[Fic Naruto] นักฆ่าสาวอัจฉริยะป่วนโลกนินจา

โดย Paerphilai

นักฆ่าสาวที่อ่านมังงะคิเมทสึอยู่ดีๆจู่ๆก็มาเกิดใหม่ในโลกนารูโตะ เพราะความงี่เง่าของพระเจ้าไม่พอยังต้องมาเปลืองตัวให้ผู้ชายที่ตามเนื้อเรื่องขึ้นคานอีก และไหงมาอยู่ในร่างของเซนอิง มากิจากjjkฟระ!!

ยอดวิวรวม

150

ยอดวิวเดือนนี้

116

ยอดวิวรวม


150

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


28
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 7 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  16 ม.ค. 65 / 22:04 น.
นิยาย [Fic Naruto] ѡѨлǹšԹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





"SRD"

เป็นองค์กรที่เมื่อเอ่ยชื่อขึ้นมาคุณก็รู้ว่าคืออะไร คนภายนอกมักจะคิดว่าองค์กรนี้ เป็นองค์กรการกุศล คอยรับเด็กกำพร้าไปเลี้ยงต่อจนเชิดหน้าชูตา ได้ดิบได้ดีเพราะที่นี่ และเมื่อมันเริ่มดังขึ้นมา ประชากรในประเทศที่ตั้งครรภ์ไม่พร้อม หรือไม่ต้องการบุตรก็ตาม ต่างเริ่มที่จะทยอยทิ้งบุตรหลานกันมากขึ้น ด้วยเหตุผลโง่ๆ อย่างเช่น "ลูกไปอยู่กับเค้า คงจะดีกว่าที่อยู่กับแม่นะ ลูกอาจจะได้ดิบได้ดี ได้เชิดหน้าชูตาในสังคม และเป็นใหญ่ในประเทศ" เป็นต้น ผู้คนเริ่มที่จะปลูกฝังความคิดผิดๆ ให้กับเด็กที่ยังไม่รู้ความด้วยซ้ำ....


ซึ่งฉันเป็นหนึ่งในนั้น 

ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนนจุดนัดพบ 

พร้อมกับคำลวง ที่เป็นแค่ลมปากเพียงเท่านั้น ในตอนนั้น ฉันเลือกที่จะเชื่อกับคำพูดของคนที่ถูกเรียกว่าแม่ คิดว่าอยู่ที่นั่น มันจะสบาย กินอาหารดีๆ หรูๆ มีเตียงนอนที่นุ่มสบายราวกับขนนกหรือปุยเมฆ อะไรทำนองนั้น 


แต่ไม่เลย เมื่อถึงที่หมาย ฉันถึงเพิ่งรู้ ว่าที่นี่หน่ะ มันก็ไม่ต่างกับ...

"นรก"


เพียงแค่ถึงที่หมาย พวกเค้าก็โยนฉันออกไปจากรถโดยไม่ใยดี ร่างกายของเด็กน้อย กระทบกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง หัวเข่า และศีรษะที่กระทบกับพื้น เกิดการถลอกจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา ฉันรู้สึกว่ามันเจ็บ เจ็บเหลือเกิน เจ็บเกินกว่าที่จะยันตัวให้ลุกขึ้นได้ 

ทำได้เพียงมองไปข้างหน้า ส่งสายตาเว้าวอน ร้องขอให้ใครสักคนช่วยมาพยุงลุกขึ้น แต่ไม่เลย


เพียงมองไปข้างหน้า ฉันเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ร่างกายกำยำใหญ่โต ใบหน้าที่น่ากลัว และรอยแผลที่เกิดจากการต่อสู้มานักต่อนัก ราวยี่สิบคน พวกเค้าทั้งหมดต่างเข้ามารุมซ้อมใส่ฉัน ที่เป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็ก ที่ใสซื่อ และบริสุทธิ์ 


เท้าและหมัดของผู้ชายราวยี่สิบคู่ ถูกปล่อยตรงมาที่เด็กหญิง นับไม่ถ้วน ปากที่อ้อนวอน ขอให้พวกเค้าหยุดการกระทำอันแสนโหดร้านนี้เสียที กลับโชกไปด้วยเลือดที่มาจากการกระทำนั้น เมื่อซ้อมจนพอใจ พวกเค้าก็เลือกที่จะถอยกลับไป โดนปล่อยให้ร่างน้อยๆ นอนจมกองเลือดอยู่เช่นนั้น 


เด็กน้อยในวันนั้น ที่ไม่มีสิทธิที่จะตอบโต้ ได้เติบโตจนกลายเป็นฉันในวันนี้ 


ปัง! ปัง!


"อ้ากกกก! ป...ปล่อยพวกเราไปเถอะแบล็ค พวกเราขอโทษ พวกเราจะไม่หาเรื่องใครอีกแล้ว ด..ได้โปรด ปล่อยเราไป.." 


ใช่ค่ะ แบล็คคือชื่อของฉัน แต่ก็เป็นแค่แค่ฉายา ที่ถูกตั้งกันต่อๆ มา หลังจากวันนั้น ฉันก็ถูกผู้หญิงในหน่วยที่ถูกจับมารักษา และสอนวิธีการต่อสู้ให้ และฉันก็พัฒนามาเรื่อยๆ และอยู่ในการดูแลของเธอมาตลอด จนตอนนี้ ฉันอายุได้23ปีแล้ว 


"เหอะ! ปล่อยหรอ วันนั้น วันที่กูเข้ามาวันแรก ที่พวกมึงรุมกระทืบกู! กูก็เคยขอร้องมึงไม่ใช่หรอ!" ฉันว่าจบก็เอากระบอกปืนจ่อกลางหน้าผาก ของไอหมอนี่ 


"วันที่กูสู้มึงไม่ได้ กูเคยขอร้องให้มึงหยุด ทำไมมึงไม่หยุด! ห๊ะ! ตอบ!" ตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับ มาวันนี้ คนที่จะได้รับความรู้สึกนั้นก็คือแก! 


ปัก! ปัง! พลั่ก!


ไม่ว่าเปล่า ฉันก็เตะเข้าไปที่ใบหน้าของไอหมอนี่ทันที ยิงกระสุนปืนไปที่ขาซ้ายมันหนึ่งนัด ก่อนจะเหยียบขยี้จุดบริเวณแผลซ้ำ จนเลือดพุ่งออกมา 


"อ้ากกก! ขอโทษ ขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอีก นะ...ปล่อยฉันไปเถอะ"มันพูดพร้อมน้ำตาคลอไปด้วย ยกมือที่ถูกตัดนิ้วทั้ง10จนเลือดไหลไม่หยุด มาพนมมือ ปากที่สั่นไม่ยอมหาย ก็เอ่ยพร่ำคำขอโทษออกมาไม่หยุด ราวคนเสียสติ 


ปัง! ตึก! ตึก! ตึก!


ไม่นานก็มีเสียงปืนดังขึ้นอีกนัด พร้อมกับฝีเท้ากว่าสิบคู่ที่วิ่งตามมา 


"ชิ! คนที่องค์กรตามมาอีกแล้ว" เสียงสบถเล็กๆถูกเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่ศพที่นอนตายเกลื่อนจะถูกเหยียบโดนร่างบางที่วิ่งผ่านไป จนหายลับตา 



และใช่ ตอนนี้ฉันถูกตามล่าจากองค์กรSRD องค์กรที่รวมนักฆ่าฝีมือดีระดับโลก เอาไว้มากมาย แต่แล้วไงล่ะ เพราะอันดับหนึ่งหนะ คือฉันเอง:) 



ฉันถูกคนในนั้นจับได้ว่าเอาข้อมูลขององค์กร ไปปล่อยให้กับตำรวจ  แล้วไงล่ะ ฉันหน่ะ ชอบความถูกต้อง 



ฉันกลับมาที่ฐานกบดานลับได้อย่างปลอดภัยและไร้รอยขีดข่วน ฐานลับนี้ ตั้งอยู่ที่ชานเมืองโตเกียว เฮาส์นี้ตั้งอยู่ได้ดิน ในเฮาส์หลังนี้ภายนอกถูกสร้างจากเหล็กชั้นดี ที่แม้แต่ปืนกลก็ไม่สามารถเจาะได้ เว้นซะแต่ว่าจะต้องระเบิดมันอย่างเดียว 


การเข้าออกที่นี่จะต้องผ่านการแสกนลายนิ้วมือจากฉันก่อน เพราะยังไงที่นี่ก็มีแค่ฉันคนเดียว ภายในเฮาส์ถูกจัดวางด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก มีเพียงโซฟา โต๊ะตัวกลมที่ไว้สำหรับทานข้าว โต๊ะตัวยาว ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เครื่องเขียน อุปกรณ์สำนักงาน อุปกรณ์ศิลปะ และเอกสารที่วางแยกกองกันอย่างเป็นระเบียบ เดินต่อไปอีกหน่อยก็จะพบกับชั้นหนังสือ ที่อุดมไปด้วยหนังสือมากมาย แต่ที่เห็นจะเยอะที่สุด ก็คงจะเป็นมังงะและนิยาย จากการ์ตูน และอนิเมะชื่อดังหลายเรื่องรวมกันกระมัง 


จากที่ได้กล่าวมานี้พวกคุณก็คงจะรู้กันแล้วล่ะสิ ว่ายัยนี่หน่ะ! มันเป็นโอตาคุตัวแม่ ไม่ว่าจะเป็นผลงาน officail หรือ ลิมิเต็ดอิดิชั่น ขนาดไหน แม่คุณก็พร้อมที่จะทุ่มเงินซื้ออย่างไม่ลังเล! รวมถึงยังมีฝีมือด้านศิลปะเป็นเลิศที่เพิ่งค้นพบ จนทำให้ ฝาผนังบ้านตอนนี้ เต็มไปด้วยตัวละครตัวโปรด ที่ถูกวาดขึ้นจากมือบางของหญิงสาวผู้นี้ 


ห้องนอนที่มีตู้กระจกเพื่อเก็บฟิกเกอร์โดยเฉพาะ ตั้งเรียงรายกันเต็มไปหมด ซึ่งไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่นิดเดียว เช่นกันกับของทุกชิ้นในบ้าน ซึ่งบ่งบอกว่าเจ้าของนั้นรักความสะอาด และรักมันแค่ไหน 


เธอไม่รอช้า เธอก็หยิบมังงะเล่มล่าสุดของสามเรื่องที่เธอชอบที่สุดมานั่งอ่าน ถึงแม้ว่าเธอจะอ่านมันจบไปหลายรอบแล้วก็เถอะ เธอเลือกที่จะอ่านเรื่องแรกก่อน นั่นก็คือ Naruto เธอค่อนข้างที่จะชื่นชอบในตัวของฮาตาเกะ คาคาชิมาก เนื่องจากความกวนโอ้ยของเค้าอ่ะนะ ถึงแม้จะแอบสงสาร พวกลูกศิษย์ของเค้าบางตอนก็เถอะ แต่เค้าก็เป็นครูที่ดีที่เดียว ก็พอๆก็โกโจ ซาโตรุ จากjujutsu kaisenอ่ะนะ เธอเลือกที่จะอ่านเล่มนี้เป็นเล่มที่สอง ในเรื่องนี้ เธอชอบตัวละคร มากิเซมไป หรือเซนอิง มากิมากกว่าโกโจเสียอีก เล่มที่สามจึงปิดท้ายด้วยkimetsu no yaiba เรื่องนี้เธอค่อนข้างจะชอบเสาหลักวารีเป็นพิเศษอ่ะนะ (จริงๆก็สงสารเครื่องเพื่อนอ่ะค่ะ) 


อ่านไปได้ไม่กี่หน้ายังไม่ถึงครึ่งเล่ม ก็เกิดอาการหน้ามืดขึ้นมาแล้วหลับไป 




เปลือกตาที่มีแพขนตายาว กะพริบ เล็กน้อย เพื่อปรับโฟกัสความสว่างให้กับดวงตา เธอเป็นคนขี้เซา จึงค่อนข้างใช้เวลานานนิดหน่อยในการยันตัวลุกขึ้น 



แต่เมื่อมองไป ที่ที่เธออยู่ กลับไม่ใช่ที่ที่คุ้นเคย ที่นี่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบ สีน้ำเงิน และสีดำ เป็นที่ๆฉันชอบที่สุด เพราะฉันชอบกุหลาบสองสีนี้มากๆ 


กุหลาบสีน้ำเงินหมายถึง ความรักที่ไม่สมหวัง ไม่มีทางเป็นไปได้ ส่วนสีส่วนสีดำหมายถึง รักอันเป็นนิรันดร์ และเมื่อเอามารวมกัน ก็จะกลายเป็น ถึงแม้ความรักจะไม่สมหวัง ฉันก็จะรักเธอตราบนิรันดร์ 



แปะ! แปะ! 


เสียงปรบมือดังขึ้น เรียกความสนใจของเธอเป็นอย่างดี 


"เอาล่ะ จบพาร์ทย้อนความแล้วนะครับ เรามาเริ่มคุยกันดีกว่า " เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากที่ไหนสักที่ คาดว่าน่าจะเป็นเสียงผู้ชาย 


"คุยแบบนี้คงไม่สะดวกเท่าไหร่" เสียงของเค้าดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะมีเสียงดีดนิ้วดังขึ้น 


เปาะ!


เสียงดีดนิ้วดังกังวาลไปทั่ว พอรู้ตัวอีกที ฉันก็ไป อยู่ที่นั่นแล้ว 


"ฉันอยู่ที่ไหน..." เสียงเนือยๆดังขึ้น ทั้งที่อยากอยู่ที่เมื่อกี้แท้ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตาสีนิลได้สบเข้ากับดวงตาสีอำพันของชายผู้หนึ่ง 


"ครับๆ ตอนนี้คุณอยู่ที่อาณาเขตของผมเอง" เสียงทุ้มนุ่มลึก ถูกเอ่ยออกมาจากชายคนนั้น ก่อนที่เค้าจะอธิบายต่อ 


"ส่วนที่แรกที่คุณอยู่ก็เป็นอาณาเขตของคุณ..." 


"ห๊ะ! อาณาเขตของฉันเนี่ยนะ บ้าไปแล้วแน่ๆ ฉันเป็นคนธรรมดาเองนะ จะไปทำอย่างนั้นได้ยังไง" จริงไปก็ไม่ใช่คนธรรมดาหรอก ฉันเป็นนักฆ่า+โอตาคุยังไงเล่า! เธอคิดในใจก่อนที่เสียงนั้นจะพูดอีก 


"ที่นั่นเป็นอาณาเขตตามกำเนิดครับ หรือก็คือที่ๆจะต้อนรับคุณตอนเกิดและตาย จะเป็นที่ๆคุณชอบที่สุดครับ" เดี๋ยวนะ อาณาเขตตามกำเนิด เหมือนในjujutsu kaisenเลยวุ้ย! เมื่อชายคนนั้นไม่เห็นฉันพูดอะไร เค้าก็พูดต่อ 



"ผมชื่ออลัน เป็นเทพสูงสุด หรือก็คือพระเจ้า พร้อมจะไปเกิดใหม่รึยังครับ" ผู้ชายคนนั้นแนะนำตัว อะไรนะ! เดี๋ยวนะ! พระเจ้าหรอ! แล้วเกิดใหม่อะไรห๊ะ! ต้องไปชดใช้กรรมก่อนไม่ใช่หรอ 


"เดี๊ย--" ยังไม่ทันจะพูดจบเค้าก็พูดแทรกขึ้นมา 



"ตอนนี้คุณตายแล้วครับ เนื่องจากว่าอายุของคุณยังน้อย แล้วทำบาปจากการฆ่าคน แต่นั่นก็เพราะทำไปตามน่าที่ จริงๆคุณไม่อยากทำ คุณทำดีจากการช่วยคนต้องการที่จะล้มล้างคนชั่ว นั่นจึงทำให้ตัดสินโทษของคุณไม่ได้ ผมเลยตัดสินใจให้คุณไปใช้บาปในโลกที่จะให้ไปเกิดแทนอ่ะนะ " อื้มๆ ฉันก็พอจะเข้าใจอยู่ เมื่อเค้าพูดจบ ก็มีเสียงจากการดีดนิ้วเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะปิดท้ายด้วยคำอำลา 


เปาะ! 


"โชคดีน้าาา" 



ไอพระเจ้าเวร!!!!!! 













Talk To Writer 


แง่มๆ สวัสดีค่ะ รีดเดอร์ที่น่ารักทุกคน อยากจะบอกว่าไรท์เป็นไรท์มือใหม่ค่ะ ยังไงก็ฝากตัวด้วย ในช่วงแรกก็จะมีคำหยาบไปบ้างตามประสานักฆ่าอะนะ บอกเลยว่าเรื่องนี้มันจะยำๆ รวมกันหลายเรื่องหน่อยค่ะ???? ยังไงใครที่หลงเข้ามาอ่านแล้วชอบก็อย่าลืมติดตามไปจนจบนะคะ ✋

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 REVIAckerman (จากตอนที่ 3)
    5 ม.ค. 65 / 18:38 น.

    อยากอ่านแล้วงงงง ไรท์เปิดให้อ่านหน่อยยายยย
    #4
    0
  2. #3 REVIAckerman (จากตอนที่ 2)
    5 ม.ค. 65 / 18:38 น.

    ชอบมากๆเลยยยย
    #3
    0
  3. #2 REVIAckerman (จากตอนที่ 1)
    5 ม.ค. 65 / 18:30 น.
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ
    #2
    0
  4. 25 ธ.ค. 64 / 22:27 น.
    ไรท์จะไม่เปิดให้รีดผู้หน้าสงสารผู้เดินหลงมาเพราะบทนำเหยอ
    #1
    1
    • #1-1 Paerphilai
      26 ธ.ค. 64 / 13:54 น.
      ;-; เดี๋ยวไรท์จะค่อยๆทยอยลงทีละตอนนะคะ ยังมีคำผิดที่ต้องแก้อยู่ แต่จะไม่ให้รีดรอนานแน่ค่ะ!✌️❤️✨
      #1-1