[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 14 : ปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 พ.ค. 60

"....ดะ...ได้ไง..."
"...."
เสียงสั่นเครือของหญิงสาวถามกับคนตรงหน้า เรื่องที่เธอต้องการอยากจะรู้ ภาพของเธอในวัยเด็กกับเพื่อนคนเดียวของเธอในตอนนั้น เด็กหนุ่มรูปร่างแปลกที่มีหูกับหางของสัตว์งอกออกมา เพียงได้เห็นหน้า ภาพทรงจำในวัยเด็กก็แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"....ฉัน...ฉันจำได้แล้ว..นาย...เชสเชอร์"
อลิซเดินเข้าไปหาเชสเชอร์ที่เอาแต่ยืนนิ่ง ดวงตากลมสีฟ้าจดจ้องไปที่ใบหน้า ก่อนจะมองรูปในมือ เด็กหนุ่มคนนี้ที่มักจะมาเล่นกับเธอเสมอๆในวัยเด็ก ทั้งท่าทาง การกระทำ และรอยยิ้ม มันเหมือนกับเชสเชอร์ไม่มีผิด
"เป็นนายจริงๆใช่มั้ย... เด็กคนนี้น่ะ.."
ปากก็พูดไปแบบนั้น ทั้งๆที่ลึกๆคิดได้แล้วว่าใช่เขาแน่ๆ แต่มันเหมือนกับว่ายังไม่แน่ใจ เพราะเธอเองก็ยากเจอกับคนนี้ๆอีกตั้งแต่แยกจากกันเป็นหลายๆปี จนเธอลืมเขาไปเอง
"........จำข้าได้แล้วสินะ..."
เชสเชอร์พูดบอกพร้อมรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่มักจะมอบให้อลิซเวลาเธอเสียใจหรือเป็นไรมากๆ เพื่อปลอบเธอ มือหนาเลื่อนขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่อาบแก้ม
"ร้องไห้อีกแล้วนะ มันไม่เหมาะกับเจ้าเลย เจ้าหญิงของข้า"
เพียงคำพูดนั้นจบลง ดวกตากลมก็เบิกกว้าง น้ำตาสีใสไหลรินหนักกว่าเดิม ขาเรียวทั้งสองข้างวิ่งเข้ามาพร้อมสวมกอดคนตรงหน้า  'เจ้าหญิง' มีเพียงเด็กหนุ่มคนนั้น...ไม่สิ เชสเชอร์ในวัยเด็กเท่านั้นที่จะเรียกแทนตัวอลิซว่าเจ้าหญิง เป็นครั้งครา

"อลิซ ข้ามาแล้ว เจ้าอยู่ที่ไหน"
"ฉันอยู่นี้ๆ มานั่นตรงนี้เร็วเชสเชอร์"
"เจ้าดูอะไรอยู่น่ะ นิทานเหรอ?"
"ใช่ เรื่องเกี่ยวกับเจ้าหญิงคนนึงที่ฝันว่าอยากจะได้แต่งงานกับเจ้าชายน่ะ ฉันเองก็เคยฝันนะ ฝันว่าอยากจะเป็นเจ้าหญิงคนนึง และได้แต่งงานกับเจ้าชายรูปงาม มันคงจะมหัศจรรย์น่าดู"
เด็กสาวกล่าวพร้อมใบหน้าแดงๆ 
"...งั้นข้าจะเป็นเจ้าชายให้เจ้าเอง"
เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆบอก มือที่หนากว่าคว้ามือเล็กของเด็กสาวขึ้นมา
"จริงเหรอ! นายจะเป็นได้จริงๆใช่มั้ย เชสเชอร์"
เด็กสาวกล่าวถามด้วยแววตาความหวัง 
"แน่นอน แต่ว่า มันคงจะไม่เหมือนในนิทานเหรอกนะ แต่ข้าจะเป็นเจ้าชายที่จะอยู่เคียงข้างเจ้าหญิงอย่างเจ้าตลอดไป"
เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มและหน้าตาเขินๆอายๆ แต่ดูมั่นใจ เด็กสาวหัวเราะชอบใจ มือที่ถูกกุมอยู่จับมือหนาของอีกฝ่ายกลับ
"ขอบคุณนะ เชสเชอร์"

"อลิซ ข้ามาแล้ว ข้าทำมงกุฎมาให้เจ้าด้วยนะ"
"ฮือ~ ชะ..เชสเชอร์.."
"อลิซ! เจ้าร้องไห้ทำไม มีอะไรเหรอ"
เด็กหนุ่มพูดก่อนจะวางมงกุฎดอกไม้ไว้บนชิงช้า และลดตัวลงนั่งข้างๆอลิซ
"ฉัน..ฉัน อึก ต้องกลับบ้านแล้ว..ฮือ..จะไม่ได้เจอนายแล้วเชสเชอร์.."
เด็กสาวกล่าวพร้อมน้ำตาและร้องไห้ฟูมฟาย
"ฉัน..อึก..ไม่อยากไปเลย..เชสเชอร์"
"ไม่เป็นไรอลิซ เดี๋ยวเจ้าก็กลับมาหาข้าใหม่ไง ในฤดูร้อนครั้งหน้า"
"ไม่ๆ..อึก พ่อกับแม่บอกว่า จะ..ฮึก ให้ฉันไปอยู่ที่นั่นยาวเลย จะไม่ได้กลับมาที่บ้านปู่กับย่าจนกว่าจะมีเวลาว่าง.."
พูดเสร็จเด็กสาวก็ร้องไห้ฟูมฟายต่อ เด็กหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นตกใจจนไม่อยากจะเชื่อ เขาเอง ก็จะไม่ได้เจออลิซอีกแล้วเหรอ..
"....น่าๆ ไม่เป็นอะไรนะอลิซ "
"ฮือ~~"
เด็กหนุ่มพยายามปลอบเด็กสาวและให้เธอหยุดร้องไห้ แต่เด็กสาวก็ยังคงร้องไม่หยุด
"ข้าจะรอเจ้าเอง ถ้าเจ้ากลับมาที่นี้เมื่อไร ข้าจะไปหาเจ้าทันทีเลย"
"แต่..ฮึก แต่ถ้าเกิด มันนานมากไปล่ะ นายจะรอไหวมั้ย ฉันไม่รู้ว่า...จะได้กลับมาเมื่อไหร่.."
เด็กสาวจับมืออีกฝ่ายไว้ เด็กหนุ่มยิ้มบางๆมาให้เหมือนเคย ก่อนจะประกบมือเล็กไว้
"ข้ารอได้ ไม่ว่าจะนานเเค่ไหน ถึงขนาดที่ว่าเจ้าลืมข้าไปแล้ว แต่ข้าจะไม่ลืมเจ้าเด็ดขาด และข้าจะทำให้เจ้าจำข้าให้ได้ ข้าสัญญากับเจ้า เจ้าหญิง.."
"รอฉันหน่อยนะ เชสเชอร์ เจ้าชายของฉัน..."


"หยุดร้องไห้ได้แล้ว"
"ฮึก...ฮือออ....ฉัน...ฉันขอโทษ.."
"ไม่เป็นไร"
"ฉัน..ฉันขอโทษที่ลืมนาย..เชสเชอร์...ฉันขอโทษ"
กล่าวพร้อมน้ำตาและกอดรัดอีกฝ่ายแน่นอีก เชสเชอร์ทำได้แต่ลูบหัวอีกฝ่ายให้เจ้าตัวหายสะอื้น
"ก็ข้าบอกแล้วไง ว่าถ้าเจ้าลืมข้า ข้าจะทำให้เจ้าจำข้าให้ได้....ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้นะ.."
เชสเชอร์พูดและเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย
"นายรอนานมากเลยนะ ขอบคุณนะที่ยังรอฉันนะ.."
"ข้าคิดถึงเจ้ามากเลยรู้มั้ย เวลาตอนเช้า..ข้ามักจะคิดเสมอว่าข้าต้องไปหาเจ้า แต่ตอนนั้นข้าก็ลืมไปว่า เจ้าไม่ได้อยู่ตรงนั่นแล้ว"
เชสเชอร์พูดก่อนจะดึงตัวอลิซไปกอดบ้าง อลิซตกใจเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบอีกฝ่าย
"ทำไมถึงจำได้ล่ะว่าเป็นฉัน"
"ทุกอย่าง ดวงตากลมโตสีฟ้านี่ รอยยิ้มน่ารักๆนี่ ความใจดีของเจ้า รวมถึงความอยากรูอยากเห็นของเจ้าก็ด้วย ข้าจำเจ้าได้หมดทุกอย่าง"
"นี่ชมใช่มั้ยเนี่ย"
"เจ้าก็รู้ ถ้าไม่ขี้หยอกขี้เล่นก็ไม่ใช่ข้า"
เชสเชอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะทำหน้าตาน่ายิก อลิซอมยิ้ม มือเล็กทั้งสองยื่นไปบีบจมูกโด่งๆนั่น อย่างหมั้นเขี้ยว
"มันเจ็บนะ"
"สมน้ำหน้า ขี้แกล้งดีนัก"
"หึ ขอรับๆ ยอมแล้ว ตั้งแต่เจ้าไป ข้าเหงาแทบแย่เลยรู้มั้ย"
เชสเชอร์พูดและเดินจูงมืออลิซไป เขาหยิบไดอารี่ขึ้นมาก่อนจะเอารูปในมืออลิซใส่กลับไว้ที่เดิมของมัน
"แต่โชคดี ที่รูปพวกนี้ที่ข้าถ่ายไว้มันทำให้ความเหงาและคิดถึงหายไป เมื่อได้เห็นรอยยิ้มเจ้า"
คำพูดโปรยความหวานนั้น ทำเอาคนฟังเขินหน้าแดง
"บ้า..."
อลิซตีแขนเชสเชอร์แก้เขิน เชสเชอร์เห็นก็ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว เขาเกาหัวตัวเองก่อนจะยื่นไดอารี่ให้อลิซ
"ดูสิ เจ้าจะได้จำข้าได้มากขึ้นกว่าเดิม"
อลิซรับไดอารี่ไว้ก่อนจะเปิดดู เชสเชอร์เดินไปลากเก้าอี้ตัวเล็กมาและเก็บผ้าม่านตรงหน้าต่างให้เข้าที่
"มานั่งตรงนี้สิ บรรยากาศด้านนอกสวยมากเลยนะ"
เชสเชอร์พูด ก่อนที่เขาจะลอยตัวไปนั่งตรงขอบหน้าต่าง อลิซเดินเข้ามาและนั้งตรงเก้าอี้ที่เชสเชอร์จัดไว้ให้
"อ่านให้ข้าฟังหน่อยสิ รูปที่ข้าแปะไว้ ข้าจะเขียนคำบรรยายไว้ด้วยน่ะ"
"อื้ม ขออ่านนะ.."
อลิซพูดพร้อมเปิดหน้ากระดาษดูที่ละหน้า
'การเขียนไดอารี่ครั้งแรก รวมถึงภาพแรกที่เชสเชอร์ได้ถ่ายไว้ เป็นภาพของป่าไม้ยามเย็นที่มีแสงของดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า มีข้อความเขียนว่า 'ภาพแรก' ภาพที่สอง เป็นภาพของครอบครัวเชสเชอร์ที่อยู่กันพร้อมหน้าหร้อมตา
"ตอนนี้นายเด็กมากเลย ประมาณ3ขวบได้เลย"
"พ่อข้าเป็นคนตั้งกล้องถ่ายน่ะ มันสวยดี ข้าเลยเอามันมาแปะไว้ด้วย"

'ภาพที่สามเป็นภาพของเขาที่ไหม้ไปเกือบครึ่ง โชคดีที่มันไหม้ช่วงที่เป็นเสื้อ จึงเห็นหน้าของเขาอยู่ ข้อความเขียนว่า 'ไม่ถนัดถ่ายตัวเองแหะ'

"ฮ่าๆ"
อลิซหลุดขำออกมา เชสเชอร์หันมามองก่อนจะยิ้มเขินๆ

'ภาพที่4เป็นภาพของเด็กสาวคนนึงที่นั่งอยู่ตรงชิงช้ามองมาที่กล้อง มองจากมุมในการถ่าย เป็นถ่ายจากด้านหลังและแอบถ่ายด้วย ข้อความเขียนว่า 'เพื่อนคนใหม่'

"ภาพนี้ที่นายเจอกับฉันครั้งแรกสินะ"
"ใช่ สวยดีข้าเลยถ่ายไว้"
เชสเชอร์พูดพลางมองดวงดาวบนท้องฟ้าและกลับมามองหน้าอลิซต่อ

'ภาพที่5 เป็นภาพของอลิซตอนเด็กที่กำลังยิ้มให้กล้อง มือทั้งสองข้างจับมงกุฎดอกไม้สีฟ้านั้นไว้บนหัว ข้อความเขียนว่า 'น่ารัก'

"น่ารัก.."
"หืม?.."
อลิซเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเชสเชอร์มองมาที่เธอและยิ้มให้ อลิซหน้าแดง ก่อนจะก้มหน้ามองภาพต่อไป พลางแอบอมยิ้ม แต่เชสเชอร์ก็เห็นหมด

'ภาพที่6เป็นภาพของเขากับอลิซที่หันหน้าเข้าหากันและยิ้มให้กันท่ามกลางฝูงหิ่งห้อยมากมาย บรรยากาศในภาพเป็นช่วงเวลากลางคืน แต่กลับดูกว่างจ้าเพราะแสงจากหิ่งห้อย ข้อความเขียนว่า 'เจ้าหญิงของข้า'

"ยิ้มไม่หุบเลยนะ"
"เปล่า! เปล่าซักหน่อย!"
อลิซพูดก่อนจะดูภาพไปเรื่อยๆ ภาพต่างๆมักจะมีแต่รูปครอบครัวของเชสเชอร์และอลิซ ส่วนมากจะมีแต่อลิซทั้งนั้น อลิซดูภาพและอ่านไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ภาพนึง เป็นภาพของเชสเชอร์กับพ่อของเขา ที่ใส่ชุดสีขาวทั้งสองคน สงสัยจะเป็นงานแต่ง หน้าตาของทั้งสองคนคล้ายกันมาก ถอดแบบมาเลยก็ว่าได้
"นายเหมือนพ่อมากเลยนะ"
"อ่า ใครๆก็พูดแบบนั้น.."
อลิซหยุดดูภาพและคิดอะไรสักอย่าง ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะพูดว่า
"โทษนะ แล้ว..พ่อกับแม่นายหายไปไหน.."
อยากจะถามตั้งนานแล้ว เพราะดูเหมือนเชสเชอร์จะหยุดคนเดียว หมู่บ้านที่ไปเจอดูเป็นหมู่บ้านร้างไม่มีคน แต่กลับมีบ้านหลายหลังตั้งอยู่เฉยๆอย่างงั้นแหละ
"ฉันดูจากหมู่บ้านนายน่ะ มีแต่บ้านไม่มีผู้คน...พวกเขาหายไปไหนเหรอ..เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา"
เชสเชอร์เม้มปากของตัวเอง สายตามองลงเหมือนกลั้นไม่อยากจะพูด ดวงตาสีม่วงสั่นเหมือนจะร้องไห้
"พวกเขาตายไปแล้ว...รวมถึงพ่อกับแม่ข้าด้วย.."
อลิซอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน แต่มันคือความจริง
"คนในหมู่บ้านตายเพราะทหารของราชินีโพธิ์แดง พวกมันบุกมาที่หมู่บ้านข้าเพื่อประกาศสงครามการแย่งชิงอาณาจักร...พ่อกับแม่ของข้าตายไปเพราะช่วยชีวิตข้า  ข้าเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่หนีออกมาได้"
"....ฉัน...ฉัน..เสียใจด้วยนะ"
อลิซได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็เหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง อาการเหมือนกับตอนที่เราเจอเศร้าแล้วต้องการจะร้องไห้ เชสเชอร์เองก็เหมือนกัน แต่เขาพยายามกลั้นไว้
"ถึงจะหนีมาได้ แต่ข้าก็บาดเจ็บหนัก โชคดีที่ข้าได้รับความช่วยเหลือจากท่านเทพธิดา ท่านช่วยข้าไว้ ท่านเหมือนพรจากพระเจ้า ท่านช่วยให้ข้าหลุดพ้นจากความตาย ตลอดหลายปีที่ข้าเติบโต ข้าได้พัฒนาตนเองเพื่อจะต่อสู้และคุ้มครองสิ่งที่ข้ายังเหลืออยู่ รวมทั้งตอบแทนบุญคุณท่านเทพธิดา"
เชสเชอร์พูดยาวและกุมขมับของตัวเอง
อลิซน้ำตาไหลอีกครั้ง เธอสงสารคนตรงหน้าแทบขาดใจ มือเล็กทั้งสองเลื่อนไปกุมมือหนาเอาไว้
"หลายปีก่อนข้ากลับไปดูที่หมู่บ้านของข้า ข้าวของส่วนมากถูกทำลาย โชคดีที่บ้านแต่ละหลังยังอยู่ดี ข้าเลยจัดการเก็บกวาดและดูแลที่นั่นเอาไว้ เพราะข้ารักบ้านของข้า ถึงมันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว"
"ฉันเข้าใจ..."
"......เจ้าร้องไห้อีกแล้วนะ.."
เชสเชอร์เช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย อลิซกล่าวขอโทษก่อนจะเช็ดน้ำตาลวกๆ บางทีเธอก็คิดว่าตัวเองเจ้าน้ำตาเกินไป
"ตั้งแต่เกิดสงครามตอนนั้น ประตูทางเข้าออกระหว่างโลกของเจ้ากับที่นี่มันก็ถูกลำลายลงน่ะ"
"เอ๊ะ..."
"เจ้าจำได้มั้ย ที่เจ้าถามว่ามีทางออกหรือเปล่า ข้าตอบได้เต็มปากเลยว่ามันไม่มีแล้ว แต่เมื่อก่อนมันมีน่ะ นั้นจึงทำให้ข้าออกไปหาเจ้าได้ในตอนเด็กๆได้"
"อืม ฉันพอจะเข้าใจ"
"ที่จริงตอนนี้ก็ออกไปได้นะ แต่มันต้องออกไปในแบบของวิญญาณ ซึ่งเจ้าทำไม่ได้แน่ๆ แถมรูปของวิญญาณที่ออกไปจะมาในรูปของสัตว์ต่างๆ เจ้าจำแมวสีม่วงตัวนั้นได้มั้ย นั่นแหละ ข้าเอง"
"อื้ม ฉันเข้าใจแล้วล่ะ"
คำถามที่อยากถามถูกคลายออกหมด รวมทั้ง ปัณหาที่อลิซไม่ได้คิดถึง เชสเชอร์ก็อธิบายจนเข้าใจตามหลักความเป็นจริงได้
"ตอนที่ข้าเป็นแมว ข้าตกใจมากนะ ที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง รอยยิ้มและความใจดีของผู้หญิงที่ช่วยรักษาแผลข้า ทำให้ข้ารู้เลยล่ะว่าเป็นเจ้า"
เชสเชอร์พูดและกุมมืออลิซไว้ อลิซใจเต้นแรงขึ้นด้วยความเขิน เธอดีใจที่ได้พบกับเพื่อนคนนี้ได้วัยเด็กอีกครั้ง รวมทั้งสบายใจที่ถูกคลายคำถามมากมายในหัว
"แต่ที่ตกใจมากกว่าคือ เจ้าดันมาเป็นทายาทของท่านเทพธิดาคนต่อไปด้วยสิ"
"อืม ฉันรู้  เชสเชอร์...ฉันอยากจะขอโทษนะที่ตอนเเรกพูดไม่ดีออกไป แต่ว่าฉันยอมรับฐานะของฉันเเล้วนะ ฉันอยากจะช่วยเหลือพวกนาย ปกป้องพวกนายให้ปลอดภัย ให้พวกนายและทุกๆคนเป็นอิสระ"
"ข้ารู้ ตั้งแต่รู้ว่าเจ้าเป็นทายาทข้าก็มั่นใจกว่าเดิม เพราะข้าเชื่อว่าเจ้าจะช่วยพวกข้าได้ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้านะ และข้า รวมถึงทุกๆคนก็หวังจะช่วยเจ้าทุกคนเพื่อเป็นกำลังให้เจ้า เพราะเจ้าคือความหวัง พวกเรา...ไม่ต้องการ ให้เรื่องร้ายๆและความทรมานตลอดหลายปี..จากยัยแม่มดนั่น...เกิดขึ้นอีก...เพราะงั้น..."
"เชสเชอร์..."
อลิซเรียกทักอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่า เชสเชอร์ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว คงจะอดกลั้นมามากเลยสินะ...
"เพราะงั้น เจ้าคือความหวังของพวกเรา.."
เชสเชอร์พูดและเช็ดน้ำตาตัวเองออก อลิซยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความตื้นตันใจ เธอเลื่อนมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายบ้าง
"อย่าร้องสิ..."
"โทดที ข้า..ข้าแค่..ทนไม่ไหว.."
"อืม ฉันเข้าใจ ขอบคุณนะที่เชื่อใจฉัน ฉันจะทำให้ดีที่สุด...ฉันจะไม่ยอมแพ้นะ"
ฉันจะสู้เพื่อพวกเขา ฉันจะไม่ยอมอะไรอีกแล้ว จะไม่อ่อนแอเด็ดขาด 
"หึ..เพราะเจ้าเป็นแบบนี้ไง..ข้าถึง.."
เชสเชอร์ยิ้มบางๆออกมา มือข้างนึงเข้ามารวบเอวอลิซไว้ก่อนจะอุ้มขึ้นมานั่งตัก อลิซตกใจกับการกระอีกฝ่าย มือทั้งสองข้างขึ้นไปทาบอกแกร่งโดยอัตโนมัติ ใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆและเสียงหัวใจที่เต้นดัง
"เจ้ารู้มั้ย ความรู้สึกของข้า..ตั้งแต่เจอเจ้าน่ะ...มันไม่เปลื่ยนแปลงไปเลยนะ มีแต่มากขึ้นกว่าเดิมอีก.."
"เอ๊ะ.."
ใจเต้นแรงขึ้นมากกว่าเดิม ใบหน้าของอลิซแดงระเรือกขึ้น เชสเชอร์เองก็ไม่แพ้กัน เขาจับมืออลิซข้างนึงมาทาบอกของเขาไว้
"ข้าน่ะ...ข้า..."
เป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทางแบบนี้ของเชสเชอร์ คนที่อยู่ในอ้อมกอดเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนหัวใจที่เต้นดังอยู่ตรงนี้มันจะระเบิดออกมา
"ข้า...ข้ารักเจ้านะ..."
"....."
ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเกิดจากความดีใจลึกๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...แต่เหมือนกับว่า..ความรู้สึกของอลิซกับเชสเชอร์..มันเหมือนกัน..
"จริงๆเหรอ..."
อลิซถามอีกฝ่ายทั้งๆที่น้ำตาค่อยๆไหลลงมาทับแก้มแดงๆ เชสเชอร์เบิกตาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนมาให้
"ข้าจะโกหกเจ้าทำไม.."
ปากหนาพูด ก่อนที่ใบหน้าของเชสเชอร์จะเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ..เรื่อยๆ..จนปากหนาประกบกับปากบางของอลิซ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่กลับไม่ต่อต้านอะไร ก่อนจะหลับตารับความรู้สึกนี้ไว้ ความนุ่มและอ่อนโยนถูกถ่ายทอดออกมา ความหวานส่งต่อหากันจนรู้สึกร้อนระอุ สักพักเชสเชอร์ก็ถอนจูบออกมา
"....อลิซ..."
"เชสเชอร์..."
"เจ้าหน้าแดงมากเลยนะ.."
"อะ...อืม...ฉะ..ฉัน.."
"หะ..เห้ย! อลิซ"
จู่ๆอลิซก็เอนตัวจะล้มลง โชคดีเชสเชอร์คว้าตัวไว้ทัน  หน้าของอลิซร้อนผาวแถมแดงเหมือนคนไข้ขึ้น
"เจ้าโอเคมั้ย..เป็นอะไรหรือเปล่า"
"มะ...มัน..จะ..จูบแรก...ไม่คิดว่า...จะรู้..รู้สึกแบบนี้.."
"อ่า..ข้าก็คิดแบบนั้น.."
เชสเชอร์ยิ้มเขินๆออกมา ไม่คิดว่าจะทำให้คนตรงหน้าเขินจะลมขนาดนี้ เขาคว้าตัวอลิซและกอดไว้
"โทดทีๆ เจ้าไม่ทันตั้งตัวเลย...ข้า..ข้ารู้สึกแบบนี้...แล้วอยากจะบอกน่ะ..."
"...."
"อลิซ....อ้าว..หลับเหรอ"
เมื่อก้มมองก็เห็นคนในอ้อมกอดหลับลงซะแล้ว ดูท่าจะรุกแรงเกินไปสินะ
"หึ ....ฝันดีละกันนะ"
เชสเชอร์พูดก่อนจะมองไปที่ท้องฟ้า ดวงดาวยังคงส่องแสง แต่ดูสว่างมากกว่าปกติ เชสเชอร์เห็นดาวตกดวงใหญ่มากตกลงมา ก่อนที่ม่านตาของเขาจะหลับตามคนในอ้อมกอดไป

แสงดาวที่ส่องลงมาสว่างไปทั่ววังหลวง ดวงจันทร์ที่ส่องแสงนั้นเป็นประกายคล้ายเพชร ในห้องนึงของวังหลวง คนสองคนที่นอนออยู่กันตรงขอบหน้าต่างบานใหญ่ ได้มีหิ่งห้อยเล็กใหญ่บินเข้ามาล้อมทั้งสอง สวนข้างหลังที่ติดกับหน้าต่าง ได้มีเท้าของสาวงามคนนึงเดินตรงมาที่พวกเขา มือของเธอเลื่อนไปลูบหัวอลิซเบา จนเจ้าตัวสะดุ้งลืมตาขึ้นมา
ดวงตาเบลอมัวยังปรับแสงไม่ได้ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะชัดขึ้น ปรากฎร่างของผู้หญิงที่อลิซเคยเห็นมาก่อน ผู้หญิงในชุดสีขาว ผมสีน้ำตาลร่อน ดวงตาสีทองอร่ามอบอุ่น ผิวกายขาวเปร่งปรังจนเหมือนมีสีทอง อลิซเงยหน้ามามองด้วยความงัยเงีย เพราะความง่วงจึงไม่ได้สนใจสิ่งตรงหน้ามาก

"เข้มแข็งไว้นะอลิซ หนูต้องทำได้ เข้มแข็งเข้าไว้.."

หญิงสาวคนนั้นบอกกับอลิซพร้อมลูบหัวเธอ จนอลิซเผลอยิ้มบางๆออกมา และเคลิ้มหลับไป



หล้าาาา เขาบอกรักกันแล้ววว เขารักกันแล้ววว เดี๋ยว! ใจเย็น/ โอเคค่ะ จบไปกับอีกตอนเนอะ ตอนนี้สั้นๆไปมากเลยเนอะ พอดีมีธุระช่วงเย็นเลยจะรีบแต่ง แหะๆ โอเคค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์หน่อยนะ ไรท์ชอบอ่าน เจอกันตอนหน้าค่า บาย~

แถมๆ

ภาพในไดอารี่ของเชสเชอร์ (เชสเชอร์ตอนเด็กน่ารักมั้ย~)


จุ๊บ~ คนวาดยังเขินเองเลย~

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น