WTF! #ซอกเป็นงง

ตอนที่ 3 : 2 : ซอกเป็นจำได้ ☆

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 63




 นี่ไง ไอ้หล่อ




"เป็นไงไอ้ดื้อ หายเจ็บยัง" จุนถามพร้อมเอานิ้วมาจิ้มรอยช้ำตรงหน้าผาก 


"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย แต่ถึงจะเจ็บยังไง คนหล่อแบบไอ้ซอกก็ไม่ตายง่ายๆหรอก" ผมว่าแล้วยกยิ้มมุมปากด้วยอินเนอร์คนหล่อ 


หลังจากที่ผมโดนไอ้หล่อมันทิ้งไว้กลางคณะนิเทศ ผมก็ต่อสายตรงหาเพื่อนทันที แล้วผมก็เล่าทุกอย่างให้พวกมันฟัง แต่แทนที่พวกมันจะปลอบใจผม พวกมันกลับหัวเราะซ้ำอีก 


"ปากดี เดี๋ยวกูซ้ำ" 


"มึงแม่ง เจ็บนะ" ผมเบะปากใส่ไอ้จุน แล้วลุกขึ้นไปนั่งข้างๆชาเพื่อนต่างคณะอีกคน ถึงชามันจะเงียบไปหน่อย แต่ก็ดีกว่านั่งอยู่กับไอ้จุน


"แล้ววันนี้มาทำไม ไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ?" ชาเงยหน้าจากหนังสือหายใจอย่างไรให้ดูหล่อ แล้วหันมาถามผม


ก่อนอื่นเลย กลุ่มผมมี่ทั้งหมดสี่คนครับ พวกเราเรียนคนละคณะกัน ผมก็ยังงงอยู่เลยว่ามารู้จักกันได้ไง ยืนทะเลาะกันหน้าร้านลูกชิ้นปิ้ง เพราะมันเหลืออยู่ไม้เดียว สรุปได้กินคนละลูก แล้วก็ได้มาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันเฉย งงนิดหน่อย แต่ซอกไม่เข้าใจมาก


"ถามไม่ดูเสื้อกูเลย เนี่ย!ดู ดูว่ากูพร้อมมากแค่ไหน" ผมพูดแล้วยืนโชว์ชุดบอล ที่ผมใส่มาเพื่อเตะบอลโดยเฉพาะเลย เมื่อวันก่อนได้เตะคน แล้วคิดถึงฟุตบอลขึ้นมาทันที 


เอ๊ะ! จะว่าไปผมก็ไม่ได้เจอไอ้หล่อเลยนะ ยังไม่ได้ตอบแทนน้ำใจน้องมันเลย ชื่อก็ยังไม่รู้จัก พอเล่าให้ไอ้จุนฟังมันก็บอกว่า 'ก็เขาไม่อยากให้มึงเสือกเรื่องของเขาไง' โอเค จบครับ.


"แต่งเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย! เสื้อหงส์ดำ แต่ใส่กางเกงแมนย่ะ มึงบ้าป่ะเนี่ย" บ้าอะไร นี่มันเรียกว่าแฟชั่น เสื้อหงส์ดำสีเขียว กับกางเกงแมนย่ะสีส้ม ดูยังไงก็เข้ากัน ใส่แล้วโครตเท่ส์ 


"มึงมันเข้าไม่ถึงแฟชั่น" 


"พวกกูเข้าไม่ถึง หรือมึงไปไกลแล้ว" แล้วไอ้จุนกับชาก็ถอนหายใจส่ายหน้าด้วยท่าทีเหนื่อยๆ อะไรว่ะ? กูไม่ใส่รองเท้าแตะมาเตะบอลก็ดีแค่ไหนแล้ว


"มึงโทรไปชวนไอ้อู๋ยัง เดี๋ยวงอนอีก" เออว่ะ ลืมไอ้เด็กพูดมากไปได้ไงเนี่ย เดี๋ยวเฮียซอกโทรไปตอนนี้เลยครับ!


[ฮัลโหล มีไรพี่?] โทรไปได้ไม่นานคนปลายสายก็กดรับทันที


"โหล ไอ้อู๋ วันนี้เตะบอลกัน กูอยากเสียเหงื่อ อยากมีกล้าม ไม่อยากเตะคน แต่อยากเตะบอล อยากอวดแฟชั่นใหม่ให้มึงดูด้วย" ผมพูดรัวใส่ จนตัวเองก็เกือบลิ้นพัน โชคดีนะเคยดูเดอะรัวลิ้นมาก่อน


[ได้ดิพี่ แต่ผมขอไปหาเพื่อนก่อนได้ป่ะ ตอนแรกว่าจะไปเล่นบาสกัน] ห๊ะ! ไอ้อู๋มีเพื่อน นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม อ๊ะ หยอกๆครับ


"มึงจะไปเล่นบาสก็ได้นะ กูไม่ว่า" 


[ไม่เป็นไรพี่ ผมอยากเล่นบอลกับพวกพี่มากกว่า] อะฮึกก มันเป็นซาบซึ้งอะไรแบบนี้ นี่สินะที่เขาเรียกว่ามิตรภาพจากไม้ลูกชิ้น


[แล้วพี่ก็บอกแล้วด้วยว่าจะเลี้ยงน้ำผมเย็นนี้อ่ะ]


"อะไรว่ะ เออๆ" ที่แท้มันก็คือมิตรภาพแห่งการกินนี่เองที่ยึดพวกเราไว้ด้วยกัน 




"มึงแน่ใจนะว่าเพื่อนมึงอยู่นี่แล้ว" ตอนนี้แก๊งอ้ายมาสี่คน ซอก จุน ชา อู๋ กำลังยืนอยู่ข้างสนามบาส โดยมีผู้หญิงหน้าตาน่ารักไม่มากก็น้อย ยืนมองความหล่อของพวกเรา 


"แน่ใจดิพี่ เดี๋ยวผมไปบอกพวกมันว่าจะไปเล่นฟุตบอลแทน แล้วเราค่อยไป" ไอ้อู๋บอกผม แต่มันก็ยังยืนอยู่ข้างสนาม เพื่อรอให้เล่นบาสกันเสร็จก่อน เข้าไปขัดจังหวะตอนนี้คงไม่ดี เด็กสมัยนี้เลือดมันร้อน 


"ไอ้อู๋ นั่นๆคนนั้น" ไอ้จุนทำท่าตื่นเต้นอะไรสักอย่างแล้วเรียกไอ้อู๋ไปดูด้วย อะไรอ่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย


"อะไรอ่ะ เหยดดด โครตน่ารักเลย พี่รู้จักหรอ?" เออ น่ารักจริงๆด้วย แต่ดูแอ๊บแบ้วไปหน่อย 


"ไม่รู้อ่ะ กูก็นึกว่ามึงจะรู้จักเลยเรียกมาดู" ผมไม่สนใจพวกมันสองคนหันไปหาไอ้ชา ก็เห็นมันไปนั่งอ่านหนังสือบนแสตนแล้ว มันยังอ่านหนังสือหายใจอย่างไรให้ดูหล่อ ไม่จบอีกหรอว่ะ มันอ่านมาตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วนะ ผมส่ายหน้าเหนื่อยๆ มีเพื่อนแต่เพื่อนก็ไม่ปกติสักคน เฮ้ออออ


เอ๊ะ! เดี๋ยวๆ ผู้ชายเสื้อชมพูเมื่อกี๊หน้าคุ้นๆ นั่นมันเด็กที่มาช่วยผมจากไอ้นักเลงสามคนเมื่อวันก่อน พอผมจะตอบแทน น้องมันก็ไม่ยอม แล้วยังหยิ่งไม่ยอมบอกชื่ออีก วันนี้แหละผมต้องได้รู้ชื่อน้อง!!


"น้อง!" ผมโบกมือหยอยๆ บอกน้อยจะไปชายแดน เอ๊ะ!ไม่ใช่


"ไอ้ซอกมึงจะไปไหน เขาเล่นบาสกันอยู่" ผมตกใจนิดหน่อยกับเสียงห้ามของไอ้จุน แต่ผมไม่สนแล้ว เพราะจุดหมายเดียวของผมตอนนี้คือไอ้หล่อ


"ไอ้พี่ซอกระวังลูกบาส" ห๊ะ! อะไรนะ!


ปัก


เสียงลูกบาสกระทบบางอย่าง ฟังดูแล้วคงจะเจ็บหน้าดู แต่ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงครับ เพราะซอกคนหล่อยืนหลับตาปี๋ ไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด แต่พอลืมตามาก็เห็นปลายจมูกกับริมฝีปากของใครบางคน 


ไอ้น้องคนหล่อ!


"หวัดดีน้อง จำพี่ได้ป่ะ คนที่น้องมาช่วยเมื่อวันก่อนอ่ะ น้องยังไม่ยอมบอกชื่อพี่เลย" ก็ยังหน้านิ่งเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมันถอนหายใจใส่ผม!


"กูไม่จำเป็นต้องบอกชื่อกับคนแปลกหน้า" เฮ้ย! อะไรอ่ะ? แปลกหน้าตรงไหน ก็เคยเจอกันเมื่อวันก่อนไง ทำมาเป็นหยิ่ง แล้วนี่อายุมากกว่านะ มาพูดกูมึงได้ไง


"ไอ้ฮุน มีอะไรว่ะ มึงรู้จักด้วยอ่อ?" อยู่ๆก็มีผู้ชายเดินเข้ามาในร่วมวงสนทนา(?) ยิ้มให้ผมด้วย ทำไมเด็กสมัยนี้มันตัวสูงกันจังว่ะ


"สัส" ไอ้หล่อสบถออกมาเบาๆ เมื่อกี๊เพื่อนน้องเรียกว่าชื่อน้องอะไรนะ? ฟังไม่ทัน


"พี่ซอก พี่รู้จักไอ้ฮุนด้วยหรอ แล้วพี่เจ็บตรงไหนป่ะเนี่ย" ไอ้อู๋วิ่งเข้ามาถามผมเป็นชุดแล้วไอ้จุนก็รีบวิ่งมาจับตัวผมดู ผมไม่เป็นอะไร แต่ที่น่าจะเป็นคงจะเป็นไอ้เด็กตัวสูงตรงหน้า


"ชื่อฮุนหรอ? ชื่อเหมือนจีฮุนเลย"


"จีฮุนอะไร?" 


"ก็จีฮุนวงวันไหนว่ะไง ไม่รู้จักหรอ นี่ไงๆ แน มาอึม โซเก ชอจัง " พูดพร้อมโชว์ท่าบันทึกไว้ในกายเธอ เอ๊ะ! มันแปลว่าแบบนี้หรือป่าวว่ะ


"มึง..วงมันยุบไปแล้วไม่ใช่หรอว่ะ?" ไอ้ชาชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยความสงสัย อ้าว? มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่


"ฮึก ไอ้ชา มึงอย่ามาตอกย้ำ กูรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวนม" ว่าพร้อมล้มไปทางไอ้จุน พูดแล้วจะร้อง จำได้ว่าคอนสุดท้ายผมร้องไห้เหมียนหมา 


"อี๋ มุกทุเรศไปไกลๆกูเลย" ไอ้จุนผลักผมจนเซ ไปชนอกน้องคนหล่อ แต่มันก็ยังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้น


"ไม่รู้จัก รู้จักแต่จีฮุนวงกล่องนม" ห๊ะ? คนที่มันกล้ามใหญ่ๆ แล้วชอบล้อคนอื่นไปทั่วน่ะหรอ


"อ่อ แล้วสนใจไปเล่นบอลด้วยกันไหม?" พูดจบก็ฉีกยิ้มด้วยความเป็นมิตร อย่างน้อยก็ต้องหาทางตอบแทนน้องมันหน่อย 


"ไม่ จะกลับแล้ว" 


"อ้าว?" น้องจ้องผมสักพัก แล้วก็หันหลังเดินออกไป เพื่อนๆของน้องก็ยิ้มให้ผมเล็กน้อยแล้วก็เดินตามไป 


เอ๊ะ! เหมือนจะลืมอะไรซักอย่าง


พอผมนึกได้ก็รีบวิ่งไปหาน้อง... เอ่อ คือผมลืมชื่อน้องอีกแล้วอ่ะ


"น้อง" ผมวิ่งไปจิ้มไหล่น้องคนหล่อ มันหันมาทำหน้ารำคาญนิดหน่อย แต่ผมไม่ถือสา เพราะผมรู้ว่าน้องคงจะเบื่อหน้าหล่อๆของผมเต็มทน 


"..."


"ขอบคุณนะที่ช่วยกันลูกบาสให้อ่ะ" 


"อืม" 





Talk

ไม่ไหว แต่งเองหัวเราะเอง เขินเอง555555 ตอนนี้ยังไม่มีอะไรมากเท่าไหร่ ตอนหน้าก็ยังไม่มีเช่นกัน เพราะเราจะรอให้กัปตันไปฝึกพายเรือก่อน 

Me : หลังจากแต่งฉากกันลูกบาส


ฝากติดตามนิยายและติดตามน้องๆTreasure ด้วยนะคะ แล้วช่วยสกรีม #ซอกเป็นงง เพื่อเป็นกำลังใจในการแต่งนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น