{Harry potter&Bts} Belphegor in hogwarts[MinYoon]

ตอนที่ 4 : ยอมรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

“ถามอะไรหน่อยสิ”เขาเอ่ยถามเเจ็คที่กำลังนั้งดีดเครื่องดนตรีเเปลกๆอย่างกีต้า?


เพราะหลังจากที่เขาไปนั้งคิดทั้งคือถึงสาเหตุที่เขาหน้าเเดง ใจสั่นทุกครั้งที่คิดถึงหน้าไอ้หมอผีเวรนั้น!  ก็คิดไม่ออกซักทีว่าเหตุใดเขาถึงมีอาการเช่นนั้น



“เรื่องอะไรล่ะ” เเจ็คพูดพร้อมกับวางกีต้าลงบนพื้นหญ้าข้างๆตัว



“ทำไมต้องหน้าเเดง--ใจสั่น” เขาถามคำถามที่ตัวเขาเองก็ไม่มีวันเข้าใจพอๆกับคำถามที่ว่าทำไมตัวเขาถึงมีผมสีเขียวมินต์



“เเล้วนายได้คิดถึงใครมั้ย--เวลาเกิดอาการพวกนี้”



“อือ” เขาพึมพำในลำคอตอบเเจ็ค ก่อนที่จะเหยีดกายลงบนพื้นหญ้า




“งั้นนายก็คง--อายไม่ก็เขิน”  



เหอะ!เขิน อายงั้นหรอ? จะบ้ารึไง   นี่ความรู้สึกพวกนี้น่ะมันของพวกมนุษย์ชัดๆ  ไม่มีท่าที่จะเกิดกับปีศาจอย่างเขาหรอกเพราะปีศาจอย่างเขามีเเค่ความรู้สึกเดียว  ความเห็นเเก่ตัว



“ไร้สาระ”เขาตอบพร้อมกับลุกตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อไปเรียนวิชาน่านอนอย่างสมุนไพร



“จ้าๆ”เเจ็คตอบเขาอย่างล้อเลียน  ก่อนที่จะเก็บกีต้านั้น เดินตามเขามาจากสวนหลังโรงเรียน ที่เป็นที่พักส่วนตัวของเขากับเเจ็คในเวลาที่ไม่อยากเรียนหรือขี้เกียจ(ง่ายๆก็โดดเรียนนั้นเเหละ)



                        ##########







ตอนนี้เขาเบนจามิน  เดดิซอฟกำลังนั้งมองหนึ่งในปีศาจเเห่งบาปเจ็ดประการ  เบลเฟกอร์  พอคิดถึงชื่อนี้เเล้วก็นึกขำจริงๆนะ  หมอผีงั้นหรอ?


เขาล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าในหัวของปีศาจที่มีอายุเป็นพันๆปีไม่มีผู้ใดเเกร่งกล้าเท่ากับหมอผีเลยรึไง




“มองอะไรน่ะ---คนหลับ” เสียงของวี  เดดิซอฟ ลูกพี่ลูกน้องของเขาพูดก่อนจะชี้ไปที่ร่างที่กำลังนั้งคอพับอยู่




“ไม่ใช่คน--ปีศาจต่างหากล่ะ” เขาขยายความให้วีเข้าใจว่าสิ่งที่เขามองอยู่ไม่ใช่คนเเต่เป็นปีศาจต่างหาก



“อ๋อ….เบลเฟกอร์งั้นหรอ” วีพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ



“อือ”




“นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะรอดมาได้”  วีพึมพำออกมา จนทำให้เขานึกเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนที่เขาจะมาฮอกวอตส์หรือก็คือวันที่เบลเฟกอร์ลงจากยมโลก(หรือสวรรค์นะ) มาสิอยู่ในร่างมนุษย์




เมื่อวันที่เกิดเหตุการ์ณเป็นตอนที่เขากับวีกำลังฝึกศาสตร์มืดกันอยู่   ใช่!ตระกูลของเขาเป็นตระกูลที่ชอบใช้ศาสตร์มืด(เเล้วดูเหมือนว่าตะกูลของเขาจะสนใจการอัญเชิญปีศาจด้วยล่ะ)  



เเล้วอยู่ๆพ่อของเขาก็เข้ามาหาในห้องฝึกพร้อมกับว่า  เบลเฟกอร์กำลังจะลงมา พร้อมๆกับที่อยู่ๆก็มีสายฟ้าผ่ามาดัง เปรี้ยง!เเบบชุดใหญ่  เขาวีเเละพ่อเลยพากันไปหาตัวเบลเฟกอร์หลังจากที่สายฟ้าหยุดผ่าเเล้ว เเต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ



เขาจึงตั้งสิ้นใจเข้าไปในห้องของปู่ทวดที่เป็นห้องต้องห้าม เเล้วขโมยอัญมณีสีดำรัตติกาลที่ข้างล่างของมันเขียนกำกับไว้ว่าความเกียจคร้าน ก่อนที่จะเรียกเหยี่ยวคู่ใจให้นำอัญมณีไปทางฮอกวอตส์เพราะตอนที่เขาไปสำรวจเห็นสายฟ้าอ่อนๆมันผ่าไปทางทิศของฮอกวอตส์พอดี



“เเล้วจะเอาไง” วีถามเขาหลังจากเห็นเขาเงียบไปนาน


“ก็ปล่อยไปเถอะ--ชีวิตเขา”



“เหอะๆ ครั้งเเรกนะที่เห็นนายพูดอย่างนี้เบน” วีหัวเราะออกมา เพราะรู้สึกประหลาดใจที่อยู่ๆเข่ก็พูดประโยคนี้มา  คงเพราะเมื่อก่อนเขาดป็นคนใจร้อนล่ะมั่ง เห็นอะไรที่เป็นของศาสตร์มืดก็เอาหมด



“งั้นหรอ” เขาพูดพร้อมกับฉีกยิ้มไปทางวี  เเล้วรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อหางตาดันไปเห็นเบลเฟกอร์ที่เดินออกจากเรือนสมุนไพร







“นั้นเธอจะไปน่ะ” เสียงทักของศาสตราจาร์ยประจำวิชาเรียกเขา



“ผมเผลอไปโดนสมุนไพรในนี้เข้า--เเล้วเกิดอาการเเพ้น่ะครับ” เขาพูดพร้อมกับเกาไปที่เเขนของตัวเอง  ถึงเเม้การเกาครั้งนี้มันจะไม่ได้ผลก็เถอะ(เพราะเขาใส่ชุดเเขนยาว)



“เชิญ” ศาสตราจาร์ยตรงหน้าถอนหายใจออกมานิดหน่อย  ก่อนที่จะปักมือไปเชิงไล่เขา



“ครับ”เขาพูดพร้อมกับก้มหัวขอบคุณอาจาร์ย  เเละรีบวิ่งไปตามหาเบลเฟกอร์ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เดินไปถึงไหนเเล้ว







อยู่ไหนนะๆ เขาคิดคำพูดนี้ซ้ำๆ หลังจากที่วิ่งหาเบลเฟกอร์มาเกือบทั่ว20นาทีเเล้วก็ยังไม่เจอ




งั้นเอาเด็กนั้นก็เเล้วกัน เขาคิดพร้อมกับเดินไปหาเด็กผู้หญิงบ้านกริฟฟินดอร์คนหนึ่งที่ดูท่าจัดจ้าน




“น้องครับ--น้องพอจะเห็นผู้ชายตัวเล็กๆผมสีเขียวมินต์บ้างมั้ยครับ”พอมาถึงเขาก็รีบเอ่ยถามถึงคนที่เขากำลังตามหาอยู่ทันที





“พี่หัวเขียวบ้านคู่อริหนูใช่มั้ยค่ะ” เยส!เด็กนี่รู้ว่าเบลเฟกอร์อยู่ที่ไหน



“ใช่ครับ--เเล้วเขาอยู่หรอครับ--น้องพอจะรู้มั้ย”



“เห็นเลยพี่--เมื่อประมาณ20นาทีที่เเล้วพึ่งเดินเข้าไปในห้องพยาบาลเอง” ห้องพยาบาล?ทำไมเขาไม่คิดนะว่าปีศาจขี้เกียจอย่างเบลเฟกอร์จะต้องไปหลบนอนที่สบายๆไม่มีใครรบกวนอย่างห้องพยาบาล




“ขอบคุณมากนะครับ”เขาพูดขอบคุณเด็กผู้หญิงคนนี้ ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องพยาบาล





















“มาทำไม”เขาตัวเล็กถามเขาด้วยเสียงเเข็งกร้าว กลังจากเห็นเขาเดินมาอยู่หน้าเตียวตัวเอง



“ผมมาถวงคำตอบครับ”เขาพูดจุดประสงค์ของการที่เขาตามคนตัวเล็กมาทั้งหมด




“เฮ้อ  ถามจริงเถอะเจ้าต้องอะไรจากข้ากันเเน่”  


ต้องการอะไรน่ะหรอ? ไม่รู้สิเ ขาเเค่คิดว่าเขาต้องหาทางเข้าหาคนตัวเล็กตรงหน้าให้ได้ซักทางใดทางหนึ่ง(น่าเเปลกนะที่เขาไม่รู้สึกอย่าหลอกคนตัวเล็ก เหมือนกับเขาที่มันจะหลอกคนอื่นเพื่อให้ได้สิ่งของที่ต้องการมาเสมอ)


เเล้วดูเหมือนสวรรค์จะประทานพรให้เขาเข้าหาคนตัวเล็กโดยการใช้เรื่องประลองเวทไตรภาคีเป็นข้ออ้าง





“คำตอบเดิมครับ--ไม่รู้สิ~~” เขาตอบพร้อมกับฉีกยิ้มไปให้คนตัวเล็ก




“งั้นข้านอนล่ะ” คนตัวเล็กทำหน้าเหม็นเบื่อ ก่อนที่จะพลิกตัวไปด้านข้างเพื่อจะได้ไม่เห็นหน้าเขา




“อ้าวๆคุณเบลเฟกอร์จะทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับ--สัญญาของเราล่ะ” เขาพูดพร้อมกับพยายามหันคนตัวเล็กมาทางเขา  เเต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเพราะคนตัวเลฌกเกร็งตัวเองสะเเน่น




“สัญญาของเราล่ะครับๆ” เมื่อใช้กำลังไม่ได้ผล ก็ต้องใข้ความกวรประสาทเข้าช่วย เขาคิดพร้อมกับพูดประโยคเดินซ้ำไปซ้ำมา


เละรุ้สึกว่าความพยายามนี้จะได้ผล เพราะคนตัวเล็กหันหน้ามาหาเจ้าเเล้ว




“ว่าไงครับ”เขาเอ่ยถามประโยยเดิมอีกครั้ง



“ก็ได้”เขาตัวเล็กตอบออกมาอย่างอ่อนใจ




“ขอบคุณครับ” เขาตอบอย่างดีใจก่อนที่จะเผลอตัวไปหอมเเก้มคนตัวเล็กซะได้




“หน้าเเดงหรอครับ” ความตั้งใจที่เขาจะขอโทษเขาตัวเล็กต้องพับเก็บไป  เมื่อไปเห็นใบหน้าเเดงๆของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั้งหน้าอึ้งอยู่บรเตียง




“ข้าไม่ได้หน้าเเดง!!-อาการมันร้อน!-ออกไปได้เเล้ว!!



“เเน่ใจนะครับว่าอาการมันร้อน--ถึงขนาดอุณหภูมิต่ำลง” เขาเมินคำสั่งของคนตัวเล็ก ก่อนที่จะเอ่ยเเซวด้วยคำถามต่อไป




“ข้าบอกเเล้วไงว่าอาการมันร้อน!!---ออกไป”



“เอ่อ” เขาร้องออกมาเบาๆ เมื่ออยู่ๆคนตัวเล็กก็ใช้กำลังของปีศาจพลักเขาออกจากเตียงจนเกือบหน้าทิ่ม




“งั้นผมไปก่อนนะครับ”เขาบอกคนตัวเล็กก่อนที่จะเดินออกไปหาวี อย่างอารมณ์ดี ที่วันนี้เขาได้เเกล้งปีศาจบาปเจ็ดประการอย่างเบลดฟกอร์



                        ###########















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ice03zaza910 (@ice03zaza910) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 17:25
    คุณเบลเฟกอร์เค้าไม่ได้เขิน!เค้าร้อนเฉยๆ เบนจามินเธอเค้าใจผิดเองนะเว้ย555
    #2
    0