When Love Him ไม่รู้ว่ารักเธอเมื่อไหร่?

ตอนที่ 1 : Ep.1 เปิดเทอมใหม่ <3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 พ.ค. 58


     สียงกระดิ่งของโรงเรียนดังขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ขณะนี้หมดเวลาเรียนเเล้ว ผม เเละผองเพื่อนต่างกระโดดเฮฮาดีใจกันยกใหญ่ พวกเราส่งเสียงเอะอะตั้งเเต่ชั้น 3 ของตึกเรียนยันโรงอาหาร ก็เเน่สิครับ ใครจะกล้ามาหือมาอือกับพวกเราละ เพราะปีนี้พวกเราเป็นพี่ทีโตที่สุดในโรงเรียน หรือเรียกง่ายๆเเก่ที่สุดนั่นเองครับ เเฮะๆ

        ใช่เเล้วครับ ! โรงเรียนของเรามีตั้งเเต่น้องเล็กๆคืออนุบาลยันพี่ม.3 เเบบพวกเรานั่นเอง พวกเพื่อนๆของผมเเยกย้ายกันกลับบ้าน บ้างไปเที่ยวเตร่ต่อที่เซ็นทรัลเเถวโรงเรียน บ้างก็กลับบ้านกันบ้าง ส่วนผมนะหรอครับ เหอะ! ยืนเหงาอยู่ที่โรงเรียนคนเดียว :( รออาป๊ามารับกลับบ้าน ก็วันนี้นะสิครับ ไอเพื่อนตัวเเสบคู่หูคู่ซี้ของผมมันโดดเรียนไม่ยอมมาโรงเรียน ผมก็เลยต้องมานั่งรออาป๊ามารับ เพราะถ้ามันมาเรียนก็คงได้กลับบ้านกับมันไปตั้งนานเเล้ว ผมก็รู้สึกงอลมันนิดนึงนะที่ปล่อยทิ้งให้ผมต้องอยู่ที่โรงเรียนเเบบเหงาๆ

    เวลาผ่านไปสักพักเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมรีบเลื่อนปลดล็อคเพื่อดูว่าใครมีธุระด่วนโทรมาหาผม พอเลื่อนปลดล็อคเสร็จก็เห็นเป็นชื่อ "ไอบิว" เพื่อนซี้ของผมนั่นเอง หึ! มันคงจะโทรมาง้อผมละซิ ชิ! ผมเบ้ปากให้มันก่อนจะกดรับโทรศัพท์ ทักทายด้วยเสียงงอลนิดๆ

 “โทรมาทำไม ไม่ยอมมาโรงเรียน ไม่ต้องมาคุยกับกูเลย” ผมเเกล้งเดาใจมันเล่น ดูสิมันจะทำยังไงถ้ารู้ว่าผมงอลมัน

“เห้ย มึงงอนกูอ่อ กูขอโทษกูไม่สบาย”

  ผมเบ้ปากใส่โทรศัพท์เเล้วก็พูดต่อไม่สบายก็ไม่เคยคิดจะบอกกูเเม้เเต่คำเดียว”

“เห้ยๆ เอาเป็นว่ากูขอโทษจริงๆนะ สัญญาเลยว่าพรุ่งนี้จะไปเรียน มึงจะได้ไม่เหงาไง”

ผมขยับปากล้อเลียน เเล้วงอลต่อไม่ต้องมาพูดเลย ชิ”

 มันเงียบไปสักพักจนผมใจหาย เลยทักขึ้นก่อน  “มึงเงียบทำไมว้ะ”

มันไม่บอกเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่นเฉย “ มึงกลับถึงบ้านยังเนี่ย”

ผมตอบกลับไปด้วยความจริงกูยังไม่เเบกร่างออกจากโรงเรียนเลยครับ”

   เสียงมันเงียบไปอีกเเล้ว เอ๊ะ! มันเป็นอะไรองมันนะ ไม่นานรถมอไซค์ของอาป๊าผมขับมาจอดที่ทางม้าลาย หน้าห้องกิจการนักเรียน ผมจึงหันมาคุยกับไอบิวต่อ

  "เห้ย ไอบิว ป๊ากูมาเเล้ว เเค่นี้ก่อนนะ" เเล้วผมก็กดวางโทรศัพท์ เเล้ววิ่งไปหาอาป๊า ผมไหว้เเล้วกระโดดขึ้นเบาะหลัง เกาะเอวอาป๊า
เเล้วอาป๊าก็ขับรถออกจากโรงเรียน พอถึงบ้าน..ผมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องเปลี่ยนชุดเปลี่ยนเสื้อผ้า เเล้วคว้ากุญเเจรถมอไซค์ของผมเอง เดินลงมาจากบนบ้าน ตรงดิ่งไปที่รถมอไซค์เเต่อาม๊าเห็นก็เลยทักขึ้นก่อน

 "เบล นั่นจะไปไหนน่ะ?"

"อ่อ ไปหาไอบิวครับอาม๊า วันนี้มันไม่ยอมไปโรงเรียน เห็นมันบอกว่ามันไม่สบาย" ผมตอบอาม๊ากลับไปอาม๊าดูท่าทีจะยอมให้ผมไป เเล้วพูดกับผมเป็นเชิงเตือน "อย่ากลับดึกนักละ"

"คร้าบบบบบบบ" ผมตอบกลับอาม๊าโดยที่ไม่ได้หันมามองเพราะมัวเเต่วิ่งไปที่มอไซค์ พอถึงรถปุ๊บผมก็รีบสตาร์จเเล้วบิดรถออกไป หาไอบิว ซึ่งบ้านมันกับบ้านผมก็ไม่ได้ใกล้กันเท่าไหร่ เเต่ก็ไม่ได้ไกลถึงขนาดที่จะต้องขับรถไปเป็นชั่วโมง รถผมจอดที่หน้าบ้านไอบิว ผมจอดรถที่หน้าประตูบ้าน เเล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้านไอบิว เห็นยายมันกำลังนั่งดูโทรทัศน์ ส่วนมันกำลังนอนตรงโซฟากลางบ้าน ผมเดินเข้าไปสวัสดียายมัน ยายมันพยักหน้ารับ เเล้วพูดกับผม

“บิวมันไม่สบายลูก วันนี้มันเลยไม่ได้ไปโรงเรียน”

“อ่อครับ” ผมตอบกลับไปอย่างมีกาลเทศะ เเน่นอนครับ! ผมเป็นเด็กดี ฮ่าๆๆ >< เเล้วผมก็ชำเลืองตามองที่มัน ซึ่งตอนนี้มันกำลังนอนไข้รับประทานอย่างน่าสงสารมากๆเลยครับ ผมเอื้อมมือไปเเตะหน้าผากมัน สะดุ้งเลยครัชช ตัวมันร้อนจี๋เหมือนน้ำร้อนที่เดือดปุดๆอยู่ในหม้อต้มมาม่าเลยเเฮะ ๆ อย่างงี้นี่เองมันถึงไม่ยอมไปโรงเรียน ผมนี่หายงอลมันเป็นปลิดทิ้งเลยครับ เเล้วก็คิดโทษตัวเอง ทำไมผมเป็นคนเห็นเเก่ตัวอย่างนี้ มันไม่สบายตัวร้อนจี๋นอนไข้เเด๊กขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปโทรบอกผมได้โน๊ะๆ ผมนี่มันเเย่เเต่ดีที่หน้าตาหล่อ...

    ใครถุ้ยน้ำลาย เหอะๆ อย่าให้รู้นะครับว่าเป็นเสียงคนอ่าน เเหะๆ

 เเล้วผมก็นั่งมองไอบิวสักพักไม่นาน มันรู้สึกตัวขึ้นลืมตามองผม เเล้วมันก็ยิ้มเเบบกวนๆ ผมเห็นท่าทีของมันกวงส้นติน ผมหมั่นไส้ทนไม่ไหวเลยลั่นเเป๊ะ เข้าไปที่เกรียนมันหนึ่งที มันร้องโอดโอยเจ็บปวด

   “อยากกวน -ีน กูดีนักเป็นไงละ" ผมพูดเยาะเย้ยใส่มัน มันเอามือไปลูบที่หัวเกรียนๆของมันเพื่อคลายความเจ็บสักพักมันก็ทักขึ้น

 “วันนี้มีการบ้านอะไรบ้างว้ะ” โอ้โห.. คำถามนี้เเ-่งฟังเเล้วจุกวะ มึงถามเรื่องอื่นไม่ได้อ่อวะ กูขี้เกลียดโว้ยยยยยย

“เห้ย ไรว้ะ คนอุตส่าห์มาหาถึงที่ เเทนที่จะขอบคุณสักหน่อยก็ไม่มี เผือกถามถึงการบ้านอีก ไอ้เวรเอ้ย” ผมเอามือของผมลงไปบีบคอมันเล่นๆ

 มันจับมือของผมไปหอมเเล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างชื่นใจ ผมรีบสะบัดออก เเล้วมันก็มองมาที่ผมอย่างหื่นๆ ผมรีบหลบสายตาสุดกวนของมัน เเล้วเปลี่ยนเรื่อง

“เออ งั้นพรุ่งนี้มึงก็ไปเรียนด้วยเเล้วกัน เเดกข้าวเเล้วก็เเดกยาซะ จะได้หายไวๆ”

มันมองมาที่ผมเเล้วมันก็ยิ้มอย่างประทับใจ เห้ย!! มองกูอย่างนี้กูเขินนะเว้ย :3 ผมรีบตัดบท ลุกขึ้นทันที เเล้วพูดกับมัน

   “กูกลับละ เเล้วพรุ่งนี้มึงไปโรงเรียนด้วยนะเว้ย ถ้ามึงไม่ไปนะ กูจะงอลมึง จะไม่คุยกะมึงยิ่งกว่าวันนี้อีก เชอะ” เเล้วพบก็สะบัดหน้าใส่มัน

 ..เดินออกจากบ้าน เเล้วขี่มอไซค์คันโปรดออกไปจากหน้าบ้านไอบิว ระหว่างที่ขัรถกลับบ้านไม่รู้สมองของผมมันเป็นอะไร มองไปที่ไหนก็เห็นเเต่ภาพที่ไอบิวมันหอมข้อมือของผม นี่มันอะไรกัน!>< อย่าบอกนะว่าผมสายเหลือง  ...เห้ยไม่ใช่นะเว้ย ผมเกิดมาผมรู้ตัวผมดีว่าผมเป็นยังไง เเต่ทำไมวะ?! ทำไมต้องรู้สึกอ่อนไหวให้กับไอหัวเกรียนที่มันเเค่หอมข้อมือของผม กูเป็นไรของกูว้ะ..?

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #1 Lemon@Nest (@o_chorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 04:28
    เขินนนน   บิวน่ารัก อิๆ ปล. แฮ่ๆ เว้นบรรทักนิดนุงน้าเค้าตาลายนิดๆ
    #1
    1
    • #1-1 PaiPakKa01 (@PaiPakKa01) (จากตอนที่ 1)
      17 พฤษภาคม 2558 / 12:18
      โอเคเลยจ้าาา จัดไปอย่าให้เสีย 5555555 ตามอ่านเยอะเลยๆนะ สัญญาจะให้ฟินกว่านี้อีกกก <3
      #1-1