{BTS x You} IRATE [แค้น]

ตอนที่ 2 : IRATE [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ก.ค. 63


เป็นเช้าอีกวันที่ค่อนข้างน่าเบื่อ เมื่อภายนอกตอนนี้ ฝนกำลังกระหน่ำตกลงมาและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่ายๆซะด้วยสิ


ฉันขยี้ตาเบาๆและบิดขี้เกียจไปพลาง ก่อนจากเตียงแล้วเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปหาพี่ชาย


"พี่ซูอัน ตื่นรึยังน่ะ สายแล้วนะ"ฉันเคาะประตูเรียกพี่ชายดังขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับไม่มีเสียงเสียงตอบออกมา เหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่ในห้อง แต่ช่างเถอะพี่คงออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้วติดฝน ฝนหยุดเดี๋ยวก็คงกลับมาเอง...


"อาา นี่ฝนก็หยุดแล้วนี่ ทำไมยังไม่มา ติดต่อก็ไม่ได้เป็นอะไรรึป่าวนะ "จวนจะค่ำ ยังไม่มีวี่แววของฉันเลยแม้แต่น้อย จนฉันเริ่มใจไม่ดีเพราะโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด คิดได้แค่นั้น ฉันก็รีบเปลี่ยนชุดเตรียมออกไปตามหาพี่ชายข้างนอก


"ป้าคะ ป้าคะ ป้าเห็นพี่หนูมั้ย พี่ซูอันน่ะ พี่ออกไปไหนแต่เช้าก็ไม่รู้ตอนนี้ยังไม่มาเลย"ฉันเอ่ยถามป้าแถวๆบ้านที่อยู่ห่างจากบ้านฉันไม่ไกลนัก


"อ้อ ถ้าซูอันล่ะก็ ป้าเห็นไปกับใครไม่รู้ เป็นผู้ชายหัวทอง หน้าลูกครึ่งหน่อยๆนะ เห็นไปแต่เช้ามืดแล้ว แต่ป้านึกว่ากลับบ้านนะ เห็นเดินไปทางบ้านเธอนั่นแหระ" ป้าตอบฉันก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งความสงสัยไว้ให้ฉัน ผู้ชายลูกครึ่ง ผมทองเขาเป็นใครกันนะ แล้วไปกับเขาได้ยังไง แล้วเขาพากันไปที่ไหนทางบ้านฉันหรอ แต่ว่าไม่ได้เข้าไปในบ้านนะ อะไรกัน ชักจะงงไปหมด


ฉันเดินมาตามทางกลับบ้านเรื่อยๆ และโทรคุยกับจีร่า แฟนของพี่ซูอันมาตลอดทาง


"จีร่า พี่ไม่ได้ไปหาเธอจริงน่ะเหรอ แล้วไปไหนล่ะ" ฉันถามอย่างสงสัยเพราะฉันคิดหาที่ที่พี่ไม่ได้แล้ว เพราะเราไม่ได้มีญาติที่ไหน เพื่อนพี่ก็ไม่เคยบอกว่ามีใครบ้าง


"ซูอินฟังฉันนะ ฉันจะโกหกเธอทำไม ซูอันไม่ได้ติดต่อหาฉันมาสองวันแล้ว "เธอตอบมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเธอคิดว่าฉันไม่เชื่อ



"แล้วพี่จะไปไหนล่ะ ฉันถามคุณป้าแถวบ้าน เขาก็บอกว่าไปกับใครไม่รู้ลูกครึ่งผมทอง เดินไปทางไปบ้านฉันนั่นแหระ"ฉันตอบ


"ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะว่าใคร"เธอตอบออกมาเบาๆเหมือนพูดอยู่คนเดียวเสียมากกว่า


"ใคร! ใครจีร่า พี่ไปกับใคร แล้วไปที่ไหน รีบบอกมาเถอะ ฉันจะไปตามหา"ฉันยิ้มออกมาหลังได้ยินคำตอบที่ฉันต้องการมากที่สุด


"ฉันคิดว่าเธอจะรู้แล้วซะอีก เพราะคนที่ว่านั่น มีอยู่คนเดียว คนที่ซูอันสนิทด้วย"เธอเงียบแล้วถอนหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ "ทรอยซ์ เขาชื่อทรอยซ์ เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของซูอัน"ฉันแปลกใจอยู่เล็กน้อย เพราะทันทีที่เธอพูดถึงคนชื่อทรอยซ์ เสียงเธอเริ่มสั่น แล้วขาดหาย เหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้

.
.
.

เมื่อฉันรู้คำตอบว่าใครที่ไปกับพี่ ฉันจึงวางสายเธอไป แล้วคิดทบทวนว่าใครที่ชื่อทรอยซ์ เหมือนจะคุ้น แต่กลับคิดไม่ออกเลยสักนิด ฉันได้เดินเหม่อไปเรื่อยๆ จนรู้ตัวอีกทีก็ก้าวขาเข้าไปในป่าต้องห้ามเสียแล้ว แต่ถึงจะว่าป่าต้องห้ามที่ลือกันหนาหูว่ามีสิงสาราสัตว์ รวมถึงสิ่งที่เราะอาจจะมองเห็นหรือมองไม่เห็นอาศัยอยู่แต่ทำไม ภายในมันช่างดูสวยงาม อากาศสุดแสนจะบริสุทธิ์ ป่าเขียวชะอุ่ม มีสัตว์เล็กสัตว์น้อยอยู่โดยรอบ รวมถึงดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่ตลอดทางเดินส่งกลิ่นหอมชวนให้เดินตามไปโดยไม่นึกกลัวว่าจะมีอะไรโผล่ออกมา 


ฉันเดินตามทางมาเรื่อยๆ เชยชมสิ่งรอบข้างอยู่นาน จนลืมไปว่าสิ่งที่ต้องคืออะไรอยู่นานสองนาน จนไปสะดุดตากับอะไรบางอย่างโดยที่ฉันเห็นไม่ชัดนัก ฉันเมื่อรู้สึกตัวขึ้นได้เหมือนตื่นจากฝัน จึงค่อยๆเดินไปใกล้ๆสิ่งตรงหน้าเพื่อดูว่าคืออะไร แต่ ...


เหมือนพระเจ้าเล่นตลก หัวใจฉันแทบลงไปกองอยู่ที่ไหนสักที่ สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึง 'พี่' ใช่ นั่นพี่ซูอันที่นอนเหยียดตัวราบกับพื้น ตัวซีดเซียวเหมือนคนไม่มีเลือด ร่างกายและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ


ฉันนั่งลงข้างๆพี่ เอื้อมมือไปแตะเบาๆ ภาวนาให้พี่ยังหายใจ แต่ก็ไม่ พี่จากฉันไปแล้ว ภายในดวงตาฉันเต็มเอ่อไปด้วยน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาราวกับใจจะขาด แต่ฉันเห็นอะไรบางอย่างที่คอของพี่ มันเป็นรอยอะไรสักอย่างเป็นจุดสองจุด ระยะห่างคงประมาณนิ้วเศษๆ ฉันคิดได้อย่างเดียวคือพี่โดนฆ่าจาก'แวมไพร์'แน่ๆ ถึงจะไม่ค่อยเชื่อ แต่ดูจากตัวพี่ซูอันที่แทบไม่มีสีเลือดเลยแม้แต่น้อย คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้


ฉันโทรหาจีร่าบอกถึงสถานที่ที่พบศพของพี่ รวมถึงโทรแจ้งตำรวจ เมื่อตำรวจเอาศพพี่ไปชันสูตรต่างๆแล้ว กลับไม่มีข้อสรุปมาเลยแม้แต่น้อย เมื่อฉันถามก็เบี่ยงเบนประเด็นการตอบ ด้วยท่าทีสั่นๆ เหมือนเขากลัวอะไรสักอย่าง จึงตอบฉันไม่ได้ ตำรวจจึงลงสำนวนคดีเป็นการถูกทำร้ายจนตาย และตอนนี้ที่ฉันรอก็คงรอคำตอบเรื่องคนร้าย 

.
.
.

วันนี้เป็นวันทำพิธีฝังศพพี่ที่สุสาน ภายในมีคนอยู่ไม่มากเรียกง่ายๆก็มีแค่คนที่ฉันรู้จักไม่กี่คน ที่มาร่วมแสดงความเสียใจก็บฉันที่นี่


"ไง ซูอิน ฉันเสียใจด้วยนะ เรื่องพี่ชายน่ะ"ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่ง ผมทองนี่ใครกัน แต่เอ๊ะลูกครึ่งผมทอง 'ทรอยซ์' ต้องเขาแน่ๆ


"ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ"ฉันตอบรับคำแสดงความเสียใจ แล้วถามเพื่อความแน่ใจ


"นั่นสินะ ลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันทรอยซ์ เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของซูอันน่ะ"ใช่เขาจริงด้วย แต่เขาดูแปลกไปจากคนปกติไปนะ ตัวเขาซีดถึงผิวจะเข้มอยู่หน่อยๆ แต่มันซีดมากอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ


"งั้นหรอคะ คุณสินะที่ชื่อทรอยซ์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ฉันตอบพรางยิ้มออกไป เพราะหลังจากนี้ ฉันคิดว่าฉันกับเขาคงได้เจอกันอีกไม่ช้าและฉันคงต้องสืบหาคนฆ่าพี่ให้ได้ ซึ่งผู้ต้องสงสัยก็คือเขา เขาคือผู้สงสัยอันดับหนึ่งเลยล่ะ


.
.
.

Talkอะwrite

เบลโล่ววว

พูดคุย สอบถาม ทวงฟิคหรือเหงาก็มาคุยกะไรท์ที่ทวิตเตอร์ได้นะะ อันนี้ @HIRezet อ้อ ไรท์ชื่อออมม่าเด้ออ เรียกให้ถูกนะคะ บรั้ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น