[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 3 : สวนดอกไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

" อยู่นี่เอง ไปทำอะไรในป่าน่ะลูก มันอันตรายนะ" คุณแม่บอกกับอลิซที่เพิ่งเดินออกมาจากป่า
" เข้าไปเดินเล่นเฉยๆค่ะ " อลิซพูดก่อนจะเกาหัวตัวเอง
"จ้าๆ ปะ! ไปกินข้าวกัน" คุณแม่พูด ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็ก
"นี่แม่ดูสิ หนูไปเจอดอกไม้นี่มาด้วย" อลิซพูดและยื่นดอกไม้กลีบสีฟ้าใสให้แม่ดู
" ดอกอะไรล่ะลูก? ไม่เคยเห็นเลย" คุณแม่พูดและดูดอกไม่ในมืออลิซ
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน มันโตเต็มเลยในสวนของคุณย่า" อลิซพูดและดูดอกไม้ในมือ กลีบดอกสวยเหลือเกิน...
"สงสัยย่าแกคงจะปลูกไว้แหละ" คุณแม่พูดและเปิดประตูบ้านเข้าไป
...........
"หนูไปเดินเล่นก่อนนะคะ" อลิซบอกคนในบ้าน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในสวนหลังบ้าน อลิซเดินกลับเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นและนั่งเล่นอยู่นานพอสมควร
"ที่นี่ที่ไหนกัน จำได้ว่าตอนเด็กๆไม่เคยเห็นที่แบบนี้เลย" อลิซพูดกับตัวเอง ถึงเธอจะไม่ได้มาที่บ้านคุณปู่กับคุณย่าหลายปี แต่เธอก็มั่นใจได้ว่า ไม่เคยมีที่เเห่งนี้มาก่อนแน่นอน
"แต่ว่า ก็ดีนะ มันทั้งสวย ทั้งสงบ ชอบมากเลย!" อลิซว่าก่อนจะเอนตัวลงนอนกลางทุ่งหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่
แสงแดดอ่อนๆที่ส่องลงมาในช่วงบ่าย กับสายลมเย็นที่พัดผ่าน รวมถึงบรรยากาศที่นี่ มันผ่อนคลายมาก
"นอนดีกว่าเรา..." อลิซว่าก่อนที่ม่านตาจะปิดดวงตาสีดำน้ำตาลลงไป
.....
"อลิซ... เจ้าอยู่ไหนน่ะ" 
"ฮ่าๆ แน่จริงก็หาให้เจอสิ" 
"หลบเก่งจังเลยนะ แต่ว่า...ข้าหาเจ้าเจอแน่นอน.....นี่ไง!!!"
"เห้ย~ หาเจอได้ไงกัน.."
"5555 ข้าเก่งป่ะล่ะ"
"มาๆ ตาฉันหานายแล้วนะ เชสเชอร์"
........

"......อืมม.."  อลิซลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อกี้เธอฝันเห็นตัวเองตอนเด็กๆกำลังวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ กับเด็กผู้ชายอีกคน แต่ว่า..เด็กคนนั้น มีหางที่ฟูฟ้องงอกออกมาด้วย
"....ฝันอะไรอีกแล้วนะเรา.." อลิซดันตัวเองขึ้นมาและขยี้ตา เธอหลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ
"...หะ!?" เมื่อสายตาปรับแสงได้อลิซก็รู้สึกหนักๆที่บริเวณขา 
"...กระ..กระต่าย!!" อลิซเห็นกระต่ายน้อยตัวนึงสีน้ำตาลอ่อนกำลังหลับสบายที่ขาของเธอ
"...ม่ะ..มีกระต่ายที่นี่ด้วยเหรอ?" อลิซว่าก่อนจะหันหน้าไปมา และก็เห็นกับฟูงกระต่ายอีกมากมาย ที่กระโดดเล่นไปมา นกน้อยใหญ่บินร้องส่งเสียงเต็มไปหมด 
"....อะไร..ทำไมถึง" อลิซยิ้มแห้งๆ ทำไมถึงมีสัตว์พวกนี้ได้ล่ะ....หรือเพราะที่นี่เป็นป่าถึงมีได้มีเจ้าพวกนี้อยู่...แต่..พึ่งมาเห็นตอนนี้เนี้ยนะ 
อลิซพยายามขยับเท้าที่มีกระต่ายน้อยนอนทับอยู่ออกมาเบาๆ แต่กระต่ายตัวนั้นก็ตื่นขึ้น หูของมันตั้งชี้โด่ทั้งสองข้าง
"...ฮ่าๆ โทดทีนะ ฉันคงทำให้แกตื่นสินะ" อลิซยิ้มให้กับกระต่ายน้อยที่มองอยู่ มันมองอลิซก่อนจะเอียงคอนิดๆให้ อลิซอมยิ้มให้กับกระต่ายตัวนี้ เธออุ้มมันขึ้นมาบนตักก่อนจะลูปหัวมันเบาๆ
"น่ารักจังเลย~" อลิซพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นและก็ต้องสดุ้งที่อยู่ๆกระต่ายน้อยทั้งหมดที่วิ่งเล่นเมื่อกี้มารวมตัวอยู่ตรงหน้าเธอ
"...เอ๊ะ..?" อลิซตกใจ อยู่ๆก็มีกระต่ายตัวนึง ขนสีขาว ดวงตาสีฟ้าเขียว สวยมาก กระต่ายตัวนั้นกระโดดเข้ามาใกล้ๆอลิซพร้อมดอกไม้สีฟ้า มันคาบมาและวางไว้บทตักของอลิซ
"...ให้ฉันเหรอ?" อลิซหยิบดอกไม้นั่นขึ้นมาและมองไปที่กระต่ายขาวตัวนั้น
มันเหมือนจะพยักหน้าให้อลิซ และมันก็กระโดออกไป กระต่ายตัวอื่นก็กระโดดตามกระต่ายสีขาวตัวนั้นไป
"...ทำไม.." อลิซงง เธอลุกขึ้นและเดินสำรวจ พื้นที่ตรงนี้มีสัตว์มากมาย กระต่าย นก กว้าง แม้กระทั้งม้ายังมี
".....พวกแกมาจากไหนกัน.." อลิซยืนงง มันน่าประหลาดใจมากเลย แต่ว่า อลิซเองก็ชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน แถมสัตว์พวกนี้ดูจะเป็นมิตรและไม่กลัวอลิซเลย
อลิซเดินเล่นและดูสัตว์พวกนั้นว่าทำอะไรกันบ้าง
" 4โมงแล้วเหรอเนี้ย ต้องกลับบ้านแล้ว" อลิซพูดก่อนจะเดินออกจากสวนดอกไม้ไป แต่เธอก็หันกลับมามองสัตว์น้อยพวกนั้น พวกมันเองก็จ้องมองมาที่อลิซเหมือนกัน
"...เดี๋ยวจะกลับมาหาใหม่นะ" อลิซยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมาจากสวนดอกไม้

ระหว่างเดินออกมา อลิซเห็นว่าสภาพอากาศมันเปลื่ยนไป ท้องฟ้าสดใสปรับเปลื่ยนเป็นมืดครึม
"ฝนจะตกแน่เลย....สัตว์พวกนั้นจะเป็นอะไรมั้ยนะ" อลิซเป็นกังวลกับสัตว์พวกนั้น ถึงจะอยู่ในป่าแต่มันอาจจะหนาวตายกันก็ได้
"....ไม่เป็นอะไรเหรอกมั้ง พวกมันต้องมีบ้านอยู่แน่นอน" อลิซพูด ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

ผ่านไปไม่กี่นาที สายน้ำบนท้องฟ้าก็โปรยปรายลงมาเป็นเม็ดฝนลงมายังพื้นดินด้านล่าง
"....ตกหนักเหมือนกันนะเนี้ย" คุณย่าที่นั่งดื่มชาอยู่พูดขึ้น
"...พายุเข้าเหรอค่ะ คุณย่า" 
"น่าจะนะ ดูจากการพยากรณ์เมื่อเช้า เห็ว่าจะตกหนักเลย ในหลายวันต่อไป"
"....งั้นเหรอคะ."
"...เป็นอะไรหรือเปล่า หลาน" 
"...ปล่าวคะ.คะ..คือในป่าหลังบ้าน มันมีพวกสัตว์อาศัยอยู่ หนูกลัวว่ามันจะเกิดอันตราย"
" หึๆ ไม่ต้องกลัวเหรอก สัตว์มันมีวิถีชีวิตของมัน การเอาตัวรอดของมันก็มี" คุณย่าพูดและจิบชา
"นั้นสินะคะ" คำพูดของคุณย่าพอจะทำให้อลิซสบายใจขึ้นมาบ้าง แต่ว่า ความรู้สึกกังวลและหนักอึ้งมันยังคงมีอยู่
........

ตกค่ำ ฝนก็ยังไม่หยุดตก และมีที่ท่าจะหนักขึ้นเลื่อยๆ แสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาในตัวบ้านกระทบต่อร่างกายของเด็กสาวที่กำลังนอนกระสับกระส่ายไปมา

"..ฮึก...ยะ...อย่า...มะ...ไม่! อย่าทำเขา!" ร่างของเด็กสาวกระสับกระส่ายไปมา มือทั้ง2ข้างกำผ้าห่มแน่น เหงื่อรินไหลทั้วร่างกาย
........

"ท่านเทพธิดา!!"
" แอ็บโซเลม! มันอันตราย!!"
"ชั่งมันสิ! ข้าต้องไปช่วยเทพธิดา!"
"เจ้ากระต่ายขาว!  ระวัง!!"
"โธ่เอ๊ย! ยัยแม่มดชั่ว!"
"เชสเชอร์!! เจ้าต้องรีบตามไป ไม่งั้นท่านเทพธิดาจะโดนรอบโจมตี"
"ข้ารู้! แต่ข้าไปไม่ได้!!"

"หึๆ พวกเจ้ามันช่างอ่อนแอ เหลือเกิน"

.....

"ไม่!!. อย่า!...อย่า!!!!" 
เปรี้ยง!!!

"....แฮ่กๆ.." อลิซตื่นจากความฝันเมื่อครู่พร้อมกับเสียงฟ้าร้องอันดังก้อง เด็กสาวหอบหายใจอย่างหนัก น้ำตาสีใสไหลอาบแก้ม หัวใจเต้นเสียงดังครึกโครม ดวงตาสั่นระริก ด้วยความหวาดกลัว
"....ฮึก..อะไรกัน..น่ากลัวเป็นบ้าเลย....ฮึก...นี่เรา..ฝันอะไรเนี้ย.." อลิซเริ่มรู้สึกแปลกๆกับความฝัน ตั้งแต่ที่โรงเรียนตอนนั้น ดูเหมือนฝันมันจะวงจรเดียวกัน ในฝันเธอเห็นใครก็ไม่รู้ พวกเขามีท่าทางที่กังวล หวาดกลัว ในความฝันมีแต่สีดำ เสียงกรีดร้องทุกข์ทรมาน การต่อสู้ที่มองไม่เห็นภายใต้เงาสีดำ มันทำให้หวาดกลัว
"ฮึก...ฮือ~" ความรู้สึกกลัวและอึดอัดถาโถมเข้ามาครบครุมจิตใจ ทำไมถึงได้รู้สึกเศร้าขนาดนี้ อลิซเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
"ฮึก ...ฮึก...... เฮ้อออ..ใจเย็นๆอลิซ..มันก็แค่ความฝัน.." อลิซพยายามตั้งสติตัวเอง เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา และกลับมาทำใจให้สงบ ดวงตาดำน้ำตาลกวาดสายตาออกไปนอกหน้าต่างที่ยังคงมีฝนตกอยู่ เเสงของดวงจันทร์ส่องประกายจนเห็นดวงดาวเล็กๆที่อยู่ข้างๆ  ความอบอุ่นที่ส่องลงมา ทำให้ใจของอลิซสงบลงได้ ก่อนที่เธอจะหลับตาลงและนอนหลับไป
.........

"เจ้าร้องไห้ทำไมน่ะ อลิซ"
"..ฮึก ..ฮือ...ม่ะ..เมื่อกี้ กระต่ายมันกัดนิ้วฉัน แง~"
"5555"
"..หัวเราะอะไร ไม่ขำเลยนะ.."
"ฮ่าๆ โทดทีๆ ไหนดูแผลหน่อย....หึ แผลไม่ลึกแถมนิดเดียวเอง มันคงจะหมั่นเขี้ยวเจ้าแหละ อลิซ"
"งั้นเหรอ.."
"ใช่สิ อ่ะนี่ ข้าทำมาให้เจ้า"
"...มงกุฎ?"
"ใช่ เจ้าชอบดอกไม้สีฟ้าพวกนี้ไม่ใช่เหรอ ข้าเลยเอามันมาทำเป็นมงกุฎให้เจ้า เจ้าชอบมันมั้ย?"
"...ชอบมากเลย สวยมาก ขอบคุณนะ"
........

".....ขอบคุณนะ เชสเชอร์...."  เด็กสาวที่หลับไหลอยู่ลเมอพูดถึงใครบางคนขึ้นมา เธอนอนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
แสงจันทร์ยังคงสาดส่องมาที่บ้านไม้หลังเล็ก เล็นลอดผ่านช่องมากมายและส่องมาที่ใบหน้าของเด็กสาวที่นอนยิ้มอยู่ แสงสว่างของดวงจันทร์และดวงดาวเหมือนจะสร้างความอบอุ่นให้แก่เด็กสาวได้สบายใจ และให้เธอได้หลุดพ้นจากความมืดของฝันร้ายที่ครอบงำเธอเมื่อกี้ให้สลายหายไป...



หย้าาา! เสร็จแล้วกับบทแรก~(บทแรกแต่ตอนที่3 /ฮา~)สั้นไปมั้ย ไรท์ว่าสั้นนะ555 โอเคค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์หน่อยนะ ไรท์ชอบอ่านมากๆ โอเคค่ะ เจอกันตอนหน้าจ้า บ๊ายบายย



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น