WTF! #ซอกเป็นงง

ตอนที่ 1 : 1 : ซอกเป็นทักทาย ☆

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 พ.ค. 63




สวัสดี ไอ้หล่อ



7:00 AM


[ ฮุน เดือนหน้าพ่อมีธุระทั้งเดือน พ่อกับแม่คงจะไปหาลูกไม่ได้แล้ว แต่พ่อโอนเงินไว้ให้แล้วนะ ตั้งใจเรียนนะลูก พ่อกับแม่รักลูกนะ


"หึ ไม่ควรคาดหวังตั้งแต่แรกสินะ" ปลายนิ้วเรียวยาว กดฟังข้อความเสียงที่ถูกส่งมาจากบิดาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อตอกย้ำความผิดหวัง

ฮุน เด็กหนุ่มปีหนึ่ง คณะนิเทศ คนที่ใครๆต่างก็บอกว่าเขาโตมาเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง มีพ่อกับแม่ที่เป็นถึงCEOใหญ่ มีเงินที่สามารถซื้อสิ่งที่ต้องการ มีบ้านหลังใหญ่อยู่สบายๆ 

แต่ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาแค่อยากให้พ่อกับแม่กลับมาฉลองวันเกิดกับเขา กลับมาอยู่บ้านหลังใหญ่ที่ทิ้งไว้ให้เขาอยู่คนเดียว อยากให้กลับมา...กอดเขา


เฮ้อออ ทั้งๆที่คิดว่าวันนี้จะไปเรียนพร้อมรอยยิ้มแล้วแท้ๆ 


ฮุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปาดน้ำตาที่กำลังไหล เขาต้องเป็นฮุนคนที่แข็งแกร่งเหมือนเดิมให้ได้ ถึงแม้ภายในใจจะร้องไห้ออกมามากแค่ไหนก็ตาม



8:30 AM


ตุบ  ผลั้วะ


เสียงคนตีกัน? ร่างสูงหันไปมองที่มาของเสียง ก็เห็นคนสามคนเป็นผู้ชายทั้งหมด กำลังรุม... นักศึกษา? ฮุนถอนหายใจอย่างหน่ายๆ เป็นธรรมดาที่นักศึกษาจะมีเรื่องชกต่อยกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ชอบหน้ากัน การเหยียบถิ่น หรือแม้กระทั่งคือเรื่องผู้หญิง 

แล้วเขาต้องไปช่วยไหม คงไม่ต้องหรอก ยิ่งวันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี ถ้าไปร่วมวง คงได้จบที่การไปเยี่ยมพวกมันนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล





"แน่จริง พวกมึงก็มาตัวตัวกับกูดิว่ะ" เสียงเล็กนุ่มตะโกนท้าทายออกไปอย่างไม่เกรงกลัว


"ลูกศิษย์นักมวยแบบมึง ถ้าสู้ตัวต่อตัวพวกกูก็ตายสิว่ะ" มันสืบจนรู้ถึงขนาดนี้เลยหรอว่ะ


"ไอ้สัส อั่ก! กูบอกว่ากูไม่รู้จักแฟนมึงไงว่ะ!" พูดจบก็สวนหมัดกลับไปให้ไอ้หัวหน้านักเลง หึ! คิดว่าไอ้ซอก ศิษย์ตาสมชายจะกลัวหรอครับ


"แต่แฟนกูคุยกับคนที่ชื่อซอก นั่นก็คือมึง" 


"คนมีเป็นล้านบนโลก กูชื่อซอกคนเดียวมั้งไอ้สัส!" ผมหันไปต่อยที่หน้าท้องไอ้อ้วน แล้วส่งเท้าไปถีบหน้าท้องไอ้โย่งที่กำลังเข้ามาต่อยผม


สวัสดีครับ ผมชื่อซอก เป็นคนหล่อธรรมดาๆในมหาลัย ที่หาได้ทั่วไปตามร้านขนม หลายๆคนอาจจะไม่เข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ ซึ่งเอาจริงๆผมก็งงครับ กำลังเดินมามออยู่ดีๆก็โดนพวกมันลากมารุม แล้วบอกว่าผมเป็นชู้กับแฟนมัน 

ผมแบบ What!? 

คือผมรู้ตัวมานานแล้วนะ ว่าผมหล่อและมีเสน่ห์มากแค่ไหน แต่ไอ้คนหล่อแบบผมนี่แหละ โสดสนิทมาตั้งแต่เด็กแล้ว ป๊อปปี้เลิฟหรอ? จีบสาวหรอ? หึ ไม่เคยมี!! แล้วผมจะไปเป็นชู้กับแฟนมันได้ไง คิดแล้วก็ขึ้น บังอาจมาใส่ร้ายคนหล่อได้ไง


"ถึงมึงจะไม่ได้คุยกับแฟนกู แต่กูก็จะสั่งสอนเด็กปากหมาแบบมึงอยู่ดี" ไอ้หัวหน้านักเลงหยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อ จะฆ่ากันเลยหรือไง 


เดี๋ยว!


มีดปอกผมไม้?


"อุ๊บ ฮ่าฮ่าฮ่า" มันไปขโมยมีดของแม่มาหรอว่ะ ดูดิ สีชมพูเชียว ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษที หยุดหัวเราะไม่ได้เลย แม่งไม่น่าเกิดเป็นคนเส้นตื้น 


"ขำเหี้ยไร มีดเล็กก็แทงมึงได้แล้วกัน" ฝ่ายตรงข้าม พุ่งเข้ามาอย่ารวดเร็ว จนผมหลบไม่ทัน


นี่ผมต้องมาตายด้วยมีดปอกผลไม้จริงๆหรอเนี่ย


แม่ครับ.. ขนมที่หายไป มันอยู่ในท้องผมเองT_T



ปั้ก


แต่ขณะที่ไอ้นักเลงมันพุ่งมาจะแทงผมด้วยความเร็ว แต่ก็มีใครบางคนเร็วกว่า กระโดดไปถีบแขนมัน จนมีดกระเด็นไปไกล 


เชี้ยยย เจ้าชายขี่ม้าขาวสัสๆ แต่ขอโทษนะ เพราะว่าจริงๆแล้วเรื่องนี้ผมคือพระเอก


"มึงเป็นใครว่ะ! อย่ามาแส่ไม่เข้าเรื่อง" 


"เออ มึงถอยไป นี่มันเรื่องของกูกับ... ไม่ๆ ไม่ใช่ จริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องของกู เพราะกูไม่ได้คุยกับแฟนมัน แต่มึงไม่ต้องมาช่วยหรอก แค่นี้จิ๊บๆ" พูดจบผมก็ทำหน้าชิวๆให้ไอ้ผู้หวังดีดู ว่าแค่นี้ผมสบายมาก แต่มันกลับทำหน้านิ่งใส่ผม แล้วพุ่งไปต่อยไอ้หัวหน้านักเลงทันที 

เฮ้ยยย เท่ส์สาดด ตอนมันเตะก้านคอให้อ้วนนะ แม่งโครตหล่อ อะแฮ่ม แต่หล่อน้อยกว่าผมนะ


ผลั่ว


เพราะมัวแต่มองผู้หวังดี จัดการไอ้หัวหน้ากับไอ้อ้วน ผมก็โดนไอ้โย่งต่อนมาตรงหน้าเต็มๆ ดันลืมว่ามันมากันสามคน


"เชี้ย! เล่นทีเผลอหรอไอ้สัส" ผมสวนหมัดกลับไปใส่ไอ้โย่งไม่ยั้ง อย่ามาซ่าส์กับไอซอก ศิษย์ตาสมชายครับผม





"เฮ้ย! ขอบใจมึงมากนะเว้ย ที่มาช่วยอ่ะ กูชื่อซอกนะ อยู่ศิลปกรรมปีสอง มึงชื่ออะไรว่ะ กูไม่เคยเห็นหน้าเลย มึงอยู่ปีหนึ่งชัวร์เลย แล้วสรุปมึงชื่ออะไรว่ะ?" หลังจากจัดการกับไอ้นักเลงสามตัวเสร็จ ผู้หวังดีที่หล่อน้อยกว่าผม ก็เดินออกมาเลย จนผมต้องวิ่งตามมาขอบคุณ และแสดงความเป็นมิตร 


อะไรอ่ะ หน้านิ่งสัส หรือจะไม่ชอบให้เรียกว่ามึง?


"อะแฮ่ม โอเค ไม่ยอมบอก งั้นกูเรียกว่าไอ้หล่อก็แล้วกัน แต่ตอนสู้เมื่อกี๊ น้องแม่งโครตเท่ส์ เป็นศิษย์ที่ไหนว่ะเนี่ย" ผมแกล้งๆกระแซะไหล่มัน แต่มันก็ยังนิ่งเหมือนเดิม


"ทำไมไม่ตอบอ่ะ เฮ้ยๆ จะไปไหน ยังไม่ได้บอกชื่อเลย น้องเรียนนิเทศหรอ เอ้า! อะไรว่ะงง" แล้วผมก็กลายเป็นเด็กศิลปกรรม ที่ยืนโง่ๆอยู่คณะนิเทศคนเดียว





9:00 AM


"อ้าว! ว่าไงไอ้โหด ไหงวันนี้มาทีหลังเพื่อนว่ะ ปกติมาก่อนตลอด แล้วหน้าไปโดนอะไรมา" ยอร์ช สมาชิกหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของฮุน ขยับเข้ามาใกล้เพื่อมองดูรอยฟกช้ำบริเวณมุมปาก 


"เสือก" เสียงทุ้มบ่นเพื่อนตัวดี รู้สึกแปลกๆอีกแล้วเมื่อนึกถึงคนที่เขาพึ่งช่วยไว้


"อะไรว่ะ ด่ากูเฉย" ไปอารมณ์ไม่ดีมาจากไหนอีกว่ะเนี่ย หรือจะเป็นเรื่องที่บ้านอีกแล้ว... เฮ้ออ เดือนหน้าก็วันเกิดไอ้ฮุนแล้วนี่เนอะ คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆ


"พูดมากกว่าเมื่อก่อนอีก หึ" บ่นไปพร้อมกับหยิบสมุดเลกเชอร์ในกระเป๋าขึ้นมา


"พูดกับกูหรอ?" ยอร์ชชี้นิ้วเจ้าหาตัว เพื่อยืนยันว่าเพื่อนพูดกับตัวเองจริงๆใช่ไหม วันนี้ไอ้ฮุนดูแปลกๆ มีรอยช้ำตรงปากเหมือนไปต่อยกับใครมา แล้วยังพูดแปลกๆอีก บรื๋อออ สงสัยแม่งโดนผีเข้า


"เสือก" ฮุนหันกลับมามองเลกเชอร์ตัวเองอีกครั้ง 


'กูชื่อซอกนะ อยู่ศิลปกรรมปีสอง'


แม่งเอ๊ย! เอาออกไปจากหัวไม่ได้เลย


หวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีกนะ เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอีกครั้ง




Talk

ทุกคนค่ะ เรื่องนี้เป็นนิยายฟีลกู๊ดนะคะ ดราม่าไม่เป็น555555555 ไม่ต้องกลัว เบื้องลึกเบื้องหลังมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด 


Me : ตอนที่แต่งบทแรกเสร็จ 

มาค่ะ!! ชาวเรือฮุนซอกทุกคน เราพร้อมออกเดินทางแล้ว สตาร์ทเครื่องรอกัปตัน



ออกเรือทุกวันเสาร์และอาทิตย์



ฝากติดตามนิยายและติดตามน้องๆTreasure ด้วยนะคะ แล้วช่วยสกรีม #ซอกเป็นงง เพื่อเป็นกำลังใจในการแต่งนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 November-s (@November-s) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:50
    เคยเจอกันรึป่าวๆ
    #3
    0