When Love Him ไม่รู้ว่ารักเธอเมื่อไหร่?

ตอนที่ 2 : Ep.2 รักเเบบไม่รู้ตัว :D

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 พ.ค. 58

   
   ..รถมอไซค์คันโปรดพาร่างของผมมาหยุดลงที่หน้าบ้านของผม ขณะนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ไม่รู้เเต่ผมได้ยินเสียงเพลงดังขึ้น
   “จำได้ไหมตายายยังจำได้ไหม ปู่ย่าจำได้ใช่ไหม สอนหนูอยู่เเทบทุกปี” (ถูกปะว้ะ 5555) นั่นเเหละดังขึ้น เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำ เเล้วลงมากินข้าวฝีมืออาม๊า
 
      ..อยากจะบอกว่าสุโค่ยเลยครับ อร่อยเหาะมากฝีมืออาม๊าผม
กินเเล้วไม่รู้จักอิ่มก็ว่าได้ เเต่สุดท้ายก็อิ่มอยู่ดี อิอิ ผมตีพุงตัวเอง
เเล้วลุกไปเก็บจานในครัว เเล้วโหนราวบันไดขึ้นไปที่ห้องนอนตัวเองอีกครั้ง กดสวิตซ์คอม.. เเล้วเดินไปหยิบเป๊ปซี่กระป๋องในตู้เย็นมาดื่ม
คอมเปิดใช้งาน ...ผมไม่รีรอกดไปที่กูเกิ้ลโครม เข้าเฟสบุ๊คของตัวเอง ง้อวววว !!!.. เห็นอย่างงี้คนกดไลค์รูปผมเยอะนะครัชเเหม่

         ..ไม่นานเสียงสัญญาณเเชทในเฟสบุ๊คดังขึ้น ผมมองไปที่มุมล่างขวาของจอ ก็เห็น เเพท เเฟนของผมทักมาถามว่า ทำอะไรอยู่ ผมเลยพิมพ์ตอบไป 

 
  ไม่ได้ทำอะไรครับ เเพทล้ะ 
 
เเพทก็ตอบมาว่า "ฟังเพลง" เเล้วเเพทก็ทักผมมาอีก "คิดถึงเบลจัง"

ผมกำลังจะพิมพ์ตอบเเพท..  เเต่..!พอเลื่อนฟีดข่าวลงมาดู ก็เห็นไอบิวมันอัพสถานะ.. เป็นรูปคู่ของผมกับมันตอนงานโรงเรียนเมื่อปีที่เเล้ว ผมมองภาพนั้นเเล้วก็เผลอยิ้มออกมาคนเดียวอย่างไม่มีเหตุผล...

        ในภาพนั้นเป็นภาพที่มันยืนกอดคอผม เเล้วผมยืนโอบเอวมันซึ่งบ่งบอกถึงมิตรภาพที่สนิทกันมว๊ากก เเต่ทำไม...จู่ๆยิ่งผมมองหน้ามันในรูปก็ยิ่งทำให้ผมนึกถึงเหตุการ์ณที่มันเอาข้อมือผมไปหอม.. ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเเปลกๆหนาววูบขึ้นมาที่หัวใจ เขินได้ไงว้ะกู>< เห้ย!!. ผมไม่เคยเขินกับใครขนาดนี้มาก่อนเลยนะ เเม้กระทั่งกับเเพทที่เป็นเเฟนของผม ผมยังไม่เคยเขินขนาดนี้เลย..

        ไม่นานผมก็เริ่มยิ้ม เห้ยย!!.. บ้าไปเเล้วตู กูยิ้มอะไรว้ะเนี่ย ยิ่งมองในรูปเห็นภาพไอบิวก็ยิ่งยิ้มไม่หุบจนตอนนี้ผมยิ้มชนิดที่เรียกได้ว่าเห็นฟัน 32 ซี่เลยทีเดียว ...ผมสะดุ้งขึ้นจากวงวังเเห่งอาการเพ้อ มองไปที่มุมล่างขวาของจอ ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นข้อความของเเพทส่งมาเกือบจะ 50 ข้อความ ตายละกู! มัวเเต่คิดถึงผู้ชาย^^ จนลืมตอบเเชทผู้หญิงป่านนี้งอลกูไปนอนตูดโด่งเเล้วมั้งเนี่ยย :'(  โอ้ยยชีวิตกูผู้อาภัพ!

       ...ผมตั้งสติรีบเร่งงสปีดพิมพ์ข้อความง้อเเพท ขอโทษที่ทำให้เธอต้องส่งข้อความมาหาผมหลายข้อความ เเต่ผมกลับไม่สนใจ..ถถถถถถ เเพทเค้าขอโทษอย่างอนเค้าเบยน้าา ที่รัก รักน้าชุ้บๆ เค้าสัญญาว่าเค้าจะสนใจให้มากกว่านี้ เเต่.... เเพทไม่ตอบผมเลย อะไรกันว้ะ! เเค่เพ้อนิดเพ้อหน่อยเเล้วลืมตอบข้อความ. ถึงขนาดต้องงอลกันเลยหรอ?

    "เห้ออ ผู้หญิงนี่ทำไมขี้งอลจัง" ผมสงสัยเอามากๆ เศร้าเเป๊ปนึง..

   ..สักพัก 
ก็เลื่อนขึ้นไปดูรูปคู่ของผมกับไอบิว อีกครั้งเเล้วก็ยิ้ม.. มือของผมไม่รอช้าคลิกเข้าไปที่เฟสบุ๊คของไอบิว อะไรวะเนี่ย!!?? นี่กูส่องเฟสมึงทำไมว้ะ?.. สมองผมมันรู้ตัวเเละได้สติทุกอย่างรู้ว่าส่องเฟสมัน ดูรูปเก่าๆของมันเเต่ ..เอ๊ะ! ทำไมถึงมีความสุขจังว้ะ ส่องได้ไม่นาน ไม่รู้เผลอหรืออะไรไปกดเพิ่มมันเป็น "เพื่อนสนิท" ติดตามทุกเหตุการ์ณไม่ว่ามึงจะไปที่ไหนทำอะไร อยู่กับใครกูต้องรู้ฮ่าๆ

    ...เอ๊ะ! เเต่คนที่ผมควรจะกดเพื่อนสนิทกดติดตามนี่มันต้องเเพทไม่ใช่หรอ เเต่ทำไมหัวใจผมถึงเลือกที่จะให้ผมทำเเบบนี้ ..สงสัยตัวเองเหมือนกัน.. เเต่ความสงสัยหรอ จะสู้ความง่วงที่มันเซาะเเซะเริ่มออก
ฤิทธิ์ออกมาด้วยการหาว ผมเลยออกจากระบบเเล้วชาร์จดาวน์บ๊ายบายซียูอเกรนคอมพิวเตอร์ ..เเล้วทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนที่เเสนจะอ่อนนุ่ม ราตรีสวัสดิ์ครับ ^^ 
ZZZ
 
© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 โซเมล์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:53
    แต่งต่อเร็วๆเลยค้าา ด่วนๆๆๆ
    #4
    0
  2. #3 โซเมล์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:53
    แต่งต่อเร็วๆเลยค้าา ด่วนๆๆๆ
    #3
    0