{BTS x You} IRATE [แค้น]

ตอนที่ 3 : IRATE [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ก.ค. 63


เข้าสู่วันที่ห้า หลังจากงานศพ ทางตำรวจยังไม่มีทีท่าที่จะจับคนทำได้เลย ข่าวก็เริ่มเงียบ แบบไม่มีใครพูดถึง ทั้งๆที่เขาถูกฆ่าจากแวมไพร์....



"นี่ซูอิน เธอจะไปหาเบาะแสเองหรอ ฉันว่าเธอรอตำรวจเขาจัดการดีกว่านะ"จีร่าทักท้วงขึ้นเพราะว่าฉันที่กำลังหาข้อมูลแล้วเตรียมตัวออกไปข้างนอก



"ไม่หรอก ขืนรอไปข่าวเงียบ ตำรวจเงียบ คนร้ายไม่ถูกบทลงโทษใดๆเลย ก็เท่ากับว่าพี่ฉันตายฟรีน่ะสิ"ฉันตอบแล้วรีบออกไปข้างนอก เพราะกลัวว่าเธอจะห้าม



ฉันออกจากบ้านแล้วเดินไปตามทางที่ฉันไปพบศพพี่ แต่แปลกจริง ครั้งที่แล้วป่านี้ดูสวยสดงดงามราวกับฉันได้ไปเดินบนสวรรค์ แต่ครั้งนี้ ป่าดูเงียบ วงเวง น่ากลัวยังไงชอบกลดอกไม้ที่เคยบานก็หายไป สัตว์ป่าตัวเล็กตัวน้อยก็พรอยหายไปด้วย เหลือเพียงเสียงร้องของเหล่าแมลง ที่ทำให้ป่าน่าขนลุก
ฉันทนเดินเข้าไปเรื่อยๆ ถึงจะกลัวจนเข่าแทบทรุด แต่ยิ่งไปลึก มันก็ยิ่งน่ากลัว จนผ่านที่ที่พบศพ ฉันพยายามสำรวจรอบๆป่าดูว่าจะมีพยานหลักฐานตกอยู่หรือไม่...แต่ก็ไม่มี งั้นลองเดินต่อไปแล้วกัน อาจจะมีอะไรที่มาประติดประต่อเรื่องได้ 


 

ฟิ้ววว~



"อ๊ะ ลมอะไรเนี่ย"ฉันสบถเบาๆเพราะจู่ๆก็มีลมพัดมาไม่มีปี่ไม่ขรุ่ยจนฝุ่นเข้าตาฉัน


แกรกๆ


"เสียงอะไรน่ะ"แต่เหมือนมีอะไรไม่รู้เดินอยู่หลังพุ่มไม้ ฟังแล้ว'อาจจะไม่ใช่คนแน่ๆ'


ฉันรีบสาวเท้าเดินต่อให้เร็วที่สุด เพราะกลัวสิ่งที่อยู่หลังพุ่มไม้นั่นจะตามมาทำร้าย แต่เหมือนจะช้าไป 'มันมายืนอยู่ตรงแล้ว หมาป่าตัวที่ใหญ่พอๆกับหมีได้เลยล่ะ' ตามันแดงกล่ำ เขี้ยวแหลมที่น่าจะคมน่าดู มันพร้อมจะกระโจนใส่ฉันแล้วล่ะ


ฉันเตรียมตัวที่จะวิ่งไปอีกทาง หวังจะนับหนึ่งถึงสามเมื่อนับได้เพียงแค่สองที่จะวิ่ง เหมือนฉันโดนเข้าแล้วล่ะ ที่ไหล่ของฉัน ฉันแทบไม่รู้ตัวว่ามันกระโจนมาตอนไหน รู้ตัวอีกทีร่างฉันก็ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว แต่ด้วยความเจ็บที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ฉันว่าฉันไม่รอดแล้วล่ะ.....


ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าตรงหน้ามืดไปหมด แต่ฉันคิดว่าฉันตายแล้วไม่ใช่หรือไง "อ๊ะ เจ็บ จริงด้วย ฉันโดนหมาป่ากระโจนใส่หนิ"เมื่อนึกขึ้นได้ ฉันจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปต่อ เพราะปลายที่ไม่ใช่ทางที่เข้ามามันมีแสงริบหรี่อยู่ ฉันว่าฉันใกล้ถึงแล้วล่ะ หวังว่าจะมีบ้านคนนะ เพราะแผลฉันคงใหญ่พอควร เจ็บเป็นบ้า แต่นั่น มันบ้านคนไม่ใช่หรือไง ต้องรีบเดินเสียแล้ว
.
.
.

ก๊อก ก๊อก



ฉันเคาะประตูบ้าน ไม่สิ ประตูปราสาทคงจะถูก มันดูเก่าแก่แบบที่คงไม่มีใครจะอยู่ แต่ภายในส่องแสงออกมา บ่งบอกว่าอย่างน้อยๆก็มีคนอยู่...มั้งนะ



"ขอโทษนะคะ มีใครอยู่มั้ย ช่วยด้วยค่ะ"ตะโกนตามแรงที่มีเหลือๆพรางเอื้อมมือไปเกาะที่กำแพงไว้ประคองตัวเองไม่ให้ล้ม


เมื่อพูดจบ ก็มีเสียงเอี๊อดอ้าดของประตูดังขึ้น ตามด้วยชายหนุ่มที่เดินออกมา ใบหน้าเขาดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นฉัน ก่อนจะรีบมาประคองตัวฉัน ก่อนที่ฉันจะสลบไป...


.
.
.

"คนนี้งั้นเหรอที่พวกนายพูดถึงน่ะ"ผมถามหาคำตอบทันทีที่ปฐมพยาบาลเธอเสร็จแล้วให้แม่บ้านจัดแจงเสื้อผ้าเธอใหม่ ให้นอนได้สบายๆ



"นายคิดว่าไงล่ะนัมจุน"ยุนกิพูดพรางเอื้อมมือไปจับที่ไหล่ของนัมจุน



"ฉันว่าไม่เลวหนิ สวยเป็นบ้า ถ้าไม่ติดว่าเธอคือคนรักของนายในอนาคตนะ ฉันคงคว้ามานอนกอดให้หนำใจแล้วล่ะ"จินพูดแล้วหัวเลาะออกมาดังๆ


"เบาหน่อยน่าพี่ เธอหลับอยู่นะ"จองกุกเอ่ยแล้วสังเกตตามร่างกายของเธอ


"แต่เดี๋ยวนะ เธอเข้ามาได้ยังไง ป่านี้ไกลยิ่งกว่าอะไรดี ขนาดนั่งรถมายังนานเป็นชั่วโมง ไหนจะแผลนี่อีก ไม่อยากจะเชื่อ เจอหมาป่าเข้าจู่โจมจังๆ แผลลึกด้วยแล้วเธอเป็นมนุษย์ รอดมาได้ยังไง งงไปหมด"โฮซอกถามออกมารัวๆเหมือนกลัวใครจะพูดก่อน จนแทบฟังไม่รู้เรื่อง



"เฮ้อ วันนี้ถึงสงสัยอะไรมากก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี รอเธอฟื้นแล้วค่อยถามเถอะ"ยุนกินเอ่ยออกมาก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้อง



"งั้นวันนี้พวกนายไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะสั่งแม่บ้านมาดูแล"นัมจุนพูดแล้วหันไปมองหน้าแม่บ้าน สื่อว่าให้ทำตามที่เขาบอก



"อา ต้องออกไปแล้วเหรอ งั้นไปแล้วนะสาวน้อย ฝันดีล่ะ"จีมินที่เงียบอยู่นอนพูดบ้างแล้วเดินไปลูบหัวเธอเบาๆแล้วเดินออกไป ตามด้วยชายหนุ่มทั้งสี่ เหลือเพียงนัมจุน


"เธอเป็นใครกัน ฉันสงสัยเธอแทบทุกเรื่องเลยนะ รีบตื่นมาให้ฉันถามเถอะ"นัมจุนนั่งลงบนเตียงหลังใหญ่ที่มีหญิงสาวนอนอยู่พรางเอื้อมมือไปจับมือหญิงสาวตัวเล็กน่าทะนุถนอมมาโอบไว้แล้วเอ่ยออกมาเบาๆเหมือนพูดกับตัวเองเสียมากกว่า "อ้อ ลืมไปเลย ฝันดีนะ"เขาพูดแล้วลูบที่มือเบาๆ แล้วลุกเดินออกจากห้องไป

.

.

.



"ห้าววว ฉัมอยู่ที่ไหนเนี่ย"ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินสำรวจรอบๆห้อง แล้วนึกได้ว่าเมื่อคืนโดนหมาป่ากัดมานี่ แล้วสลบไปตื่นมาอีกทีก็ยังไม่ตายแล้วก็เดินไปตามทางเรื่อยๆแล้วไปเจอปราสาทคร่ำครึนั่นแล้วฉันก็เคาะที่ประตู มีคนเปิดออกมารับฉัน เขาเป็นผู้ชายแล้วอะไรต่อล่ะ จริงสิ ฉันก็สลบไป ให้ตายเถอะ เหมือนมาค้างบ้านผู้ชายไม่ผิดแต่ไม่สิ เขาอาจจะอยู่กับลูกแล้วก็ภรรยาก็ได้



"เฮ้ออ"ฉันทึ่งหัวตัวเองเบาๆแล้วสำรวจร่างกายตัวเองรู้สึกเหมือนว่ามีคนเปลี่ยนชุดให้ แผลก็...หายแล้ว แต่เอ้ะ บ้าน่าจะหายได้ยังไง พึ่งโดนมาหมาดๆหรือว่าคนที่ช่วยฉันทำให้แผลหาย นั่นก็คงไม่ใช่ ขนาดหมอยังรักษาตั้งนาน นี่ยังไม่ข้ามวันข้ามคืนด้วยซ้ำ หมายความว่ายังไงเนี่ยให้ตายเถอะ แต่ก่อนอื่นจะต้องออกจากห้องนี้ ฉันเดินไปทางประตูเพื่อจะออกจากห้องแต่จู่ๆประตูก็เปิดเข้ามาเสียก่อน



"ไง ตื่นแล้วเหรอ"ผู้ชายคนนั้นหนิ คนที่เปิดมารับฉันเมื่อคืน



"คุณเป็นใคร ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน แผลฉันล่ะ มันหายได้ยังไง"ฉันถามออกไป



"ใจเย็นน่า ไปนั่งก่อนสิ แล้วฉันจะตอบเธอ แล้วเธอก็ต้องตอบฉันด้วย"เขาพูดแล้วเดินนำไปที่โต้ะข้างๆเตียง



.
.
.

Talkอะwrite

เบลโล่ววว

พูดคุย สอบถาม ทวงฟิคหรือเหงาก็มาคุยกะไรท์ที่ทวิตเตอร์ได้นะะ อันนี้ @HIRezet อ้อ ไรท์ชื่อออมม่าเด้ออ เรียกให้ถูกนะคะ บรั้ยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น