ตอนที่ 5 : หาทางออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    22 ส.ค. 61

      เสียงร้องลั่นของจางซื่อหลง ทำให้อี้หยางกับอี้หยินหยุดร้องไห้กันไปเลย สองพี่น้องหันมามองเขาอย่างสะอึกสะอื้น



      ในขณะนั้นเอง... อี้หยางกับอี้หยินก็เห็นตำราสองเล่มมีแสงระยิบระยับปรากฎอยู่บริเวณที่ปู่ของพวกเขาสลายหายไป ทั้งสองหยิบตำรามาคนละเล่มแล้วกอดเอาไว้แน่น มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ปู่ของพวกเขาทิ้งไว้ให้ ก่อนจะลาลับจากโลกนี้ไป


       สองพี่น้องเดินไปหาจางซื่อหลง แล้วต่างพากันปลอบใจเพื่อผ่อนคลายความเศร้าซึ่งกันและกัน



       ขณะที่จางซื่อหลงกำลังร้องไห้น้ำตาริน…



       “ท่านพี่! ถึงท่านจะไม่ใช่ญาติไม่ใช่พี่น้อง แต่ท่านเสียใจกับการตายของท่านปู่มากกว่าข้าเสียอีก ข้าทั้งสองตื้นตันใจยิ่งนัก จากนี้ไปพวกเราคงต้องขอฝากเนื้อฝากตัวไว้กับท่านด้วยนะครับ” อี้หยางพูดอย่างรู้สึกซาบซึ้งกินใจ


       “ท่านพี่! ข้าขอซับน้ำตาให้ท่านนะคะ” อี้หยินเอาผ้าออกมาจะซับน้ำตาให้กับจางซื่อหลง


       “ข้าไม่เป็นไรหรอก ขอข้าออกไปด้านนอกสักครู่” จางซื่อหลงเอามือดึงผ้าจากอี้หยินมาซับน้ำตาของเขาเอง จากนั้นเขาจึงเดินออกไปนั่งข้างนอก แล้วแหงนหน้ามองดวงจันทร์ที่กำลังทอแสงอยู่บนท้องฟ้า


       จริงๆแล้วจางซื่อหลงไม่ได้เสียใจกับการตายของชายแก่สักเท่าใดนัก แต่ที่เขาร้องไห้ออกมาเพราะเลเวลของเขาต้องต่ำเตี้ยเรี่ยดินไปอีกนานกว่าจะตามคนทั้ง 99,999 คนทัน อีกอย่างเขายังต้องใช้เงินมากกว่าคนอื่นอีก สุดท้ายอาจจะต้องอดตายในเกมเป็นแน่ เนื่องจากการมีผู้ติดตามไว้ในครอบครองนั้น มันต้องเสียค่าใช้จ่ายมากโดยเฉพาะเรื่องอาหาร แม้แต่ในช่วงที่ไม่ได้เล่นเกม ผู้ติดตามก็ยังต้องทานอาหารทุกวัน เวลาเก็บเวลยังต้องหารค่าประสบการณ์กันอีก ตอนนี้เขามีผู้ติดตามวัยเยาว์ถึงสองคน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะช่วยอะไรเขาได้เลย สำหรับคนที่พึ่งเล่นเกมอย่างเขาเรียกว่าหายนะชัดๆ


      เขาต้องหาทางออกจากเรื่องนี้ให้จงได้...


       เวลาผ่านไปพักหนึ่ง จางซื่อหลงคลี่ยิ้มออกมา ใช่แล้ว เขาเริ่มเห็นทางออก แล้วมันยังเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ “ทำไมเราไม่คิดได้ตั้งแต่แรกเนี่ย เส้นผมบังภูเขาจริงๆ ฮึๆๆๆ” จางซื่อหลงคิดได้อย่างนั้นจึงเดินกลับไปที่กระท่อม


       จางซื่อหลงกำลังจะเปิดประตู มีเสียงสองพี่น้องพูดคุยกันเล็ดลอดออกมา...


       “พี่อี้หยาง ข้าหิวเหลือเกิน...” อี้หยินพูดพร้อมสะอื้นทั้งน้ำตา


       “อี้หยินน้องพี่... พวกเราต้องอดทนไว้เพื่อไม่ให้ท่านปู่ที่อยู่บนสวรรค์เป็นห่วงเรานะ” อี้หยางถึงจะหิวแต่ก็ต้องพูดปลอบใจน้องของเขา


       “พี่อี้หยาง หนูคิดถึงท่านปู่ ถ้าท่านยังอยู่ เราคงไม่อดกันอย่างนี้ ฮือๆๆๆ” อี้หยินพูดทั้งน้ำตา แต่อี้หยางไม่อยากจะพูดอะไรต่อเพราะเดี๋ยวเขาจะพลอยร้องไห้ตามไปอีกคน


       จางซื่อหลงได้ยินพี่น้องคุยกันก็เกิดดราม่าน้ำตาซึมขึ้นมาทันที เขาเช็ดน้ำตาที่กำลังรินไหลพร้อมกับนึกในใจ ‘มันเป็นแค่เกม เราต้องไม่ใจอ่อนเด็ดขาด เพื่อความอยู่รอดของเรา พรุ่งนี้ต้องทำตามแผน ขอโทษด้วยนะ... อี้หยางอี้หยิน’


       จางซื่อหลงทำใจแข็งแล้วแสร้งเป็นพูดขึ้น “โอ้ย!... ข้างนอกหมอกเริ่มเย็นแล้ว ขอเข้าไปในกระท่อมก่อนแล้วกัน” เขาเปิดประตูเข้าไป แล้วมองไปยังเด็กทั้งสองที่แกล้งนอนนิ่งอยู่ประหนึ่งว่าพวกเขาไม่ได้พูดคุยกันเมื่อครู่


       “อี้หยางอี้หยิน!... อี้หยางอี้หยิน! พวกเจ้าหลับกันแล้วรึ” จางซื่อหลงเดินเข้าไปใกล้ๆพลันเรียก


       สองพี่น้องแกล้งทำเป็นลุกตื่นขึ้นมา…



       “ท่านพี่! กลับมาแล้วเหรอครับ” อี้หยางพูดพร้อมกับเอามือขยี้ที่ตา


       “ข้ามีซาลาเปาแบ่งให้พวกเจ้าคนละสองลูก รับไปสิ” จางซื่อหลงพูดแล้วยื่นซาลาเปาออกไปให้


       อี้หยางกับอี้หยินหันมามองหน้ากันก่อนจะพูดขึ้น “ขอบคุณท่านพี่!!” จากนั้นก็พูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงแยกย้ายกันไปนอน


       ---


       ---

       เช้าวันรุ่งขึ้น จางซื่อหลงใช้ชีวิตในเกมเป็นวันที่สอง เขาล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เปิดดูในช่องสื่อสารยุทธภพ เนื้อหาส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับการเข้าฝึกยุทธ์ในสำนักต่างๆ ที่พูดถึงกันมากที่สุด คือสำนักกระบี่มังกรเพลิงกับสำนักดาบจันทรา ทำให้จางซื่อหลงรู้ได้ทันทีว่า ผู้คนส่วนใหญ่กำลังฝึกวิทยายุทธ์ในสำนักต่างๆกันอยู่ จางซื่อหลงได้หมายตาสำนักกระบี่มังกรเพลิงเอาไว้ หลังจากที่เขาระดับพื้นฐานถึงเลเวล 20 จึงจะสามารถเข้าไปฝึกยุทธ์ยังสำนักที่ตนเลือกไว้ได้


       จางซื่อหลงมองสองพี่น้องตระกูลอี้ที่ช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทั้งตักน้ำใส่ตุ่ม ปัดกวาดเช็ดถูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของพวกเขา จางซื่อหลงเริ่มชุกคิดถึงแผน ที่ตนเองกำลังจะทำกับเด็กพวกนี้ ‘เราจะทำอย่างนี้จริงๆ เหรอ'


       จางซื่อหลงนั่งคิดอยู่ พลางรีบสะบัดหน้าตัวเอง 'ไม่ได้ นี่มันคือเกม จำไว้จางซื่อหลง เราต้องหาเงินจากเกมนี้’


       จางซื่อหลงเอาซาลาเปาออกมา 6 ลูก วางไว้ในจานบนโต๊ะ เขาเริ่มทำตามแผนที่ได้วางเอาไว้ “อี้หยางอี้หยิน! พวกเจ้ามากินซาลาเปากันได้แล้ว”


       “ครับ,ค่ะ ท่านพี่!” สองพี่น้องขานรับพร้อมกัน


       แผนแรก จางซื่อหลงตั้งชื่อว่า “นำตัวไปขาย” เขาวางแผนเพื่อจะนำอี้หยางกับอี้หยินไปขายที่สำนักผู้ติดตาม สำนักผู้ติดตามเป็นแหล่งสำหรับผู้เล่นทำการซื้อขายผู้ติดตาม และเป็นสถานที่ไถ่ตัวผู้ติดตามในกรณีที่ถูกฆ่าตาย


       ผู้ติดตามไม่ต่างอะไรกับผู้เล่น มีความสามารถเหมือนผู้เล่นเกือบทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น ระดับ เลเวลและอาชีพ พวกเขาถูกโปรแกรมมาให้สามารถคิดเองได้หรือเรียกอีกอย่างว่า เอไอหรือบอทนั่นเอง


       ผู้ติดตามมีด้วยกัน 2 ประเภทคือ

       - ผู้ติดตามทั่วไป มีความสามารถเหมือนกับผู้เล่นแต่ไม่สามารถเรียนคัมภีร์ยุทธหรือวิชายุทธ์ต่างๆได้

       - ผู้ติดตามพิเศษ มีความสามารถเทียบเท่ากับผู้เล่นทุกอย่าง แต่มีบางอย่างที่จางซื่อหลงกลัวที่สุดเพราะจะทำให้เขาไม่สามารถทำตามแผนแรกได้


       ราคาการซื้อขายของผู้ติดตาม

       - ผู้ติดตามทั่วไป ซื้อกันที่ราคาเริ่มต้น 1 ตำลึงทอง(1,000 บาท) แล้วราคาบวกเลเวลละ 10 ชั่ง(100 บาท) ในกรณีที่ถูกฆ่า เจ้าของต้องจ่ายค่าไถ่เลเวลละ 1 ชั่ง ถ้าไม่ไถตัวจะคิดค่าไถ่เพิ่มวันละ 3 ชั่ง

       - ผู้ติดตามพิเศษ ซื้อกันที่ราคาเริ่มต้น 10 ตำลึงทอง(10,000 บาท) แล้วราคาบวกเลเวลละ 1 ตำลึงทอง(1,000 บาท) ในกรณีที่ถูกฆ่า เจ้าของต้องจ่ายค่าไถ่เลเวลละ 10 ชั่ง ถ้าไม่ไถตัวจะคิดค่าไถ่เพิ่มวันละ 3 ชั่ง


       หลังจากกินซาลาเปากันอิ่มหนำแล้ว จางซื่อหลงจึงใช้อุบายบอกพี่น้องสองคนว่า “จากนี้ไปข้าจะพาพวกเจ้าไปฝึกยุทธ์ พวกเจ้าตกลงไหม”


       ทั้งสองมองหน้ากันแล้วอี้หยางก็พูดขึ้นว่า “ทำไมพวกเราต้องฝึกยุทธ์ด้วยล่ะท่านพี่?”


       “ข้ามิอาจทนได้ ที่จะเห็นพวกเจ้าพบจุดจบ เช่นเดียวกันกับปู่ของเจ้า” จางซื่อหลงพูดจบจึงแสร้งก้มหน้าทำน้ำตาซึม


       อี้หยางกับอี้หยินเห็นจางซื่อหลงน้ำตาซึมจึงเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะบอกกับพวกตน



       “พวกเราจะตามท่านไปฝึกยุทธ์ เพื่อให้ท่านพี่หมดห่วง” อี้หยางพูดขึ้น


       จางซื่อหลงคลี่ยิ้มที่มุมปากแล้วพูดว่า “งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ ข้าจะสอนพวกเจ้าฝึกยุทธ์เอง”


       “ตอนนี้เลยเหรอ! ท่านพี่!” อี้หยางกับอี้หยินพูดแทบจะพร้อมกัน


       “ใช่! ข้าต้องการให้พวกเจ้าพัฒนาฝีมือโดยเร็ว เพื่อข้าจะได้หมดห่วง” จางซื่อหลงพูดแย้มยิ้ม


       “ครับ,ค่ะ ท่านพี่จาง...” ทั้งสองตอบรับพร้อมกันอย่างไม่ค่อยเต็มใจ พวกเขาคิดว่ามันเร็วเกินไปหรือเปล่า


       “งั้นตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าไปฝึกที่เขตป่าสนใกล้เมืองเริ่มต้น” สองพี่น้องพยักหน้าแล้วจางซื่อหลงก็พาเดินออกจากกระท่อม


       “ฟังก์ชั่นแสดงสถานะผู้ติดตามปรากฎ ต้องการเรียนรู้หรือไม่” เสียงจากระบบแจ้งเตือน


       “ไม่ต้องการ” จางสื่อหลงพูดเบาๆ


       “ถ้าผู้เล่นต้องการถามข้อมูลเพิ่ม สามารถพูดคำว่า ระบบข้อมูล แล้วถามข้อมูลที่ต้องการทราบ ทางเราจะแจ้งข้อมูลที่ถามจากฐานข้อมูลที่มีค่ะ ขอให้ท่านสนุกไปกับการท่องยุทธภพนะคะ ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ” หลังจากนั้นเสียงจากระบบก็หายไป


       จางซื่อหลงต้องการให้ฟังก์ชั่นนี้ปรากฎตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะฟังก์ชั่นนี้จะปรากฎได้ก็ต่อเมื่อผู้ติดตามยอมตามผู้เล่นออกนอกพื้นที่


       จางซื่อหลงต้องการเข้าไปดูสถานะของผู้ติดตามเพื่อจะได้รู้ว่า เขาจะใช้แผนแรกต่อได้หรือไม่ เรื่องจะได้จบกันเสียที เขารีบเปิดระบบขึ้นมาดูสถานะผู้ติดตามทันที



       เมื่อเขาเห็นสถานะของอี้หยางกับอี้หยิน เข่าก็แทบจะทรุดลงไปกับพื้น ‘ม้ายยยย~ไม่’ จางซื่อหลงร้องในใจจนแทบเสียงจะออกมาจากปาก



       ‘ทำไมสวรรค์จึงต้องกลั่นแกล้งข้าด้วย สองพี่น้องนี้เป็นผู้ติดตามพิเศษแล้วยังเป็นแบบผูกมัดด้วย(ไม่สามารถซื้อขายได้)’ จางซื่อหลงเริ่มน้ำตาซึมออกมาจากเบ้าตา แผนนำตัวไปขายของเขาต้องสิ้นสุดลงทันที


       “ท่านพี่จาง! หยุดเดินทำไมคะ?” อี้หยินถามที่เห็นท่าทีแปลกๆของจางซื่อหลง


       จางซื่อหลงหันมาทั้งน้ำตาพร้อมกับเอาผ้าเช็ดที่หน้าของเขา “ข้าซึ้งใจพวกเจ้านัก ที่ยอมติดตามข้ามาฝึกยุทธ์น่ะ ไม่มีอะไรหรอก”


       'ซะเมื่อไรล่ะ TT_TT' จางซื่อหลงคิดเศร้าในใจ


       แววตาสองคู่ของอี้หยางกับอี้หยินถึงกับน้ำตาซึมเมื่อเห็นชายที่ไม่ใช่ญาติไม่ใช่พี่น้องของพวกเขา เป็นห่วงเป็นใยพวกเขาได้ถึงเพียงนี้ จึงทำให้ทั้งสองรู้สึกรักและศรัทธาชายที่อยู่ตรงหน้ายิ่งนัก พวกเขาปฏิญาณตนไว้ว่า จะขอติดตามชายผู้นี้ตลอดไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #257 WayKiimer (@WayKiimer) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:56
    สรุปคือมีผู้เล่นรอบนี้ 10000 หรือ 100000 คนกันแน่ครับ
    #257
    0
  2. #205 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 10:24
    #205
    0
  3. #179 สโนว์ดราก้อน (@0824193354) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
    พระเอกออกโง่จะโง่จริงๆ มีผู้ติดตามมันดีกว่าไม่มีนะเราว่า เวลาไม่อยู่ในเกมผู้ติดตามยังอยู่แถมผู้ติดตามของพระเอกยังเหมือนผู้เล่นทุกอย่าง ต่อไห้เราไม่ได้เล่นเข้าเกมผู้ติดตามยังอยู่ก็ปล่อยไห้ตีสัตว์อสูรไปสิ เวลาเข้าไปเงินหรือของคงเยอะ แต่อย่างว่าเริ่มเรื่องพระเองต้องโง่
    #179
    1
  4. #97 DragoonSpirit (@chocobo36186) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 09:57
    พระเอกนี่เลวแบบเงียบๆสินะ
    สงสารอี้หยินหยาง
    #97
    1
  5. #16 sutad3352 (@sutad3352) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:31
    ลุม เป็น   รุุม 
    #16
    1
    • #16-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 5)
      13 กันยายน 2560 / 11:51
      อันนี้หาไม่เจอแฮะ
      #16-1
  6. #7 kpisunee (@kpisunee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 10:57
    ขำ พระเอกนี่โชคดีจริงๆ
    #7
    1
    • #7-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 5)
      7 กันยายน 2560 / 13:32
      ช่วยตรวจคำให้เค้าบ้างนะ ตะเอง
      #7-1