{Harry potter&Bts} Belphegor in hogwarts[MinYoon]

ตอนที่ 2 : พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

 

 






“เลิกคาบได้” เสียงพูดบอกเลิกคาบของศาจตราจาร์ยเป็นเหมือนเสียงระฆังชีวิตของนักเรียนทุกคน เเต่ไม่ใช่กับเขาเบลเฟกอร์

เหตุผลน่ะหรอขาที่เขาคิดว่าไม่เป็นไรเเค่บีบมันสะหน่อยคงจะหาย เเต่มันไม่ใช่น่ะสิเพราะหลังจากเขาบีบมันไปซักพักอาการก็ไม่ดีขึ้นเลยนอกจากปวดกว่าเดิม สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวเลยเเบกสังขารตัวเองไปที่ห้องพยาบาทกลางดึกเเละเเน่นอนพอเขามาถึงห้องพยาบาท ก็โดนบ่นชุดใหญ่ว่าไปทำอะไรมา ท้ายสุดกว่าเรื่องราวทั้งหมดจะจบลงก็ปาไปเช้า


เเละด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาต้องมานั้งอดหลังอดนอนเรียนไปเรียนมาน่ะสิ! เฮ้อ...ร่างของพวกมนุษย์นี่อ่อนเเอ่จริงๆ


“อเล็กซ์ไหวมั้ยเนี่ย” เพื่อนเจ้าของร่างที่เขาไม่ได้จำชื่อเอ่ยถามเขาด้วยท่าทางเป็นห่วง


“เเล้วเห็นว่าไหวมั้ยล่ะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด อีกอย่างไอ้เด็กนี่มันไม่ควรจะถามเขานะว่าไหวมันมั้ย ดูจากท่าทางเขาก็น่าจะดูออกไม่ใช่รึไงว่าไม่ได้นอนมาน่ะ


“เอ้า ฉันก็เเค่ถามเฉยๆ---เเล้วตกลงจะไปนอนมั้ยล่ะ” ไอ้เด็กนี่พูดพร้อมกับยืนมือมาให้เขาจับ


“นอน” เขาตอบพร้อมกับยืนมือไปจับไอ้เด็กนี่ เพราะตอนนี้มันคงไม่ใช่เวลาที่จะต้องมาเกลียดหรือรำคาญพวกมนุษย์เเล้วล่ะ

เพราะตอนนี้ตัวเขาก็จะเอาตัวเองไม่รอดเหมือนกัน











“ว่าเเต่นายชื่ออะไรนะ--ฉันจำไม่ได้” เขาเอ่ยถามหลังจากที่ไอ้เด็กนี่พาเขามาส่งที่ห้องนอน(โชคดีไปที่คาบบ่ายเป็นคาบว่างทั้งหมด) ส่วนที่ถามน่ะหรอไม่รู้สิ เขาคิดว่าต้องถามไว้ก่อนเพราะรู้สึกเหมือนอีกไม่นานต้องใช้ไอ้เด็กนี่เเน่ๆ



“เเก่เเล้วรึไง โอเค--ชื่อของฉันคือเเจ็ค” เเจ็คพูดพร้อมกับถอนใจเบาๆ หลังจากที่พบว่าเขาถามเเนวๆนี้อีกเเล้ว หรือจะให้อธิบายก็เป็นตอบที่เขาตื่นมาในร่างมนุษย์เเล้วไปถามที่เล่าเหล่ากอตัวเองนั้นเเหละ



“อือ”เขาพึมพำในลำคอก่อนที่จะปัดมือไล่เเจ็คไป



“พอสิ้นประโยชน์เเล้ว ก็ไล่กันเป็นหมูเป็นหมาเลยนะ” เเจ็คพูดพร้อมกับปิดประตูออกไป


ก็นะทำไงได้ล่ะ ก็เขาเป็นปีศาจนี่ เรื่องใช้ประโยชน์เสร็จเเล้วก็ทิ้งน่ะมันของธรรมดาในหมู่ปีศาจของเขาอยู่เเล้วล่ะ

เขาคิดพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยปิดลงไปช้าๆ

                                             

                                              .

                                               .

                                               .

                                               .

                                                .




“ตื่นๆ” เสียงปลุกพร้อมกับเเรงเขย่า ทำให้เขาเบลเฟกอร์พลิกตัวหนีเสียงนั้นอย่างไม่ชอบใจ


“ตื่นๆ” เจ้าของเสียงที่เห็นเขาไม่สนใจตนก็เพิ่มเเรงเขย่าเข้าไปอีก จนทำให้เขาหมดความอดทน ลืมตาตื่นขึ้นมาดูบุคคลที่กล้าทำให้เขารำคาญใจ!


“มีอะไร” เขาเอ่ยเสียงห้วนกับ...เเจ็ค(เเน่นอนว่าเขาเกือบจะลืม)


“ไปอาบน้ำหรือไม่ก็ลงไปข้างล่างกับฉันเดี๊ยวนี้” เเจ็คออกค่ำสั่งกับเขา เเละเเน่นอนอยู่เเล้วว่าปีศาจอย่างเขาจะยอมมนุษย์ตัวจ้อยนี่น่ะหรอ? คำตอบคือ….


“ไม่”


“เเต่นายต้องไป” เเจ็คเอ่ยคำสั่งกับเขาอีกครั้ง


“ไม่” เเละเขาก็ยืนยังคำเดิม


“งั้น……”


โครก!?


ก่อนที่เเจ็คจะเอ่ยอะไรมากกว่าไปกว่านี้ เสียงท้องร้องของเขาก็ดังขึ้นมาสะก่อน เเละมันจะไม่อะไรเลยถ้าเสียงมันไม่ดันจนเเจ็คได้ยิ้น เเล้วกลั้นคำต่อหน้าเขา!


หึ้ย!เขาขอยืนยังคำเดิมเขาเกลียดพระเจ้าเเละมนุษย์!


“ว่าไงจะลงไปมั้ย” เเจ็คเอ่ยถามพร้อมกับกลั้นขำ


“....” เขาเลือกที่จะเมินคำพูดของเเจ็ค เเล้วเดินนำหน้าไปที่ห้องโถง ที่มีอาหารไว้ให้เขาเขมือบ







“....”เขาขมัวคิ้วหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ให้ตายสิ!นี่เขาเป็นปีศาจเเห่งความเกียจคร้านนะ! ไม่ใช่ปีศาจตะกละอย่างเบลเซบับ



“เป็นอะไร--ท้องเเน่น? เอายามั้ย” เเจ็คพูดพร้อมกับยืนแผ่นโลหะบางๆยาวๆที่มีลูกกลมๆสีขาวอยู่ข้างในมาให้เขา



“เปล่า” เขาตอบพร้อมกับปัดเอาไอ้สิ่งที่ไม่น่าไว้ใจออกจากตัว


“โอเค” เเจ็ดพูดพร้อมกับเอาเเท่งโลหะใส่เข้าไปในกระเป๋าดังเดิม


“เอาล่ะ ทุกคน หลังจากที่เเจ็คเก็บเเท่งโลหะนั้น ลงกระเป๋าไปเเล้ว เสียงของยายเเก่อวดดีหรืออีกชื่อ มักกอนนากัลเอ่ยขึ้นมา อย่างที่รู้ๆว่าวันนี้คือวันเริ่มการประลองเวทไตรภาคีที่เราไม่ได้จัดกับมาสะนานตั้งเเต่ รุ่นของแฮรี่ พอตเตอร์ สิ้นคำของยายเเก่อวดดีเด็กนักเรียนทุกคนก็โห่ร้องกันอย่างดีใจ เขาล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าไอ้งานประลองนี่มันมีอะไรสำคัญนักหนา ไอ้พวกมนุษย์พวกนี่ถึงโห่ร้องกันอย่างดีใจอย่างกับสวรรค์โดนถล่มงั้นล่ะ


“มันคืออะไร” เขาเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยกับเเจ็คที่นั้งอยู่ข้างๆเขา


“มันคือ…..” ก่อนที่เเจ็คจะเอ่ยตอบสิ่งที่เขาสงสัย ประตูของห้องโถงก็ไขความลับให้เขาทั้งหมดเมื่อมันเปิดออก


ตอนนี้เขากำลังอมยิ้มที่มุมปาก หลังจากพบเธอ สาวสวยพบทอง ตาสีฟ้า เเละร่างสมส่วน...หุ่นนาฬิกาทราย ให้ตายสิ! เธอมีรูปร่างคล้ายราฟาเอลชะมัด

เเล้วยิ่งเธอใส่ชุดคลุมสีฟ้าที่เห็นสัดส่วนเกือบจะชัดเจนนั้นอีก…..


“พอๆ มองสาวๆกันพอเเล้ว “ เเต่เเล้วยายเเก่อวดดีก็ขัดอารมณ์เขาสะได้ ก่อนที่จะเรียกชื่อโรงเรียนถัดไป(ที่เขาไม่ได้ฟัง)ออกมา


ประตูเปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่จะพบร่างของเด็กหนุ่มที่ใส่ชุดสีเข้มเหมือนชุดทหารที่พวกมนุษย์ใส่กัน โดนเด็กหนุ่มพวกนั้นถือไม้เท้าที่ควงไปควงมาอย่างคล่องเเคล่วเเละนำไม้เท้าเคาะพื้นสลับกันไป

เเละเเน่นอนว่ามันเรียกเสียงกรีดบาดหูจากพวกมนุษย์ผู้หญิงได้ดี


เเต่เเล้วสิ่งที่ทำให้เขาเบลเฟกอร์สนใจมากกว่าเสียงกรีดบาดหูของพวกมนุษยผู้หญิงพวกนั้น ก็คงไม่พ้นเด็กหนุ่มที่อยู่ในกลางวงของกลุ่ม ที่มีสีพบเเปลกประหลาดอย่าง สีดำปลายน้ำตาล ตาสีดำเข้มเหมือนรัตติกาล


เเต่สิ่งที่เขากล่าวมามันไม่มีอะไรน่าสนใจมากไปกว่ากลิ่น ที่เขาไม่เคยได้กลิ่นอะไรจากพวกมนุษย์(หลังจากโดนผนึกพลัง) เว้นกลิ่นเกียจคร้านเมื่อวานนั้นไป


โดยกลิ่นของเด็กนี่มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกเเปลกออกไปจากกลิ่นอื่นๆ คือจะน่าสนใจก็ไม่ใช่เพราะมันเหมือนมีความหายนะซ่อนอยู่หรือจะอธิบายง่ายๆก็คือกลิ่นเหมือนกับเเพนโดร่า หญิงสาวที่ถูกพระเจ้าสร้างเเล้วด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงเปิดกล่องที่พระเจ้ามอบให้ เลยทำให้โลกถึงคราวหายนะไงล่ะ





“เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย” เสียงของเเจ็คเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์



“เป….คุณมัลฟอยช่วยไปเอาเครื่องใช้ของพวกมักเกิ้ลที่ห้องให้ฉันหน่อยสิ” ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ เสียงของมนุษย์หญิงเเก่ อ้วนพุงยุ้ย ก็มาขัดจังหวะเขาโดยการสั่งสะก่อน



“ครับ” เขาตอบพร้อมกับเดินไปเอาของตามคำสั่งของมนุษย์หญิงเเก่ ส่วนที่เขาไม่เถียงอย่างกรณีเเจ็คน่ะหรอ เหตุผลก็ง่ายๆเพราะเขาไม่อยากโดนยายเเก่อวดดีนั้นบ่นหูชาน่ะสิ








“กว่าจะหาเจอ” เขาบ่นเบาๆ หลังจากหาของที่มนุษย์หญิงเเก่นั้น ใช้เขามาหา ก่อนที่จะปิดประตูหลังจากหาของพบเเล้ว



เเต่เเล้วอยู่ๆเขาก็ต้องหยุดเดินกระทันหันหลังจากที่เดินมาได้ครึ่งทาง เพราะเขาดันได้กลิ่นของความเกียจคร้าน กลิ่นเดียวกับที่เขาได้กลิ่นเมื่อวานเเละกลิ่นของเเพนโดร่าปะปนกันไปมั่ว เเละถ้าเขาคิดไม่ผิดเจ้าของกลิ่นสองกลิ่นจะต้องเป็นหมอนี่เเน่ๆ



เขาคิดพร้อมกับหันไปมองข้างหลัง



เเละรู้สึกเขาจะคิดไม่ผิดสะด้วยสิ เพราะพอเขาหันกลับไปมองเเล้วก็พบกับเด็กหนุ่มผมดำปลายน้ำตาล ตาสีดำเข้มเหมือนรัตติกาล ถ้าจะอีกชื่อก็คือ มนุษย์ที่ปล่อยกลิ่นความเกียจคร้านออกมาเมื่อวานไงล่ะ

                         ##########










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น