6 gangster (เด็กนักเลงม.6)

ตอนที่ 3 : โลกใบใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มิ.ย. 59

สายตาที่จดจ้องมานั้น ทำเอาหงุดหงิดและน่าอับอายมาก
"......." สายตาของทุกคนยังคงจ้องมาที่โจโรมัสสึเป็นความหมายเดียวกัน
"...(อะไรฟระ...เอาเรื่องม.6มาอ้างเนี่ยนะ..บ้ารึไง ฉันแค่หวังดีกับพวกนายนะทำไมต้องมาว่ากันด้วยล่ะ!!)" ผลประมวลในหัวของโจโรมัสสึยังคงมั่นใจในคำพูดของตัวเองและมั่นใจด้วยว่าตนไม่ผิด
"..นี่จะยื่นจ้องอีกนานมั้ย..ตกลงจะไปด้วยรึเปล่า" โทโดมัสสึเรียกสติของเขา โจโรมัสสึเบนสายตาไปหาโอโซมัสสึก่อนที่ความอดทนของเขาจะขาดสบั้น
"... หึ..ทำไมมองฉันแบบนั้นเล่า..เชอร์รี่" คำพูดพร้อมสายตาที่ท้าทายของโอโซมัสสึทำเอาหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆจนอยากจะเข้าไปต่อยปาก และสุดท้าย..
"เออ!! ก็ได้ฉันจะออกไปด้วย เพื่อให้แก!!"พูดและชี้หน้าโอโซมัสสึ
"ได้รู้เอาไว้ว่าฉันไม่ใช่ไอป๊อดหรือกากที่ไหน และที่สำคัญอย่ามาเรียกฉันว่า เชอร์รี่มัสสึอีก!!"พูดก่อนจะกลับมือจากนิ้วชี้เปนนิ้วกลาง โอโซมัสสึมองยิ้มให้แบบสะทบสะท้านอะไรก่อนจะหันหน้าไปหาคารามัสสึ
"อื้มม" คาราพูดตอบก่อนจะเดินไปที่ประตูอีกครั้ง เว้นระยะหว่างไว้พอประมาณก่อนจะตวัดตัวและใช้ขาซ้ายถีบประตูออกดัง ปัง!!
"หึ เป็นไงล้ะboys  บอกเเล้วว่าฉันทำได้"  คารามัสสึพูดพร้อมสบัดผมยาวของเธอหนึ่งที 
หึๆ...b..boys???" คารามัสสึงงกับภาพที่เห็น ทำไมคนอื่นๆถึงทำหน้าตาไม่น่าเชื่อแบบนั้น ขนาดอิจิมัสสึเองยังตาข้างเลย
"...ธ..เธอทำได้ยังไงน่ะ.." โอโซมัสสึพูดพร้อมชี้ไปที่ประตู
"อ่อ.. ฉันเรียกคาราเต้มาน่ะ"  ทุกคนอำอึ้งและมองหน้ากันสักพักก่อนจะพากันออกไป
"...อ้ะ..." ระหว่างที่โจโรมัสสึจะเดินออกไป ก็ได้หันมามองคนในห้องที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ โจโรมัสสึมองพวกเขาสักพักก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะหลับตาและบอกให้พวกเขารออยู่ในนี้ และเดินออกไปพร้อมปิดประตูไว้เหมือนเดิม ระหว่างทางที่จะลงไปข้างล่างค่อนข้างไกล เพราะหอประชุมอยู่ตั้งชั้น5 และริมสุด ฝนยังคงตกหนักเรื่อยๆ ฟ้าก็ร้องดัวกังวานมากขึ้น จนตัวอาคารเริ่มสั่น พวกเขาเดินตามกันมาโดยไม่พูดอะไรได้แต่มองไปทางอื่น จน..
เปรี้ยงงงง!!!! ครืน..ครืนนน!!!
"!!!!!!!.. หะ!!..เห้ย..เห้ยย!!!!" เกิดการฟ้าร้องอีกครั้งแต่คราวนี้มันดังสนั่นไปทั่วว จนตัวอาคารเกินการเอียงตัว! ทำไห้พวกโอโซมัสสึรอยตัวขึ้นก่อนจะล่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง
"อ้าาา อาคารมันเอียงงง!!"  โทโดมัสสึร้องลั่นก่อนจะกระโดดเข้าไปเกาะจูชิมัสสึไว้
"นี่ หาที่เกาะเร็วว!!" โจโรมัสสึพูดบอกทุกคนก่อนจะคว้าประตูห้องเรียนไว้ แต่มันดันเป็นบานสำหรับเปิดเลยต้องห่อยตัวไว้แบบนั้น จูชิมัสสึคว้าบานหน้าต่างไว้ได้ก่อนจะพาโทโดมัสสึให้จับไว้เหมือนกัน โอโซกับอิจิ คว้าเสาที่เป็นตัวตั้งอาคารไว้พอดี เหลือแต่คารามัสสึที่คว้าอะไรไม่ได้ จึงต้องร่วงลงมา
"อร้ายย!!"
"เห้ยเธอ!!" อิจิมัสสึดึงแขนคารามัสสึไว้ทันพอดี
"คารา ยื้นมือมา" โอโซมัสสึพูดพร้อมช่วยอิจิมัสสึดึงแขนคารามัสสึขึ้นมาไห้เธอจับเสาไว้เหมือนกัน สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างลำบากทั้งตัวอาคารที่เริ่มเอียงจวนจะถล่มและฟ้าฝนที่กระหน่ำมากขึ้น 
"นี่โอโซ!! จะเอาไงต่อ!!" โจโรมัสสึตะโกนถามต้นตอที่พาเขากับคนอื่นๆมาตกละกำลำบาก
"เอ๋..เอาไงต่อ...ไม่รู้สิ" โอโมัสสึพูดและยิ้มแห้งๆให้
"ไอ้บ้า!!!" ทุกคนพูดพร้อมกัน ยกเว้นจูชิมัสสึที่ทำหน้าวิตกมองมาที่โอโซมัสสึ
"เอาน่าพวกนาย มันต้องมีวิธีสิ" 
"แล้วไอวิธีที่ว่ามันอะไรเล่า!!!" โทโดมัสสึตะโกนกลับมาพร้อมน้ำตาที่เล็ตออกมานิดหน่อย
เปรี้ยงง!!!   เพล้งงง!!! ไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไป เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้งด้วยแรงสั่นไหวมหาศาล ทำให้กระจกทุกบานแตกกระจาย ลมพัดทั่แรงดั่งพายุ โพยพุ่งเข้าพัดพาเอาสิ่งต่างๆลอยกระเด็นออกไปหมด พวกโอโซมัสสึเองก็ถูกแรงลมพัดออกไปข้างนอก แต่พวกเขาก็ยังจับสิ่งที่พอจะยึดเหนี่ยวไว้ได้ แต่แรงพวกเขาก็สู้แรงธรรมชาติไม่ได้ จึงลอยออกมา แต่แรงลมที่ดูผิดปกติ มันได้พัดพวกเขารอยสูงขึ้น ทำให้เห็นสิ่งต่างๆได้หมด ตัวเมืองที่ถูกถล่มลง แผ่นดินที่แยกออกเพราะเเรงสั่นสะเทือน ภาพตรงทำเอาพูดอะไรไม่ออก ไหนจะสถานการณ์ที่อธิบายไม่ได้ตอนนี้อีก มันคืออะไรกัน!!
"...อ้ะ!??" จู่ๆก็มีเส้นใยบางอย่างที่โพล่ออกมาจากท้องฟ้าพุ่งเข้ามารัดตัว โทโดมัสสึไว้และพยายามจะดึงออกห่างจากทุกคน จูชิมัสสึเห็นจึงพยายามตะเกียตตะกาย มาคว้าโทโดมัสสึไว้ และก็คว้าไว้ได้ แต่จูชิเองก็โดนสายใยอีกเส้นมารัดมือที่จับโทโดมัสสึไว้ก่อนจะกะชากให้หลุดออกจากกัน โจโรมัสสึที่อยู่ใกล้ทั้งคู่ที่สุดพยายามพุ่งเข้ามาใกล้ทั้ง2และจะช่วยจับมือทั้ง2คนไว้ แต่มันก็เหมือนกัน โจโรมัสสึก็โดนสายใยอีกอันมารัดตัวเขาไว้และดึงออกห่างจากทุกคน โชคดีที่สายนั้นพาโจโรมัสสึเข้ามาใกล้อิจิมัสสึ อิจิมัสสึจึงเข้าไปคว้าตัวโจโรมัสสึไว้และพยายามจะดึงสายใยแปลกๆนั้นออก แต่ดึงยังมันก็ไม่ออกสักที เหมือนยิ่งดึงยิ่งพันมากขึ้นอีก
"โอ้ย!!" อิจิมัสสึทุกสายใยอีกอันมารัดช่วงไหล่และดึงออกจากโจโรมัสสึไป คารามัสสึอยู่ใกล้ที่สุดจังกะจะเข้าไปช่วยแต่ก็ดันมีสายใยอีกอันมันรัดขาเธอไปก่อน
"อ้า!!" 
"เห้ย!! คารา!!" อิจิมัสสึตวัดตัวและคว้าแขนคารามัสสึไว้ทันพอดี แต่ช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะทั้งตัวเขาที่ถูกรัดไว้และแรงดึงที่กะชากคารามัสสึอยู่ทำให้รู้สึกเหมือนตัวจะขาดออกจากกันเลย
"เห้ย! ไอ้ตาแดง! มาช่วยกันหน่อยสิ!" อิจิมัสสึตะโกนบอกโอโซมัสสึที่ตัวลอยไปมาอยู่แบบนั้น โอโซมัสสึพยายามตะเกียจตะกายเข้ามาแต่ก็ถูกแรงลมต้านให้ถอยห่างออกมา ก่อนจะถูกสายใยินสุดท้ายมารัดตัวโอโซมัสสึทั้งตัว แต่เขาก็ยังพยายามดึงตัวเองให้หลุดออกจากสายใยนี่ และในที่สุดเขาก็คว้ามือของคารามัสสึไว้ได้
"พวกนาย!! จับมือกันไว้ ห้ามปล่อยเด็ดขาดนะ!!" โอโซมัสสึตะโกนบอกทุกคนให้มาจับมือกันไว้ แต่ยิ่งเข้าใกล้ทุกคนมาดเท่าไร สายรัดก็ยิ่งรัดและหนักมากขึ้น เสียงโอดโอยของทุกคนร้องออดมาด้วยความทรมาน ก่อนที่สายใยทุกเส้นจะส่องแสงที่ประหลาดจ้าพร้อมทั้งยังมีลมและแรงต้านมหาศาลพัดดันทุกคนเข้ามาหากันก่อนที่จะมีเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นครั้งสุดท้ายพาให้พวกเขาทั้ง6กระเด็นออกจากกันคนละทิศละทาง.....


                                                                           ........นั้นเป็นสิ่งสุดท้าย....ที่โอโซมัสสึจำได้.....ตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมา3วันแล้ว
โอโซมัสสึตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่บ้านหลังนึงที่ไม่เหลือความเป็นบ้านแล้ว สิ่งรอบกายของเขาเปลี่ยนไปหมด ยกเว้นแต่โลกใบนี้ที่ยังคงสภาพเดิมอยู่แต่มันก็มีเหมือนลอยแตกร้าวบางแห่ง ที่จะทำให้โลกใบนี้ค่อยๆแตกและพังทลายหายไปในอวกาศ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงดำดั่งนรกภูมิดีๆ พื้นแผ่นดินที่แต่ก่อนมีบ้านเรือนและตึกมากมายบัดนี้ เหลือเพียงซากประรักหักพังสีดำเท่านั้น แถมยังมีบางอย่างที่ประหลาดไปกว่านั้น....ใช่... ทำไมโอโซมัสสึถึงยังมีชีวิตอยู่อีก ทั้งที่ตอนนั้น...เขาเจออะไรที่น่าจะพากชีวิตเขาไปได้แล้วแท้ๆ ทำไมกันนะ....
".....วันนี้ออกไป หาพวกนั้นอีกดีกว่า" ว่าแล้วก็ดันตัวเองออกจากเก้าอี้ไม้และเดินออกจากสถานที่ที่เรียกว่าที่พักของเขา มันเป็นห้องว่างในโรงแรม โชคดีที่ยังมีของใช้และอาหารหลงเหลืออยู่บ้าง เขามาก็พบเจอกับสภาพอาการที่ปนเป สิ่งแวดล้อมที่คิดว่ามีในหนังเท่านั้นกลับมามีตรงหน้า พร้อมกลับสภาพโลกในตอนนี้ที่ใครหลายคนไม่เคยว่ามันจะเกิด มันก็เกิดขึ้นแล้ว...โลกกำลังจะแตกยังไงล่ะ...... แต่สิ่งต่างๆตอนนี้มันชาชินกับโอโซมัสสึไปหมดแล้ว ความคิดที่ว่างเปล่าเต็มหัวเขาไปหมด สิ่งที่พอจะทำให้มีเป้าหมายได้ก็คงเป็น เพื่อนๆ ของเขาที่เจอสถานการณ์แบบเดียวกัน เพราะทั้งเขายังมีชีวิตได้ด้วยเหตุใดก็ไม่รู้ คนอื่นด็น่าจะยังมีชีวิตอยู่เหมือนกัน...เขาคิดได้แค่นี้ ระหว่างทางก็ได้จ้องมองพื้นถนนที่แตกร้าวพร้อมคิดหาวิธีที่จะไปเจอคนอื่นๆยังไงแต่คิดอีกแง่นึง..เขาจนหนทางแล้ว
"เห้ย!!..ไอ้หนุ่ม!!" เสียงชายแก่คนนึงตะโกนขึ้นและเดินตรงมาหาโอโซมัสสึตามด้วยคนอีก4คนที่เดินเข้ามาล้อมตัวไว้...ตอนนี้น่ะโลกกำลังสร้างสงครามอยู่..
"อะไรเหรอ.."สายตาเรียบเฉบและน้ำเสียงของเขาทำให้กลุ่มคนเหล่านั้นมีน้ำโหนิดหน่อย
"ยังมาถามอีก! แกมีของอะไรเอาออกมาให้หมด..ไม่งั้นแกตาย!!"
"ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น... ขอตัวหล่ะ"
หมับ!!
"เห้ย!  ไม่ฟังที่ลูกพี่กูพูดเหรอหะ! อย่างงี้เล่นเเม่งเลยดีมั้ย" ชายคนนึงเข้ามาจับบ่าโอโซมัสสึไว้และทำท่าจะเอาเรื่อง
"...ถ้ากล้าก็เข้ามาสิ..ไอพวกเก่งแต่ปาก" คำพูดนั้นจุดชนวนความพิโรธของแต่ล้ะคนเป็นอย่างดี เริ่มแรกคนที่จับบ่าโอโซมัสสึดึงไม้ที่อยู่ด้านหลังของตนเหวี่ยงเขามาที่ตัวโอโซมัสสึ แต่เขาก็กันไว้ก่อนจะถีบกลับไปและดึงไม้ของอีกฝ่ายฟาดลงไปที่อีกึนที่กำลังเข้ามา และจับเหวี่ยงชายคนนั้นไปกระแทกกับอีกคนก่อนจะเตะซ้ำ และหันมาทีคนที่คิดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าของไอพวกนี่ มือหยิบไม้อันเดิมและเดินเข้ามาหาชายคนนั้น จ่อไม้ไว้ที่คอและพูดว่า
"ถอยออกไปถ้าไม่อยากเจ็บตัว...ฉันไม่อยากจะทำร้ายใครทั้งนั้น"
"หึ....งั้นก็คงต้องระวังหน่อยนะ!!" ชายคนนั้นหยิบมือที่ซ้อนไว้ในกระเป๋าเสื้อและพุ่งมือมาที่หน้าของโอโซมัสสึทันที....แต่มีดเล่มนั้นก็กลายเป็นผุยผงทันที
"!! อะไรกัน!!" มือของโอโซมัสสึที่รับมีดนั้นไว้ไม่มีรอบแผลแม้แต่นิดเดียว แต่กลับดวงไฟที่ล้อมรอบมือของเขาแทน
"...น...นี่แก.... เป็นอะไรกันเนี่ย!!!"
"....ฉันก็ยังเป็นคน...แต่แค่มีสิ่งแปลกๆเข้ามาเพิ่มเฉยๆ" พูดก่อนที่จะง้างหมัดที่มีลูกไฟนั้นชกเข้าที่หน้าชายคนนั้นเต็มๆ ร่างของชายแกค่อยๆทรุดลงพร้อมเปลวไฟที่ค่อยๆดับไปเอง แต่ชายคนนั้นก็ยังพอมีลมหายใจอยู่ โอโซมัสสึมองและสำรวจตัวของแต่คน ก็พบเจอของที่ได้หรือ ปล้น มาเต็มไปหมด จังฉวยโอกาศเอามาสะเลย
"นี่..นั้นมั..มัน...ของ..พ...พวกฉัน.....นะ..นะ! ...ไอเด็กเวร" ชายคนนั้นพูดตะกุตะกัก โอโซมัสสึหันหน้ามาหาชายคนนั้นและยิ้มสไตล์ตนเองที่ออกจะกวนๆให้และบอกว่า
"ฉันก็ทำแบบที่พวกลุงทำไง..ทำร้ายเขาเสร็จก็ปล้นมา..ฉันรู้นะว่าพวกลุงเพิ่งเคยทำแบบนี้..แต่ขอโทดนะ. ฉันเคยเป็นอัทพาลหรือนักเลง มาก่อนน่ะ" พูดเสร็จก็เอานิ้วชี้ถูกใต้จมูกตัวเองทีนึง และเดินจากไป....... ตอนนี้ยังคงมุ่งหวังที่จะเจอคนอื่นๆให้ได้ เพื่อว่ามันจะช่วยทำให้อะไรๆมันดีขึ้นบ้าง คิดเสร็จก็วิ่งอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางไป.....




                        โอ้ยหย้าาา!! จบไปแล้วนะคะกับตอน โลกใบใหม่ ตอนนี้มันสั้นไปมั้ย? เรามีความรู้สึกว่ามันสั้นไปนะ55 //โอเคๆ ตอนใหม่จะตามแล้วนะ ตอนนี้เราเองก็คิดได้แล้วว่าจะเอาเวลาไหนมาอัพ มันอาจนานหน่อย แต่ว่าเราเองก็มีไม่มีว่างมั้งเนอะ/น้ำตาไหล / โอเค เจอตอนหน้าค่า คอมเม้นด้วยนะ เราชอบอ่าน ใครไม่เม้นงอลล/โดนถีบ/ มีคำผิดตรงไหนบอกเราได้นะ เราจะรีบปรับปรุง สำหรับวันนี้ไปแล้วนะ บายๆ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น