จอมยุทธ์ก๋วยเตี๋ยวท่องยุทธจักร

ตอนที่ 7 : บอสปรากฎตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    23 ส.ค. 61

      “ท่านพี่ไม่ต้องห่วง พวกข้าจะต้องเก่งเหมือนกับท่านพี่ให้ได้” อี้หยางพูดด้วยแววตาอันมุ่งมั่น



       ‘ตูยังไม่ต้องการตอนนี้... เราจะต้องเข้มแข็ง เราจะต้องไม่บ่อน้ำตาตื้น ถ้าไอ้กล้ากับไอ้เดชรู้ มันต้องว่าเราเป็นไอ้หน้าจืดแน่ๆ เอาล่ะ!’ จางซื่อหลงหยุดน้ำตาซึมแล้วเก๊กหน้าหล่อเป็นเทพบุตรสุดเข้มขึ้นมาทันที



       จางซื่อหลงพูดเสียงเข้มดูขึงขัง “พวกเราไปฝึกกันต่อเถอะ”


       ‘วันพระไม่มีหนเดียวหรอก ต่อให้เวลสอง ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเจ้าจะไม่มีทางพลาดนี่ ฮ่ะๆๆๆ’ จางซื่อหลงกระหยิ่มยิ้มเยาะในใจ


       หลังจากนั้น…


“ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสองขึ้นเป็นเลเวลสาม” ‘OoOโอวววโนววว’

“ผู้ติดตามอี้หยินได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสองขึ้นเป็นเลเวลสาม” ‘O[]Oโอวววม้ายยย’

“ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสามขึ้นเป็นเลเวลสี่” ‘=_=อีกแล้วเหรอ’

“ผู้ติดตามอี้หยินได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสามขึ้นเป็นเลเวลสี่” ‘=_="เอาเข้าไป’

“ผู้ติดตามอี้หยางได้ทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะหลบหลีกระดับหนึ่ง” ‘=_=^เฮ้อ’

“ผู้ติดตามอี้หยินได้ทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะหลบหลีกระดับหนึ่ง” ‘=_=^^^ชักจะซวยไปทุกทีล่ะ’

“ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสี่ขึ้นเป็นเลเวลห้า” ‘(_ _)จบล่ะ’

“ผู้ติดตามอี้หยินได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสี่ขึ้นเป็นเลเวลห้า” ‘(_ _)หมดทุกอย่าง’

“ผู้ติดตามอี้หยางได้ทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะระวังภัยระดับหนึ่ง” ‘(_ _")พอเถอะ’

“ผู้ติดตามอี้หยินได้ทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะระวังภัยระดับหนึ่ง” ‘(_ _")พอได้แล้ว’


       ตั้งแต่สองพี่น้องตระกูลอี้ขึ้นเลเวล 2 พวกเขาก็ใช้วิธีเดิมในการจัดการกับหมูป่าหางดอกโดยการหลอกล่อให้มันพุ่งโจมตีแล้วหลบ เพื่อให้มันพุ่งชนต้นไม้บ้าง โขดหินบ้าง จนมันอ่อนแรงหรือสลบไป แล้วพวกเขาก็เรียกจางซื่อหลงให้มาสังหารมัน



       ส่วนจางซื่อหลงหวังว่าทั้งสองจะต้องพลาดท่าเข้าจนได้ แต่กับกลายเป็นว่าสองพี่น้องตระกูลอี้ ยิ่งถูกจู่โจมกับยิ่งชำนาญเรื่องการหลบหลีกและระดับพื้นฐานก็ขึ้นถึงเลเวล 5 ในช่วงที่ทั้งสองพี่น้องสะกดรอยอยู่พวกเขาระวังตัวตลอดเวลาทำให้ได้ทักษะระวังภัยระดับ 1



       จางซื่อหลงถึงกับถอดใจ รวมหมูป่าหางดอกที่ถูกเขาสังหารไปก็ร่วม 25 ตัวแล้ว อีกอย่างเขาหมดยาเพิ่มพลังไปกับแผนการนี้มากกว่า 20 ขวด จนแทบน้ำตาจิไหล



       “พอ ~กัน~ทททที!~” จางซื่อหลงทนไม่ไหวตะโกนออกมาเสียงดังลั่นจนสัตว์ที่อยู่ในป่าแตกตื่นหนีหายกันไปหมด


       อี้หยางกับอี้หยินกำลังสะกดรอยอยู่ก็หันมามองด้วยความตกใจพร้อมกับทำสีหน้างวยงง



       “ท่านพี่! เป็นอะไรไปหรือคะ?” อี้หยินถามด้วยความเป็นห่วง


       จางซื่อหลงมีสีหน้าไม่สู้จะดีนัก เขาฝืนพูด “ข้าดีใจที่พวกเจ้าฝีมือพัฒนาไปเยอะ สามารถเอาตัวรอดกันได้แล้ว อีกอย่างตอนนี้น้ำยาฟื้นฟูพลังกายของพวกเราใกล้จะหมด ข้าเลยอยากไปซื้อมาเพิ่ม ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปพักกินก๋วยเตี๋ยวกันที่เมืองเริ่มต้นทีเดียวเลยก็แล้วกัน”



       สองพี่น้องตระกูลอี้ทำตาโตเท่าไข่ห่าน เพราะตั้งแต่จำความได้ พวกเขาไม่เคยเข้าไปที่เมืองเริ่มต้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งสองรีบวิ่งเข้ามากอดจางซื่อหลงอย่างตื่นเต้น



       “ท่านพี่จะพาพวกข้าไปที่นั่นจริงๆหรือครับ” อี้หยางถามย้ำอีกครั้ง


       “แน่นอน! พวกเราจะไปที่เมืองเริ่มต้นกัน เดี๋ยวพวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลย” จางซื่อหลงตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วพาสองพี่น้องออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองเริ่มต้นทันที


       ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังเมืองเริ่มต้นกันอยู่นั้น อยู่ๆ… บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป พวกเขาเริ่มสัมผัสบางอย่างได้ในรัศมี 20 เมตร ความรู้สึกของจางซื่อหลงตอนนี้เหมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ เขาได้แต่ยืนนิ่งเหมือนรอบางสิ่งที่กำลังค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ


       “บอสปรากฎตัว!” เสียงจากระบบแจ้งเตือนเข้ามาในหัวของจางซื่อหลง หัวใจเริ่มเต้นแรง เม็ดเหงื่อเริ่มปรากฎบนใบหน้า มือไม้เริ่มสั่นเทา



       อี้หยางกับอี้หยินทั้งเรียกทั้งเขย่าตัว แต่จางซื่อหลงกับไม่ตอบสนองต่อสิ่งใดทั้งสิ้น หูของเขาชาราวกับว่าสูญเสียการได้ยินไปอย่างสมบูรณ์


       จากคู่มือการเล่น การที่จะพบเจอกับบอสมันไม่ใช่เรื่องง่ายหรือถ้าพบก็มิอาจจะเอาชนะมันได้โดยง่ายเช่นเดียวกัน การที่จะต่อกรกับมันจะต้องใช้ยอดฝีมือมากกว่าสิบคนเลยทีเดียว แต่ตอนนี้จางซื่อหลงเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกหัดเท่านั้น การที่เขามาพบกับมัน อาจถึงคราวที่ต้องตายแล้วก็เป็นได้


       “เตรียมรับมือ ราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงิน เลเวล 10” เสียงจากระบบแจ้งเตือน



       หมู่ป่าตัวใหญ่ประหนึ่งว่าช้างสารปรากฎตัวต่อหน้าจางซื่อหลงในระยะ 15 เมตร ดวงตาสีแดงเลือด ผิวหนังหยาบหนาสีดำทมิฬราวกับถูกขัดเงา ปลายหางเป็นดอกสีขาว เขี้ยวสีเงินทั้งสองข้างใหญ่โตเหมือนกับงาช้างไม่มีผิด


       เมื่อมันเจอจางซื่อหลงที่อยู่ด้านหน้า มันวิ่งพุ่งเข้าใส่ราวกับว่าจะให้ตายภายในการจู่โจมเพียงครั้งเดียว



       เปรี้ยงงง!



       อ๊ากกก! จางซื่อหลงร้องลั่นพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกจากปาก ร่างของเขากระเด็นออกไปไกลกระแทกกับต้นไม้ห่างจากราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงินไปกว่า 15 เมตร


       มันเดินเข้าไปหาจางซื่อหลงอย่างใจเย็นเพราะมันรู้ว่าศัตรูมิอาจจะหนีไปที่ใดได้อีกแล้ว



       จางซื่อหลงลืมตาขึ้นสลึมสลือ ตอนนี้เขาเห็นภาพลางๆ ได้ยินแค่เสียงแว่วๆ ของอี้หยางกับอี้หยินที่กำลังพยายามจะช่วยเขาอยู่ในที่ไม่ไกลนัก


       “ท่านพี่! ท่านพี่จาง!” อี้หยางตระโกนเรียกในขณะที่จางซื่อหลงได้ยินเสียงแว่วๆ เห็นภาพเลือนลาง


       “อี้หยาง…” จางซื่อหลงเรียกเบามากปากแทบจะไม่ขยับ


       “อย่ามายุ่งกับท่านพี่ของข้านะ!” จางซื่อหลงได้ยินเสียงแว่วๆ จึงชายตาไปมองเห็นอี้หยินเป็นภาพลางๆ ที่กำลังตะโกนไล่มันอยู่


       “อี้หยิน…” จางซื่อหลงเรียกเบามากกว่าเดิมแล้วภาพทุกอย่างก็วูบหายไป


       …


       ...

       “ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านพี่ค่ะ! ฮือๆๆ” อี้หยินเรียกจางซื่อหลงทั้งน้ำตาพร้อมกับเขย่าร่างที่ไร้สติของเขา



       จางซื่อหลงเริ่มลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วนิ้วมือก็ค่อยๆขยับ เขาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา


       “ข้า..เป็น..อะไรไป” จางซื่อหลงพูดเสียงเเผ่วเบา


       “ท่านพี่! ท่านพี่ฟื้นแล้ว!” อี้หยินร้องเสียงดังด้วยความดีใจพร้อมกับเช็ดน้ำตา


       “เกิดอะไรขึ้น?... อี้หยิน” จางซื่อหลงถามขึ้น เหมือนจำอะไรไม่ได้ เขาเอามือจับที่ลำคอของตัวเอง เขารู้สึกปวดที่บริเวณท้ายทอยราวกับว่ามีคนเอาไม้มาทุบ


       “ข้านึกว่าท่านพี่จะตายเสียแล้ว ข้ากลัวท่านจะเหมือนกับท่านปู่ของข้า ฮือๆๆๆ” อี้หยินพูดจบก็กอดจางซื่อหลงไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา


       “ข้าไม่ตายง่ายๆ... เหมือนกับปู่ของเจ้าหรอกน่า ข้าคือจางซื่อหลงนะ ฮ่ะๆๆ อั๊กๆ” จางซื่อหลงพูดหัวเราะพร้อมกับไอออกมา


       “แล้วอี้หยางหายไปไหน?” จางซื่อหลงนึกได้จึงถาม


       “พี่อี้หยาง หลอกล่อไอ้หมูป่ายักษ์ หายไปพักหนึ่งแล้วค่ะ” อี้หยินพูดทั้งยังสะอื้นอยู่


       จางซื่อหลงเริ่มนึกได้ถึงเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะสลบไป เขารีบเปิดระบบเพื่อดูสถานะทันที สถานะผู้ติดตามอี้หยางเลือดลดเกือบครึ่งแสดงว่ายังมีชีวิตอยู่ ส่วนสถานะของเขาเลือดยุบไปมากกว่าครึ่งและที่เขาเห็นอีกอย่างคือสถานะค่าพลังกายของเขาหมดเกลี้ยงเลย จึงรู้ได้ทันทีว่า การโจมตีของราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงินไม่ใช่แค่ลดพลังชีวิต แต่พลังกายก็สูญสิ้นไปด้วยเช่นกัน จึงทำให้เขาหมดเรี่ยวแรง ที่แม้แต่จะลุกยืนขึ้นก็ยังไม่ไหว เขารีบหยิบยาเพิ่มเลือดและเพิ่มพลังขึ้นมาดื่มทันที เวลาผ่านไปสักพักสภาพร่างกายและกำลังก็กับมาเหมือนเดิม


       “อี้หยิน! พวกเราต้องออกจากที่นี่เพื่อหาที่หลบซ่อนกันก่อน” จางซื่อหลงพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ เขาพาอี้หยินไปหาที่หลบซ่อนไม่ไกลจากที่เดิมมากนัก


       จางซื่อหลงเอ่ยถามอี้หยิน “เกิดอะไรขึ้น ในช่วงที่ข้าสลบไป”


       อี้หยินเริ่มเล่าให้ฟังว่า…



       ในช่วงที่ราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงินเดินเข้าไปหวังโจมตีจางซื่อหลงซ้ำให้ตาย สองพี่น้องพยายามทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะตะโกนไล่มัน ขว้างก้อนหินใส่มัน มันก็ยังเดินหน้าไปอย่างช้าๆไม่สนใจพวกเขา อี้หยางจึงตัดสินใจเอาก้อนหินขนาดใหญ่เท่ากับกำปั้น ขว้างสุดแรงไปที่ดวงตาของมัน มันร้องลั่นไปทั่วทั้งป่าจนคลั่ง


       อี้หยางตะโกนบอกนางลั่น “อี้หยิน! ดูแลท่านพี่จางด้วย! ข้าจะหลอกล่อมันไปทางอื่น!”


       ในขณะเดี่ยวกัน เจ้าหมูป่าจอมคลั่งหันไปทางอี้หยางแล้ววิ่งเข้าใส่เขาหวังชนให้ตายคาเขี้ยวของมัน



       อี้หยางแม้จะสามารถกระโดดหลบการวิ่งชนของมันได้ แต่ก็ต้องล้มกลิ้งคลุกฝุ่นไปหลายตลบ พอเขาลุกขึ้นตั้งหลักได้ จึงไม่รอช้า รีบวิ่งหนีไปสุดชีวิตทันที



       เจ้าหมูป่าจอมคลั่งมันไม่สนใครอื่น มันรีบเร่งติดตามอี้หยางไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน



       พอเล่าถึงตอนนี้... อี้หยินก็ร้องไห้โฮขึ้นมาทันทีเพราะนางคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอพี่อี้หยางของนางอีกแล้ว


        “อี้หยินถ้าเจ้าหยุดร้องไห้... ข้าสัญญาว่าจะพาอี้หยางกลับมาให้จงได้” จางซื่อหลงพูดด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ


       “ท่านพี่จาง!” อี้หยินเห็นสีหน้าของจางซื่อหลง นางพยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้ แต่ก็ยังมีสะอื้อออกมาให้เห็นอยู่บ้าง


       ขณะนั้นเอง…



       ร่างอันใหญ่ยักษ์ของราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงินก็ปรากฎขึ้น อยู่จุดที่จางซื่อหลงเคยสลบไปก่อนหน้านี้ เขาคิดไว้ไม่มีผิดว่ามันต้องกลับมา จางซื่อหลงกับอี้หยินซ่อนตัวอย่างเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง



       โอ๊กกก! ราชาหมูป่าหางดอกเขี้ยวเงินคำรามลั่น เมื่อกลับมาไม่พบเหยื่อของมัน ต้องรอเวลาผ่านไปพักใหญ่ กว่ามันจะเดินหายเข้าไปในป่าทึบ เหลือไว้เพียงร่องรอยการอาระวาดของมันเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #10 zhangYe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 03:53
    หนุกดีนะ
    #10
    1
    • #10-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 7)
      10 กันยายน 2560 / 06:03
      สวัสดีครับจะพยายามลงให้ทุกวันต่อเนื่องจนครบ 30 ตอน
      #10-1
  2. #9 kpisunee (@kpisunee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 09:04
    นางวางแผนอะไรไว้อีกทำไมใจดีแบบนี้??? 

    แปะ

    สองพี่น้องตระกูลอี้ทำตาโพลง - ทำตาโต(เท่าไข่ห่าน) อันนี้ฟังดูคุ้นหูกว่านะคะ พูดถึงโพลงๆทีไรนึกว่าเป็นโพลงกระต่ายกระรอกอะไรอย่างงั้นไปเลย 555

    คาดการณ์ - คาดการ
    #9
    1
    • #9-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 7)
      9 กันยายน 2560 / 13:59
      แก้ไขแล้ว สละสลวยม๊ากมาก ขอบคุณครับ
      #9-1