{BTS x You} IRATE [แค้น]

ตอนที่ 4 : IRATE [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ก.ค. 63


"คุณเป็นใคร"ฉันชิงถามก่อน



"รีบเหรอ ช่างเถอะฉันจะตอบให้ ฉันชื่อ 'คิม นัมจุน' แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"เขาตอบฉันแล้วยิ้มอ่อนๆก่อนที่จะถามฉันกลับ


"ฉันชื่อ คัง ซูอิน"ฉันตอบแล้วหันมามองหน้าเขาเพราะสีหน้าเขาตอนนี้คงอยากถามอะไรฉันอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ


"เธอต้องตอบตามความเป็นจริงนะ เธอเข้ามาในป่านี้ทำไม แล้วเธอมาเจอปราสาทนี้ได้ยังไง ถ้ามีเหตุผลหรือปัญหาที่ทำให้จำเป็นต้องเข้าป่ามาลึกขนาดนี้บอกได้นะ เผื่อฉันช่วยได้"เขาถามมาน่าจะซัก2 3หรือ4คำถามคงได้มั้ง


"งั้นทีละคำถามนะ คืออย่างงี้ คำถามแรกคือฉันกำลังเดินตามหาพี่ชายตามทางมาเรื่อยๆนั่นแหระ แล้วก็ลืมตัวเดินเข้าป่ามา ฉันรู้อยู่หรอก ว่ามันเป็นป่าต้องห้ามแต่ตอนที่ฉันเดินเข้ามาวันนั้นป่ามันสวยมาก เหมือนเดินอยู่ในป่าต้องมนต์เลยล่ะ แต่แล้วฉันก็ไปเห็นพี่ของฉันนอนอยู่ในป่านั่นแหระ แต่เขาตายแล้ว แล้วฉันก็รู้ว่าตายยังไง แล้วยังรู้ด้วยว่าใครทำ คำถามที่สองคือ พอฉันโดนหมาป่ากัดฉันก็สลบไป พอตื่นขึ้นมาฉันก็รู้สึกเจ็บแผลมากๆ จะเดินกลับทางเดิมก็ไกลมากมีหวังได้เจ็บแผลตายแน่ ฉันเลยเดินเข้าไปในป่าต่อ แล้วก็เห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ปลายทาง เลยรีบเดินไปหาแล้วก็เจอปราสาทคุณนั่นแหระ ส่วนคำถามสุดท้ายนะ ไม่มีหรอก แค่คุณช่วยฉันหายจากแผลก็เป็นบุญคุณมากพอแล้ว"ฉันตอบออกไปยาวเหยียด ส่วนตัวเขาเองก็นั่งฟังนิ่งพรางพยักหน้ารับ


"แต่ผมอยากช่วย คุณก็ต้องให้ผมช่วยสิ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ผมช่วยคุณไง โอเคมั้ย"นัมจุนเอ่ยออกมา แล้วยิ้มให้ฉัน แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาเหมือนทรอยซ์ ไม่ใช่ที่นิสัย แต่มันเหมือนที่ตัวเขา เอาง่ายๆคือ'เหมือนเขาไม่ใช่คน'


"ทำไมคุณถึงอยากช่วยฉันล่ะ ลำบากเปล่าๆ ฉันจะไปแล้ว"ฉันตอบเสียงห้วนแล้วพยายามจะลุกขึ้นจากเตียง หวังจะเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหน เขาก็คว้ามาที่มือแล้วกระตุกเบาๆ แต่ด้วยความอ่อนแรงของตัวเองทำให้ฉันเซ ไปนั่งที่ตักเขาอย่างง่ายดาย


"คุณจะทำอะไรน่ะ"ฉันพูดเสียงดัง


"ผมก็แค่จะดึงคุณไว้เองนะ"เขาพูดหน้าตาเฉย"เอางี้ มาทำข้อตกลงกัน ถ้าคุณมาอยู่ที่นี่แล้วให้ผมช่วย คุณจะรู้ความจริงทั้งหมดในไม่นานเพราะผมมีคนที่ตามสืบเก่งมากๆแบบที่เหมือนว่าแค่ดมกลิ่นก็รู้แล้ว แล้วอีกอย่างคุณจะได้แก้แค้นให้พี่ชายคุณง่ายๆด้วย ขอแค่คุณเล่าทั้งหมดตั้งแต่เริ่มให้ผมฟัง ไม่สิพวกผมต่างหาก คุณจะยังไม่ต้องเล่าตอนนี้แต่อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว คุณก็อาบน้ำรอเลย เดี๋ยวแม่บ้านจะมาเรียกไป โอเคนะ"เขาพูดไม่เหลือช่องว่าง


"ฉันยังไม่ได้ตอบเลยนะ"ฉันเริ่มโวยวายอย่างหัวเสีย


"แต่คุณไม่ได้ปฏิเสธหนิ อีกอย่างคุณก็ยังไม่ลุกจากตักผมแล้วยังจับมือผมไว้อีก ให้คิดคำตอบว่ายังไงล่ะครับ คุณซูอิน"ฉันต้องตกลงใช่มั้ย ให้ตายเถอะคนๆนี้ แต่ฉันมีคำถามที่อยากรู้อย่างหนึ่งเกี่ยวกับเขา


"ฉันขอถามคุณนะ คุณเป็นแวมไพร์ใช่มั้ย"ฉันถามตรงๆอย่างไม่ลังเล


"ถามได้ตรงดีนะ งั้นจะตอบตรงๆแล้วกัน ใช่ ผมเป็นแวมไพร์ รวมถึงทุกคนในนี้ด้วย"ฉันทึ่งกับคำตอบของเขา ทั้งๆที่พอรู้ๆอยู่บ้างก็เถอะ


"คุณคงไม่คิดอยากให้ฉันอยู่ เพราะวางแผนจะฆ่าฉันใช่มั้ย ฉันกล้วแล้วนะ ขอฉันจับคนฆ่าพี่ฉันก่อนไม่ได้หรือไง คงไม่นานหรอก ปล่อยฉันไปได้มั้ย"ฉันเริ่มกลัวจริงๆนะ พอคิดว่าเขาเป็นแวมไพร์ขึ้นมาจริงๆ


"ความคิดเด็กน้อยมากเลยนะคุณเนี่ย ผมอยากให้อยู่เพราะผมอยากช่วย คุณเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปสู้อะไรกับเขาล่ะ เขาเป็นฆาตกรเลยนะ"เขาพูดแล้วหัวเราะพรางยีผมฉันเบาๆ แต่ทำไมต้องยีผมล่ะ


"อย่าเล่นหัวคนที่ไม่สนิทสิ ชิ ออกไปเลย ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว"ฉันฉุนขึ้นจมูกเล็กน้อยจึงลุกขึ้นแล้วดึงเขาลุกจากเก้าอี้


"ฮ่าๆๆ โอเคๆ ไปแล้วครับคุณซูอิน อ้อ เสื้อผ้าอยู่ในตู้เสื้อผ้านะ เครื่องหอมอาบน้ำแม่บ้านก็จัดไว้ตอนหลับแล้วล่ะ อาบได้ตามสบายเลย"เขาตะโกนมาจากนอกห้อง และฉันที่รับรู้แล้วจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป...

.
.
.


ก๊อกๆ


"คุณซูอินคะ คุณผู้ให้มาเรียกไปรับประทานอาหารเช้าค่ะ"เสียงแม่บ้านวัยกลางคนเคาะประตูเรียกฉันอยู่หน้าห้อง


"ค่าา จะรีบตามไปนะคะ"ฉันขานรับแล้วรีบติดโบว์ที่ผมก่อนจะหมุนสำรวจความเรียบร้อยตามร่างกาย เมื่อเห็นว่าโอเคแล้วจึงรีบเปิดประตูและเดินไปที่ห้องอาหารตามคุณป้าแม่บ้าน...



Namjoon Part


ในขณะที่ผมคุยกับเพื่อนๆพี่ๆของผมขณะที่รอเธอคนนั้นลงมา ผมเหลือบมองที่บันได แต่บังเอิญว่าเธอเดินลงมาพอดี เธอใส่ชุดที่ผมเอาให้แม่บ้านไปเตรียมไว้ด้วยล่ะ ตอนที่เอามาก็ไม่ได้สวยอะไร แต่ทำไมพออยู่บนตัวเธอมันถึงดูดีขนาดนี้ล่ะ ชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มเงายาวถึงบนเข่า ผมที่ถักเปียส่วนหนึ่งแล้วปล่อยผมยาวสลวยลงถึงกลางหลัง ไหนจะโบว์เล็กๆสีเดียวกับชุดนั่นอีก ดูเรียบแต่สวย สวยมากๆเลยล่ะ ผิดกับชุดที่เธอใส่มา เป็นชุดสูทขายาวสีดำของคนทำงานนั่นแหระมันดูดีก็จริง แต่ถ้าเธอใส่แบบนี้ตลอดก็คงจะดีกว่านี้


"ขอโทษที่มาช้านะคะ ฉันเผลออาบน้ำนานไปหน่อย"ขี้เกรงใจจริงๆเลยแม่คุณ


"มานั่งข้างๆผมสิ"ผมตบที่เก้าอี้ข้างๆผมเบาๆ เธอทำตำโตแล้วย่นหน้าใส่ผมล่ะ ฮ่าๆน่ารักชะมัดแต่ทำไมทุกคนต้องมองเธอด้วยล่ะ


"ค่ะ คุณนัมจุน"เธอตอบผมแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ ตามด้วยแม่บ้านที่มาตักข้าวให้ แล้วผมจึงให้เธอเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ทุกคนได้ฟัง ฝั่งพวกผมที่พอเข้าใจเรื่องราวจึงเริ่มสืบโดยการให้โฮซอกคนที่เข้ากับงานนี้และเก่งเรื่องนี้ที่สุดจัดการ ส่วนเธอ หลังจากที่คุยกันเสร็จก็แนะนำให้เธออยู่ที่นี่ เพราะกลัวว่าอาจจะโดนลอบทำร้าย ทีแรกก็รั้นไม่ฟังเอาแต่จะกลับบ้านแต่พอคุยด้วยเหตุผลและการบังคับเล็กน้อยก็ยอมแต่โดยดี ก็นะเธอรู้หนิว่าพวกผมเป็นแวมไพร์จะกลัวบ้างก็ไม่แปลก แต่ดีหน่อยที่อย่างน้อยๆเลือดของซูอินมันมีกลิ่มหอม แต่เป็นกลิ่นหอมที่มีแค่ผมที่ได้กลิ่น คงเพราะพระเจ้าส่งเธอเกิดมาเพื่อผมล่ะมั้ง ฮ่าๆ


End Namjoon Part





Talkอะwrite

เบลโล่ววว

พูดคุย สอบถาม ทวงฟิคหรือเหงาก็มาคุยกะไรท์ที่ทวิตเตอร์ได้นะะ อันนี้ @HIRezet อ้อ ไรท์ชื่อออมม่าเด้ออ เรียกให้ถูกนะคะ บรั้ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น