สาปสวาท

ตอนที่ 3 : ตักน้ำใส่กระโหลกชะโงกดูเงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 พ.ค. 58

             คุณหญิงคำสร้อยได้ฟังก็รีบถามขึ้น

  “จริงรึ อีนั่นมันพูดเยี่ยงนี้จริงๆรึ”

"จริงที่สุดเท่าที่จะจริงได้เจ้าค่ะ คุณคำสร้อยเจ้าขา นั่งนั่นนะเจ้าค่ะ ทำตัวมักใหญ่ใฝ่สูง ทะเยอทะยานอยากได้เจ้าคุณเป็นผัวจนตัวสั่น ทั้งที่ไม่ได้ดูสารรูปรากเหง้าของตัวเองว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดไหน เนื้อตัวมันนะเจ้าค่ะ สกปรกโสโครกเป็นที่สุดเลยเจ้าค่ะ ขนาดจวนไปเเอบฟังมันในที่ไกลๆนะเจ้าค่ะ ไม่ได้เข้าไปใกล้มัน กลิ่นโคลนสาปควายจากตัวของมัน นี่ยังลอยมาเตะจมูกจวนเลยละเจ้าค่ะ คุณคำสร้อยเจ้าขา"

“หึ้ยย ข้าละอยากเห็นหนังหน้ามันนัก มันกล้าได้ขนาดนี้เชียวรึ”

        ระหว่างนี้จวนมองซ้ายมองขวา มองออกไปทางนอกหน้าต่างก็เห็นกลีบผกา กำลังเดินไปที่สระบัวตรงศาลาริมน้ำ จึงเรียกให้คำสร้อยดูท่าทีของกลีบผกา

    "คุณหญิงเจ้าค่ะ นั่นไงเจ้าค่ะ" พร้อมชี้ออกไปนอกหน้าต่าง

     คำสร้อยรีบเดินมาดูตรงหน้าตามองลงไปเห็นกลีบผกากำลังเล่นน้ำอย่างชื่นใจ เลยนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ยิ้มกริ่มเหี้ยม สายตาหฤโหด พร้อมพูดกับจวน

 "จวน เอ็งไปกับข้าเดี๋ยวนี้"

"ไปไหนเจ้าค่ะ"

"หึ! ก็ไปต้อนรับทาสคนใหม่นะสิ" เเล้วยิ้มร้ายออกมา จวนเห็นก็ยิ้มตามไปด้วย

     ไม่นานต่อมา ณ ศาลาริมน้ำกลีบผกา เล่นน้ำเสร็จเเล้ว ขึ้นมาด้วยท่าทีเปียกชุ่ม เลยก้มลงบิดชายโจงกระเบนให้น้ำมันออก พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นคำสร้อยกับ จวน ยืนกอดอกมาอย่างไม่เป็นมิตร เลยไม่ได้สนใจอะไรจะเดินออกไป คำสร้อยเดินเข้ามาดักหน้า

“จะไปไหนรึ เเม่สาวขัดดอก”

กลีบผกาไม่สนใจจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง เเต่จวนก็เดินเข้ามาดักหน้าเเล้วใส่ไฟใส่หน้ากลีบผกา

“นายกูพูดกะมึง ไม่ได้ยินรึ อีเด็กเลี้ยงควาย!!”  กลีบผกามองหน้าจวนเเล้วเเสยะยิ้มทำหน้ากวนๆ

จวนเห็นท่าทีของกลีบผกาทนไม่ไหวเลย ยกมือขึ้นตบกลีบผกา เเต่กลีบผการับข้อมือไว้เเล้วสะบัด ตามด้วยตบด้วยหลังมือใส่หน้าจวนอย่างจัง จวนล้มไปข้างทาง กลีบผกาพูดออกมาอย่างเยาะเย้ย

“เนี่ยล้ะ ข้อดีของเด็กที่โตมากับควาย เวลาตบคนรสชาติการตบมันถึงได้จัดจ้านเหมือนตอนตบควายให้เดินไถนาอย่างไงล้ะ”

พูดจบกลีบผกา ก็จะเดินผละออกไป คำสร้อยที่มองๆอย่างหมั่นไส้เลยพูดดักคอ

    “หึ กูรู้น้ะ ว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่ เเผนมึงสูงนักหนิ หวังจะเอาท่านเจ้าคุณเป็นผัว ฝันไปเหอะ! อีเด็กเเทะเเกลบ"

     กลีบผกาหันหน้ามาประจันกับคำสร้อย เเล้วพูด

“คุณหญิงก็รู้ดีนี่เจ้าค่ะ ก็ถือว่าเเสนรู้ทั้งนายทั้งบ่าว ! 

อีต่ำ มึงกล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับกู กูจะบอกเอาไว้นะ มึงมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มึงมันสกโปรกโสโครกทั้งความคิดทั้งร่างกาย... ผู้หญิงอย่างมึง ไม่สมควรที่จะคู่ควรกับท่านเจ้าคุณ คนอย่างท่านเจ้าคุณไม่มีวันชายตาเเลมึงดอก”


"คุณหญิงเจ้าค่ะ มันไม่เกินไปหน่อยหรือ ที่คุณหญิงเดินเข้ามาหาเรื่องอิชั้น ต้องการกะไรก็บอกมาเถอะเจ้าค่ะ"


"กูก็ต้องการให้มึงไสหัวไปจากที่นี่ไง"

"ไม่อิชั้นไม่ไปเจ้าค่ะ อิชั้นจะอยู่ที่นี่"

"หน้าด้าน !"

"ขอบคุณ"

    คำสร้อยทนไม่ไหวในท่าทางเเละคำพูดที่ต่อล้อต่อเถียงของกลีบผกา เลยตบเข้าหน้าของผกา สองครั้งจนหน้าหัน กลีบผกาล้มเซ คำสร้อยตะโกนสั่งจวน

“อีจวน มึงไปจับเเขนมันทั้งสองข้างเอาไว้”

จวนรับคำสั่ง “ได้เลยเจ้าค่ะ” จวนเข้าไปจิกหัวผกาให้ลุกขึ้นยืนเเล้วล็อคเเขนผกาทั้งสองข้าง

 กลีบผกาไม่มีทางสู้พยายามดิ้้นเท่าไหร่ก็ดิ้นไม่ออก คำสร้อยมุ่งตรงเข้ามาตบ อีก 3 ครั้ง จิกหัวขยี้ๆ จนกลีบผกาหัวยุ่ง เเล้วบีบคางของกลีบผกา เเล้วพูดขึ้น

  “จำไว้นะ พวกที่มันปากกล้ากับกู..มันต้องเจอเเบบนี้ เเล้วอีเรื่องที่จะเอาท่านเจ้าคุณทำผัวนี่มึงหยุดคิดไปได้เลย อีพวกทะเยอทะยาน ...มักใหญ่ใฝ่สูง ...เเต่ไม่ได้ดูศักราชรากเหงาของตัวเอง มึงหัดกลับไปตักน้ำใส่กระโหลกชะโงกดูเงาซะบ้างนะ ไม่มีใครเค้าเอาหมา(เน้นเสียง) มาเลี้ยงไว้เป็นเมียหรอก”

   พอคำสร้อยพูดจบ กลีบผกาทนไม่ไหวครากสเลดถ่มน้ำลายถุยใส่หน้าของคำสร้อย คำสร้อยกรีดร้องอย่างขยะเเขยง จวนตกตะลึงมองคำสร้อย กลีบผกาได้ทีดิ้นตัวหลุดออกจากจวน เเล้วถีบจวนตกน้ำในบึง กลีบผกากำลังจะเดินหนี คำสร้อยโกธรเดินเข้ามาจิกหัวลาก กลีบผกาได้ที ไม่สนว่านายหรือบ่าวอ้อมมือข้างหลังไปจิกหัวคำสร้อยเหมือนกัน

คำสร้อยตะโกนกรี๊ดสุดเสียง ด้วยความเจ็บ  “อีช็อคกะรี เอามือออกจากหัวกูเดี๋ยวนี้นะ”

กลีบผกาได้ทีม้วนตัวหันหน้ามาประจันกับคำสร้อยทั้งๆที่ยังต่างฝ่ายต่างจิกหัว

“ถ้ามึงไม่ปล่อย กูก็ไม่ปล่อย!! กูจะทำให้มึงรู้ว่า เด็กบ้านนอกอย่างกูกะตบคุณหญิงอย่างมึงเป็นเหมือนกัน”

   สองคนจิกกระชากลากหัวกันอย่างรุนเเรง จวนทีี่อยู่ในน้ำเห็นคำสร้อยกับกลีบผกาตบกันกัน ก็รีบตะโกนช่วยคำสร้อยเพราะดูท่าคำสร้อยจะสู้เเรงไม่ไหว

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย อีบ่าวนี่มันตบคุณหญิงคำสร้อยช่วยด้วย ช่วยด้วย”

    คำสร้อยเริ่มทนไม่ไหวกลับความเจ็บน้ำตานองหน้าทั้งเจ็บทั้งเเค้นมองหน้ากลีบผกา คำสร้อยกรีดร้อง ผกายิ่งกระชากหนังหัวเข้าไปอีก คำสร้อยยิ่งเจ็บเเล้วกรี๊ดเสียงดังมากขึ้น พร้อมกับกระชากหนังหัวกลีบผกากลับเต็มเเรง กลีบผกาเจ็บ.. เเต่ไม่ร้อง เส้นเลือดตาเเดงขึ้นมา มีน้ำตาซึมออกมา มองด้วยความเเค้น ความดุเดือดเริ่มเชือดเฉือนขึ้นทุกนาทีทั้งสองยิ่งจิกเเรขึ้นท่ามกลางเสียงตะโกนความช่วยเหลือของจวน

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย คุณหญิงโดนอีบ่าวชั้นต่ำตบ!!!!”

   กลีบผกา เจ็บสุดขีดโมโหไม่มีอะไรรั้งได้ ตะโกนออกมาด้วยความคลั่งเหมือนคนบ้าทั้งๆที่ยังจิกหัวอยู่

“ถ้าวันนี้กูฆ่ามึงให้ตายไม่ได้ อย่ามาเรียกกูว่าอีกลีบผกา กูจะฆ่ามึง!!! ” ว่าเเล้วผกาเอามือออกจากหัวของคำสร้อยเเล้วผลักคำสร้อยไปที่เสาต้นหนึ่ง พร้อมกับจิกหัวคำสร้อยเเล้วเอาหัวโครกกับเสาต้นหนึ่ง จนเลือดของคำสร้อยพุ่งทะยานออกมาอาบร่างของคำสร้อย

    บ่าวในเรือนทั้งชายหญิงได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากจวน ก็รีบวิ่งมาในที่เกิดเหตุ มามุงดูความวุ่นวาย กลีบผกาก็ยังไม่หยุดที่จะเอาหัวของคำสร้อยกระเเทกกับเสา จนชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเข้ามาช่วยพยุงจวนขึ้นมาจากน้ำ จวนได้ทีรีบวิ่งเข้าไปกระชากหัวผกา ออกมาจากตัวของคำสร้อย ผกาหลุดออกจากคำสร้อย เเล้วจวนก็เหวี่ยงผกาออกมาอีกที่หนึ่ง ผกาเซล้มลงไป เเล้วจวนก็ขึ้นคร่อมกลีบผกากระชากเเล้วตบ จนไม่นาน ยายฟัก บ่าวชราผู้มีอำนาจที่สุดในเรือนทาส ได้วิ่งเข้ามาในเหตุการ์ณ

 “เกิดเหตุเสียงดังอะไรกันขึ้น” พูดพลางมองหน้าจวน เเละ กลีบผกา ฟักเห็นกลีบผกาเลยถามออกไป

“เอ็งเป็นใคร” กลีบผกาโมโหจนไม่อยากตอบ

ฟักด่าเข้าให้  “กัดกันอย่างกับหมาเเย่งกับข้าวกิน”

ฟักหันไปด้านหลังเห็นคุณหญิงคำสร้อยนอนสลบ เลยตกตะลึง “คุณหญิง!!!!”

“นี่พวกเอ็งเข้ามาช่วยกันหามคุณหญิงเร็ว เร็วสิ”  บ่าวผู้ชายช่วยกันวิ่งเข้ามาหามคุณหญิงออกไป

ฟักหันมามอง จวน เเละ กลีบผกา “นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น ไหนบอกข้ามาสิ !”

“ทำไมคุณหญิงถึงได้ลงไปนอนจมในกองเลือดเยี่ยงนี้” 

 

 ไม่นานในห้องครัว ผกา กับ จวน นั่งก้มหน้าถูกฟักอบรม พร้อมทักขึ้น

“ไหนลองบอกข้ามาสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ฟักพูดพลางหันไปมองทางจวน “ว่าไงล้ะ นังจวน”

จวนนิ่งเงียบ ทำท่าทีไม่อยากตอบ ฟักเอ็ดเสียงดัง

“ เอ๊ะ นี่ข้าถามนี่มันได้ยินกันเล้อะ หูหนวกตาบอดหรืออย่างไร”

 ผกามองหน้าฟัก ฟักเลยได้ที ถามผกาออกไป

“ว่าไงเอ็งน้ะ ไหนตอบข้ามาสิ เอ็งเป็นลูกเต้าเหล่าใคร เเล้วมันเกิดเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร”

ผกาต้องจนใจตอบ
 “ชั้น.. ชั้นเป็นลูกเเม่ชะเอม” ฟักนึกถึงชะเอมเเล้วร้องอ๋อ ถามต่อ

“เเล้วอย่างไรเล่า” ผกาถูกคาดคั้นจึงพูดต่อ 

“ตอนนี้เเม่กำลังขัดสนเรื่องเงินทอง เลยเอาชั้นมาเป็นบ่าวที่นี่ 
เเต่อยู่ได้ไม่ถึงวัน...” ผกากำหมัดเเน่น ทำสายตาขวางมาทางจวน

“ก็มีหมาลอบกัดทั้งนายทั้งบ่าวมันเข้ามารุมชั้น ราวกับชั้นไม่ใช่คน”

 จวนได้ยินดังนั้นเลย สวนขึ้นอย่างเอาเรื่อง

“มึงพูดให้มันดีๆนะ อยากตายเพราะปากรึไงว้ะ”

ผกาสวนกลับ  “ถ้ามึงคิดว่ากูกลัว มึงก็เข้ามาสิ”

 จวนพุ่งเข้าไปหา ผกาใช้เท้าถีบจวนกระเด็นออก ฟักเห็นเลยทนไม่ไหว ดุเอ็ดออกไปอย่างเสียงดัง

“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุด!!! ... นี่ยังไม่เลิกทำตัวเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกกันอีกรึ”

 จวนไม่สนใจจะถีบต่อ ฟักเห็นเลยพูด

“นี่นังจวน ถึงมึงไม่หยุด กูจะเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านเจ้าคุณ ให้ท่านเจ้าคุณเฆี่ยนตีพวกมึงให้ตายคาเเส่ม้าเลย”

   จวนเลยนั่งลงมองหน้ากลีบผกาอย่างค้อนๆ ผกามองกลับ ฟักนั่งดูท่าทีของทั้งสองคน ไม่นานในเรือนทาสใกล้เเม่น้ำ เป็นบ้านไม้ลาดกับพื้นอยู่ติดเเม่น้ำ หลังคาทำด้วยใบจาก บุ้งกับเเชล่ม สาวใช้ในครัวเดินนำผกาเข้ามาในห้อง พร้อมพูดขึ้น

“นี่ล้ะ ห้องนี้ละ ของเอ็ง พออยู่ได้ไหม”

ผกามองรอบห้องอย่างดีใจ “อยู่ได้จ้ะ”

“อือ ถ้ามีอะไรก็บอกข้าเเล้วกัน ถ้าข้าช่วยได้ข้าจะช่วย” เเชล่มสวนขึ้น

“ใช่ ถ้ามีอะไรเอ็งรีบบอกข้าสองคนเลยน้ะ ยิ่งถ้าเอ็งถูกใครกลั่นเเกล้งบอกพวกเราสองคนได้เดี๋ยวเราจัดการให้”

ผกาพยักหน้ายิ้มรับอย่างงขอบคุณ บุ้งมองด้วยความสงสาร

“เห้อออ เอ็งจงจำไว้นะ.. ผกา อยู่ที่เนี่ย  ใครมาทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็ต้องไม่ตอบโต้เหมือนเหตุในวันนี้เพราะฉะนั้นเอ็งจะต้องอดทน  ไม่อย่างนั้นตัวเอ็งจะเดือดร้อน”

 ผกาพูดออกไป

“เเต่คุณหญิงเข้ามารังเเกชั้นก่อนนะพี่ ชั้นก็เป็นคนเหมือนกัน หมาจนตรอกมันยังสู้เเล้วนับประสาอะไรกับคน”

“ก็ใช่ ข้ารู้ เเต่เอ็งก็เเหกตาดูซะบ้างว่าคนที่เอ็งมีเรื่องด้วยน่ะ ไม่ใช่คนที่อยู่ในบรรดาศักดิ์เท่าเรา นี่เอ็งเล่นมีเรื่องกับคุณหญิงเลยนะ ..ซึ่งเอ็งก็รู้ว่าท่านอยู่ในที่ที่สูงกว่า ..เอ็งจำไว้เลย... เราเติบโตมาในที่ต่ำกว่า ถึงจะถูกสักเพียงใด เเต่ถึงอย่างไรเราก็ยังผิดอยู่ดีถ้าเราวิวาทกับคนที่สูงกว่า.. ชีวิตเรามันถูกลิขิตให้เกิดมาเป็นเบี้ยล่าง ชีวิตมันถูกลิขิตมาเป็นเเบบนี้ เเล้วจะทำอย่างไรได้เล่า  จะทำอะไรก็หัดดูหน้ามองหลังให้ดีๆ”

ผกานิ่งคิด พร้อมพยักหน้ารับคำ “จ้ะพี่บุ้ง”

“งั้นข้าสองคนไปล้ะ มีอะไรรีบบอกล้ะกัน”

ผกาพยักหน้ารับ สองคนนั้นเดินออกไป ผกานั่งคุกเข่า นึกถึงเหตุการ์ณที่คำสร้อยมาหาเรื่องวันนี้ เเล้วน้ำตาก็นองตา กำหมัดเเน่น ความเเค้นพุ่งพล่านในจิตใจ

 “คนที่อยู่ในที่สูงกว่า เเต่ถ้าจิตใจมันต่ำทราม ก็ไม่ควรที่จะให้เกียรติหรือประดับยศกะไรให้เเก่มัน ต่อไปนี้ถ้าพวกมันมาทำกะไรกูอีกล้ะก็ ... ไม่ว่าจะยศฐาบรรดาศักดิ์สูงขนาดไหน หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนกูก็ไม่สนใจทั้งนั้นล้ะ

  กลีบผกาสายตาเกรี้ยวกราดด้วยความเจ็บเเค้น

 

                                                                      อ่านต่อตอนที่ 3

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 @Yanmae (@honniebbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 22:02
    ไม่ดราม่าจริงด้วยค่ะ ต่อล้อต่อเถึยงซะมันส์เชียว ฮ่าๆ

    ป.ล. ตัวหนังสือเล็กไปนิดนะคะไรท์
    #2
    1
    • #2-1 PaiPakKa01 (@PaiPakKa01) (จากตอนที่ 3)
      12 พฤษภาคม 2558 / 22:19
      อ่านถึงตอนไหนเเล้วนั่น เรื่องนี้ยิ่งอ่านยิ่งพีคน้าา ขอบอกไว้เลยย 5555
      #2-1