6 gangster (เด็กนักเลงม.6)

ตอนที่ 4 : เอาชีวิตรอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

ตึก.. ตึก..ตึก... เสียงย้ำเท้าไปมาของโอโซมัสสึดังไปทั้วถนนที่เป็น4แยก เขากำลังคิดอยู่ว่าก่อนหน้านั้นเขาได้เดินไปทางไหนบ้าง เหมือนกับว่ากำลังเลือกเส้นทางของตนเอง
".....อืมมม 2วันก่อนเราไป..ทางซ้าย..ไม่เจอใครเลยนอกจากคนเร่รอน..ส่วนทางขวาก็มีแต่ตึกที่พังลงมาและไม่น่ามีคนอยู่รอด....ถ้างั้น" คิดได้แล้วจึงมองข้างหน้าที่ยาวไปไม่เห็นจุดจบ ที่จิงเขาจะเลือกทางนี้ตั้งแต่วันแรกแล้ว แต่เขาก็อยากจะสำรวจรอบๆก่อน มองเส้นทางสักพักก่อนจะขอพรต่อฟ้าว่า
"(ให้ผมได้เจอกับพวกเขาเถอะ...แค่คนนึงก็ยังดี)" ความคิดของเขาไม่ได้หวงอะไรเลยนอกจากเพื่อน.... คนกลุ่มนั้น..เราอยู่ด้วยกันเเค่แป็บเดียวแต่พอได้อยู่ด้วยแล้ว มันเหมือนมีความสุขเล็กๆเกิดขึ้นมาเลยแหะ พ่อกับแม่ของเขาตอนนี้ คงไปอยู่บนท้องฟ้าที่ใสสะอาดที่ใดสักทีแล้วล้ะ เพราะเหตุการณ์แบบนี้...คนที่จะรอดก็คงส่วนน้อย คิดเรื่อยเปื่อยไปพลางดูเส้นที่ดูเหมือนจะอันตรายที่สุดที่เคยเดินมา...
"....เอ๋ะ?.." เส้นทางข้างหน้าเหมือนเป็นทางตัน เหล่าตึกสูงมากมายที่ถล่มลงมาปิดกันเส้นทางนั้นไว้หมด
"....แย่ล่ะ..."โอโซมัสสึลดตัวลงและนั่งยอง มือทั้ง2กุมหัวไว้พยายามหาวิธีอื่น.....เขาพยายามไม่คิดว่ามันคือทางสุดท้าย..
"....มันต้องมีทางอื่นสิ~" ขายืดยาวอีกครั้งมือข้างนึงเกาหัวพร้อมมองไปรอบๆ ขอเเค่สักทางเถอะน่า ทำให้เขารู้สึกมีเป้าหมายหน่อย สาตตาพยายามกวาดมองทุกอย่างด้านหน้า มีโพลงหรือรูอะไรก็ได้เข้าจะไปหมดเลยตอนนี้ และในที่สุดจุดระหว่างตึกที่ถล่มลงมาช่องว่างเล็กๆ(เล็กมาก) อยู่ แต่ถ้าเกิดทำตัวให้เล็กๆก็นะจะลอดไปได้
"เจอแล้ว!!" ไม่รอช้ารีบไปที่ช่องแคบๆนั้นและหมุดตัวลงและค่อยๆคลานเข้าไปและก็ได้พบกับอีกฝั่งนึง..............ทำไมมีความรู้สึกว่ามันอย่างกับอยู่อีกมิติเลย มันมีอะไรแปลกๆแหะ....
"บรรยากาศน่ากลัวชะมัด.." เขามองไปรอบๆดูเหมือนตรงนี้จะเป็นส่วนที่ออกจากตัวเมืองเข้าไปในป่าแทน
"อย่างกับป่าช้า-.."
โครม!!!!
"หะ!!"
ระหว่างที่เดินอยู่ก็เกิดเสียงดังลั่นและต้นไม้โครมลงหลายต้นมันเกิดไม่ไกลจากที่เขายื่นเท่าไร จึงวิ่งไปหาต้นต่อที่เกิดเสียง เสียงการต่อสู้ที่มีบางอย่างกระทบกับต้นไม้และใบไม้ดังขึ้นเรื่อยๆทำให้รู้ว่าเข้าใกล้มันมากเเล้ว.......แต่จู่ๆมันก็เงียบไปดื่อๆ โอโซมัสสึหยุดตรงที่ที่เขาคิดว่าน่าจะเกิดเสียงแปลกๆขึ้น
"น่าจะใช่นะ..." ภาพตรงเป็นต้นไม้หลายต้นถูกโคนล่มกิ้งไม้ใบย่ากะจัดกะจายไปหมด โอโซมัสสึเดินเข้าและหาร่องลอยว่าเกิดอะไรขึ้น และเขาก็เจอกับ เมือกสีดำ ที่คาอยู่ตรงต้นไม้และมีน้ำสีฟ้าใสปนอยู่ด้วย
"มันคืออะไรล่ะเนี่ย" เขาลองเอามือจิ้มที่เมือกสีดำนั้นและดูว่ามันคืออะไร
......พรึ๊บบ!! 
"!!เห้ยๆๆ!!!" จู่ๆเมือกสีดำนั้นก็ขยายตัวและพันรอบมือและลามขึ้นมาที่แขนของเขาทั้นที ด้วยความตกใจโอโซมัสสึจึงใช้ ไฟ ของเขาปัดมันออก เมือสีดำนั้นหดตัวลงและค่อยไหลออกจากมือของเขา
"อะไรวะน่ะ..."
โครมมมม!!!!!      ไม่ทันที่จะได้คิดอะไร เสียงนั้นก็เกิดขึ้นมาอีกครั้งที่ด้านหลังออกเขา โอโซมัสสึยืนอึ้งสักพักก่อนจะรีบวิ่งตามเสียงนั้นไป ระหว่าางที่วิ่งไป ทั้งเสียงต้นไม้ล้มและเสียงเหมือนมีตัวอะไรไม่รู้ร้องโหยหวน ทำเอาขนลุดไปทั้งตัวเลย และวิ่งตามมาถึงจุดนี้แล้วจะให้ถอยก็ไม่ได้ มันต้องมีคนและอะไรสักอย่างตามล่ากันอยู่แน่นอน
"ออกไป!!"

"!!??" ระหว่างนั้นก็ได้มีเสียงเด็กสาวคนนึงตะโกนลั่นขึ้นมา...เสียงนั้น..ถ้าจำไม่ผิด.. โอโซมัสสึรีบเร่งฝีเท้ามากขึ้นและก็มาหลบอยู่หลังพุ่งไม้เผื่อจะเห็นคนนั้นๆ
"...!!!!" โอโซมัสสึค่อยๆเรื่อนหน้าของตนขึ้นจากพุ่งไม้...และดวงตาสีแดงทับทิมนั้นก็พองโตและมีประกายขึ้นมา หัวใจเต้นระรัว ภาพหญิงสาวผมยาวสง่าตรงหน้า สีตาที่ออกมืดมนนั้นกับใบหน้าหวานที่มีเหงื่อไหลจากการต่อสู้มานานไหลรินเล็กหน่อย..และก็ชุดนักเรียนแบบนั้น
"(คารามัสสึ!!!)" โอโซมัสสึเรียกชื่อเด็กสาวคนนั้นในใจ เพราะถ้าหากเสียงดังตอนนี้มีหวังจะซวยไปด้วย ว่าแต่คารามัสสึกำลังทำอะไรน่ะ ทำไมดูระแวงสิ่งรอบตัวแบบนั้น สายตายังคงจดจ้องไปที่คารามัสสึ แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป้าหมาย เพราะมีบางอย่างส่งเสียงร้องชวนขนลุกไปทั่วบริเวณนั้นพร้อมทั้งพุ่งไม้ที่มีการขยับไปมาเหมือนมีตัวอะไรรู้ซ้อนอยู่ ต้องช่วยเธอสะแล้ว..
"...จะเข้าก็เข้ามา! ไม่ต้องแอบ!!" คารามัสสึพูดบอกกับสิ่งนั้นและยกมือทั้ง2ข้างมาตั้งกราต และทันใดนั้นก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาที่ด้านหลังของเธอ!
หมับ!!
"!!!อร้ายย!! ปล่อยน่าาา!!!!"
"นี่เธอ! ค...คารามัสสึ...นี่ฉันเอง!!!"
"...!!!หะ!!!" คารามัสสึสบัดตัวเองออกจากโอโซมัสสึและหันหน้ามามอง เธออึ้งไปสักพักก่อนจะถามไปว่า
"..นี่...โอโซมัสสึ..เหรอ.." เสียงของเธอค่อนข้างสั่น อาจจะกำลังกลัวอยู่
"ใช่!!ฉันเอง โอโซมัสสึไง.. จำฉันได้สินะ??"
"...." คารามัสสึไม่ได้ตอบกลับ แต่สายตาของเธอกำลังไล่ดูคนตรงหน้าว่าใช่เพื่อนของเธอจริงๆใช่มั้ย และก็ต่องโล่งอก เพราะชุดนักเรียนนั้นกลับใบหน้าที่ค่อยๆนึกออกว่าเคยเจอกันมาแล้ว
"อืม..ฉันจำนายได้แล้ว"
"5555 ดีจังเลย.. ว่าแต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย"
"เรื่องมัน...มันยาวน่ะ..เด-...!!! โอโซมัสสึ!!ก้มหัวลง!!"
"หะ?"
"บอกให้ก้มหัวลง!!!" คารามัสสึเดินเข้ามาใกล้และกดหัวของโอโซมัสสึลง ก่อนที่จะมีความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งเฉียวหัวไป
"เหมือกี้มันอะ-...อะไรฟระน่ะ!!!"โอโซมัสสึรองเสียงหลงกับภาพตรงหน้าที่มี เมือกสีดำและในตัวมันก็มีหัวกระโหลกของคนห่อยติดกับเมือกนั้นอยู่ 
"ตัวเ-ย อะไรน่ะ" 
"ฉันก็ไม่รู้ แต่มันพยายามจะฆ่าฉัน..แต่ตอนนี้นายเข้าไปหลบในพุ่งไม้ก่อน!!" คารามัสสึพูดเเละพลักโอโซมัสสึออก(แรง)ไป  และมาเพชิญหน้ากับเจ้าเมือกประหลาดนี่ แต่ว่า..
"เห้ยปล่อยนะ!!.." 
"..!!โอโซมัสสึ!!" โอโซมัสสึถูกเมือกอีกตัวจับตัวไว้ คารามัสสึจึงวิ่งเข้ามาดึงแขนโอโซมัสสึและกะชากออกมา ก่อนที่เธอจะง้างหมัดที่มีเหมือนวงน้ำ มาเกาะที่มือวงน้ำนั้นขยายใหญ่ขึ้น และหมัดนั้นก็พุ่งตรงไปที่หัวกะโหลกของเมือกนั้น
แทรกกก!!!!  หัวกะโหลกนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่จะมีบางสิ่งกระเด็นของมาจากเศษกระโหลกนั่น เหมือนเป็นลูกแก้งวงเล็กสีใสๆเลย ตัวเมือกสีดำสลายลงไปก็ก่อนจะค่อยๆคลานตามลูกแก้วนั้น คารามัสสึเห็นแบบนั้นจึง จัดการเหยียบลูกแก้วนั้น และมันก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ       เสียงกรีดร้องของมันโหยหวนและแสบหูก่อนจะหยุดลงไปและเมือกนั้นก็ค่อยๆระเหยหายไป 
"คารามัสสึ!!!" เสียงของโอโซมัสสึแล่นมาจากด้านหลัง คารามัสสึหันไปก็เห็นโอโซมัสสึถูกเมือกอีกตัวจับอยู่ เธอวิ่งจะเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกอีกตัวพุ่งมาใช้เมือกนั้นรัดตัวเธอไว้ และพยายามจะดูด เธอเข้าไป
"คารามัสสึ!!! โอ้ย!! ปล่อยโว้ยย!!!" โอโซมัสสึดึงตัวเองออกมาก่อนจะง้างหมัดที่มีไฟของเขาชกเข้ากลางกระโหลกนั้นและเป็นจุดเดียวที่ลูกแก้วอยู่ทำให้เมือกนั้นสลายลงไปทันที ระหว่างนั้นดวงตาของคารามัสสึก็เบิกกว้างกับที่เห็น.....ทำไมโอโซมัสสึถึงมีอะไรแบบนั้นด้วย
""คารามัสสึก้มหัวลง!!" 
"หะ!??" โอโซมัสสึตะโกนบอกมาทำให้คารามัสสึหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่จะโดนมือของอีกฝ่ายพลักหน้าออกไปเบาๆ และหัวโหลกของปี้ศาจก็ถูกทำลายไปพร้อมกับเปลวไปที่ลุกโชนเต็มตัวจนตาย
"โว้! ไอเจ้าตัวนี้มันคืออะไรเนี่ย น่ากลัวเป็นบ้า" โอโซมัสสึพูดติดตลกก่อนจะก้มลงมองเมือกนั้น  โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามีคนมองอยู่
"....หืม.. เป็นอะไรไปน่ะคารามัสสึ"
"......" โอโซมัสสึหันมามองคารามัสสึที่ได้แต่ยืนขมวดคิ้วจ้องเขาอยู่แบบนั้น
"โอโซมัสสึ ทำไม..ทำไมนายถึงมีไฟเกาะตามตัวล่ะ"
"หะ..." ถามแบบนี้ก็สตั้นสิคับ เพราะฉันเองก็ไม่รู้
"ไม่รู้สิ...หลังจากวันนั้นที่โรงเรียน..พอฉันตื่นมาก็มีไฟนี้แล้วอ้ะ" โอโซมัสสึพูดพร้อมเกาหัวตัวเอง
"อืม เหรอ"
"อ้ะ จิงสิ..เธอเองก็มีหนิแต่เป็นน้ำ"
"ก..ก็นะ..ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไงเหมือนกัน....เออใช่!!!"
"หืม??"
"ในตัวนายมีเหมือนเป็นลายสักบางมั้ย"
ลายสัก??"
"ใช่ มีมั้ย" โอโซมัสสึครุนคิดอยู่นาน สักพักก็นึกออก
"อ่อ มีสิ แต่ไม่รู้ว่าใช่แบบที่เธอคิดรึเปล่านะ" พูดแล้วก็ถกเสื้อนักเรียนที่ออกตะเก่าๆแล้ว ขึ้นแล้วก็เห็นว่ามี เหมือนลายสักที่เป็นแนวขาวดำรูปไฟที่น่าอกซ้ายของเขา คารามัสสึมองมันสักพักก่อนที่จะยิ้มบางๆ
"ว่าแต่มีอะไรเหรอ..ทำไมถึงถามล้ะ" โอโซมัสสึพูดพร้อมดึงเสื้อตัวเองกลับที่เดิม
"มันก็ไม่อะไรเหรอก..แค่ฉันเชื่อว่ามันเป็นเหมือนสัญลักษณ์ที่แสดงตัวตนของเราก็เท่านั้น..."
"เหรอ งั้นเธอก็มีด้วยสินะ!!" โอโซมัสสึยิ้มกว้างและยื้นหน้าเข้ามาใกล้(มาก)
"อะ..อื้ม..มีสิอยู่ที่หลังของฉันน่ะ" คารามัสสึถอยห่างนิดหน่อย จะหน้าเข้ามาทำไมฟระ..
"เหรอ งั้นขอดูหน่อยสิ!!" 
เพรี๊ยะ!!
"โอ้ยย!! คารามัสสึ!! ตบหน้าฉันทำไมเนี้ย?" ภาพเมื่อกี้มองไม่ชัดเลยแหะว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆก็มีความรู้สึกเจ็บแป็บๆที่แก้มข้างซ้าย
"เปล่าหนิ ก็แค่ทำลายสติหื่นๆของนายของไปเอง" คารามัสสึพูดและยักไหล่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"โธ่..อะไรกัน..แค่หลังเอง ไม่ได้อยู่ที่น่าอกสักหน่อย!!"
เพรี๊ยะ!!     ความเจ็บแสบกลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มาอยู่ที่ด้านขวาแทน โอโซมัสสึมีความคิดที่ว่าหน้าเขากำลังบวม คารามัสสึเห็นแบบนั้นก็อดโมโหไม่ได้ ยังไม่เชื่ออีกเหรอ
"ยังไง!..อยากจะดูอีกมั้ย"
"เห้ยๆ ไม่ๆคับ ไม่เอาแล้วคับบ" โอโซมัสสึรีบพูดทันทีเพราะฝ่ามือของคารามัสสึทำท่าจะพุ่งมาอีกครั้ง
"เออก็ดี...ไม่ต้องกลัวเหรอกนะ ฉันมีลายสักนั้นจิงๆ ไม่งั้นฉันไม่ถามนายเหรอก"
"คับๆ" โอโซมัสสึพูดและลูบแก้มทั้งสองข้างเบาๆ 
แปะ...แปะ...
"หะ... ฝนตกเหรอ..." โอโซมัสสึพูดก่อนที่เงยหน้าตัวเองขึ้นไปบนท้องฟ้า ที่ค่อยๆมีเม็ดฝนหล่นลงมาก่อนจะหนักขี้นเรื่อยๆ น่าแปลกแหะ เพราะหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่เห็นฝนตกเลย พึงมาเห็นวันนี้แหละ คารามัสสึเห็นอาการไม่ดี เลยชวนไปหาที่หลบฝนก่อน        พวกเขาเดินไปสักพักก็เห็นบ้านหลังนึงกลางป่ามันค่อนข้างเก่าแล้ว แต่ก็มีที่กำบังอยู่ เข้ามาถึง โอโซมัสสึก็อาสาก่อไฟให้ เพื่อบันเทาความหนาวเน็บและสร้างแสงสว่างหน่อย
"นี่..คารามัสสึหนาวมั้ย เดี๋ยวฉันจะใช่ไฟผิงให้เสื้อผ้าเธอแห้งได้นะ" คำพูดดูเหมือนจิงใจ แต่ใบหน้าของโอโซมัสสึดูหื่นๆแหะ คารามัสสึมองเหยๆให้ก่อนจะพูดว่า
"....ไม่ต้องเหรอกเดี๋ยวมันก็แห้ง.."
"หา เปียกชุ่มแบบนั้นอะนะ... เดี๋ยวก็เป็นหวัดเหรอก..เธอไม่ได้มีไฟแบบฉันนะ" พูดเสร็จก็ทำท่าแปลกๆก่อนที่จะมีไฟลุกเต็มตัวโอโซมัสสึและค่อยๆดับไป ถ้าสักเกตุดูเสื้อผ้าของเขาแห้งแล้วด้วย
"......ฉันรู้..แต่ฉันก็เป็นน้ำนะ.." พูดเสร็จ ผิวกายที่มีเม็ดฝนตกอยู่ก็ซึมหายไป เสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม ก็แห้งทันที
"ว้าวว. เธอทำได้ยังไงหน่ะ"
"....ตอนที่ฉันตื่นมา...ฉันนอนอสลบอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้...แต่มันเหมือนเป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ ตัวฉันที่ถูกน้ำร้อมรอบ เปียกโชกไปหมดและแน่นอนมันอยากที่หายแห้ง แต่อยู่ดีๆ มันก็จางหายไป..กลับมาเป็นเหมือนเดิม.....และไม่กี่วันต่อมาฉันก็มีพลังน้ำนี่ ไว้ป้องกันตัวเองและต่อสู้กับไอ้เมือกประหลาดนั้นตลอดเลย"
"ว้าว เป็นแบบนี้นี่เอง..ฉันเองก็เหมือนกันนะแต่แค่เป็นไฟ..."
"นายคิดว่า ไอพวกพลังพวกนี้มันมาจากไหนเหรอ..." คารามัสสึมองมาที่โอโซมัสสึอย่างมีหวัง
"....ไม่รู้สิ..อันที่จิงฉันไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำว่าจะมีจิง...คิดว่ามีแค่ใหหนังเท่านั้นแหละ.."
"นายว่ามันจะมาจากสายใยแปลกวันนั้นมั้ย......ที่รร.น่ะ"
"..............ไม่รู้สิ.......ตอนนี้คงตอบคำถามเรื่องที่ว่ามีไอ้นี้ได้ยังไงกับยังมีชีวิตอยู่ได้ไงไม่ได้เหรอก...ตอบได้แค่ว่าจะทำอย่างไงต่อตอนนี้อะนะ.."
"....แล้วนายคิดว่าจะทำยังไงเหรอ..."
"ตามหาคนอื่นๆน่ะ" โอโซมัสสึพูดและเอานิ้วชี้ถูใต้จมูกตัวเอง มันเป็นสิ่งที่เขาคิดที่จะทำ....ได้แค่นี้แหละ
"คนอื่น..??"
"ก็พวกนั้น ที่รร.น่ะจำได้มั้ย"
"...คงงั้น.....แล้วอย่างอื่นล่ะ..นอกจากตามหาพวกนั้น."
"...รอไปก่อนนน.."
"หะ!!?"
"ฉันยังคิดไม่ออกเลยน่ะ ฮ่าๆๆ" พูดแล้วก็พาตัวเองลงนอนทันที ทำให้คารามัสสึไม่เข้าใจกับที่สบายๆแบบนั้นกับโลกแบบที่เป็นดังนรกแบบนี้...
"...ทำไมนายยังใจเย็นอยู่ได้!!.." จู่ๆคารามัสสึก็ลุกพรวดและตะโกนขึ้นมา
"หา?.."
"ฉัน...ฉัน... ฉันแค่....แค่ไม่เข้าใจ...โลกแบบนี้ในตอนนี้มัน....มัน......!!" คารามัสสึพยายามคุมสติตัวเอง และกั้นน้ำตาไว้มือทั้ง2ข้างกำหมัดแน่นร่างกายสั่นจากการเกร็ง
"คารามัสสึ.." โอโซมัสสึเห็นท่าทางไม่ดีของคารามัสสึ จึงลุกขึ้นยื่นและเดินเข้ามาใกล้ๆ
"...ทะ...โทดที....ฉัน...ฉันโมโหแรงไปหน่อย..มัน...มันทำใจลำบากน่ะ..กับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้.." คารามัสสึพูดก่อนจะหันหลังและเช็ดน้ำตาของตัวเอง
"คารามัสสึ ไม่เป็นไรนะ" โอโซมัสสึเดินเข้ามาและตบไหล่คารามัสสึเบาๆก่อนจะจับหันมาให้มองหน้ากัน
"อย่าเสียใจไปเลยนะ...ฉันเข้าใจความรู้สึกดี....ว่าการเกิดเรื่องแบบนี้หลังม.6...มันโครตซวยเลย...และก็ได้แต่เฝ้าถามตัวเองวนไปวนมาว่าทำไมต้องเป็นเรา..ทำไมต้องเป็นตอนนี้..ทไมต้องเป็นช่วงนึงของชีวิต...ที่จะได้ใช้ชีวิตได้เต็มที่แท้ๆ...แต่มันก็ถูกทำลายไปแล้ว" เสียโอโซมัสสึเริ่มสั่นๆ
"เพราะงั้น..เราคงทำได้แค่ทำใจและยอมรับมัน....ส่วนทางข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไร..อย่างน้อยเราก็น่าจะดีใจนะที่ยังมีชีวิตน่ะ"
"...!!!!" คารามัสสึเบิกตากว้างกับคำพูดนั้น....ยังมีชีวิตเหรอ..กับโลกแบบนี้น่ะนะ??...ไม่รู้ว่าทำไม..แต่มันทำให้ใจชื้นแปลกๆแหะ... ระหว่างนั้นสายตาของโอโซมัสสึก็ไปสะดุจเข้ากับบางสิ่งในกระเป๋าเสื้อของคารามัสสึ เมื่อลองหยิบมันออกมาดู แว่นกันแดด  สิ่งนี้ที่เขาเห็นตอนคารามัสสึใส่อยู่ที่รร. ยังเก็บมันไว้อย่างดีเลยแหะ...
"อ้ะ.." มีบางสิ่งส่องเข้ามา ดูเหมือนจะเป็นแสงอาทิตจากข้างนอก ทำเอาตกใจหน่อยแหะ เพราะปกติท้องฟ้าตอนเมื่อก่อนยังมืดมิดและแดงทมินอยู่เลย แต่มันก็ยังไม่สว่างมากเท่าไร แต่ก็พอดูออกว่าเป็นตอนเช้า
"ว้าวว!! คารามัสสึดูสิ!!! ท้องฟ้ามันเริ่มสว่างแล-...คารามัสสึ.???" โอโซมัสสึที่วิ่งออกมาดูแดด(น้อยๆ)บนท้องฟ้า ตะโกนบอกกับคารามัสสึ เธอเดินตามออกมา แต่มีบางสิ่งที่ทำให้โอโซมัสสึ ตกใจ...   ดวงตาของคารามัสสึดูมีประกายขึ้นมา ตาสีน้ำเวินเมื่อกี้หายไปกลายเป็นสีฟ้าครามสดใส แถมยังมีเหมือนออร่าบางอย่างทำไห้คารามัสสึดูเปล่งประกาย แสงแดดเล็กๆที่ส่องลงมากระทบกับผมสีดำเงางามกับดวงตาแบบนั้น..
"...(..ส..สวยจัง).." ความคิดแบยนี้แล่นเข้ามาในหัวทันที คารามัสสึเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แสงแดดอ่อนๆไปพร้อมเดินตรงมาหาโอโซมัสสึ เธอมองลงมาที่แว่นกักแดดที่โอโซมัสสึหยิบมา
"!!อ้ะ..โทดทีๆๆ เธอคงจะหวงสินะ"  โอโซมัสสึรีบคืนแว่นทันที ไอเราเองก็เพลอไปหยิบมาโดยไม่ขอสักนิด
"....หึ..ฮ่าๆ.."
"หะ...คา..คารามัสสึ??"
"ฮ่าๆ...ฮ่าๆๆๆ!!!" คารามัสสึหัวเราะออกมาดังลั่น รอยยิ้มของเธอกลับมาอีกครั้ง พร้อมแววตาที่มุ่งมั่น
"อะ..อะไรของเธอน่ะ??" โอโซมัสสึยังคงงงกับท่าทีของคารามัสสึ
"ฮ่าๆ โทดทีๆ.....ขอบใจนะ" เธอหยุดหัวเราะและมองหน้าโอโซมัสสึด้วยรอยยิ้มหวาน
"หะ..ขอบใจอะไรเหรอ?"
"..หึ โง่หรือแกล้งกันแน่....ขอบใจที่นายทำให้ฉันตาสว่างนะ" พูดแล้วก็สวมแว่นกันแดดนั้น
" thankyou so much!!" คำพูดติดอังกฤษกลับมาอีกครั้งพร้อมกับท่าทางที่ดูยังไงก็เห่ย
"..." โอโซมัสสึอึ้งไปสักพักก่อนจะยิ้ม และเอานิ้วชี้ถูใต้จมูกตนเองนึงที
"ไม่เป็นไรเหรอก5555" โอโซมัสสึรู้แล้วว่าคารามัสสึคนเดิมกลับมาแล้ว การสร้างความเชื่อใจให้คนอื่นมันรู้สึกดีชะทัดเลย
"แล้วนี่ จะเอาไงต่อล้ะ"
"หะ..??"
"เรื่องตามหาคนอื่นน่ะ"
"อ่อ..ก็..." ชิบหายล้ะ คิดไม่ถึงเลยแหะ เอาไงต่อดีล่ะ...
"...นายยังไม่คิดจิงๆสินะเนี่ย" คารามัสสึถอดแว่นออกและพูด ทำเอาเขินและอายเลยแหะ..
"ก็..ก็ฉันบอกแล้วว่า..ร..รอไปก่อน.." 
"หึๆๆ ได้ๆตามนั้นเลย งั้น.."
"??"
"ออกเดินทางเลยเถอะ 555" คารามัสสึขำให้กับท่าทางเกอร์ๆของโอโซมัสสึจึงเรียกให้สติกลับมา
"น่ะ...นั้นสิน้าาา5555" โอโซมัสสึขำเกอร์ให้ก่อนจะวิ่งตามคารามัสสึไป 
             
                                                                         ครั้งต่อไปจะเจอใครกันนะ....





          โอ้ยหล้าาา... ลงช้าจิมๆๆ//โดนต่อย//อ้ะขอโทดนะที่ลงช้า พอดีเวลาช่วงนี้ทำไมมันถึงไม่มีให้เลยนะ~~ บวกกับความอู้งานของเราด้วย//โดนตีบไปอีกที กำ  /อ้า พอๆ จบไปอีกตอนแล้วนะคะ เปนไงกันบ้างสนุกกับป่าวว ไม่ไม่มีคอมเม้นเลยอ่าาาา ???????? อ้ะไม่เป็นไรถึงจะไม่มีคนอ่านแต่ขอแค่มีคนมาดูก็ดีแล้วล้ะ/ถุบโต๊ะนึงที/ อ้า เจอกันตอนหน้านะ  อย่าลืมคอมเม้นนะ(เม้นเถอะกราบแทบเท้า) เราชอบอ่าน สำหรับวันนี้ไปแล้วนะ บายๆๆ















นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น