คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

36

ยอดวิวเดือนนี้

35

ยอดวิวรวม


36

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 4 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  24 ก.ค. 62 / 15:24 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


     เรื่องราวทั้งหมดคงต้องเริ่มต้นที่เขาละนะ หวัง เกวี่ยม อายุ 14 ปี อาจจะน้อยไปสำหรับคนบ้า นักเรียนทุน และอัจฉริยะ แต่เขาก็เป็นอย่างนั้น ด้วยสติปัญญาอันปราดเปรืองและความวิกลจริตเล็กน้อยส่งผลให้เขา....


"ใครเอาของๆฉันไป!!!" หวังตะโกนลั่นก่อนจะคว้าปืนมาไว้ที่เอวทันที....




....................




     ร้านฟาร์เล็งค์ ตั้งอยู่ที่ทางเข้าตรอกเล็กๆของตลาดเก่าๆแห่งเขาสิบลี้

     มันเป็นร้านอาหารที่มีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสายเนื่องจากรสชาติและราคาที่ซื้อใจชาวเมืองได้


     ปรากฏร่างสูงของเด็กหนุ่มรูปร่างล้ำสั้น ทั้งยังแต่งกายแตกต่างจากคนอื่นราวกับข้ามยุคมา

     ด้วยแจ็คเก็ตสีดำตัวยาวและแว่นกันลมทรงกลมสีอีกาขอบทอง ยังไม่รวมไปถึงบุคคลิกท่าทางอันแปลกประหลาด สร้างความฉงนให้ใครหลายคนที่พบเจอ


     หวัง เกวี่ยม ก้าวเท้ายาวๆอย่างกวนประสาทไปตามทางเดินในร้านด้วยรอยยิ้มยี่ยวน เป็นที่เตะตาของใครหลายคนอย่างยิ่ง


"เอาละๆๆๆ เหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลาย เมื่อคืนที่คนได้ขโมยของๆฉันไป ลูกแก้วเมฆา เอาคืนมาบัดนาวน์!" เขากล่าวก่อนจะโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะกลางร้านและเตะชามก๋วยเตี๋ยว ของใครบางคนออก สร้างความไม่พอใจให้กับใครอีกหลายคนอย่างมาก


"นี่เจ้า!!! คิดว่าเป็นใครกันถึงริบังอาจมากล่าวหาพวกข้า!! และยังทำกิริยาท่าทางไม่สุภาพเยี่ยงนั่น สงสัยคงต้องสั่งสอน!!!" ชายร่างท้วมในชุดคลุมหนังสัตว์ตัวยาวลุกขึ้นด้วยอารมณ์บึ้งตึง เป็นแค่เด็ก กำเริบมากไปแล้ว!! และนั่นอะไร!! ก๋วยเตี๋ยวมีก็ราคาแพงอยู่นะ!!!


"ท่านผู้อาวุโส ท่านไม่ควรขโมยของเด็ก!" หวังกระแทกเสียงอย่างแรง พร้อมรอยยิ้มที่ใครมองต่างก็ต้องคันไม้คันมือกันบ้าง


"พอ กัน ที!!" 


     ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะไม้ ก่อนที่มันจะพลิกลอยขึ้นกลางอากาศ และถูกถีบใส่เขาอย่างแรง


"เล่นแรงอีกและ" เด็กหนุ่มบ่นก่อนจะชักปืนโบราณรูปร่างแปลกประหลาดออกมาและเหนี่ยวไกอย่างแม่นยำ


ปัง!!!


เสียงดังสนั่นอันไม่คุ้นเคยทำให้หลายคนแตกตื่น อาวุธประหลาดนั้นสามารถหยุดโต๊ะตัวใหญ่ไว้ได้ราวกับว่ามันเป็นเพียงปุยนุ่นเบาๆเท่านั้น

     หวังปรับโหมดช็อคสลบที่ลำปืนก่อนจะเหนี่ยวไกซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง และอีกครั้ง จนใครก็ตามที่คิดจะสู้กับเขา บัดนี้ก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้น


"ทีนี้ มีใครจะคืนของมาบ้าง!" เขาตะโกนขณะกวาดสายตามองไปทั่ว และพบกับโต๊ะตัวใหญ่ที่เป็นรู เก้าอี้ที่หัก และความเสียหายที่แบบว่า เฮ้!! ฉันไม่รู้เลยว่าใครทำ!!


"นะ...นี่..คะ..ครับ"  เด็กหนุ่มหน้าตามอซอคนหนึ่งยกลูกแก้วสีขุ่นออกมาด้วยท่าทางหวาดกลัว อาวุธประหลาดที่สามารถกำจัดผู้ฝึกยุทธได้ คงไม่ใช่สิ่งดีนักถ้าเข้าต่อกร


"ขอบคุณ" หวังลากเสียงยาวก่อนจะคว้ามันมาไว้ในมือ และจ่อปากกระบอกปืนเข้าที่อกของอีกฝ่าย


"ไม่ตาย แค่พิการ!" เขาฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเหนี่ยวไกออกไป


ปัง!!!


     ร่างหนาล้มตึงลงอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของความเสียหายจะเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี


"ท่านหวัง รู้ใช่ไหมว่าท่านไม่ควรทำ" เสียงแหลมเล็กของอิสตรีดังขึ้นภายในจิตใจของเขา ก่อนที่งูสีดำตัวเล็กจะยื่นหน้าออกมาจากแขนเสื้อของเขา


"เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันแค่ขู่ให้เขากลัวหนิงลี่ กระสุนเป็นแบบผงสลบที่สภาเวทมนตร์ที่ฉันเคยเล้าให้ฟังใช้ เอาเถอะ! ถึงเวลากลับโลกของฉันละ โลกที่ฉันคุยโม้ไว้หนักหนานะ" หวังกล่าวกับหนิงลี่ก่อนจะเดินหายลับไปในฟูงชน.....




....................




     เจ็ท เจสันเป็นคนตัวสูง เขามีร่างกายล้ำสันและสมส่วนราวกับรูปปั้นเทพเจ้ากรีก ทั้งยังมีใบหน้าที่หล่อเหล่าเอาการ และผิวที่ขาวซีดราวกับคนตาย พร้อมผมอันยุ่งเหยิงที่ดำขลับยิ่งกว่าปีกอีกา รวมกับดวงตาสีแดงฉานที่ทำให้เขาใกล้เคียงกับคำว่า 'เทวทูต' เลยทีเดียว

     และตอนนี้เขาเริ่มเอือมกับการเรียนอย่างมาก 

     เจ็ทต้องมานั่งจดสิ่งที่ตนรู้อยู่แล้ว ทั้งยังคอยหลบสายตานักศึกษาสาวน่ารำคาญ และสอดส่องทุกอย่างไปพร้อมกับ ไอซิส เบลล์ เพื่อนผู้รวมงานแสนดี เจ้าของผมสีดำยาวสลวย ใบหน้าหวานสวย ผิวสีอ่อน ดวงตาสีแดงเช่นเดียวกับตัวเขา และนิสัยที่...


"หยุดกดปากกาเถอะน่า!" เจ็ทบ่นเมื่อฟังเพื่อนของตนกดปากกามาเป็นชั่วโมงแล้ว การมาตามล่าบางอย่างของเขาทั้งคู่ที่นี่คงไปได้แย่ทีเดียว โดยเฉพาะถ้าทั้งสองต้องมาตีกันเอง


"เดี๋ยวนะ เธอเห็นเหมือนฉันรึเปล่า" ไอซิสหันไปถามเจ็ทขณะเธอเห็นบางอย่างโพล่ออกมาเล็กน้อยนอกกระโปรงของหญิงสาวคนหนึ่ง


งานนี้คงง่ายกว่าที่คิด


เจ็ทคิดในใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ฟังที่ตนพูดเลย แต่ก็คงต้องปล่อยผ่านรอให้เลิกเรียน เพื่อทำงานที่ได้รับมาให้เสร็จสิ้นเสียที....




....................




     เสียงตะโกนแสนจะน่ารำคาญของนักเรียนชาย ส่งผลให้น้ำฝน หรือ ทนชัต ทิวยวิทย์ ต้องหลุดออกจากภวังค์แห่งการนึกคิด 

     เธอใช้เวลาตั้งสมาธิอยู่นานก่อนจะเริ่มละเลงปลายดินสอลงบนหน้ากระดาษหนาอย่างพิถีพิถันราวกับเทพเจ้ากำลังรังสรรค์มนุษย์ 


"น้ำฝน!" เสียงคุ้นหูที่ทำให้เจ้าของชื่อมือสั่นด้วยความตระหนกทั้งยังดึงดูดความสนใจของใครหลายคน

      รัตนธารา จิวทัศน์ หรือ ธารา หญิงสาวร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหวานสวยไร้ริ้วรอย ต่างจากน้ำฝนที่ทั้งผอม เตี้ย สิวเครอะ ทั้งยังสวมแว่นหนา และผิวสีเข้มนั่นอีก ทำให้ทุกอย่างของเธอแทบจะตรงข้ามกับคนตรงหน้าโดยสิ้นเชิง


"มีอะไร" น้ำฝนกล่าวโดยไม่สบตาอีกฝ่าย ขณะที่มีจับสมุดไว้แน่นราวกลับกลัวว่ามันจะหายไป


"ก็แหม่ๆ ฉันไปต่างประเทศมาเพิ่งกลับ กลัวเธอจะจำไม่ได้ก็เลย...." ธาราลากเสียงยาวก่อนที่ชายร่างใหญ่สองคนจะชุดน้ำฝนขึ้นอย่างรวดเร็วและลากตรงไปยังห้องน้ำ


"เอาหนักๆน้า!" ร่างสูงกล่าวก่อนจะยิ้มเยาะให้แววตาไร้ทางสู้ นับเป็นหนึ่งในงานอดิเรกของเธอ




....................




     คีอาร์ดา กฤษณ์วิเลิศ ก็ยังคงทำหน้าที่นักเรียนอเมริกัน(ลูกครึ่ง) ได้อย่างยอดเยี่ยม 


เขาใช้เวลาในการเรียน40%


10%สำหรับการพักผ่อนและรับประทานอาหาร ทำการบ้านและงานต่างๆ


50%สำหรับบางอย่างที่คนธรรมดาคงไม่อาจรับรู้ได้





....................





     เคียร์อาดาร์ กฤษณ์วิเลิศ ก็ยังคงมีชีวิตแสนสนุกสนานของวัยรุ่นต่อไปอย่างปรกติ ถ้าไม่ติดที่เธอเห็นบางอย่างที่แตกต่าง บางอย่างที่น่าพิศวง


"นี่เด็กใหม่!"  เคียร์อาดาร์เจ้าของเรือนผมสีดำยาวสลวยหน้าม้า ดวงตาแดงฉานสีโลหิต และรอยยิ้มแสนจะหน้าขนลุกตะโกนอย่างร่าเริง



























"ฉันรู้นะ ว่าเธอเป็นใคร"





....................




จะมีใครรู้ไหม

ว่าพวกเขาอยู่ข้างๆเราเสมอ


เดินผ่านเราไป


ยิ้มให้


หรือแม้แต่


ขายกาแฟให้พวกเรา


คนเหล่านี้


บุคคลแสนวิเศษ

ที่ดูจะธรรมดา แต่ก็ไม่ธรรมดา





     หวังปรากฏตัวขึ้นในห้องสีส้มอ่อน ที่ทำมาจากดินสะอาดก่อตัวเป็นพื้นห้องไปจนถึงเพดาน 

     เขารีบเปลียนชุดโดยมีหนิงลี่ในร่างอิสตรีหน้าตาสะสวยยืนหันหลังอยู่ห่างๆ 

     ขณะที่เขาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นเด็กนักเรียน หยิบกระเป๋าของตน และไม่ลืมที่จะนำหนิงลี่ในร่างงูใส่เข้าไปในเสื้อ


     ร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปในวงแหวนประหลาดที่ติดอยู่ข้างผนัง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งอย่างปรกติ ทั้งยังสวัสดีอาจารย์ และทักทายทุกคนราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่เคยเกิน




....................




     เจ็ทกับไอซิสเดินตามหญิงสาวเข้าไปในตรอกมืด ก่อนที่เขาจะคืนสภาพเดิม

     แววตาของมนุษย์เปลี่ยนเป็นนัยตาขอนักล่า เขาสีดำขลับพร้อมข้อปล่องเรืองแสงสีส้มงอกออกมาเหนือหูทั้งสองข้าง กรงเล็บสีขุ่นอันคมกริบแทงออกมาจากปลายนิ้วทั้งสิบ และยังมีหางมังกรสีดำยาวเรียว พร้อมทั้งนิ้วของสัตว์เลื้อยจำนวนคลานสามนิ้ว งอกออกมาจากปลาย

     ร่างสูงกระโจนออกไปห้ำหั่นกับหญิงสาวที่บัดนี้กลายเป็นอสูรกายที่ไร้ซึ่งเค้าโครงของมนุษย์แม้แต่น้อย




....................





     เคียร์อาร์ดากระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงหน้าหวาดหวั่นราวกับกริซน้ำแข็งที่เปิดผนึกความลับอันซ้อนเร้นไว้ให้เผยออกมา

     ร่างสูงสบนัยตาสีโลหิตด้วยความหวั่นพรึง

ก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงๆ


"เธอรู้สินะ"




....................





     น้ำฝนลุกขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำอันเปียกชื้นอย่างทุลักทุเลหลังเกือบขาดอากาศหายใจตายเพราะการกดน้ำอันแสนยาวนานและต่อเนื้อง โชคดีของเธอ ที่บางอย่างกระตุ้นให้ตัวเธอยกตัวเองขึ้นมาได้


'สวัสดีน้ำฝน' เสียงตัวละครในจินตนาการของเธอดังขึ้นเฉกเช่นอย่างเคย แต่คราวนี้มันช่างเด่นชัดและดูราวกับเป็นของจริง


'สวัสดีนาโอมิ'


น้ำฝนตอบเงาในกระจกที่บัดนี้มันกำลังซ้อนกับเงาของเธออยู่


'ให้ฉันช่วยนะ'




....................




ระวังไว้ให้ดี พวกเขาอยู่ข้างๆคุณ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PROFESSOR_CHERRY จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 19:03
    ใช้ได้เลย
    #1
    1