าใช่หรือไม่? เด็กน้อย"

.......

แม้เสียงจะเงียบกริบเหมือนเดิม แต่ก็คล้ายว่าคนที่อยู่บนเตียงจะรู้ว่านางก็ไม่ได้หายไปที่ไหน จึงได้พูดขึ้นมาต่อ

"หากเป็นเจ้าก็ออกมาเถิด ครานี้มานั่งคุยกันดีๆได้หรือไม่"

.......

เซียงฮวาเมื่อโดนรุกด้วยหลายประโยคเข้าก็เตรียมที่จะโบยบินหนี แต่เสียทีรึยังช้ากว่าประโยคสุดท้ายของเขาที่หยุดยั้งนางเอาไว้

"กลิ่นกายทั้งสามครั้งของเจ้าข้าล้วนจำได้ดี"

"อ๋อนี่เป็นลุงโรคจิตเหรอ?"

เซียงฮวาทนไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นมาทะลุกลางปล้อง แม้ว่าตัวจะยังไม่ปรากฎให้คนตรงหน้าได้เห็นก็ตาม แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนบนเตียงที่ตอนนี้หายดีแล้วลุกขึ้นมานั่ง แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแทน

"หึๆ"

เมื่อรู้ว่าตนเองพลาดแล้ว ปฏิกิริยาอัตโนมัติของนางคือยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากของตนเองไว้ ดวงตาเบิกโพลงอย่างตกใจ

"ทั้งใต้หล้านี้ใครจะกล้าเรียกประมุขพรรคมารจื่อถานว่าลุงได้อีก นอกเสียจากเจ้า"

หลีเฮยกล่าวอย่างกลั้วหัวเราะ แต่เมื่อเซียงฮวายังไม่ยอมปรากฎตัวออกมาเขาจึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง

"นี่เจ้าเฟิงหยูมันรู้หรือไม่ ว่าเจ้าโลดแล่นโผลทะยานไปช่วยคนนั้นทีคนนี้ทีได้อย่างสบายอกสบายใจ ไร้กังวลเพียงใด"

โห้ว!! ตาลุงนี่

แม้แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ของนางยังลากเข้ามาเกี่ยวได้ เช่นนั้นจะไม่ทำให้นางต้องกะพริบตาปริบๆไปมาหลายๆทีได้อย่างไร 

แต่ก็เอาสิ!! ถ้านางไม่ยอมรับเสียอย่างจะทำอะไรกับนางได้

"รู้ไม่จริงก็ยังจะสู่รู้!!!บอกมา ครานี้จะมาไม้ไหนกันแน่"

ร่างโปร่งแสงของเซียงฮวายืนกอดอกค้ำหัวของหลีเฮยอยู่ ท่าทางของนางเอาเรื่องยิ่งนัก

"แสดงว่ายังไม่รู้..ดี

ต่างคนต่างมีเรื่องปิดบังกัน ชั่งเป็นความสัมพันธ์ที่น่าสนุกไม่น้อย"

หากหลีเฮยเห็นสีหน้าของเซียงฮวาในตอนนี้ก็คงขำขันเป็นแน่ เมื่อใบหน้าของนางเหยเกอารมณ์ผสมปนเปกันไปหมดเช่นนี้

"เอาอีกแล้ว ข้าเกลียดคนสมัยนี้ยิ่งนัก เหตุใดชอบพูดจาวกวนไปมา 

นี่ลุงน่ะ!!ต้องการอะไรก็บอกกันมาตามตรง ไม่ต้องทำมาเป็นวางแผนสูง ล่อลวงให้ผู้อื่นเขามาติดกับตนเองเช่นนั้นเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่

แล้วถามจริงๆนะ อย่าว่าแต่ลูกลุงไม่เข้าใจตรรกะของลุงเลย 

ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน คนอะไรชอบทำให้ตนเองเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ ทุ่มทุนสร้างไปไหม?"

หลีเฮยเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยักไหล่ทำนองว่าแล้วอย่างไร จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นมา

"ข้าแค่ต้องการพิสูจน์ว่าเจ้ากับเด็กสาวในป่าตอนนั้นเป็นคนเดียวกันหรือไม่ แล้วมันผิดอย่างไร

นี่ก็ต้องขอบคุณเจ้าเฟิงหยูนั่นแล้วที่ทำให้ข้าได้รู้อะไรหลายๆอย่าง"

"อย่างเช่น?"

"หากเจ้าอยากรู้ก็รับปากว่าจะหาทางเอาเจ้านี้ออกไปจากใจข้าเดี๋ยวนี้สิ"

"งั้นข้าไม่อยากรู้แล้วก็ได้"

เมื่อหลีเฮยจับได้ถึงน้ำเสียงจริงจังของนางจึงได้ชิงกล่าวออกมาอีกหนึ่งประโยคก่อนที่นางจะตีจากไป

"เจ้าแน่ใจหรือว่าชายหญิงที่บ้านตระกูลไช่ใช่บิดามารดาบังเกิดเกล้าของเจ้าจริงๆ"

ได้ผลชะงัดอีกครั้ง เมื่อครานี้เป็นเหตุให้นางคลายปราการที่บดบังร่างกายเอาไว้ออกมา

"เจ้าต้องการจะบอกอันใด?"

หลีเฮยมองร่างเล็กในชุดแบบเดียวกันกับในป่าที่ช่วยตนวันนั้น ซึ่งก็ชัดเจนแล้วว่าเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับสหายเก่าของเขาอย่างเฟิงหยู และอดีตสตรีที่เขารักมากอย่างนางผู้นั้น

"เอาเป็นว่า...ข้าดีใจต่อการมีชีวิตอยู่ของเจ้าบนโลกใบนี้

สิ่งใดที่เจ้านั่นไม่พูด ข้าก็มีคุณธรรมพอที่จะไม่แพร่งพรายมันออกไป

ไปเถิด..."

เซียงฮวาเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หลี่ตามองก่อนจะตัดสินใจเสกบุบผาแห่งการปกป้องขึ้น แล้วส่งพลังไปยังหัวใจของหลีเฮยให้เป็นการป้องกันไม่ให้เศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณของอดีตประมุขมารมันกำเริบขึ้นมาได้

"ตอนนี้ช่วยได้เพียงเท่านี้ ขอเวลาในการศึกษาให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน"

พรึ่บ!!!

กล่าวจบเซียงฮวาก็เคลื่อนที่ให้หายไปจากที่นี่ทันที โดยยังไม่ได้รับคำขอบคุณจากหลีเฮยเลยแม้แต่น้อย

เสียงถอนหายใจของเขาดังออกมาเมื่อนางรีบร้อนจากไปเช่นนี้อีกแล้ว

พลันสายตาก็ตวัดออกไปทางหน้าห้องที่มีบุคคลที่สามที่สี่แอบฟังเขาคุยอยู่ จึงตะโกนออกมาเสียงดังลั่น

"ออกมาได้แล้วเจ้าพวกแสบ!!!"

.

.

มาทางด้านเซียงฮวาที่กลับมาที่พรรคหยิ๋นมี่ที่ห้องนอนของตัวเองแล้ว นางก็ได้เดินดุ่มๆออกมาจากห้อง 

เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นตามแรงอารมณ์ในขณะนี้ดังตึงตังจนคนที่กำลังเดินเข้าเรือนพร้อมกันอย่างเฟิงหยูและเฮยหลงมองมาที่นางอย่างงุนงงว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

เมื่อเป้าหมายของนางเข้ามาอยู่ในครรลองสายตาพอดีนางก็กระตุกยิ้มออกมานิดนึงพร้อมกับเดินเข้าไปหาแล้วเงยหน้ามองร่างสูงของเฟิงหยู

"รองขอเวลาคุยเรื่องบางอย่างกับท่านอาหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?"

กล่าวถามจบก็ลดสายตาลง แล้วเลื่อนไปสบที่ใบหน้าของเฮยหลง ซึ่งฝ่ายนั้นก็รู้งานเป็นอย่างยิ่ง จึงได้พยักหน้าแล้วขอตัวลาเข้าห้องไปพักผ่อน

"ดึกดื่นเช่นนี้อายังไม่ได้ถามเจ้าเลยแม้แต่น้อยว่าทำไมถึงยังไม่เข้านอน ที่แท้เพราะมีเรื่องจะคุยกับอาเองหรือ?"

"เจ้าค่ะ ตอนนี้อารมณ์อยากรู้ของรองมันกำลังพุ่งพล่านดั่งฮอร์โมนของบุรุษในวัยกลัดมัน 

ดังนั้นหากให้เก็บเอาไว้ถามในวันรุ่ง เกรงว่ามันจะทนไม่ไหวเอานะเจ้าคะท่านอา"

เฟิงหยูก้มลงมา แล้วอุ้มเซียงฮวาขึ้นมาในอ้อมกอด หัวคิ้วจรดกันเป็นปมเล็กน้อย

"ฮอร์โมนหรือ?"

กล่าวถามขึ้นมาแล้วก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางที่หน้าห้องของเซียงฮวาไปด้วย

"มันก็คือสารเคมีชนิดหนึ่งที่ร่างกายของมนุษย์สร้างขึ้นมานั่นแหละเจ้าค่ะเท่าอา..."

เมื่อเห็นคิ้วหนายังคงขมวดกันอยู่ มือเล็กก็ยกกำปั้นขึ้นมาทุบเบาๆไปที่หน้าอกหนา

"ไม่รู้จักสารเคมีอีก เอาเถิดเจ้าค่ะ"

นางกล่าวจบก็เอื้อมมือเล็กไปเลื่อนประตูไม้ให้เปิดออกแทนมือหนาที่อุ้มนางอยู่ เมื่อทั้งสองเข้ามานางก็เลื่อนปิดเช่นเดิม

"ท่านอารีบบอกรองมาเดี๋ยวนี้เลยเจ้าคะ ว่าไปรู้จักมักจี่กับตาลุงพรรคมารนั่นได้อย่างไร?"

"หืม...ลุงพรรคมารหรือ? ฮ่าๆๆๆ อยากจะเห็นสีหน้าเจ้านั่นยามที่เจ้าเรียกมันว่า 'ลุง' ยิ่งนัก"

"รองจริงจังมากๆเลยเจ้าค่ะ"

เฟิงหยูเอื้อมมือไปขยี้ฮวาเซียงฮวาอย่างเอ็นดูพลางตอบ

"เคยเป็นสหายร่วมอาจารย์กันเท่านั้น"

เซียงฮวาที่รอคำอธิบายมากกว่านี้ก็ได้แต่นิ่วหน้าแล้วส่ายหัวไปมา

"ท่านอาไม่ได้โกหก แต่ก็พูดไม่หมด...

'ชายหญิงที่บ้านตระกูลไช่ใช่บิดามารดาบังเกิดเกล้าของเจ้าจริงๆหรือ'

เขาถามรองมาเช่นนี้เจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดที่รอดออกมาจากริมฝีปากเล็ก รอยยิ้มขำขันที่ยังคงอยู่บนใบหน้าเขาก็ค่อยๆลดหายไปทีละน้อยๆจนกลายเป็นเรียบตึง

"รองขอถามท่านอาอีกเป็นครั้งที่สอง... 

มีสิ่งใดที่อยากจะบอกรองหรือไม่เจ้าคะ?"

.

.

.

นิยายเรื่องนี้จะแบ่งเป็นสามช่วงค่ะ

ช่วงแรกก็จะเป็นครอบครัว(8-10ขวบ)

ช่วงที่สองจะเป็นเรื่องในวัยความรักทักทอในสำนักศึกษาพร้อมปมความรัก(12-15ปี)อาจมีมาม่าเล็กน้อย

ช่วงสุดท้ายก็จะเป็นช่วงที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว(อายุอุบอิบนิดนึง แต่แค่คิดก็ฟินแล้ว คริๆ)


Pandanus23233

2020.06.06

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 402 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #66 pla13062531 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 20:09

    ลงเรือท่านอา

    #66
    0
  2. #65 Duan_1211 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:39
    ท่านอาจะบอกมั้งลุ้นกันต่อไป
    #65
    2
    • #65-1 Duan_1211(จากตอนที่ 23)
      7 มิถุนายน 2563 / 14:39
      *มั้ง=มั้ย
      #65-1
    • #65-2 Pandanus23233(จากตอนที่ 23)
      7 มิถุนายน 2563 / 14:41
      อิๆๆๆๆๆๆ
      #65-2
  3. #64 pook1819 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 09:43
    น่ารักสดใสและฮามากขอร๊าบ
    #64
    1
    • #64-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 23)
      7 มิถุนายน 2563 / 09:56
      อิๆๆๆๆๆ
      #64-1
  4. #63 wwwiisaaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 06:25
    ท่านอาจะบอกมั้ย เดี๋ยวน้องจะไม่ได้มาที่พรรคบ่อยๆแล้ว
    #63
    1
    • #63-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 23)
      7 มิถุนายน 2563 / 09:56
      ~ถ้ามันจะเจ็บ แล้วมันจะจบ~
      #63-1