babysitter of bird (batfamily x Oc)

ตอนที่ 6 : Ch.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

Noel/Pov

นี้ก็ผ่านมา3วันได้แล้วแต่ไม่มีวี่แววเลยว่าทางฝังนู้นจะติดต่อมา ฉันถอนหายใจเสียงดัง
ก่อนจะหันไปสนใจกับงานส่งนม ฉันปั่นจักรยานไปตามทางถนนในช่วงเย็น มันเป็นเวลาที่วุ่นวายพอตัว ผู้คนรีบกลับบ้านของตัวเองบางคนอาจจะมีนัดเดตสำคัญ
'เหลืออีกที่สุดท้ายแล้วสินะ'ฉันคิดในใจ
"พ่อค่ะแม่ค่ะหนูอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นจังค่ะ"
"อีก2วันก็วันเกิดของลูกแล้วรออีกนิดนึงนะ"
ฝ่ายพ่อบอกกับลูกสาวตัวน้อยของตัวเองมองแล้วก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน วันเกิดงั้นหรอนี้นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้จัดงานวันเกิดตัวเอง ดีไม่ดีฉันอาจจะลืมวันเกิดตัวเองแล้วก็ได้ ฉันหัวเราะกับตัวเองแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง
"โนเอล โนเอลทางนี้"เสียงชายแก่ตะโกนมาจากตึกข้างหน้า
"สวัสดีตอนเย็นค่ะ คุณนิโคลัสเป็นไงบ้างค่ะ"
ฉันทักทายอีกฝ่าย คนๆนี้เป็นคนที่ใจดีแล้วก็รู้จักฉันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วได้มั้ง
"ก็เหมือนเคยแหละที่รัก แล้วนี้จะไปไหนหละ"
"คือหนูจะไปส่งนมให้คุณอิซาเบลตรอกซอย4ค่ะ"
"ยังขยันทำงานเหมือนเดิมเลยนะ แต่จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะฝากเอาดอกไม้ไปให้อิซาเบลคนสวยซักหน่อย"เค้ายื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่มาให้
"ได้สิค่ะไม่มีปัญหาหนูว่าเธอต้องชอบแน่นอน"
ฉันรับช่อดอกไม้มาไว้ในตระกร้าหน้ารถฉัน
"งั้นหนูไปก่อนนะค่ะ"
"เดี๋ยวๆสิฉันมีอีกอย่างนึง"เค้ายื่นช่อดอกไม้อีกช่อให้มาให้ฉัน
"ช่วยฝากทักทายแม่เธอให้ด้วยนะ"ฉันยิ้มพร้อมรับช่อดอกไม้มา
"มันสวยมากค่ะแม่ต้องดีใจมากแน่ๆค่ะขอบคุณค่ะ"
ฉันออกตัวก่อนจะมุ่งไปจุดหมายปลายทาง

■■■■■■■■■■■■■■

ณ ครอบครัวเวนย์
3rd/Pov
"ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว"เสียงหญิงวัยกลางคนตะโกนออกมาด้วยความฉุนเฉียวเดินพุ่งพบานมาที่ห้องทำงานใหญ่
"ฉันขอลาออกเดี๋ยวนี้ถ้าต้องให้อยู่ที่นี้อีกนาทีเดียวฉันต้องเป็นบ้าก่อนแน่นอน"
"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นหละ"เสียงเจ้าของคฤหาส์หรือที่เรารู้จักกันดีบรูส เวนย์พูดอย่างใจเย็นและสุขุม

"จะอะไรอีกละถ้าไม่ใช้ลูกชายตัวแสบทั้ง4คนของคุณ พวกเค้ามันตัวหายนะชัดๆ"

บรูซถอนหายใจเบาๆก่อนจะมองหน้าอีกฝ่าย
"แล้วพวกเค้าทำอะไรหละ"
"นี้คุณยังจะถามอีกหรอ พวกเค้าก่อกวนและชอบทำให้ฉันประสาทเสีย ทั้งยังเอาแต่ใจโดยเฉพาะลูกชายคนเล็กของคุณนี้แหละตัวดี"
บรูซเหมือนจับสัมผัสได้บางอย่างแล้วหันไปมองตรงประตูเล็กน้อยก็เห็นตัวการทั้ง4ตัวแอบอยู่หลังประตูและดูเหมือนอีกฝ่ายรู้ตัวเลยรีบหลบทันที
"งั้นตามนั้นถ้าคุณอยากออกก็ได้แต่คุณจะได้แค่เงินแค่20%จากทั้งหมด"เค้าพูดพลางเอาซองเงินมาวางไว้
"เดี๋ยวว่าไงนะแต่ไหนบอกว่าจะได้เต็มเดือนไงหละ"อีกฝ่ายโวยวาย บรูซยื่นเอกสารสัญญาณให้อีกฝ่ายดูแล้วชี้ไปที่ข้อตกลงทั้งหมด
"ยังงี้มันไม่ยุติธรรมเลย"อีกฝ่ายร้องโวยวาย
"เราเคยอธิบายก่อนคุณจะเข้าทำงานและคุณเองก็ไม่ยอมอ่านสัญญาณให้ดีเองด้วย"
เหมือนอีกฝ่ายจะเถียงไม่ออกก็ได้แค่บ่นอุบอิบแล้วรีบขว้าซองเงินแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
"เฮ้อ~"บรูซถอนหายใจกับสิ่งที่ตัวเองเจอ ไม่มีใครคนไหนที่ไหนทนทำงานอยู่ดูแลกับลูกชายทั้ง4คนของพวกเค้าเลยอย่างมากสุดก็ได้แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นแหละ
"วันนี้ก็คนที่23แล้วนะขอรับ"เสียงพ่อบ้านพูดพลางเอาชามาเสริฟให้กับผู้เป็นนาย
"น่าเสียดายจังอีกนิดก็จะทำลายสถิติของคนก่อนแล้วแท้ๆ"เสียงเด็กชายลูกคนรองพูดขึ้นเจสันนั้นเอง แต่ก็ถูกขัดโดยดิ๊กลูกชายคนโตกระทุ้งท้องเค้าพลางรีบลากน้องๆทั้งหมดออกจากตรงนั้น
"แล้วมีคนอื่นที่เหลือไหมอัลเฟรด์"
"ที่จริงก็มีนะขอรับ"อัลเฟรด์พูดพลางหยิบเอกสารมาวางไว้ให้คนตรงหน้า
"นายแน่ใจนะอัลเฟรด์ เธอยังเด็กอยู่เลยแล้วอีกอย่างเธอจะทนกับพวกนั้นไหวหรอ"
"กระผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันขอรับแต่ว่ามันมีบางอย่างหรือถ้าให้พูดก็คือเซ้นส์นั้นแหละครับ"บรูซมองประวัติของเด็กสาวอีกครั้ง เธอเป็นเด็กฉลาดพอตัวที่สามารถสอบทุนของเค้าเองผ่านและอาศัยอยู่กับแม่แค่2คน มีความรับผิดชอบพอตัว
"งั้นตามนั้นก็ได้ฉันฝากนายที่เหลือก็แล้วกัน"
"รับทราบขอรับ"อัลเฟรด์ออกจากตัวห้องเพื่อไปทำหน้าที่ของตนเองและก็ได้พบกับเด็กชาย4ตัวแสบแอบฟังอยู่นั้นเอง
"ใครหรอครับคนใหม่ที่จะจ้าง"ลูกชายรองคนเล็กพูด ทิมถาม
"ยังไงก็คงเป็นป้าแก่ๆอยู่ดีแหละ"น้องชายคนเล็กหรือเดเมี่ยนพูด
"จำคนก่อนได้ไหมที่นายไปยั่วให้แกเค้าโมโหเล่น"เจสันพูด
"พอเลยพวกนาย"ดิ๊กพูด ทั้งที่ตัวเองก็ทำด้วยแท้ๆยังมีหน้าจะไปห้ามอีก
"กระผมว่าพวกคุณน่าจะรีบไปตอนยังมีเวลานะขอรับ"เด็กชายมองน่าชายแก่เป็นสายตาเดียว
"ริชารด์ เกรย์สัน เจสัน ทอดด์ ทิโมทีน เดรค
เดเมี่ยน เวนย์มานี้ทั้งหมด"เสียงผู้เป็นพ่อตะโกนออกมาจากห้องทำงาน และยิ่งไปกว่านั้นถ้าบรูซพูดชื่อเต็มพวกเค้าเมื่อไรหละก็นั้นแหละคือวันหายนะของโลก พวกเค้าทั้ง4รีบวิ่งออกจากตรงนั้นด้วยความว่องไว ผู้เป็นพ่อบ้านทำได้แต่ส่ายหน้าพลางทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

》《》《》《》《》《》《

Noel/Pov
"นี่ค่ะนมของคุณค่ะคุณนายอิซาเบลแล้วก็มีของพิเศษอีกอย่างด้วยนะค่ะ"ฉันหยิบช่อดอกไม้มาให้เธอ
"จากคุณนิโคลัสหนะค่ะ"
"แหมน่ารักจริงตาแก่นั้น ขอบคุณมากเลยนะจ่ะโนเอลแล้วอีกช่อนั้นหละอย่าบอกนะว่าเค้าเอาไว้ให้สาวคนอื่นอีก"คุณซาเบลพูดหยอกล้อ
"อันนั้นเค้าฝากให้แม่หนูหนะค่ะ"ฉันหัวเราะเบาๆ
"โอ้งั้นหรอจ่ะงั้นรอตรงนี้แปปนึงนะจ่ะ"เธอเดินเข้าไปในบ้านอีกครั้งแล้วออกมาพร้อมกับถุงคุ๊กกี้ในมือ2ถุง
"อันนี่ของหนูนะจ่ะแล้วก็ส่วนนี้ของแม่เธอนี้พึงอบจากเตาร้อนๆเลยนะ"
"ขอบคุณมากเลยค่ะ"มันทั้งอุ่นแล้วมีกลิ่นหอม
"ว่าแต่ช่วงนี้มีหนุ่มๆมาหาบ้างไหมหละ"เธอพูดพลางทำเสียงหวานๆใส่
"คือหนูไม่ค่อยมีเวลาให้กับเรื่องพวกนี้สักเท่าไรหนะค่ะ"ก็มันจริงหนิอีกนิดนึงก็แทบจะแต่งกับงานอยู่แล้ว
"โนเอลช่วงนี้หนูทำงานหนักเกินไปนะ บางครั้งก็ต้องพักผ่อนบ้างให้ความรักมาช่วยผ่อนคลาย"
"หนูว่าความรักมันวุ่นวายนะค่ะต้องมาคอยง้อคอยตาม"
เธอยิ้มอ่อนๆให้ฉันก่อนจะเอามือมากุมมือฉันไว้ที่หน้าอก
"ยังไงก็เถอะการให้ใครสักคนมาคอยดูแลเราก็ไม่ใช้เรื่องเสียหายอะไรลองเปิดใจดู แล้วก็สวยๆอย่างหนูน่าจะได้คนหล่อๆรวยๆง่ายๆสบายๆอยู่แล้วหละ"
ฉันกอดเธอก่อนจะโบกมือลาก่อนจะออกจากตรงนั้น
"กริ้งๆๆ"เดี๋ยวนะทำไมมันเหมือนเดจาวูจัง
ฉันรับโทรศัพท์ตัวเอง
"ฮัลโหลค่ะนี้โนเอลพูดอยู่ค่ะ"
"ฮัลโหลขอรับคุณครอสนี้กระผมอัลเฟรด์เองขอรับ"ฉันได้ยินเสียงคนตรงหน้าก็ถึงกับหยุดรถทันที
"ตอนนี้คุณครอสสะดวกอยู่รึเปล่าขอรับ"
"ค่ะสะดวกค่ะแน่นอนค่ะ"
"ขอโทษที่เราติดต่อคุณช้าไปสักหน่อยแต่จะว่าอะไรไหมถ้าคุณจะมาหาเราวันเสาร์ที่จะถึงนี้"
นี้คือเค้าตอบรับงานฉันงั้นหรอ ฉันหยุดชะงักถามตัวเอง
"คุณครอสอยู่รึเปล่าขอรับ"
"ขอโทษค่ะ แน่นอนได้แน่นอนค่ะ"
"งั้นขอเป็นเวลา8โมงเช้าแล้วพอคุณมาถึงแล้วกระผมจะให้ตารางงานกับคุณอีกทีนะขอรับแล้วก็กระผมมีอีกคำถามนึง"
"อะไรรึค่ะ"
"คุณครอสคุณมีความอดทนมากแค่ไหนขอรับ"
ความอดทนงั้นหรอ
"มีมากค่ะต่อให้มีอะไรยากแค่ไหนก็ไหวค่ะ"
"แล้วก็คุณเคยดูแลเด็กใช่ไหมขอรับไม่ทราบว่าอายุเท่าไร"
"ก็10-12ขวบค่ะคือจะให้ฉัน.."
"คือเรื่องนั่นผมจะบอกรายละเอียดอีกทีขอรับถ้างั้นเจอกันวันเสาร์นี้ส่วนเรื่องชุดก็ตามที่คุณ     ครอสสะดวกเอาแบบทำงานสะดวกหนะขอรับ"
"รับทราบค่ะถ้างั้นเจอกันค่ะ"
"ครับขอตัวก่อนนะขอรับ"สิ้นเสียงปลายสาย
ฉันยิ้มแฉ่งในที่สุดขอบคุณค่ะพระผู้เป็นเจ้า
ขอบคุณ ตลอดทั้งวันฉันยิ้มหน้าบานไม่สนว่าใครจะคิดยังไงด้วยซ้ำ

◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇

วันเสาร์ Noel/Pov
เวลา7:20น.
เสื้อผ้าเช็ค ทรงผมเช็ค กระเป๋าเช็ค รองเท้าเช็ค แล้วอะไรอีกหละ ฉันนั้งตรวจสอบของที่จะต้องใช้ในวันนี้ อ้อนึกออกแล้ว ฉันหยิบสร้อยคอที่ใส่เป็นประจำ มันมีสีทองสลักชื่อของฉันไว้
มันเป็นเหมือนเครื่องรางประจำตัวเลยก็ได้
พอมั่นใจว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วก็รีบออกเดินทางทันที การเดินทางก็น่าจะใช้เวลา1ชมได้ ระหว่างบ้านฉันกับคฤหาส์

Time skip
ตอนนี้ฉันมาอยู่รั่วหน้าบ้านไม่สิต้องเรียกว่า    คฤหาส์มากกว่า ตอนนี้ก็07:50ฉันมาถึงก่อนเวลา10นาที ฉันตรวจสอบดูตัวเอง หน้า ผม เสื้อผ้าโอเคเรียบร้อย ฉันกดกระดิ่ง เสียงจากลำโพงขนาดเล็กก็พูดขึ้น
"สวัสดีครับ"อัลเฟรดพูดขึ้น
"สวัสดีค่ะคุณเพนนีเวิส์นี้โนเอลเองค่ะ"
"คุณโนเอลรึขอรับรอสักครู่นะขอรับ"
สิ้นเสียงอีกฝ่ายประตูรั่วขนาดใหญ่ก็ค่อยๆเปิดออก ฉันขี่จักรยานมุ่งไปตรงคฤหาส์เห็นได้ชัดว่ามันห่างจากประตูมาก ทำไมคนรวยต้องสร้างให้ไกลด้วยนะไม่เข้าใจเลย(เอาไว้กันน้องคนเล็กของเราหนีเที่ยวไงหละO₩O)พอขับมาถึงหน้าประตู ฉันก็เห็นชาย2คนนั้นก็คือบรูซ เวยน์กับอัลเฟรด์ เพนนีเวิสธ์ ฉันลงมาจากจักรยานเดินไปหาพวกเค้า
"สวัสดีค่ะคุณเวยน์ คุณเพนนีเวิสธ์"
"สวัสดีครับคุณครอส"อัลเฟรดทัก
"สวัสดีคุณครอสงั้นที่เหลือฉันให้นายจัดการนะ"บรูซบอกพ่อบ้านของตน"แล้วก็วันนี้อัลเฟรด์เค้าจะเป็นคนจัดการตารางงานของเธอวันนี้งั้นฉันไปก่อนนะ"
"เดินทางปลอดภัยนะครับนายท่านบรูซ"
"เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะคุณเวนย์"
เค้าพยักหน้ารับก่อนที่บรูซจะขับรถออกไป
"เอาหละงั้นเรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า งานแรกของคุณครอสในวันนี้คือจัดชั้นหนังสือนะขอรับ"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
"งั้นเชิญตามกระผมมาเลย"

ณ ห้องสมุดของคฤหาส์เวนย์

โอ้พระเจ้าแน่ใจนะนี้คือคฤหาส์ให้คนอาศัยนี้มันห้องสมุดกลางเมืองชัดๆใหญ่ยิ่งกว่าอะไรดี
แถมยังรกได้ใจอีก หนังสือกองเป็นภูเขา300ยอดได้มั้งเนี้ย
"ช่วยจัดตามตัวอักษรแล้วก็ถ้เล่มไหนมีฝุ่นก็ช่วยปัดทำความสะอาดด้วยนะขอรับ ส่วนถ้าคุณครอสมีเรื่องอะไรก็สามารถเรียกผมผ่านจอมอนอเตอร์ข้างประตูตรงนั้นได้เลยครับ งั้นตัวผมขอตัวก่อนนะครับ"
"เดี๋ยวค่ะคุณเพนนิเวิส"ฉันร้องทักเค้า
"ครับ"
"คือว่าคุณช่วยเรียกฉันว่าโนเอลได้ไหมค่ะพอเรียกนามสกุลแล้วมันดูห่างเหินนะค่ะถ้าคุณไม่รังเกียจนะค่ะ"ฉันถามเค้า อัลเฟรดก็ยิ้มอ่อนๆตอบกลับมาให้
"ได้สิครับงั้นถ้าคุณไม่รังเกียจเช่นกันคุณโนเอลช่วยเรียกผมว่าอัลเฟรดก็ได้ครับ"เค้าบอกกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แน่นอนค่ะ"
เค้ายิ้มตอบก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เอาหละงานแรกง่ายๆจัดหนังสือภูเขา300ยอดนี้มันจะยากสักแค่ไหนเชี่ยว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #4 wanzeze (@wanzeze) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:48

    รอออออออออออออ
    #4
    0