TLC. #มาร์คอ้อน [ MARKBAM ]

ตอนที่ 10 : Special Children's Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 480 ครั้ง
    21 ม.ค. 62





               ในตอนเช้าท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเด็กตัวน้อยๆที่รอพี่แบมลุกออกจากที่นอน เพื่อที่จะให้พาไปเที่ยววันเด็กด้วยนั้น เจ้าตัวอ้วนจึงนั่งประกบข้างพี่แบมจ้องไม่เลิกทั้งๆที่พี่แบมยังแสร้งหลับตานอนอยู่แต่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาสารที่ส่งมาแต่ก็ยังพยายามข่มตาด้วยด้วยคิ้วที่เริ่มขมวดเข้าหากันเรื่อยๆ


               เจ้าอ้วนที่เห็นพี่แบมไม่ยอมตื่นสักทีก็เริ่มยู่ปากเข้าหากันดังที่ทำเป็นประจำเมื่อยามอารมณ์เริ่มไม่ค่อยดี


               ทั้งที่น้องมาร์คงอแงอยากอยู่กับพี่แบมจนน้าดอรีนใจอ่อนต้องตามใจลูกชาย หอบก้อนอ้วนถ่อไปรับพี่แบมถึงที่คอนโดเพื่อให้มานอนเป็นเพื่อนเล่นกับมาร์คประจวบเหมาะกับที่อีกวันถัดไปเป็นวันเด็กพอดี น้าดอรีนจึงวานให้พี่แบมไปเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนเจ้าอ้วนในงานเด็กแทน


               แต่จนถึงตอนนี้พี่แบมก็คิดอยากจะเบี้ยวขึ้นมาเนื่องจากอากาศที่ดีมากๆบวกกับเตียงนุ่นๆสำหรับเด็กที่มีขนาดกว้างของเจ้าก้อนแล้วนั้นพี่แบมก็ขอตั้งชื่อให้ว่าเตียงกระชากวิญญาณเลยแล้วกัน เพราะร่างพี่แบมเหมือนโดนเตียงดูดจนลุกไม่ขึ้นไปซะแล้ว



               “ฮื่อ แบมฮับ ตื่มมม” มัคมัคของพี่แบมยืนเข่าบนเตียงใบหน้าเริ่มบู้บี้เหมือนจะร้องไห้ใช้มือป้อมๆท้าวลงมาบนไหล่ของพี่แบมที่นอนตะแคงหันหลังใส่พร้อมกับเขย่าด้วยแรงทั้งหมดที่มีจากร่างน้อยๆแต่ทว่ากลับมีมากจนทั้งร่างของพี่แบมสบัดไปมา แต่พี่เลี้ยงอย่างแบมแบมในตอนนี้ก็ดื้อไม่แพ้น้องมาร์คไม่แม้แต่จะบ่นหรือลืมตาขึ้นมา ทำตัวเหมือนซ้อมตายเพื่อหวังว่ามาร์คจะหมดแรงและยอมหยุดไปเอง แต่นั่นคงจะเป็นความคิดที่ผิดเมื่อเจ้าอ้วนเพิ่มแรงเขย่าและยังส่งเสียงหงิงๆเหมือนลูกหมาออกมาจากลำคออย่างต่อเนื่อง



               เมื่อรู้ตัวว่าอีกไม่นานคงจะต้องใจอ่อนให้กับน้ำเสียงงุ้ยๆนี่เป็นแน่ คิดได้ดังนั้นพี่แบมจึงตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมปลงเพื่อหลบลี้หนีภัย



               “ฮื่อออ พิตื่มมๆๆ”



               ขนานเรียกว่าพี่แล้วยังไม่เป็นผลเจ้าอ้วนเลยมุดตัวเข้าไปยังก้อนผ้าห่มทางด้านหลังของพี่แบมมองฝ่าความมืดภายใต้ผ้าห่มถลกเสื้อพี่แบมขึ้นแล้วใช้ฟันน้ำนมที่กำลังขึ้นเพียงไม่กี่ซี่ฝังลงไปยังเอวคอดของพี่แบมด้วยความรวดเร็วจนผู้เป็นพี่ที่ถูกกระทำต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด



               “ซี้ดดด โอเคๆยอมๆ พี่แบมตื่นแล้วครับ” ถึงจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงละมุนแต่การกระทำที่แสดงออกอย่างชัดเจนช่างสวนกัน ใบหน้าที่หลับตาพริ้มแล้วใช้มือลูบปอยๆยังบริเวณที่โดนทำร้ายไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ็บขนาดไหน แต่ก็เลือกที่จะกระทำเพียงไม่นานเพราะไม่อยากให้เจ้าอ้วนรู้สึกผิด เดี๋ยวจะได้นั่งปลอบกันนานสองนานจนงานวันเด็กเลิกกันพอดี


               “ฮื่อ”


               “เลิกทำเสียงฮื่อได้แล้วเด็กน้อย ตื่นแล้วนี่ไง” แบมแบมเอื้อมมือไปลูบหัวน้อยๆด้วยความเอ็นดู


               “คิสๆอ่า โป๊ะแจ้มโด้ย” ตากลมแป๋วกับปากจู๋ๆที่ถูกส่งมาอย่างอ้อนๆถามว่าแพ้ไหมล่ะ


               “จุ๊บ ฟอด! ฟอด!



               ก็เอ่อล่ะสิ...

 





               เมื่อถึงเวลาแบมแบมก็อุ้มเจ้าเด็กน้อยเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าแปลงฟันและอาบน้ำให้เจ้าดื้อด้วยความรวดเร็วเพราะอาบน้ำให้บ่อยมากๆจนชินถึงได้รู้วิธีว่าจะต้องใช้วิธีไหนเจ้าอ้วนถึงจะไม่ลงไปแช่ในอ่างนานจนตัวเปื่อย


               แรกๆก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าในครั้งที่น้าดอรีนมารับอ้วนเพื่อกลับไปอยู่บ้านในวันนั้นฉันเสียน้ำตาไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายฉันก็ต้องแวะมาเล่นกับมาร์คเกือบทุกวันมานอนด้วยเกือบทุกอาทิตย์หรือบางครั้งน้าดอรีนก็จะเอาอ้วนมานอนที่คอนโดเขาบ้างสลับกันไปจนต้องมีของสำรองไว้ไม่ว่าจะคอนโดเขาหรือบ้านมาร์ค แต่มาคิดดูอีกทีก็ใช่ว่ามันจะเหมือนกันไปหมดซะทีเดียว ตอนกลางคืนในบางวันที่ไม่มีเจ้าอ้วนให้กอดมันก็รู้สึกหนาวๆทั้งที่กำลังห่มผ้าผืนหนาๆไว้อยู่


               พอพี่แบมอาบน้ำทาแป้งให้เจ้าอ้วนตัวหอมๆใส่ชุดหล่อๆเตรียมไปงานวันเด็กเสร็จแล้วก็อุ้มเจ้าอ้วนลงจากชั้นสองของบ้านมาให้คุณน้าป้อนข้าวเพื่อที่จะได้ไปทำธุระของตัวเองต่อ


               พี่แบมเลือกใส่เสื้อสีขาวโอเวอร์ไซต์ทับด้วยชุดเอี๊ยมยีนส์สีอ่อนยิ่งขลับให้พี่แบมดูเด็กลงจากอายุ 16 ไปมากโข


               พอเดินลงมายังห้องครัวก็เจอกับเจ้าอ้วนที่นั่งทำตาแป๋วมองข้าวต้มคุณมูมูของตัวเองที่ยังไม่พร่องลงไปเลยสักนิดก็เอ่ยขึ้นถามอย่างแปลกใจ



               “มาร์คทำไมยังไม่กินข้าวครับ”


               “น้าพยายามจะป้อนแล้วนะแต่มาร์คก็เอาแต่บอกว่าจะรอพี่แบมอย่างเดียวเลย” น้าดอรีนเอ่ยตอบแบมแบมที่วันนี้ใส่ชุดสูทเต็มยศคาดว่าคงจะมีงานเช้าอีกตามเคย


               “อ่า... ขอโทษครับผมไม่รู้เลยอาบน้ำซะนานเลย” แบมแบมว่าอย่างรู้สึกผิดที่ต้องปล่อยให้คนอื่นรอนานพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ข้างๆมาร์คออก


               “ไม่เป็นไรจ่ะ มา กินข้าวกันดีกว่า” ม๊าต้วนยิ้มรับอย่างอบอุ่นให้แบมแบมพรางตักเข้าต้มใส่ชามก่อนจะเลื่อนไปให้แบมแบมที่เตรียมรับชามข้าวต้มรออยู่แล้ว


               “มู๊คุโรบุตะ!” เจ้าอ้วนที่ตื่นเต้นกับข้าวต้มหมูตอนเช้าทำตัวลั้นลาโยกตัวไปมาไม่หยุด


               “ไม่ใช่เสียหน่อย” แบมแบมถือช้อนขึ้นมาเตรียมตักข้าวต้มเผลอเถียงกับเสียงข้างกายที่ลอยแววเข้ามาในหูอย่างลืมตัว เงยหน้าขึ้นไปมองม๊าต้วนที่เผลอไปเถียงลูกชายต่อหน้าแม่เขา หากทว่ากลับได้รอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ยามเช้ากลับมาแทน พอเหลือบมองมาร์คที่นั่งอยู่ใกล้ก็ปรากฏใบหน้าที่เริ่มงอง่ำทำหน้ามุ่ยตะเกียกตะกายปีนข้ามเก้าอี้ที่อยู่ชิดกับเก้าอี้พี่แบมมานั่งแหมะบนตักคนพี่


               “เค้าจะแย่งคูมมู๊!” มาร์คแย่งช้อนในมือแบมแบมมาจ้วงข้าวต้มเข้าปากจนเลอะโต๊ะไปหมด พี่แบมจึงรีบแย่งช้อนคืนก่อนที่ข้าวต้มคุณหมูจะเลอะชุดหล่อๆจนต้องไปอาบน้ำใหม่อีกรอบเสียก่อน ค่อยๆละเมียดละไมเป่าข้าวต้มที่กำลังอุ่นๆใส่ปากงุ้ยๆของมาร์คที่เอาแต่จ้อจากถ้วยของตัวเองสลับกับกินเองไปด้วยจนหมดชาม ยังมีเติมเป็นถ้วยที่สองอีกตะหาก



               ม๊าต้วนที่นั่งกินข้าวเงียบๆมองสองพี่น้องที่ป้อนกันไปเถียงกันไปอย่างนึกเอ็นดู แวบนึงก็แอบคิดว่าถ้าได้หนูแบมมาอยู่ที่บ้านเลยก็น่าจะดีเหมือนกันจะได้มีคนช่วยกำราบเจ้ามาร์คได้





 

               แทนที่เจ้าตัวอ้วนจะเรียกร้องไปเที่ยวสวนสนุกหรือดิสนีย์แลนด์อย่างเด็กคนอื่นที่บ้านรวยเขาไปกันแต่เจ้าตัวกลับอยากมางานวันเด็กที่จัดขึ้นในศูนย์กลางที่มีผู้ใหญ่ใจดีมากมายที่นำของมาแจกให้แก่เด็กๆแต่ต้องเล่นเกมเพื่อแลกของรางวัล เพื่อนๆมากหน้าหลายตาจากหลายๆโรงเรียนที่มาเยี่ยมชมบรรยากาศกับผู้ปกครองหรือพี่เลี้ยงเหมือนกับเขา เจ้าอ้วนคงยากเห็นแบบนั้นล่ะสินะ


               พอรถของบ้านต้วนมาจอดถึงที่หมาย พี่แบมก็อุ้มเจ้าอ้วนที่เอาแต่นั่งตักตลอดทางลงมาจากรถพาเดินไปต่อแถวเพื่อรับบัตรลัคกี้ลุ้นของรางวัลพิเศษภายในงาน เด็กมากมายรอลุ้นตัวเลขที่จะได้รับอย่างใจจดใจจ่อเมื่อมองไปยังข้างเวทีที่มีของเล่นให้ลุ้นรับมากมาย


               ภายในงานเต็มไปด้วยเด็กตัวเล็กๆแต่งตัวน่ารักอยู่หลายคน ตรงบริเวณแขนก็จะถูกผูกไว้ด้วยลูกโป่งที่ได้จากการเข้าร่วมงาน เด็กบางคนถึงกับร้องไห้เมื่อเชือกลูกโป่งหลุดจนผู้ปกครองต้องปลอบกันเสียยกใหญ่


               ส่วนเจ้าอ้วนที่เดินเตอะแตะกำรอบนิ้วพี่แบมเดินตามต้อยๆตาไม่ได้มองทางเอาเสียเลย กลับหันซ้ายหันขวาจ้องไปยังรอบๆด้วยความตื่นเต้น แขนอีกข้างก็ถูกผูกด้วยลูกโป่งสีเหลืองที่มีลวดลายของรอยยิ้มประดับอยู่ได้มาจากการผ่านประตูเข้างานเรียบร้อยแล้ว หมวกแก๊ปใบเล็กที่ปีกหมวกถูกหมุนให้ไปอยู่ทางด้านหลังทำให้เจ้าอ้วนฉายแววเพลย์บอยตั้งแต่ยังเด็กทว่ายังคงควมน่ารักน่าชัง



               “หนูมาเต้นไก่ย่างกับพี่มา ได้ตุ๊กตาด้วยน้า” แบมแบมพาเจ้าอ้วนเดินผ่านซุ้มๆนึงที่เห็นเป็นซุ้มแรกตั้งแต่เดินเข้างานมาด้านในซุ้มมีเด็กตั้งแต่ช่วงวัยอนุบาลไปจนถึงประถมกำลังวาดลวดลายเต้นไก่ย่าง พี่ๆในซุ้มมายืนดักรอเจ้าอ้วนที่เด่นตั้งแต่ประตูหน้างานให้เข้าไปเต้นด้วยกันข้างในเพื่อที่จะได้เก็บผ่านบรรยากาศโดยมีเด็กตัวอ้วนกลมกับพี่เลี้ยงตัวเล็กน่ารักร่วมเฟรมด้วย พูดหว่านล้อมจนเจ้าอ้วนมึนงงเงยหน้าขึ้นมามองพี่แบมเพื่อขอความช่วยเหลือ


               “เอาไหม ได้ตุ๊กตานะ” แบมแบมย่อตัวลงไปนั่งถามมาร์คใกล้ๆเนื่องจากพื้นที่โดยรอบค่อนข้างเสียงดัง


               “อะไรคือเต้มไจ่ย่างอะ ไจ่เจบๆไหม” ตากลมแป๋วเอ่ยถามพี่แบมอย่างสงสัยมือก็ยังกำรอบนิ้วพี่แบมไม่คลาย


               “เต้นไก่ย่างถูกเผาไง”


               “ฮือ มะอาววว ไจ่ร้อน” มาร์คส่ายหน้าเป็นพัลวัลพยายามดึงนิ้วให้แบมแบมลุกขึ้น เพราะเจ้าตัวไม่อยากเข้าซุ้มนี้แล้ว กลัวไก่จะโดนเผาทั้งที่มันเป็นแค่ชื่อเพลง พี่ๆที่คอยนันทนาการน้องในซุ้มก็แอบหัวเราะเอ็นดูเบาๆในกับความใสซื่อของเจ้าก้อน สุดท้ายพวกพี่ๆก็โดนความน่ารักของเจ้าอ้วนตกไปเป็นที่เรียบร้อยยื่นตุ๊กตากระต่ายหูยาวสีเทามาให้หนึ่งตัวโดยที่ยังไม่ทันได้เต้นโชว์สเต็ปอะไรสักอย่าง

               พอตุ๊กตาตกมาอยู่ในมือเจ้าอ้วนก็ไม่ลืมที่จะโค้งตัวขอบคุณทุกครั้งที่มีคนให้ของก่อนจะหันหน้าและยื่นกระต่ายที่ตัวเองพึ่งจะได้หมาดๆไปให้พี่แบม



               “น่ารัก”  มาร์คถือตุ๊กตาค้างก้มน่าก้มตาพูดพวงแก้มเริ่มแดงขึ้นน้อยๆ


               “เนอะ กระต่ายน่ารัก” พี่แบมยิ้มเห็นด้วยแล้วรับกระต่ายมาถือไว้ คิดว่าคงจะชมกระต่ายน่ารักคล้ายกับตัวที่อยู่ในห้องนอนของมาร์คที่น้าดอรีนเป็นคนซื้อให้ แล้วให้พี่แบมเป็นคนถือของ แต่ทว่าเจ้าอ้วนกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วก้มหน้างุ่น


               “แบม...”


               “หืม?” พี่แบมยักคิ้วพรางขานรับในลำคออย่างงุ่นงงกับการกระทำของน้องมาร์คที่ก้มหน้าแล้วเรียกชื่อเขา


               “แบมน่ารัก...” พี่แบมขมวดคิ้วรีบเรียบเรียงประโยคที่คุยกันทั้งหมดตั้งแต่เมื่อกี้ใหม่ก่อนจะหลุดยิ้มแล้วขำออกมาเล็กน้อย



               เนี่ย เขินไหมล่ะให้ทาย... :’)



 



               พอเดินเข้าซุ้มนั้นผ่านซุ้มนี้ไปเรื่อยๆ กระเป๋าเป้ที่พี่แบมสะพายติดตัวมาก็ดูเหมือนจะมีประโยชน์เอามากๆเพราะในเมื่อตอนนี้ มีทั้งขนมและของเล่นบรรจุอยู่ภายในจนอ้วนกลมเหมือนพุงพุ้ยของมาร์คเลยล่ะ


               “ปลาหลาม แบมมม ปลาหลาม” น้องมาร์คเห็นตุ๊กตาปลาฉลามตัวใหญ่ที่ตั้งโชว์อยู่ข้างหน้าซุ้มก็กระโดดโลดเต้นอยากได้ใหญ่ กระตุกมือพี่แบมให้ไปเล่นเกมเอาตุ๊กตาปลาฉลามตัวโต



               กติกาของเกมก็คือต้องเป่าลูกโป่งให้แตก ของใครที่แตกก่อนก็จะได้รับตุ๊กตาส่วนคนที่ร่วมกิจกรรมจะได้รางวัลปลอบใจเล็กๆน้อยๆแทน แต่ดูท่าทางเด็กตัวน้อยแค่นี้คงจะเป่าลมเข้าไปในลูกโป่งไม่ได้แน่ๆหน้าที่จึงตกเป็นของพี่แบมที่ต้องเล่นแทน


               แบมแบมจูงมือน้องมาร์คให้เข้ามาหลบแดดภายในเต็นท์ยื่นมือไปรับลูกโป่งที่พี่ๆเขากำลังแจกให้คนละลูกและรอฟังเสียงสัญญาณนกหวีดเพื่อเริ่มเล่นเกม โดยมีน้องมาร์คยืนกอดกระเป๋าใบกลมของพี่แบมที่ถอดลงมาฝากไว้ให้คอยอารักขา


               พี่แบมตั้งท่าเตรียมยืดลูกโป่งรอเพื่อให้ไม่ยากต่อการขยายจนเสียงนกหวีดดังขึ้นพี่แบมก็คาบลูกโป่งเป่าลมใส่เอาเป็นเอาตายเหลือบไปมองน้องมาร์คที่มองอย่างมีความหวังถึงแม้จะเหนื่อยหอบจนหมดลมแต่ก็ยังคงเป่าต่อไป



               “ฉู้ๆ แบมฉู้ๆ” สองแขนป้อมของมาร์คยกชูขึ้นลงไปมาพร้อมส่งเสียงเชียร์พี่แบมสุดใจ



               จนเมื่อได้ยินเสียงลูกโป่งแตกน้องมาร์คสะดุ้งโหยงรีบวิ่งไปเกาะขาพี่แบมที่ทำลูกโป่งแตกตามมาเป็นคนที่สองพอดี เสียงนกหวีดดังเป็นสัญญาณหยุดเกมได้ผู้ที่ทำลูกโป่งแตกก่อนที่นกหวีดจะเป่าอยู่สองคนคือพี่แบมกับน้องอีกคนที่ตัวจ้ำม่ำ นั่นก็ไม่แปลกที่จะมีพลังลมเยอะกว่าปอดน้อยๆของพี่แบม


               แบมแบมย่อตัวลงเอากระเป๋าขึ้นมาสะพายพร้อมอุ้มเจ้าอ้วนที่ยังยืนเกาะขาพี่แบมขึ้นมาแนบอก


               สายตาของน้องมาร์คจับจ้องไปที่พี่ชายตัวโตที่เดินไปรับตุ๊กตาปลาฉลามจากพี่ๆด้วยหัวใจที่เริ่มห่อเหี่ยว ปากน้อยๆเริ่มคว่ำลงจนพี่แบมสงสารเลื่อนหน้าเข้าไปชิดกับแก้มกลมๆของน้องมาร์คพร้อมกับพรมจูบปลอบประโลมที่ขมับก่อนจะเลื่อนไปกดจมูกลงบนแก้มนิ่ม เอ่ยประโยคขอโทษอย่างรู้สึกผิดถึงแม้จะทำเต็มที่แล้ว



               “พี่แบมแพ้แล้ว ขอโทษนะครับ ไม่โกรธกันนะ” มือพี่แบมยกขึ้นประครองหัวทุยๆของน้องมาร์คให้มาซบลงที่ซอกคอหอมเขย่าตัวเบาๆโอ๋ปลอบก่อนที่น้องมาร์คจะร้องไห้



               แต่ยังไม่ทันไรพี่ผู้หญิงก็เดินถือตุ๊กตาปลาฉลามขนาดตัวเท่ามาร์คพอดีเป๊ะอีกตัวมาทางเขาพร้อมยื่นตุ๊กตาให้น้องมาร์คที่ยังไม่เลิกทำหน้าคว่ำภายในอ้อมกอดพี่แบม



               “รางวัลที่สองก็ได้ตุ๊กตาน้า พี่ให้ครับ” พี่ผู้หญิงใจดีพูดกับน้องมาร์คอย่างเป็นกันเอง ทำให้มาร์คไม่ลังเลที่จะเอื้อมมือไปรับ


               “ขอบคุงฮับ” พอตุ๊กตาตกมาอยู่ในมือหน้าที่คว่ำก็ค่อยๆเริ่มฉายรอยยิ้มออกมาบีบตุ๊กตาในมือเล่น เอาปากของตุ๊กตาที่ยื่นออกมาขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากงุ้ยๆของตัวเองแล้วหันไปทางพี่แบมให้จุ๊บที่ปากปลาหลามบ้าง พอพี่แบมยอมตามใจโน้มหน้ามาจุ๊บปลาฉลามเจ้าตัวก็หัวเราะชอบใจกอดตุ๊กตาในมือแน่น ทิ้งตัวพิงที่อกพี่แบมแล้วเอาแก้มแนบกับตุ๊กตา


               พอเดินออกมาจากเต็นท์ด้วยอารมณ์ที่เริ่มดีขึ้นพี่แบมก็อาสาเป็นคนถือตุ๊กตาปลาฉลามให้ สลับกับน้องมาร์คให้ถือตุ๊กตากระต่ายขนาดพอดีที่น้องมาร์คจะถือได้แล้วปล่อยน้องมาร์คลงเดิน



               “ฮื่อออ อุ้มม” แต่ยังไม่ทันไรน้องมาร์คก็กางแขนรอ ขยุ้มมือตัวเองไปมาอ้อนให้อุ้มทั้งทีพึ่งจะลงจากตัวพี่แบมไปเมื่อกี้นี้



               พอคนพี่ย่อตัวลงนั่งเพื่อที่จะคุยกับน้องมาร์คแต่เจ้าตัวกลับโถมตัวใส่แทรกเข้าที่ระหว่างขาพี่แบมสองแขนเกี่ยวกระวัดรอบคอพี่แบมแน่นไม่ปล่อยพยายามปีนขึ้นมานั่งบนตัก



               “หยุดเลย ไม่เอาแบบนี้” พี่แบมกึ่งบอกกึ่งดุอุ้มเจ้าอ้วนลงจากตัว “เดินเองก่อนนะครับ” ว่าจบพี่แบมก็ลุกขึ้นขึ้นยืนจูงมือเจ้าอ้วนให้เดินต่ออย่างไม่อิดออดยอมทำตามแต่โดยดี






               พอนานๆเข้าจังหวะการเดินของมาร์คก็เหมือนจะเชื่องช้าลงไปเสียทุกทีจนพี่แบมต้องเอ่ยถาม



               “มาร์คไหวไหม”


               “หวาย” เจ้าตัวเล็กตอบยืนยันว่ายังไหวแต่ก็ส่ายหน้าสื่อว่าไม่โอเคด้วยเช่นกันพร้อมกับกอดกระชับเจ้ากระต่ายที่เกือบทำล่วง ทำให้พี่แบบงงว่าตกลงจะเอาอย่างไหนกันแน่ปากบอกไหวแต่การกระทำสวนกัน จนพี่แบมต้องลองกางแขนออกเจ้าอ้วนถึงโถมตัวใส่อีกรอบอย่างไม่ลังเล นั่นก็เท่ากับว่าเจ้าอ้วนตัดสินใจให้พี่แบมอุ้ม



               น้องมาร์คกอดกระชับรอบคอแล้วฟุบหน้าลงกับซอกคอหอมของพี่แบมอย่างคุ้นแล้วส่งเสียงครางในลำคอเหมือนไม่สบายตัว



               “ง่วงหรอครับ กลับบ้านไหม” พี่แบมกอดกระชับน้องมาร์คแล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่าเราเดินเล่นกันมามากกว่าสองชั่วโมงกว่าแล้ว ซึ่งเจ้ามาร์คที่ตื่นเช้ามากๆเพื่อตั้งหน้าตั้งตารอวันเด็กบวกกับใช้พลังเพื่อทำกิจกรรมต่างคงจะเกินลิมิตประจวบเหมะกับใกล้ถึงเวลานอนกลางวันของเด็กน้อยก็คงจะอยากนอนแล้ว



               แต่ด้วยความอยากฝืนร่างกายเล่นต่อมาร์คส่ายหน้าไปมามืออ้วนๆชี้ไปยังมาสคอตคุณหมีคล้ายหมดแรงแต่ยังพยายามปรือตาขึ้นมามอง



                “คูมหมี” มาร์คว่าเสียงอ่อนแล้วเอนตัวพิงกับอกพี่แบม


               “งั้นเราไปถ่ายรูปกับคูมหมีกันเนอะ” แบมแบมสาวเท้าเข้าไปใกล้มาสคอตคุมะที่พออยู่ในระยะประชิดเข้าหน่อยตัวใหญ่กว่าเขามากโข ล้วงเอาโทรศัพท์จากเอี๊ยมยีนส์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้าอุ้มเจ้ามาร์คที่ยังคงพิงอกเขาด้วยมือเดียวเรียกพี่มาสคอตริลัคคุมะให้หันมาถ่ายรูปด้วยกัน


               “หนึ่ง สะ...”


               “ง๊า!!” ยังไม่ทันที่พี่แบมจะกดชัตเตอร์เสียงโวยวายของเจ้าอ้วนก็ดังขึ้น พอพี่แบมเหลือบไปมองก็เห็นมาร์คฟาดฟันกับแขนของคุณหมีคุมะที่แอบเอามาพาดไว้ตรงไหล่ของเขาคล้ายอบกอด


               “ม่ายอาวววว!!” มาร์คเริ่มโวยวายหนักใช้ขาเกี่ยวตัวพี่แบมเป็นลูกลิงมือก็กอดกระชับคอพี่แบมเสียแน่นจนหายใจแทบไม่ออก



               พี่หมีที่ไม่รู้สาเหตุที่จู่ๆเจ้าอ้วนก็ร้องโวยวายออกมาพยายามทำท่าน่ารักปลอบเจ้าอ้วนอยู่ข้างหลังพี่แบมเสียยกใหญ่



               “ม่ายยย!!” เจ้าก้อนมาร์คตะเบ็งเสียงจนคนรอบข้างเริ่มหันมาสนใจ


               “โอเคๆ ไม่เอาก็ไม่เอา” พี่แบมยอมแพ้หันหลังไปหาคุณหมีเพื่อโค้งขอโทษแทนเจ้ามาร์คที่ส่งเสียงดังใส่หลายที จนพี่หมีโบกมือใส่แทนการบอกว่าไม่เป็นไร






               “มาร์คเป็นอะไรครับ ทำไมงอแง” พอเดินออกมาพ้นจากบริเวณที่มีคนพลุกพล่านแบมแบมก็พาเจ้ามาร์คมาหาที่นั่งแล้วอุ้มวางลงบนตักหันหน้าเข้าหากันแล้วจึงเอ่ยถาม


               “ฮื่อ” เจ้าอ้วนไม่ตอบไม่จ้ออย่างเช่นทุกครั้งทำให้พี่แบมเห็นถึงความผิดปกติ ใบหน้าที่มีก้อนซาลาเปาประดับอยู่สองข้างเริ่มแดงก่ำขึ้นมาหน่อยๆคล้ายกับอาการตอนที่มาร์คป่วยครั้งแรก สองมือของพี่แบมที่ใช้โอบประครองเข้าที่ของมาร์คพร้อมกับถุงขนมพะรุงพะรังที่หิ้วไว้บนมือดูเหมือนจะวุ่นวายเกินกว่าที่จะยกมาวัดไข้ให้เจ้าอ้วนตอนนี้



               หน้าผากเนียนของพี่แบมก้มลงไปแตะกับหน้าผากน้อยๆทำให้รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่ต่างกัน ลมหายใจร้อนถูกเป่ารดมายังจมูกโด่งรั้นของพี่แบม สองแขนเรียวของพี่แมกอดกระชับเจ้าอ้วนให้เข้ามาใกล้ตัว วางทุกอย่างลงกับพื้นแล้วล้วงโทรศัพท์โทรหาคนขับรถให้มารับโดยด่วน

 

               โดยระหว่างทางเจ้าอ้วนก็เอาแต่ซบหลับอยู่บนตัวเขา พออุ้มมาจนถึงห้องเจ้าตัวก็สะลึมสะลืองัวงัวลุกขึ้นมาในตอนที่พี่แบมกำลังจะลุกไปเอาผ้ากับกะละมังมาเช็ดตัวให้พอดี



               “ไปหนาย”


               “พี่แบมจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ครับ”


               “เปนอาราย” มาร์คดันตัวลุกขึ้นนั่งจุ๋มปุกอยู่บนเตียงพร้อมเสียงปรือๆ มือน้อยๆถูกยกขึ้นมาใช้ขยี้ตาจนพี่แบมต้องเดินเข้าไปหาเพื่อดึงมือออก


               “มาร์คป่วยไง พี่แบมจะเช็ดตัวให้”


               “ฮื่อ มัคม่ายสาบายหยอคั้บ” มาร์คช้อนตาขึ้นมองพี่แบมพร้อมกับปากยู่ๆเตรียมอ้อนพี่แบม


               “ช่ายยย” แบมแบมยืนอยู่ข้างเตียงขานตอบพร้อมกับลูบหัวทุยๆอย่างอ่อนโยน


               “โป๊ะๆ” สักพักตัวอ้วนก็ใช้ฝ่ามือแตะที่แก้มตัวเองทั้งสองข้างเบา



               เอาอีกแล้วสินะ... คำๆนี้คือสิ่งที่พี่แบมคิดในใจ



               เมื่อมาร์คป่วยอาการที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือการอ้อน โดยปกติพออยู่กับคนอื่นมาร์คจะนิ่งเอามากๆทำหน้าไม่สบอารมณ์ไปเสียทุกครั้ง พออยู่กับเขาแล้วก็เหมือนกับเป็นคนละคนน้ำเสียงงุ้ยๆที่มักจะถูกเปล่งให้เอ็นดูอยู่ตลอดเวลา แต่พอป่วยทีไรความอ้อนทีมีก็ยิ่งทวีขึ้นเป็นเท่าตัว พอรู้ว่าป่วยเข้าหน่อยก็จะอ้อนหนักมากๆ บางครั้งที่พี่แบมไม่ตามใจถึงกับแสร้งป่วยเลยก็มี



               “เช็ดตัวก่อนน้า สัญญาเดียวกลับมาโป๊ะเยอะๆเลยครับ”


               “มะอาว นอนด้วยกัน น้า น้า” น้องมาร์คขยับตัวลุกขึ้นยืนบนที่นอนเขย่งเท้าขึ้นเพื่อให้มือเอื้อมไปกอดคอพี่แบม


               “เด็กดีเช็ดตัวก่อนนะ” พี่แบมโอบกอดมาร์คพร้อมกับใช้มือลูบหลังเล็กเบาๆพยายามใช้น้ำเสียงที่ฟังดูนุ่นนวลที่สุดเพื่อหว่านล้อม


               “อึก...ฮึก...” การเจราจาของพี่แบมไม่เป็นผล เจ้าอ้วนเริ่มเบ้หน้าน้ำตาลื้น จนพี่แบมใจอ่อนอุ้มเจ้าอ้วนขึ้นมาเพื่อกล่อมให้นอนแขนเล็กเกี่ยวกระวัดรอบคอแล้วบังคับไปนอนด้วยกันบนเตียง เพราะเหมือนเจ้าอ้วนจะรู้ว่าถ้าเผลอหลับไปแล้วพี่แบมก็จะทิ้งเขาให้นอนอยู่คนเดียว


               “ฮื่อ บัมบัม นอนกับเค้า นอนกับมัคมัคน้า ฮึก”


               พี่แบมใจอ่อนยวบเป็นรอบที่ล้านของวันนี้เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของน้องมาร์คเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความไม่ชัด ยอมขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นเพื่อนเจ้าอ้วนและก็ใช่ว่าจะยอมนอนดีๆเสียเมื่อไหร่ ก้อนน้อยที่ปีนขึ้นมานอนบนอกของเขาถึงจะรู้สึกไม่ค่อยหนักแต่เมื่อนานๆไปก็คงจะทนรับน้ำหนักไม่ไหวแน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่แบมก็ยังประครองเจ้าอ้วนให้ขึ้นมานอนดีๆพร้อมกอดกระชับเข้าหาตัวลูบกลุ่มผมนิ่มปลอบให้หยุดเสียงสะอื้นจนกระทั่งผล็อยหลับไปทั้งคู่


               อีกหนึ่งคนที่เฝ้าดูอาการอย่างห่างๆที่ถูกแง้มอยู่หน้าประตูลอบยิ้มเอ็นดู และคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ารักไม่น้อย



              โตอีกหน่อยคงได้เจอกันแล้วเจ้าหลานน้อย















Talk 1901220 | Special
พลอยพิมพ์เนื้อหา+เหตุการณ์เพิ่มไปนิดหน่อยนะคะ  อ่านแค่แถวล่างๆก็ได้ค่ะถ้าไม่อยากอ่านซ้ำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 480 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,634 ความคิดเห็น

  1. #928 pimpimpim1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:42
    อ้าว อามาแอบดูด้วย
    #928
    0
  2. #759 WTWT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:30
    ว้ายคืออาไมค์มาเเอบดูด้วยอ่า อาไมค์ต้องเป็นของเรา
    #759
    0
  3. #637 kalolyn_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 04:39
    แงงง น่ารักกก เอ็นดูเจ้าอ้วนมาก อยากบีบๆๆๆ
    #637
    0
  4. #636 PrincessDark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:54
    น้องมัคน่ารักกกก เอ็นดูน้องงงง
    #636
    0
  5. #635 yingyui2528 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:56
    มัคน่ารักมากเลย
    #635
    0
  6. #634 แก้วกาแฟสีใส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 18:23
    น่าเอ็นดูววววววววววววววว
    #634
    0
  7. #633 nattarika9397 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 17:12
    งื้อออ!!! ขี้อ้อนสุดๆเลยเลยมัคๆ
    #633
    0
  8. #632 markbammuay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:34
    ขี้อ้อนนนนน
    #632
    0
  9. #631 zaako43 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:01
    zaako43@gmail.com
    #631
    0
  10. #630 0892560319 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:47
    16102560huawei@gmail.com
    #630
    0
  11. #628 jryoma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 15:42
    karabow_1268@hotmail.com
    #628
    0
  12. #627 nongningggggg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:53
    patchyanoi123@gmail.com
    #627
    1
    • #627-1 PRscarlet(จากตอนที่ 10)
      17 มกราคม 2562 / 19:45
      ได้รับยังคะ มันขึ้นว่าเมลล์ตัวเองผิดอะค่ะ
      #627-1
  13. #626 Panda92 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:43
    vivo69698@gmail.com ขอบคุณคร้าาา
    #626
    0
  14. #625 Panda92 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:43
    vivo69698@gmail.com ขอบคุณคร้าาา
    #625
    0
  15. #624 powhy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 07:36
    Powhy1104@hotmail.com ขอบคุณมากค่า
    #624
    3
    • #624-1 PRscarlet(จากตอนที่ 10)
      16 มกราคม 2562 / 10:59
      ตัวเองมี Gmail ไหมคะ เค้าส่งให้ไม่ได้อะค่ะ
      #624-1
    • #624-3 PRscarlet(จากตอนที่ 10)
      16 มกราคม 2562 / 11:01
      เรียบร้อยค่าา :D
      #624-3
  16. #623 der dank (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:00

    nupumpui55@hotmail.com

    ขอบคุณมากค่าาา

    #623
    0
  17. #622 GG_D9 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 18:10
    chanakan9980@gmail.com
    #622
    0
  18. #620 0907257707 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 17:26
    aeaaea57707@gmail.com
    #620
    0
  19. #619 maysonanta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 16:00
    maysonanta@gmail.com
    #619
    0
  20. #618 nurrjss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 12:11
    nureejsss@gmail.com
    #618
    0
  21. #617 Chaเขียวนม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 10:54
    thamonwan.nomwan@gmail.com
    #617
    0
  22. #616 JNieyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 10:46
    jnieyy4556@gmail.com
    #616
    0
  23. #615 kanokpan2776 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 08:46
    Kanokpan2776@gmail.com
    #615
    1
    • #615-1 nurrjss(จากตอนที่ 10)
      15 มกราคม 2562 / 12:08
      nureejsss@gmail.com
      #615-1
  24. #613 _khunbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 02:17
    khunbam020597@gmail.com​
    #613
    0
  25. #612 Chyeolbyun6104 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:45
    thidarux@gmail. com
    #612
    0