[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 12 : ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

"เอาล่ะ....ถึงแล้ว"
เชสเชอร์พูดบอกกับอลิซ ก่อนจะวางอีกฝ่ายลง
"อื้ม เข้าข้างในกัน"
อลิซพูดก่อนจะทำท่ากวักมือให้เชสเชอร์เดินเข้าไปในหวังหลวง   แต่พอเข้ามา...ข้างในกลับเงียบสนิท แสงสว่างตามทางก็ถูกปิดลง มีเพียงแสงจากห้องโถงด้านในเท่านั้น ความมืดบริเวณตรงนี้มันวังเวงและทำให้รู้สึกหลอนนิดๆ
"คนอื่นหายไปไหนหมดนะ..."
อลิซพูดบอกกับเชสเชอร์ที่เดินไปเปิดไฟตามทาง
"สงสัย  พวกเขาคงยังไม่กลับมา"
เชสเชอร์พูด ทั้งสองเดินตามทางมาเรื่อยๆจนมาถึงห้องโถง ภายในห้องที่มีโต๊ะและเก้าอี้ตัวยาวสีทองเรียงประดับห้องนั้น ก็มีมัมลี่คัน ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว
"อ้าว มัมลี่ แล้วคนอื่นๆล่ะ"
อลิซทัก มัมลี่หันมา ก่อนยิ้มเจื่อนๆให้
"ฉันเองก็รอพวกเขาเหมือนกันค่ะ ป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับมาเลย"
มัมลี่ว่า ก่อนจะปิดกยังสือลง และมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่มีต้นไม้เลืองแสงสว่างวิบวับ ร่วมถึงในตัวเมืองเอง ที่เริ่มเปิดไฟให้ส่องสว่าง บริเวณนี้เปรียบเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาวเรียงรายประดับอยู่
"ฉันว่า พวกเขาคงจะช่วยเหลือพวกชาวบ้านอยู่แหละ บางส่วนที่ถูกผลกระทบคงยังไม่เสร็จดี..... ฉันถึงอยากไปด้วยไงเล่า! ให้ตายสิ!"
อลิซพูดก่อนจะยืนท้าวเอวไม่สบอารมณ์ มัมลี่คันหันมายิ้มและหัวเราะให้
"พวกเขากลัวอลิซเหนื่อยน่ะ เลยไม่อยากให้รบกวนอลิซมากเกินไป"
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เกรงใจเรื่องเล็กๆน้อยๆเเค่นี้เนี้ยนะ ฉันช่วยพวกเขาได้อยู่แล้วน่าา"
"แล้วอะไรมั่งล่ะ ที่เจ้าจะช่วยพวกเขา"
เชสเชอร์พูดแซวอลิซที่ยืนยืดอกอย่างเจ้านายอยู่ เธอหันมามองและกอดอกคิด
"..ก็..ก็ ได้หมด! ถ้าหากพวกเขาต้องการความช่วยเหลือ ฉันจะช่วยเท่าที่จะช่วยได้ไง!!"
อลิซพูดและ ยกมือขึ้นมาให้ตัวเองมั่นใจ จนอีก2คนหลุดขำออกมาไม่ได้ แต่พวกเขาก็พยักหน้าอย่างเขาใจ
"งั้นข้าว่า เจ้าควรไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้วนะ ไปยืนใกล้มัมลี่แบบนั้น เดี๋ยวเขาจะเหม็นกลินเหงื่อเจ้าตายนะ"
เชสเชอร์พูดแซวและลอยตัวอยู่บนอากาศ อลิซสะดุ้งก่อนจะมองร่างกายตัวเองและลองดมดู 
"หว้าา.. ต้องไปอาบน้ำแล้ว!!"
อลิซพูด และวิ่งออกไปจากห้องโถงทันที อีก2คนก็ได้แต่กลั้นขำและยิ้มที่มุมปาก
"งั้น ข้าเองก็ควรไปอาบน้ำเหมือนกัน ถ้าพวกเขามาแล้วก็เรียกข้านะ มัมลี่"
มัมลี่พยักหน้ารับ ก่อนจะมองออกไปที่หน้าต่างอีกครั้ง

...........

"เฮ้อออ  สบายตัวขึ้นมาเลยแหะ.."
อลิซว่าพลางเช็ดผมที่เปียกของตัวเอง และเอนตัสลงนอนที่เตียงสีขาว ดวงตาสีฟ้ากวาดมองบนเพดาลที่มีลาดดอกมองไม้สีทองประดับอยู่ 
"มาหรือยังนะ ชักเริ่มเป็นห่วงแล้วสิ"
อลิซพลิกตัวขึ้นนั่งและมองออกไปนอกหน้าต่าง นี่ก็6โมงครึ่งแล้วด้วย ทำไมพวกเขายังไม่มาอีก ชักเริ่มหิวข้าวอีกแล้วด้วยแต่ถ้าเกิดเรากินก่อนก็เหมือนไม่ได้รอพวกเขาน่ะสิ
ก๊อกๆ
"เข้ามาเลย"
อลิซหันไปบอกเมื่อมีคนมาเคาะประตู เมื่อบานประตูเปิดออกก็เห็นเชสเชอร์ในชุดนอนสีขาวเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร  ที่จริงตอนแรกสายตาฉันจับจ้องไปที่ถาดอาหารนะ แต่ไหงสายตาฉันถึงจับจ้องไปที่ผู้ชายในชุดสีขาวแทนล่ะ พอเขาอยู่ในโทนสีเรียบๆแบบนี้แล้ว ทำให้เขาดูมีประกายมากเลย
"......มองอะไรเหรอ..."
"! ...อะ....ปะ...เปล่า!"
อลิซมาพลางมองทางอื่น ใบหน้าที่อยู่ๆก็แดงร้อนขึ้นมาด้วยความขวยเขิน ทำให้ใจเต้นแรงผิดจังหวะ  นี่เราคิดบ้าอะไรเนี้ยยย
"....หึ...เขินข้าอีกแล้วเหรอ"
"หะ! ...บะ!!..บ้า! ใครเขินล่ะ ไม่มี๊!"
ทำไมฉันพูดเสียงสูงขนาดนี้ล่ะ?
"แล้วไอการที่เจ้ามองมาที่ข้าและหน้าแดงนี้คือ...ไม่ได้เรียกว่าเขินเหรอ"
อลิซชะงักไป ในหัวพยายามคิดหาเรื่องอื่นไม่ให้ตัวเองเหวอหวาไปกว่านี้
"ฉัน...ฉันปล่าวมองนายสักหน่อย ฉันมองถาดอาหารต่างหาก!"
พูดพลางชี้ไปที่ถาดอาหาร ก็มันจริงนิ! ฉันมองถอดอาหารจริงๆ....หลังจากนั้นก็แอบมองเขานิดหน่อยแค่นั้นเอง(, ,)
"อ่า..โอเค งั้น  เจ้าก็กินข้าวได้แล้วล่ะ คงจะหิวสินะ"
เชสเชอร์พูดและหยิบถ้วยชามบนถาดอาหารให้อลิซ เมื่อเปิดฝาออกมาก็เห็นเป็นข้าวผัดกุ้ง ที่อลิซชอบกินมากๆ
"ข้าวผัด! โอ้วว ฉันชอบกิน!"
อลิซพูดก่อนจะใช้ช้อนตักและกินทันที
"ข้าทำมาให้เจ้าเลยนะ เจ้าชอบหรือเปล่า"
เชสเชอร์พูดพลางมองไปที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของอีกฝ่ายที่กำลังสวาปามข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
"นายทำเหรอ! ชอบสิ! ฉันชอบกินข้าวผัดมาก! นายทำอร่อยมากเลยนะเนี้ย! ไม่ยักรู้ว่านายทำอาหารเป็นน่ะ"
อลิซพูดและงับข้าวต่อ อีกฝ่ายที่นั่งมองก็ได้แต่อมยิ้มและขำในลำคอ
"ข้าทำเป็นอยู่แล้ว เจ้าน่าจะรู้นะ.."
เชสเชอร์พูดและท้าวคางมองอลิซต่อ อีกฝ่ายนั่งกินข้าวและส่ายหน้า
"ฉันไม่รู้จริงๆนะ.......แต่ว่า.......... รสชาติ........มันคุ้นๆแหะ.."
อลิซพูดและนั่งนิ่งๆ ใช่...มันคุ้นๆจริงๆ เหมือนเคยกินรสชาติแบบนี้มาก่อน แต่รู้สึกว่านานแล้ว... มันไม่ใช่แบบที่แม่หรือยายทำให้ มันอร่อยไปอีกแบบ..
"เจ้านึกอะไรได้เหรอ.."
"หืม? อะไรนะ"
อลิซหลุดออกจากภวังค์ เมื่อกี้เชสเชอร์พูดว่าอะไรนะ ฉันไม่ได้ฟัง
"อ่า...เปล่าเหรอก.."
เขาพูดและหันหน้าหนี อลิซมองตามไปก่อนจะหันมากินข้าวต่อ
"ฉันรู้สึกว่า...เหมือนฉันเคยกินรสชาติแบบนี้มาก่อนน่ะ แต่ฉันจำไม่ได้ว่าตอนไหน...ที่แน่ๆเลย มันนานมาเเล้ว..."
อลิซตัดสินใจพูด ก็...ไม่ได้คิดอะไรเหรอก แค่อยากบอกเฉยๆ
"อ่า...งั้นเหรอ......แล้วมัน..ใช่แบบที่ เด็กผู้ชายคนนั้น ทำให้หรือเปล่า"
อลิซหันมามองหน้าเชสเชอร์ที่มองเธออยู่แล้ว สายตาที่นิ่งสนิทของเขาแต่กลับมีประกายวิบวับเล็กๆเหมือนหวังอะไรบางอย่าง
"...เด็กผู้ชาย...ใครเหรอ...หมายถึงใคร"
นั่นสิ เขาพูดถึงใครกัน เด็กผู้ชาย....คนไหนเหรอ?
"........"
เชสเชอร์นิ่งเงียบ เขามองมาที่อลิซด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกจนเริ่มรู้สึกกดดัน ทำไมถึงมองแบบนั้นล่ะ
"มะ...มีอะไรเหรอ..ทะ..ทำไมมองแบบนั้นล่ะ..."
"......ปล่าว..."
เขาหันกลับไป ดูจะงอนๆนิดๆแหะ ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี้ย!
"เจ้ากินอิ่มแล้วหนิ มา.. ข้าไปเก็บให้"
เชสเชอร์พูดก่อนจะหยิบชามในมือของอลิซออก และเดินออกไป
"เจ้าควรจะนอนได้แล้วนะ"
เขาพูดพลางปิดไฟในห้องลง อลิซมองตามเขาออกไป แผ่นหลังภายใต้เสื้อนอนสีขาวของอีกฝ่ายที่กระทบกับแสงจากด้านนอก ทำให้รู้สึกเหมือน.. ดะ...เดี๋ยวสิ...อย่าเพิ่งไป
" เชสเชอร์!"
อลิซเรียกอีกฝ่ายไว้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่...ยังไม่อยากให้เขาไป อยากคุยด้วยก่อน
"มีอะไรเหรอ.."
เขาหันมาถาม น่ะ...นั้นสิ! ฉันจะเรียกเขาไว้ทำไมล่ะ ฉันอยากจะพูดอะไรกับเขานะ...
"...ละ...แล้ว..นายจะไปไหนต่อเหรอ"
นี่ฉันพูดอะไรเนี้ย!
เชสเชอร์หันมามองอลิซนิ่งๆก่อนจะถอนหายใจและยิ้มออกมา เขาเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วยื่นมือมายี้ผมของอีกฝ่าย
"ข้าจะไปที่ห้องโถงน่ะ จะไปรอพวกนั้นกลับมา"
"อ้าว ยังไม่กลับมาอีกเหรอ จะทุ่มนึงแล้วนะ"
ใช่ จะ1ทุ่มแล้ว ทำไมพวกเขายังไม่กลับมาอีกล่ะ งานมันเยอะมากเลยเหรอ เกือบจะทั้งวันได้แล้วนะเนี้ย
"อ่า ยังเลย ข้าจะไปนั่งรอเป็นเพื่อนมัมลี่นี่แหละ"
"...ไปด้วยได้มั้ย... ฉัน..ฉันยังไม่ง่วงเท่าไหร่"
เริ่มไม่สบายใจเเล้วสิ อยากออกไปตามเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าจะสวนทางกันซะก่อน
"หึ เจ้านอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง"
เชสเชอร์พูดและลูบหัวอลิซ  เมื่อแววตาที่สบกัน มันทำให้รู้สึกเหมือน...ความใกล้ชิดแบบนี้.....ความอบอุ่นแบบนี้.. เหมือนตอนที่ฉันนอนไม่หลับแล้วมีคนมาปลอบตอนเด็กๆเลย...

อลิซมองลึกเขาไปในดวงตาของอีกฝ่ายที่ฉายแววอบอุ่นมาให้ ใบหน้าของเขาเกิดเป็นภาพใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนึง  ซ้อนทับกับใบหน้าของเขา แต่ถ้ามองแล้ว...หน้าตาคล้ายเชสเชอร์เลย
" อะ...อืม....ถ้าพวกเขามาแล้วก็ให้พวกเขารีบกินข้าวและนอนนะ"
"อืม ข้าจะบอกพวกเขาให้ เจ้านอนเถอะ"
เชสเชอร์พูดและดันอลิซให้นอนลง ก่อนจะเอาผ้าห่มมาห่มให้และเดินออกไป  อลิซที่นอนอยู่ ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง มือข้างซ้ายยื่นมาทาบอกไว้ แรงสั่นสะเทือนของหัวใจ ทำให้อลิซยิ้มกับตัวเองเบาๆ ภาพในหัวเกิดรอยยิ้มของอีกฝ่ายขึ้น อลิซส่ายหน้าไปมาและก้มลงนอนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ความเงียบภายในห้องทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงและผิดจังหวะชัดเจน
"ฝันดีนะ อลิซ"
"!!!"
อลิซลุกพรวดมานั่งอีกครั้ง เมื่อกี้....เชสเชอร์เหรอ....ละ..แล้วเขาอยู่ไหน
"เชส...เชสเชอร์...นั้นนายเหรอ.."
อลิซพูดออกไปกับอากาศ เมื่อกี้ เธอได้ยินเสียงเชสเชอร์บอกฝันดี แต่ไม่เห็นเจ้าตัวเลย... นี่...หูฝาดเหรอ..
"...สงสัยจะหูฝาดไปเอง..."
อลิซบอกกับตัวเองพลางเกาหัว ก่อนจะโน้มตัวลงนอน


ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมา กระทบกับร่างภายใต้ผ้าห่มสีขาว ข้างๆเตียงเด็กสาวที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่นั้น ก็ปรากฎร่างจางๆของใครบางคนขึ้นจนเห็นชัด เชสเชอร์จ้องมองร่างของอีกฝ่ายที่เขายืนล่องห่นและเฝ้าจนหลับไปนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา
"กว่าจะหลับนะเจ้าน่ะ ถ้าข้าไม่ยืนอยู่ตรงนี้ เจ้าคงไม่นอนเลยสิท่า"
พูดเบาๆพลางยื่นมือไปปัดผมหน้าม้าของขึ้นฝ่ายมาแนบหูของเจ้าตัวไว้
"ไม่เปลื่ยนไปเลยจริงๆ"
เขาพูดก่อนจะหายตัวออกจากห้องไป
.
.
.
"เชสเชอร์ นายอยู่ไหน"
"ข้าอยู่นี่ มีอะไรเหรอ"
"...ฉะ..ฉัน..ฉันนอนไม่หลับ.."
"หืม? แล้วจะให้ข้าทำไงล่ะ"
"นอนเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"
"ห๊ะ! จะ..จะบ้า!เหรอ ให้ข้า นะ..นอนกับเจ้าเนี่ยนะ!"
"ไม่ใช่อย่างนั้น อยู่ข้างๆฉันก็พอ นะๆ ฉันนอนไม่หลับ ฉันอยากให้นายอยู่ข้างๆ"
"....อืม โอเค เดี๋ยวข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง"
เด็กชายว่าพลางจับมืออลิซ
"ข้าอยู่นี่แล้ว เจ้านอนได้แล้วล่ะ หรือจะให้ข้าฮัมเพลงให้เจ้าด้วย"
เด็กชายว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ เด็กสาวหันมามองและพยักหน้า เด็กชายยิ้มให้ก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปลูบหัวอลิซและกระชับมืออีกข้างที่จับมืออลิซไว้ใหเแน่นขึ้น และฮัมเพลงไปเรื่อยๆ จนเด็กสาวหลับไป เด็กชายชักมือที่ลูบหัวอีกฝ่ายออก ก่อนจะกระซิบข้างๆหูว่า
"ฝันดีนะ อลิซ"
เด็กชายพูด ก่อนจะหลับตามเด็กสาวไป
.
.
.

"อลิซ!!"
"อลิซ!! อลิซคะ!!"
"..อะ..อือ..มีอะไรเหรอ มัมลี่..?"
"เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!!"
จบประโยคนั้น ดวงตาของอลิซก็เบิกกว้างสว่างทันที อลิซบุกพรวดขึ้นนั่งและถามถ่ายว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าของมัมลี่ที่เปียกเหงื่อและกังวลนั้น ทำให้อลิซร้อนใจไปหมด
"มัมลี่เกิดอะไรขึ้น!"
อลิซจับมืออีกฝ่ายไว้ พยายามเรียกสติให้สงบและค่อยๆคุย
"...ม่ะ..เมื่อกี้ มีสัตว์ทหาร ที่เป็นบริวารของท่านแมดส่งข่าวมาว่า ราชินีโพธิ์แดงกำลังบุกรุกมาที่ป่าหินขาวค่ะ!"
ราชินีโพธิ์แดง! ยัยนั่นมันไปทำอะไรที่นั่นกัน!

" พาข้าไปที่นั่น! ด่วนเลย!!"

เสียงของเชสเชอร์ดังสนั่นขึ้นมา มัมลี่หันขวับไปมองทันที ก่อนจะทำท่าวิ่งออกไป
"อลิซรีบเปลี่ยนชุดแล้วตามมานะคะ!"
"เดี๋ยว..มัมลี่!."
ไม่ทันแล้ว มัมลี่วิ่งออกไปแล้ว อลิซรีบดึงสติตัวเองกลับมา เธอจัดการมัดผมตัวเอง และลุกไปเปลี่ยนชุดที่เธอใส่ตอนมาที่นี่ครั้งแรก ก่อนจะวิ่งออกจากห้องตามมัมลี่ไป 
เมื่อมาถึงห้องก็เห็น มัมลี่ยืนรออยู่ด้วยอาการร้อนร่น 
"เขาไปไหนแล้ว!"
"เชสเชอร์เปลี่ยนชุดและออกไปข้างนอกพร้อมบริวารของท่านแมดแล้วค่ะ ทางนี้ค่ะ!"
มัมลี่พูดก่อนจะวิ่งนำอลิซไป เมื่ออกมานอกหวังหลวง สภาพอากาศเหมือนจะไม่เป็นใจ ฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักนั้นทำให้ทัศนวิสัยในการมองเป็นไปด้วยความยากลำบาก
"อลิซ! ทางนี้ค่ะ!"
มัมลี่ตะโกนเรียกอลิซให้ตามเธอมา อลิซพยายามเพ่งสายตาให้เห็นที่ทาง จนเห็นแผ่นหลังกว้างที่คุณเคยกำลังวิ่งออกไปไกลจนเห็นเพียงริบหรี่
"เชสเชอร์!"
อลิซตะโกนเรียกอีกฝ่าย ทั้งๆที่เขาไม่ได้ยินแน่ๆ อลิซรีบเร่งใเท้าเร็วขึ้น จนเกือบจะตามเชสเชอร์ทัน แต่เขาก็หายไปแล้ว 
"ป่าหินขาวอยู่ทางนี้ค่ะอลิซ!"
มัมลี่จูงมืออลิซให้วิ่งออกมาจากตัวเมือง เมื่อหันมา สายตาของอลิซก็เห็นเข้ากับเปลวไฟจากที่ไกลๆ.....ฝนตกแบบนี้!ทำไมไฟถึงไม่มอดดับไปล่ะ
อลิซส่ายหัวไล่คำถามเมื่อกี้ออก ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตามมัมลี่ไป ข้างทางที่เป็นป่าไม้ต้นสูงแบบนี้ ทุ้งหญ้าตรงนี้ แม่น้ำตรงนั้นที่เห็นเมื่อวาน
"ใกล้ถึงแล้วค่ะ!"
มัมลี่จูงอลิซให้วิ่งตามมาทางซ้าย ลัดเลาะแม่น้ำไปนิดเดียว ก็เจอกับทางที่ต้องเดินลึกเข้าไป

" ถัดจากตรงนี้ไปประมาณ 5กิโลเมตรได้ แถวนั้นเป็นบ้านของข้า"

"นี่มัน...แถวบ้านเชสเชอร์หนิ"
ยัยราชินีนั้น มาทำอะไรกัน...

"ถึงแล้วค่ะ!!"
เมื่อมาถึง ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ใต้ต้นไม้สูงใหญ่(มาก)สองต้น กิ่งของพวกมันยาวเยียดและเป็นเหมือนร่มเงาของที่นี้ มองไปด้านหน้าจะมีแต่บ้านไม้หลังไม่ใหญ่โตมาก ตั้งเรียงรายกัน ถัดจากตรงนี้ไปอีกไม่กี่ก้าว เสียงโครมครามและเปลวไฟที่เห็นเมื่อกี้กำลังลุกไหม้บ้านไม้!
"เชสเชอร์!!"
เสียงของไวท์ออกมาจากจุดนั้น ก่อนจะเกิดแรงลมหมาศาลพัดออกมา อลิซกับมัมลี่รีบวิ่งเข้าไปตรงนะน ก่อนจะเห็นเชสเชอร์ที่ยืนถือดาบต่อหน้าราชินีโพธิ์แดง
"เชสเชอร์!!"
อลิซร้องเรียกอีกฝ่าย แต่เขาไม่หันมามองด้วยซ้ำ อลิซทำท่าจะวิ่งไปหาเชสเชอร์แต่ก็ถูกไวท์ดึงตัวไว้ก่อน
"อลิซ! อย่าเข้าไป!"
"ทำไม! ฉันจะไปช่วยเชส!!"
อลิซว่าก่อนจะสะบัดมือไวท์ออก แต่อีกฝ่ายก็ดึงตัวไว้ได้
"อย่าเข้าไป!! ตรงนี้มีสนามไฟ เวท์ของราชินี! ถ้าเจ้าแตะต้องมัน เจ้าจะกลายเป็นผุผงทันที!!"
ไวท์พูดและชี้ให้ดู บริเวณตรงหน้ามีเป็นเหมือนขอบไฟที่เป็นวงๆมันกำลังขยายใหญ่ขึ้น สิ่งใดที่แตะต้องมันจะถูกเผาไม่เหลือซาก! บ้านไม้แต่ล่ะหลังที่ถูกไฟนั้นเผา กำลังจะมอดไหม้และโค้นล่มลงไป
"แอ๊บ! เจ้าหาวิธีแก้เวท์นี้ได้มั้ย!"
ไวท์หันไปถามแอ๊บโซเล็มที่กำลังหาคถาต่างๆในหนังสือของเขา
"ข้าพยายามอยู่! "
"โธ่เว๊ย!!"
ไวท์สบถออกอย่างลำบากใจ สภ่พของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับตอนที่สู้กันครั้งแรก
"เดี๋ยวฉันช่วยเองค่ะ!"
มัมลี่พยุงแมดที่บาดเจ็บอยู่เข้ามากและบอกกับทุกคน 
"มัมลี่....ม่ะ..ไม่ได้! เวท์เจ้ายังอ่อนเกินไป"
แมดที่อยู่ในอ้อมกอดของมัมลี่ แย้งขึ้นมา แต่มัมลี่ก็ส่ายหน้าและยิ้มให้
"ฉันพอที่จะเก่งขึ้นมาแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง"
มัมลี่บอกก่อนจะพาให้แมดไปนั่งพิงที่บ้านหลังนึง เธอเดินเข้ามาที่ที่อลิซกับไวท์ยืนอยู่ก่อนจะยื่นมือไปทางเปลวไฟ เธอหลับตาลงพร้อมเกิดแสงที่มือของเธอ แสงสีชมพูนวลนั้นไหลเป็นสายและพันรอบแขนของเธอ มัมลี่ลืมตาขึ้นมาพร้อมประสานมือเข้าหากัน เกิดวงเวท์ขึ้นรอบๆเปลวไฟและดันวงเปลวไฟพวกนั้นให้ขยับกลับไป
"มัมลี่! เธอทำได้!!"
อลิซร้องดีใจ วงไฟพวกนั้นค่อยๆขยับกลับไปแล้ว ที่นี้เราจะได้ไปจัดการราชินีแล้ว!
"ยังไม่เท่าไหร่ค่ะ! ฉันต้านไว้ไม่ได้นานเหรอก!  แต่..ฉันจะพยายาม!"
แววตาที่ส่องแสงสีชมพูออกมานั้นมุ่งมั่นขึ้นมา ทำให้อลิซเกิดประกายในใจไม่ได้
"มา! ฉันช่วย!"
เสียงของแมดดังขึ้นด้านหลัง เมื่อหันไปก็เห็นเขากำลังเดินโซซัดโซเซมาทางนี้ ไวท์เข้าไปประคองและห้ามอีกฝ่ายไว้
"ไม่แมด! เจ้าบาดเจ็บอยู่ ถ้าเจ้าใช้เวท์ตอนนี้ เจ้าอาจเสียพลังมากเกินไปได้!"
"ข้าไม่สน!"
แมดพูดก่อนจะเดินไปหามัมลี่ เขาเดินไปอยู่ข้างๆมัมลี่และยกมือขึ้น
"หะ!! ท่านแมด!! ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คะ! "
"มาช่วยเจ้าไง"
"แต่ท่านแมดบาดเจ็บอยู่นะคะ! ถ้าใช้เวท์เดียวจะเกิ-"
"ข้าไม่เป็นอะไรเหรอก มัมลี่.."
แมดพูดและส่งสายตาเชื่อมั่นมาให้
"แต่! ยังไงท่านก็ไม่ควร-"
"ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา....นั่นต่างหากล่ะที่จะทำให้ข้าเจ็บปวด..."
แมดหันมายิ้มให้พร้อมหน้าที่ขึ้นสี มัมลี่ได้แต่ยืนอึ้งอยู่แบบนั้น นี่แมดกับมัมลี่..รักกันงั้นเหรอ0₩0
"!! ทะ..ท่านแมด!!"
มัมลี่ตกใจ เมื่ออีกฝ่ายยืนหน้าเข้ามาใกล้ และจูบเธอ ใบหน้าของเด็กสาวแดงระเรือกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แมดดึงหน้ากลับไปก่อนจะยิ้มให้
"เจ้าคือที่รักของข้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรอยู่ฝ่ายเดียวเหรอก!"
แมดพูดก่อนจะประสานมือตัวเองแบบมัมลี่และช่วยดันวงเปลวไฟให้กลับเข้าไปอีก



"ข้าจะถามเจ้าดีๆเป็นครั้งสุดท้าย! เจ้ามาทำอะไรที่นี่!"
เชสเชอร์บอกกับราชินีโพธิ์แดงที่เอาแต่ยืนม้วนผมตัวเองเล่น
"เจ้าก็น่าจะรู้! ว่าที่ข้ามาขนาดนี้ ข้าจะทำอะไร!!"
ราชินีตอบกลับเสียงแข็ง เธอหยุดม้วนผมตัวเองก่อนจะท้าวเอว
"ข้าไม่รู้เหรอก! ว่าเจ้าต้องการอะไรอีกในที่แห่งนี้! แต่ที่แน่ๆ ข้าจะไล่เจ้ากลับไป!!"
เชสเชอร์พูดก่อนจะชักดาบออกมา ราชินีแสยะยิ้มร้าย  เธอเสกธนูสีดำออกมา
"หึ! ก็ลองดูสิ!!"
นางว่าก่อนจะปาธนูใส่เชสเชอร์ เชสเชอร์ฟันเข้าที่ธนูนั้นจนมมันหักเป็นสองท่อน ไม่วาย ราชินีเสกมันออกมาเป็นนับล้านและพุ่งมันตรงมาที่เชสเชอร์ ฝนธนูนั่นเล็งลงมาบริเวณที่เชสเชอร์ยืนอยู่และกระเด็นออกไปนอกวงไฟ จนกลายเป็นฝนธนูไฟ  ธนูไฟทั้งหลายต่างล่วงหล่นลงไปทำลายบ้านไม้แต่ล่ะหลังเสียหาย

"ออกไปจาก หมู่บ้านของข้า!!"

เสียงของเชสเชอร์ดังออกมา ก่อนที่ฝนธนูเหล่านั่นจะกระเด็นออกไปด้วยแรงหมาศาลทำให้วงไฟรอบข้างแตกออกทันที ฝนที่ตกลงมากระทบกับพวกเขาอีกครั้ง มัมลี่กับแมดล้มลงไปเพราะแรงลมที่กระแทกออกมา
"เชสเชอร์!!"
อลิซตะโกนเรียกอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักไป ร่างสูงที่มีแสงสีม่วงรอบตัว ฝ่ามือหนาที่กำดาบไว้แน่น หางและหูแมวของเขาดูใหญ่และน่ากลัวมากกว่าเดิม แถมด้านหลังของเขาก็มีดาบใหญ่อีก3เล่มที่เคยเห็นมาก่อน ดาบเล่มแรกมีสัญลักษณ์เป็นรูปสิงโต อันที่สองเป็นรูปแมลงป่อง อันที่สามเป็นรูปนักยิงธนู จริงสิ! ดาบของเชสเชอร์เป็นดาบของกลุ่มจักรราศีหนิ

"ข้าจะพูดอีกครั้ง! เจ้าออกไปจากบ้านของข้าเดี๋ยวนี้! อย่าคิดที่จะมามีเรื่องกับข้าอีก"
เชสเชอร์พูดและใช้ดาบชี้หน้าราชินีอย่างคาดโทษ  ราชินีคิ้วกระตุกกับคำพูดของอีกฝ่าย 
"ก็เพราะเจ้ามันเป็นตัวเสี้ยนหนามแบบนี้ไง!!  ข้าถึงต้องลำบากทำแบบนี้!!"
ราชินีว่า ก่อนจะเสกธนูนับล้านออกมาอีกครั้งและพุ่งมันไปใส่เชสเชอร์ เชสเชอร์ฟาดมันและวิ่งตรงไปหาราชินี เขาฟาดลงไป  ราชินีหลบได้และเสกธนูออกมาและแทงไปที่แขนซ้ายของเชสเชอร์ เขาชะงักไปก่อนจะดึงธนูออก แบะหันไปฟาดดาบใส่ราชินีอีก คราวนี้ดาบมันโดนแขนของราชินีแต่โดนเฉี่ยวๆ
"หึ แค่นี้เองเหรอ!!"
ราชินีหัวเราะและรอยตัวสูงไปบนท้องฟ้า เชสเชอร์พุ่งตัวตามราชินีไปและต่อสู้กันต่อ คนที่อยู่ด้านล่างได้แต่ยืนมอง พวกเขาทำอะไรไม่ได้ เพราะทั้งคู่ต่างสู้บนอากาศ ไม่มีใครลอยได้นอกจากเชสเชอร์
"ฝนตกแบบนี้ เชสเชอร์เขาจะไม่..."
อลิซพึมพำกับตัวเอง จ้อมมองไปที่เชสเชอร์อย่างเป็นห่วง
"เจ้าจะทนไปได้สักกี่น้ำ! ยังไงแมว! ก็คือแมว!!"
"หุบปาก!!!"
เชสเชอร์ตะโกนกลับไป เขาเร่งความเร็วตัวเองมากขึ้นและไล่ฟันราชินีเร็วและแรงขึ้น  แต่จู่ๆ...เขาก็ช้าลง
"เชสเชอร์ นายโอเคมั้ย!!!"
อลิซตะโกนกลับและทำท่าจะวิ่งตามไปเมื่อเห็นเชสเชอร์กำลังจะร่วงลงมา แต่เขาก็ดึงตัวเองไหว และสู้ต่อ
"เริ่มอ่อนแรงแล้วหล่ะสิ! เจ้าหน่ะ!มันครึ่งแมว คงจะรู้ตัวสินะ ว่าแมวไม่ถูกกับน้ำ!!"
อลิซตวัดหน้าไปหาเชสเชอร์ที่เริ่มอ่อนเเรงลง เขาลอยตัวและหอบอยู่ตรงนั่น ถึงแม้จะเห็นจากที่ไกลๆ อลิซก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตัวสั่นจากอาการหนาวเหน็บอยู่แน่ๆ
"หะ!! เชสเชอร์ระวัง!!"
อลิซร้องละน เมื่อเห็นราชินีพุ่งมาที่เขาและใช้ด้ามธนูฟาดที่เชสเชอร์จนเขาร่วงหล่นมาด้วยความเร็ว ร่างของเชสเชอร์ลงมากระแทกและทะลุหลังคาบ้านหลังนึงลงไป   อลิซรีบวิ่งตรงไปที่บ้านหลังนั้นพร้อมไวท์ ทั้งสองช่วยกันเอาเศษซากไม้ กระเบื้อง ออกจากตัวเชสเชอร์
ร่างของเชสเชอร์มีรอยบอบช้ำ   รวมถึงเลือดซึมบริเวณแขนและขา
"เชสเชอร์! นายเป็นอะไรมั้ย!!"
อลิซพูดและโอบเชสเชอร์ไว้ เชสเชอร์ได้แต่นอนนิ่ง ตาทั้งสองข้างที่หลับปี๋เพราะความเจ็บปวดทรมาน
"ฮ่าๆๆๆ!!!"
เสียงหัวเราะซะใจของราชินีโพธิ์แดงดังสนั่นไปทั่ว นางหัวเราะชอบใจอยู่แบบนั้น ก่อนลอยตัวลงมาหาทั้ง3คน
"เอาล่ะ!! ถึงตาเจ้าแล้วนะ! อลิซ!!"
จบประโยคนั่นมือเรียวยาวของราชินีก็พุ่งมาบีบคออลิซและยกตัวเธอให้ลอยขึ้นไป
"อลิซ!!!"
ไวท์เรียกร้อง  ทั้งสองร่างต่างลอยสูงไปเรื่อยๆ จนมองไม่เห็น
"...วะ...ไวท์.."
"ห๊ะ!! เชสเชอร์!!"
ไวท์หันขวับไปหาเพื่อนที่นอนอยู่เมื่อกี้ทำท่าจะลุกขึ้น เขาเข้าไปช่วยประคองเชสเชอร์ไว้
"เจ้าไหวมั้ย หน้าซีดขนาดนี้!"
"ขะ...ข้าไหว!! ยัยราชินีนั่น! พาอลิซไปไหน!"
เชสเชอร์พูดและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างเหนื่อยๆ
"เจ้าไปหาแอ๊บดีกว่า ข้าว่าเจ้าไม่ไหวเหรอก แทบจะยืนเจ้าก็โครงเครงไปมาแล้ว!"
เชสเชอร์ส่ายหน้าเหมือนพยายามเรียกสติตัวเอง เขาไม่ฟังที่ไวท์พูดเลย 
"ข้าต้อง... ต้องไปช่วย..อลิซ!"
พูดเสร็จเชสเชอร์ก็ลอยตัวไปหาอลิซทันที ถึงแม้จะมีเซไปมาบ้าง แต่เขาก็พยายามลอยขึ้นไปบนฟ้าและกวาดสายตามองหาอลิซ
"อยู่ไหน!"
เชสเชอร์พึมพำกับตัวเองพลางกวาดสายตาที่หนักอึ้งของเขาเพื่อเพ่งมองหาคนที่เขาต้องการจะเห็นหน้า
"หะ! นั้นไง!!"
เชสเชอร์พูด และลอยตัวสูงขึ้นไปอีก ก่อนจะเห็นราชินีที่บีบคออลิซอยู่!
"ไม่คิดจะต่อต้านหน่อยหรือไง ห๊ะ! พลังมันหายไปไหนหมดล่ะ! ยัยอลิซ!"
ราชินีตะโกนใส่อลิซที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ อลิซพยายามดิ้น ทุบและตีอีกฝ่ายให้ปล่อยเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล อีกฝ่ายต้องการให้อลิซตาย!
"ปล่อยอลิซลงนะเว้ย!!!"
เชสเชอร์พูดและเข้ามาฟาดดาบเข้าที่กลางหลังของราชินี นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและปล่อยมือที่บีบคออลิซออก ร่างของอลิซที่เกือบจะหมดสติเพราะขาดอาการร่วงลงมา แต่เชสเชอร์พุ่งตัวลงมารับร่างของอลิซไว้ได้ทัน 
"อลิซ! อลิซ! เจ้าเป็นอะไรมั้ย!"
เชสเชอร์อุ้มอลิซไว้ในอ้อมกอดและเขย่าร่างเธอเบาๆให้อีกฝ่ายได้สติ
"...ฉะ..ฉัน..ฉันโอเค แฮ่กๆ"
อลิซพูดและซูดอากาศหายใจเข้า
"กริ๊ดดด!!!"
ไม่ทันที่จะถงถามอาการ เสียงกรีดร้องของราชินีก็ดังขึ้น มือของนางชุมไปด้วยเลือดจากแผลฉกรรจ์ ใบหน้าโกธรเกรี้ยวนั่นขึ้นเลือดสุด
"ข้าจะฆ่าเจ้า!!!"
ราชินีลั่นวาจาออกมาก่อนจะพุ่งตรงมาบีบคอเชสเชอร์และลากเขาออกมาจากอลิซ มือที่อ่อนรงของเชสเชอร์ยังคงกอดรัดอลิซไว้ไม่ปล่อย
"ดูท่าเจ้าจะจงรักภัคดีกับยัยอลิซเหลือเกินนะ! เพราะอย่างงี้ไง! เจ้าถึงเป็นเสี้ยนหนามที่ขวางทางข้า!"
นางพูดและจับแขนอลิซไว้ แรงที่บีบรัดแขนของอลิซไว้นั้นมีแต่ความโกธรเกรี้ยว และพลังที่รู้สึกได้ มันมีเพิ่มมากกว่าเดิม
"ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทีละคน! แต่ตอนนี้ ฉันจะต้องจัดการไอเสี้ยนหนามก่อนคนแรก!!"
พูดเสร็จ นางก็แยกเชสเชอร์กับอลิซออกจากกัน มือข้างนึงกระชากคอของเชสเชอร์ออกไป อีกข้างก็ดึงตัวอลิซออกและปล่อยเธอร่วงลงมา
"เชสเชอร์!!"
อลิซตะโกนร้องออกมา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิท เชสเชอร์ไม่ขยับอะไรเลย ภาพแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายในดวงตาสีฟ้าที่สั่นระริกของอลิซเป็นภาพสุดท้ายที่อลิซเห็นชัด จากนั้นมันก็เบลอไม่ชัดเพราะน้ำตาที่คลอและไหลออกมา    อลิซจิกปากจนเลือดซิบ กำมือแน่นท่ามกลางแรงลมจากร่างของตัวเองที่กำลังจะร่วงลงมา
"ไม่นะ!!!!"
อลิซร้องออกมาทั้งน้ำตา....แต่จู่ๆก็ปรากฎแสงสีฟ้าขอกมาจากตัวอลิซ มันส่องแสงแววว้าวพร้อมกับปรากฎดาบเล่มสีทอง เเสงที่ริบหรี่จากที่ไกลๆ ทำให้ราชินีหันลงมามองก่อนจะถูกแรงอัดเข้าที่ท้องอย่างจัง
"อ๊ะ!! จะ...เจ้า!!!"
ราชินีชี้หน้าอลิซที่ที่พุ่งตัวมาต่อยที่ท้องของนางเมื่อกี้ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อ อลิซก็เข้ามาต่อยเข้าที่หน้าของนาง แว็วเดียวที่ได้เห็นหน้า ดวงตาของอลิซส่องแสงสีฟ้า นัยน์ตาปรับเปลี่ยนไปอย่างกะคนละคน ไหนจะพลังที่ต่อยมากี้อีก รู้สึกร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆเลย
ราชินีโพธิ์กระอักกระอ่วนไปทั้งตัว มือทีบีบคอเชสเชอร์ไว้ถูกปล่อยออก ร่างหนาที่หมดสติไปร่วงลงมา อลิซหันขวับไปหาและพุ่งตามไปรับร่างหน้าไว้
ฉึบ!
"อย่าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ง่ายๆนะ!!"
ราชินีสร้างกรงสีดำมาขังเชสเชอร์ไว้และพยายามจะหนี อลิซตามขึ้นมาและกระชากกรงนั้นไว้ ฝนที่โปรยปรายลงยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแถมยังแรงขึ้นเหมือนพายุขึ้นต่างหาก 
เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังระงมไปหมด ท่ามกลางพายุฝนที่ซักเข้า ทำให้ต่างฝ่ายเริ่มหมดเเรง แต่ก็ไม่มีใครยอมใคร
"ปล่อยเขามานะ!!"
อลิซพูดและดึงกรงเข้ามา แต่ราชินีก็ดึงกลับและเสกธนูขึ้นมาเพื่อจะสู้
"ถ้าอยากได้มัน! ก็ต้องแลกกับชีวิตของเจ้า!"
ราชินีพูดและปาธนูสีดำมาที่อลิซ อลิซใช้ดาบฟันให้มันหักและพุ่งไปฟันกรงสีดำนั่นให้แตกออก ร่างของเชสเชอร์ที่ยังคงไร้สติถูกราชินีคว้าไว้ได้และเอามีดเล็กๆมาจอไว้ที่คอของเขา ทำให้อลิซชะงักไป
"ถ้าเจ้าเข้ามาใกล้อีกนิดล่ะก็! คนรักของเจ้าตายแน่!!"
"อย่าทำเขานะ!!"
"ก็ลองดูสิ! ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวล่ะก็ แต่ถ้าอยากให้ไอเสี้ยนหนามนี่รอด ก็เอาตัวของเจ้ามาแลก!!"
ราชินีพูด ใช้กลอุบายสกปรกหลอกล่อให้ทำตาม อลิซพยายามคิด เธอไม่อยากให้เชสเชอร์เป็นอะไรไปมากกว่านี้จึงยอม...
"ได้! แกต้องการตัวฉันที่สุดหนิ มาเอาไปเลย แลกกับการที่แกจะไม่ทำอะไรเชสเชอร์!"
อลิซวว่าก่อนจะลอยตัวเข้าไปใกล้
หมับ!
แต่เข้าไปไม่กี้ก้าว เชสเชอร์ก็ลืมตาขึ้นมาและจับแขนของราชินีที่โอบคอเขาไว้
"เจ้า..ไม่มีสิทธิ! ....แตะต้อง อลิซ!!"
เชสเชอร์พลิกตัวเองออกจากราชินีพร้อมเสกดาบออกมาและแทงเข้าไปที่ท้องของราชินี
ฉึก!!
"กริ๊ด!!!!!!!"
นางกริ๊ดร้องด้วยความทรมาน ร่างของเชสเชอร์ร่วงลงมาเพราะหมดแรงจากการใช้พลังไปเมื่อกี้
"เชสเชอร์!!"
อลิซรีบพุ่งตัวไปรับอีกฝ่ายไว้ โอบรัดเขาไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่ทั้งคู่จะร่วงลงไปด้านล่างในป่าแห่งนึงที่ไม่ใช่แถวๆบ้านของเชสเชอร์
แทรกๆ สวบๆ
ร่างของทั้งคู่ทุกกิ่งก้านของต้นไม้ขวนตามตัว เสื้อผ้าที่โดนเกี่ยวจนขาดเป็นรูและค่อยลงมาหนักอึ่งที่พื้นดินด้านล่าง หัวของอลิซมีแต่เสียงดังวิ้งๆรอบหัว เจ้าตัวพยายามลุดขึ้นและตั้งสติก่อนจะค่อยๆคลานไปหาร่างหนาที่นอนอยู่ข้างๆ
"เชสเชอร์!.. เชสเชอร์!! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ!! ทำใจดีๆไว้! ฉันอยู่นี้แล้ว!"
อลิซพยามเรียกสติอีกฝ่ายให้เธอรู้ว่าเขายังไม่ตาย....ขอร้องล่ะ...อย่าเป็นอะไรนะ...
".....ห๊ะ! เชสเชอร์!!"
เชสเชอร์ลืมตาอย่างเหนื่อยล้า และมองไปที่ใบหน้าที่อยู่ใกล้ๆหน้าของเขา ภาพที่เห็นไม่ชัดนั้นไม่ได้ทำให้เขาหายกังวล เขารู้ว่าอลิซจะต้องร้องไห้อยู่แน่ๆ
"...เจ้า...ร้องไห้...ทำไม"
เขาถามด้วยเสียงแหบพร่าและขาดๆหายๆอย่างไม่มีแรง
"ฉะ...ฉันปล่าวร้องนะ ...เม็ดฝนต่างหากล่ะ!"
อลิซพูดและปาดน้ำตาบนแก้มทั้งสองข้างอย่างลวกๆ
"เจ้านี่....โกหกไม่เนียนเลย..แฮ่คๆๆ"
"เชสเชอร์! ทำใจดีๆไว้!นะ"
พูดแล้วกอดรัดอีกฝ่ายไว้แน่ เชสเชอร์ยิ้มบางๆมาให้ 
"ข้า...ไม่เป็นอะไรเหรอก..."
เวลาแย่ๆแบบนี้ เขาก็ยังคงยิ้มให้ฉันและปลอบฉันในยามกลัว ถึงแม้เขาจะเหนื่อยหรือ...เป็นแบบนี้ก็ตาม...ฉันรู้สึกเหมือน...เคยเจอเขาในสภาพแบบนี้มาก่อนเลย.....
"ข้าว่า...อะ..ออกไปจากที่นี้กัน..เถอะ!"
เชสเชอร์พูดก่อนจะดันตัวเองขึ้นยืน
"นายไหวหรือเปล่า! เดี๋ยวฉันช่วยนะ!"
อลิซพูดก่อนจะจับแขนอีกฝ่ายมาพาดบ่าของตัวเองและคอยประคองไว้ไม่ให้ล้ม
"ข้าโอเคน่าา.."
เขาพูดเสียงเบา อลิซพยายามช่วยอีกฝ่ายให้เดินไปด้วยกันดีๆ แต่ฝนที่ตกลงทำมห้เดินได้ยากเพราะในนี้เป็นป่า
"อ๊ะ! เชสเชอร์ นายไหวมั้ย!!"
อลิซกอดอีกฝ่ายไว้แน่น อยู่ๆเชสเชอร์เอนตัวมาทางอลิซและหอบหายใจอย่างหนัก
"อลิซ..."
เขาพูดและจับแขนอลิซไว้ หน้าผากที่เอนลงทับกับหน้าผากของอลิซรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากตัวอีกฝ่าย
"ช่วย...ช่วยข้าด้วย..."
อีกฝ่ายพูดก่อนจะกอดรัดอลิซไว้
"ข้า...ขะ..ข้าหนาว.."
เสียงกระซิบที่แหบพร่าของเขาจู่ๆก็ทำให้หน้าของอลิซร้อนขึ้นมา แต่ก็ไล่ความคิดเมื่อกี้ออกและช่วยพยุงเชสเชอร์เดินต่อไป ต่อไป และต่อไป ไม่รู้ว่าจะออกจากที่นี่ได้มั้ยแต่ว่า....ขอที่พักหน่อยก็ยังดี...เชสเชอร์..เขา..เขาจะตายอยู่แล้ว..
"อ๊ะ! บ้าน!!"
ไม่รอช้า ทันทีที่สายตาสังเกตุเห็นบ้านหลังนึงที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ก็รีบวิ่งพลางประคองเชสเชอร์เข้าไปในบ้านหลังนั้น
ภายในตัวบ้านมืดสนิท มีปลองไฟ และ เตียงนอนเดี่ยวตัวนึงตั้งอยู่ อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลยล่ะกันนะ 

อลิซวางเชสเชอร์ไว้บนเตียง จัดการถอดเสื้อสูตรสีม่วงของเขาออก
"ขะ..ขอโทษนะเชสเชอร์ ฉันไม่ได้คิดอะไรทะลึ่งๆนะ"
พูดเสร็จก็ถอดเสื้อสูตรออก ก่อนจะหันไปจุดไฟ โชคดีที่มีความรู้เรื่องพวกนี้ตอนไปเข้าค่าย จึงไม่มีอะไรยากลำบากแถมในปลองไฟยังมีฟืนและไม้สำหรับก่อไฟอีกด้วย อย่างกะ...เคยมีคนอยู่ที่นี่มาก่อน..
ไฟถูกจุดขึ้นสร้างความอบอุ่นและแสงสว่างภายในบ้าน อลิซเดินสำรวจบ้าน พบว่าทีตู้ที่มีเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเก่ามาก แบะผ้าสีข้าวเล็กและใหญ่อย่างละสองผืน ซึ้งมันเหม็นอับและแห้งกรอบมาก หันไปทางด้านซ้ายก็เจอกับห้อน้ำที่สภาพยังพอใช้การได้ อลิซจัดการถกแขนเสื้อตัวเองขึ้น น้ำผ้าผืนเล็กไปจมและบิดหมาดๆ ก่อนจะเดินไปหาคนที่นอนซมอยู่บนเตียง
"....เชส...ฉะ..ฉัน..ฉันขอถอดเสื้อฮูดนายออกนะ.."
พูดพลางถอดเสื้อสีขาวมีฮูดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำออกมา เผยให้เห็นแผลงอกและหน้าท้องที่มี...ซิคแพ็คเล็ก ทำเอาหน้าร้านผ่าวเลยแหะ..0//0
"....ม่ะ...ไม่ใช่เวลามาคิดอะไร แบบนี้ซักหน่อย!!"
อลิซบ่นกับตัวเองก่อนจะจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวอีกฝ่าย ร่างกายเขาร้อนมากเลย ไม่สบายแน่ๆ
"...อะ..อลิซ...อลิซ..."
"เชสเชอร์...นายโอเคมั้ย"
ระหว่างที่เช็ดตัวอยู่ เชสเชอร์ก็งัยเงียลืมตาขึ้นมา
"นายโอเคขึ้นมั้ย ปวดหัวหรือ..อยากอ้วกอะไรมั้ย...พะ..พอดีตัวนายร้อนๆน่ะ ฉันว่านายอาจจะไม่สบายได้"
อลิซพูดและเอามือทาบหน้าผากของอีกฝ่ายที่ยังร้อนอยู่แต่เริ่มเย็นลงแล้ว
"ขะ..ข้า...ข้าปะ..ปวดหัวนิดหน่อย..แถมยังหนาวอีก..."
"โอเค  ฉันเช็ดตัวนายแล้วนะ มะ..หมายถึงทำให้ร่างกายโอเคขึ้นน่ะ แล้วก็ถ้านายหนาว นายเอาผ้านี่ไปห่มได้นะ นั่งผิงไฟด้วยก็ดี ร่างกายจะได้อุ่นขึ้น"
อลิซพูดพร้อมยื่นผ้าห่มให้เชสเชอร์ก่อนจะเดินเอาผ้าที่เปียกไปตากไว้ และเดินออกมา ก็เห็นว่าเชสเชอร์เอาผ้าไปห่มอละนอนซมอย่างเดียว อลิซเดินเข้าไปและนั่งอยู่ข้างๆเตียง เอาผ้าไปรนๆไฟ้นิดหน่อยให้แห้งเร็ว
".......หลับให้สบายนะ.."
อลิซหันไปบอกกับเชสเชอร์ที่นอนอยู่ ก่อนจะกอดเข่าตัวเองและหลับไป
.
.
.
"..อะ..อลิซ...อะลิซ..อลิซ.."
"..หะ..หืม..??"
อลิซตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว แต่ฝนด้านนอกก็ยังไม่หยุดตกและหนักตลอดอีกด้วย อลิซหันไปมองคนบนเตียงที่ละเมอเรียกชื่อเธอขึ้นมา มือทั้งสองข้างของเชสเชอร์ขยับไปมาเหมือนกำลังหาอะไรอยู่ อลิซรีบเข้าไปจับของอีกฝ่ายไว้แน่น เชสเชอร์เองก็จับแขนอลิซไว้และเอาไปกอดด้วย
"อะ...อลิซ...อลิซ..."
เสียงที่แหบพร่ายังคงเรียกชื่ออีกคนไม่หยุด มือที่กระชับแน่นเริ่มกอดรัดมากขึ้น อลิซละอายใจและสงสารอีกฝ่าย มือข้างนึงที่ว่างอยู่ ยื่นไปลูบหัวเชสเชอร์เหมือนที่เขาชอบทำให้อลิซ 
"ฉันอยู่นี่แล้ว นายนอนเถอะนะ"
อลิซพูดกระซิบข้างหูอีกฝ่าย เชสเชอร์เหมือนจะได้ยินที่อลิซพูด ร่างกายเขานิ่งเป็นปกติ ไม่ดูร้อนรนอีกแล้ว มือที่จับกันไว้ยังคงจับไว้อยู่ อลิซกะชับมือตัวตัวเองและจับมืออีกใายกลับ ก่อนจะนอนหลับลงข้างๆกัน...




หล้าาา ตอนนี้เอาไปยาวๆเลยเนอะ หวังว่าจะไม่เบื่อกันนะ555 ตอนนี้ความสัมพันธ์เริ่มมากขึ้นเนอะ แถมอลิซเองก็เริ่มจะจำอะไรได้ ว่าแต่...อะไรล่ะ อยากรู้ก็ค่อยติดตามต่อไปนะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์เลยย ไรท์ชอบอ่าน เจอกันตอนหน้าจ้าา
  
แถมๆ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น