สาปสวาท

ตอนที่ 7 : จองล้างจองผลาญกูดีนัก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 พ.ค. 58


        ตอนเย็นในวันนั้น......

   ทั้งสอง จวน กลีบผกา นั่งบนพื้นราบขนาน ส่วนท่านเจ้าคุณนั่งบนตั่งมองลงมาอย่างเอาเรื่องแต่ไม่ได้ฉุนเฉียวมากแต่อย่างใด

   เอาเป็นว่า.. ข้าจะไม่ลงโทษพวกเอ็ง เพราะเห็นแก่แม่คำสร้อยที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่ แต่ข้าขอเตือนพวกเอ็งอีกครั้งอย่าริอาจทะเลาะกันบนเรือนข้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะเฆี่ยนให้ตาย..

 ทั้งสองคนรับคำ เจ้าค่ะ

    ท่านเจ้าคุณมองสองคนนั้น แล้วหันมาที่จวนพูดเป็นเชิงไล่

นังจวน เอ็งไปได้แล้ว จวนมองหน้าท่านเจ้าคุณแล้วไหว้กราบลา แล้วคลานออกไป กลีบผกามองจวนแล้วหันมามองหน้าเจ้าคุณ เจ้าคุณมองหน้ากลีบผกาตอบแล้วพูดขึ้น

  ส่วนเอ็ง ประเดี๋ยวไปหาข้าที่ห้องทำงาน พูดจบก็มองกลีบผกาอย่างหยาดเยิ้ม

กลีบผกามองมาสบตาแต่ก็ต้องละสายตาทิ้งแล้วก็รับคำ เอ่อ.. เจ้าค่ะ

       พอกลีบผการับคำเสร็จ คุณหญิงทิพยภากับท่านขุนกองภพก็เดินออกมาจากห้องของคำสร้อย เดินมาหาเจ้าคุณ กลีบผกาเห็นจึงคลานๆออกไปด้วยความนอบน้อม คุณหญิงทิพยภา และท่านขุนกองภพเริ่มเรื่อง

  เอ่อ..อิชั้นคงต้องขอฝากแม่คำสร้อยให้อยู่ในความดูแลของเจ้าคุณด้วยนะค่ะ วันนี้อิชั้นต้องขอลาเพียงเท่านี้

เจ้าคุณมองแล้วยิ้มรับอย่างเศร้าๆ พร้อมรับปากคุณหญิงทิพยภา  ได้ ขอรับ

   ท่านขุนกองภพตัดบทแล้วพูดลา งั้นเราสองคนของตัวก่อนนะขอรับ ไว้วันหน้าเราจะมาเยี่ยมลูกคำสร้อยอีกครั้ง

    ท่านเจ้าคุณพยักหน้ารับ ทั้งสองเดินออกไป... ฝ่ายท่านขุนเอามือโอบไหล่คุณหญิงแล้วพาเดินลงเรือนไป ท่านเจ้าคุณมองตามอย่างเวทนา

      ที่ครัว...

กลีบผกาเดินลงมาข้างล่าง ยายฟัก ยายสม บุ้ง แชล่ม แช่มช้อย เห็นจึงรีบวิ่งเข้ามาหามาถามถึงเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น บุ้งเริ่มเรื่อง

    เห้ยยย .. นังผกา เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าคุณว่าอย่างไร ตามด้วยยายสมถามขึ้นต่อ

    นั่นนะสิ... นี่เอ็งไม่โดนอะไรใช่ไหม นังผกา” ยายสมถามอย่างเป็นห่วง

   ด้านกลีบผกาได้ยินดังนั้น จึงขบขันในท่าทีเป็นห่วงของทุกคนแล้วพูดขึ้นเพื่อนลดอาการกังวล

  นี่.. ไม่มีใครเป็นกะไรทั้งสิ้น ท่านเจ้าคุณไม่เอาผิดชั้นกับ..อีจวน เพราะเห็นว่าคุณหญิงกำลังนอนสลบสไลไม่ได้สติอยู่ ก็เลยไม่ติดใจเท่าใดนัก

  ยายฟักถอนหายใจอย่างโล่งอก นั่นนะ..ดีแล้ว แล้วต่อไปนี้ก็จำใส่หัวเอาไว้ ไม่ต้องไปต่อปากต่อคำกับนังจวนมัน ไปหลงคารมมันแล้วเป็นอย่างไรล้ะ ได้เรื่องทุกที

  ผกายิ้มกว้างเข้าไปกอดยาย จ้ะยาย ต่อไปนี้อีผกาหัวดื้อจะเชื่อยายคนเดียวจ้ะ

ยายฟักยิ้มเอ็นดู เอามือบีบจมูกกลีบผกาเป็นเชิงล้อเลียน บรรยากาศในห้องครัวตอนนี้อยู่ในบรรยากาศที่มีแต่รอยยิ้ม เป็นสุข ไม่นานกลีบผกาตัดบทความสุขลงพร้อมนึกถึงคำที่เจ้าคุณให้เธอไปหาที่ห้องทำงาน ก็รีบดีดตัวเองขึ้น แล้วพูดกับทุกคน

นั้นชั้นไปอาบน้ำก่อนนะจ้ะ” พูดจบก็วิ่งไป....

ทุกคนสงสัย โดยเฉพาะฟัก รีบอาบน้ำเร้อะ...มันจะไปไหน

ยายสมตัดบท เอาหน่า.. ปล่อยมันไปเถิดตอนนี้ เอ็งควรปอกเปลือกกระเทียมแล้วเอามาให้ข้ารีบตำ แล้วก็เอาไปผัด กับข้าวจะได้เสร็จเร็วๆ เจ้าคุณท่านจะได้ไม่รอนาน

  ฟักมองตามแล้วพยักหน้ารับ ก้มหน้ารีบปอกเปลือกกระเทียมต่อ

  .... ศาลาท่าน้ำตอนพระอาทิตย์ตกดิน กลีบผกาในชุดกระโจมอก ท่าทางเปลือยนิดๆ กำลังเอาขาหย่อนเข้าไปในแม่น้ำ เดินลงไปอย่างช้าๆ

     บนเรือนเจ้าคุณ เจ้าคุณวางหมึกปากกาลง แล้วกุมขมับเครียดกับงานที่ต้องสะสาง แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน เดินไปที่หน้าต่างหวังจะรับลมเย็นเพื่อคลายเครียด พลัน!!! สายตาดันไปสะดุดที่ศาลาริมน้ำ...

....นึกถึงคำที่ตนนัดกลีบผกาตอนเย็นได้เป็นอย่างดี มองกลีบผกาอย่างแววตามีเลศนัย กลีบผกาใช้มือถูจากหัวไหล่ลงไปที่ปลายแขนอย่างช้าๆ ท่านเจ้าคุณหลงคารมในท่าทีอาบน้ำของกลีบผกา เลยเดินลงเรือนไปที่ศาลาริมน้ำ..

  ...พอถึงศาลาริมน้ำก็ต้องตกตะลึงในภาพที่เห็น กลีบผกาขึ้นมานั่งบนท่าน้ำที่ทำด้วยไม้ ในสภาพที่มัดกระโจมอกหลวมๆ ผมเผ้าเปียกชุ่ม กลีบผกา ถกผ้าถุงขึ้นมาสูงจนน่าตกใจ... แล้วบรรจูถูขาอ่อนอย่างเนือยๆช้าๆ ท่านเจ้าคุณอดใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ไหว เลยเดินเข้าไปทักกลีบผกาที่อยู่ในสภาพไม่สมควรที่จะพบหาใคร

      “ลืมนัดของชั้นแล้วรึ แม่สาวน้อย

กลีบผกาสะดุ้งโหยงตกใจเสียง หันไปเห็นเจ้าคุณยืนกอดอกยิ้มกริ่มๆ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น แต่แกล้งแสร้งทำเป็นเขินอาย

อุ้ย ท่านเจ้าคุณ.. เดินมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงอิชั้นเลยเจ้าค่ะ” พูดพลางแกะผ้ากระโจมอกออกแล้วมัดใหม่ให้แน่นขึ้น พร้อมลุกขึ้นยืน

เจ้าคุณพูดอย่างทีเล่นทีจริง ถ้าให้ซุ่มให้เสียง.. ชั้นก็อดเห็นของดีนะสิ

   ..กลีบผกาเบือนหน้าหนีแล้วยิ้มกริ่มแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจที่แผนเริ่มจะสำเร็จ แล้วหันหน้ามาสบตาเจ้าคุณทำหน้าเขินๆอาย พร้อมพูด

เจ้าคุณหมายถึงกะไร อิชั้นไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ

    ...เจ้าคุณไม่ตอบมองกลีบผกาด้วยสายตาแห่งความต้องการ แล้วเดินเข้ามาลูบแขน

จะผิดไหมถ้า...

ถ้าอะไรหรือเจ้าค่ะกลีบผกาดัดจริตถามออกไปทั้งๆที่รู้คำตอบ

ถ้าข้าอยากได้เอ็งมาเป็นเมีย” พูดจบเจ้าคุณไม่รีรอ ดึงกลีบผกาเข้ามาไซร้อย่างรุนแรง กลีบผกาทำเป็นเบือนตัวออก แล้วแกล้งทำน้ำเสียงที่อ่อนอ่อย

  จะดีหรอเจ้าค่ะท่านเจ้าคุณ

 ..ท่านเจ้าคุณไม่ตอบ นำริมฝีปากของตนวางลงบนริมฝีปากของกลีบผกา แล้วรุกอย่างเร่าร้อน ก่อนจะนำริมฝีปากออก เอามือจับไหล่ผกาเอาไว้ แล้วมองหน้ากลีบผกาด้วยความอยาก กลีบผกาสบตาทำสายตาอ่อนอ่อย ไม่นานเจ้าคุณเอามือทั้งสองข้างช้อนกลีบผกาขึ้นอุ้ม กลีบผกาตกใจ แสร้งถาม

อุ้ย ท่านเจ้าคุณจะทำอะไรเจ้าค่ะ

เอ็งอยู่เฉยๆก็พอ” พูดจบกลีบผกาก็ยิ้มออกมาอย่างมีแวว สบสายตาอันเร้าร่อนของเจ้าคุณ เจ้าคุณยิ่มกริ่มแล้วอุ้มร่างกลีบผกาเดินออกมาจากศาลาริมน้ำ แล้วพาเดินขึ้นเรือนเข้าไปที่ห้องนอนของตน กลีบผกาอยู่ในชุดกระโจมอกที่เปียกน้ำชุ่ม ท่านเจ้าคุณปิดประตูห้อง แล้วเดินเข้ามารัดกลีบผกาต่อ กลีบผกาพูดขึ้น

เอ่อ ท่านเจ้าคุณเจ้าค่ะ

ท่านเจ้าคุณถาม มีอะไรอีก

เอ่อ..คือ กลีบผกาพูดอ้ำอึ้งๆ พลางมองลงไปที่กระโจมอก แล้วพูดต่อ 

"คือผ้าเปียกนะเจ้าค่ะ เดี๋ยวตัวท่านจะเลอะเอานะเจ้าค่ะ

เจ้าคุณแสยะยิ้มด้วยหน้าตาหื่นๆ พร้อมพูดขึ้น ถ้าผ้ามันเปียก ก็ถอดมันออกสิ!”

 ...ท่านเจ้าคุณเดินเข้ามาแกะกระโจมของกลีบผกาออก จนผ้าหลุดลงไปกองที่พื้น ....ขณะนี้กลีบผกาอยู่ในสภาพที่เปลือยล่อนจ้อน มองท่านเจ้าคุณอย่างอ่อยที่สุด ท่านเจ้าคุณทอดสายตามองรูปร่างของกลีบผกา แล้วผลักลงบนเตียง เริ่มทำกิจกรรมแห่งความใคร่ ในบรรยากาศที่เป็นใจ...

       บุ้ง,แชล่ม,แช่มช้อย ช่วยกันนำสำรับอาหารขึ้นมาไว้บนเรือน มาตั้งไว้ที่โต๊ะกินข้าว บุ้งพลางมองหาเจ้าคุณ แชล่มกับแช่มช้อยช่วยกันจัดสำรับ ไม่นานแชล่มพลันไปเห็นท่าทีของบุ้งแล้วก็สงสัยจึงถามขึ้น

  นี่ เอ็งมองหาอะไรรึนังบุ้ง

บุ้งตอบ “ ข้าก็มองหาท่านเจ้าคุณน่ะสิว่ะ นี่มันก็เย็นมากแล้ว เหตุใดทำไมท่านถึงยังไม่ออกมารอสำรับอีก

แชล่มเป็นฝ่ายคิดบ้าง เออ นั่นนะสิ ท่านเจ้าคุณไปไหนนะ

บุ้งหน้าตาครุ่นคิดสงสัย พึมพำขึ้น ประหลาดแท้

  แล้วก็ก้มลงจัดสำรับต่อ ไม่นาน... ท่านเจ้าคุณเดินออกมาจากห้อง เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ด้านบุ้ง แชล่ม แช่มช้อยที่กำลังจัดสำรับอยู่หันไปเห็น จึงตกใจเล็กน้อย คลายข้อสงสัย แล้วจึงทักขึ้นอย่างขบขัน

   แหม นึกว่าคุณท่านจะไม่ออกมาซะแล้วเจ้าค่ะ

..ท่านเจ้าคุณไม่ตอบนั่งลงตรงหน้าอาหารที่วางไว้ บุ้งตักข้าวให้ท่านเจ้าคุณ

ท่านเจ้าคุณเอ่ยคำ  ขอบใจ

..แล้วท่านก็บรรจง ตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่ แชล่มมองตามเจ้าคุณก็กระซิบกับบุ้ง ที่นั่งอยู่ข้างหน้า

เจ้าคุณยิ้มอะไรน่ะ นังบุ้ง

   บุ้งกระทุ้งข้อศอกไปที่ท้องของแชล่มแล้วพูด 

นี่!..ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรล้ะ พอ..ไม่ต้องพูดแล้ว ชู่ๆ!!!”

  พูดพลางเอานิ้วมาจุ๊ที่ปาก เป็นเชิงบอกให้เลิกสงสัย แชล่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แล้วก็มองท่านเจ้าคุณที่กินข้าวแล้วท่านก็แอบยิ้มปริ่มอยู่คนเดียว..

       ...ในห้องเจ้าคุณกลีบผกาในสภาพที่มีผ้าห่มบนที่นอนมาคลุมร่างเอาไว้ กำลังนั่งมองตัวเองอยู่หน้ากระจกปล่อยผมยาวสลวยผมตรงเป็นธรรมชาติ แล้วหวีอย่างถนอม หวีผมไปก็มองหน้าตัวเองในกระจกไป มีความสุขจนเผลอแสยะยิ้มออกมาที่แผนการ์ณทั้งหมดสำเร็จ ยิ้มร่าเหมือนพูดชนะในศึกสงคราม แล้วมองเงาตัวเองในกระจกเอามือมาลูบไล้ใบหน้าของตัวเอง มองความงามของตัวเองแล้วยิ้มออกมาบ่งบอกถึงความพอใจเป็นที่สุด

   ...ประตูห้องเจ้าคุณถูกเปิดออก กลีบผกาในชุดสวย กระโจมอกสีชมพู โจงกระเบนสีม่วงเดินออกมาตรงไปที่ห้องของคำสร้อย เห็นประตูแง้มๆเลยดันประตูเปิดออกนิดนึง แล้วใช้สายตาสอดส่องเข้าไปดู เห็นจวนกำลังนั่งร้องไห้บีบมือคำสร้อยที่นอนอย่างไร้สติสตัง แล้วยิ้มออกมาพึมพำอย่างเบาหน้าประตู

       ที่เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้น มันเกิดขึ้นเพราะการกระทำของตัวมึงเองทั้งนั้นอีคำสร้อยกูคงช่วยอะไรมึงไม่ได้ดอก อยากมาจองล้างจองผลาญกับคนอย่างกูดีนัก สมน้ำหน้ามึง!!!...หึ.. ต่อไปนี้ กูจะไม่ใช่อีกลีบผกาคนเดิมที่มึงจะมาจิกหัวข่มกูได้ มึงจะเป็นอย่างไรนะ ถ้าตื่นขึ้นมาพบว่ากูเป็นเมียท่านเจ้าคุณรองต่อจากมึงน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” 

กลีบผกาหัวเราะอย่างสะใจแล้วเดินออกไปหันมามองส่ายหัวให้ด้วยความสังเวช

 

อ่านต่อตอนที่ 7

 
©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น