ตอนที่ 4 : ภารกิจของเฒ่าสมุนไพร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    21 ส.ค. 61

       จางซื่อหลงเริ่มหาร่องรอยตามพื้นดินแล้วสะกดรอยเพื่อตามล่า เมื่อเขาเจอเป้าหมายจะใช้วิธีการเดิมๆในการสังหารพวกมัน จึงทำให้เขาสามารถสังหารหมูป่าหางดอกได้เพิ่มอีก 8 ตัวได้อย่างไม่ยากเย็น การออกล่าโดยไม่ได้หยุดพักทำให้ต้องสูญเสียพลังกายไปไม่ใช่น้อย โชคดีที่เขาซื้อน้ำยาฟื้นฟูพลังกายติดมาด้วย จึงสามารถออกล่าสัตว์อสูรได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่ติดขัดอะไรมากนัก



       “เจอแล้ว! กำลังหลับเลยนะแก” พอพบมัน เขาจะคลานเข้าไปอย่างช้าๆ ให้เงียบที่สุด


       เสียงจากระบบดังขึ้น “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะพรางกายระดับหนึ่ง” จางซื่อหลงคลี่ยิ้มออกมา แล้วคลานต่อไปจนใกล้จะถึงตัวของมัน


       เมื่อถึงระยะหวังผล จางซื่อหลงกระโจนพร้อมกับตวัดกระบี่ไปที่คอของมัน มีเลือดพุ่งออกมา แล้วแทงกระบี่กลับไปอีกครั้งที่กลางอกของมัน หลังจากนั้นร่างของหมูป่าหางดอกก็สลายไปเป็นอากาศธาตุทันที


       เสียงจากระบบดังขึ้น “หมูป่าหางดอก เลเวลห้า ถูกสังหาร ได้เงิน 2 สลึง เนื้อหมู 1 ชิ้น”


       เสียงจากระบบดังขึ้น “ผู้เล่นจางซื่อหลงได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลห้าขึ้นเป็นเลเวลหก”


       “^0^เย้! สำเร็จ” จางซื่อหลงกระโดดไปมาด้วยความดีใจและคิดว่าถ้าฆ่ามันอีก 20 ตัว น่าจะยกระดับพื้นฐานเป็นเลเวล 7 ได้อย่างแน่นอน


       ‘ตะวันใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว เราต้องรีบเก็บเวล ให้เร็วที่สุดก่อนพบค่ำ’ คิดได้อย่างนั้นก็เร่งรีบทำตามแผนเดิม ค้นหาร่องรอยแล้วสะกดรอยตามมันไป


       จางซื่อหลงแกะรอยหมูป่าหางดอกจนสามารถสังหารพวกมันได้เพิ่มอีก 15 ตัว เขาไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่า ตัวเองหลงลึกเข้าไปนอกเขตป่าสนแล้ว ในขณะที่ตามแกะรอยหมูป่าหางดอกอยู่นั้น เขาพบรอยเท้าของคนกับรอยเท้าของหมาป่าปะปนอยู่ด้วย


       ‘มันตามล่าเจ้าของรอยเท้านี้หรือเปล่าวะ ถ้ามันเป็นอย่างที่เราคิด คนคนนี้ก็กำลังตกอยู่ในอันตรายน่ะสิ’ จางซื่อหลงนั่งคิดพร้อมกับดูรอยเท้าที่เหยียบย้ำตามพื้นดินเต็มไปหมด ด้วยความสงสัยเขาจึงสะกดรอยตามไปอย่างระมัดระวัง


       พอตามแกะรอยไปสักพัก เสียงจากระบบก็ดังขึ้น “ผู้เล่นจางซื่อหลงได้ยกระดับทักษะสะกดรอยจากระดับหนึ่งเป็นระดับสอง” จางซื่หลงฉีกยิ้มอย่างพึงพอใจ ตอนนี้เขาสามารถแยกแยะรอยเท้าระบุจำนวนที่แน่นอนได้อย่างชัดเจน


       จางซื่อหลงสำรวจรอยเท้าทั้งหมด เขารู้ได้ทันทีว่า มีหมาป่าจำนวน 6 ตัว มีอยู่ 1 ตัว รอยเท้าใหญ่กว่าตัวอื่น 'ดูแล้ว มันน่าจะเป็นจ่าฝูงเป็นแน่'


       บรู๊วววววว! เสียงหมาป่าหอนดังไปทั่วทั้งป่าห่างจากจุดที่จางซื่อหลงอยู่ประมาณ 6 ลี้(1 ลี้เท่ากับ 500 เมตร)


       จางซื่อหลงรีบเร่งฝีเท้าไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที ในขณะเดียวกัน เขาก็คอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา


       เสียงจากระบบดังขึ้น “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะระวังภัยระดับหนึ่ง” ตอนนี้จางซื่อหลงสามารถสัมผัสถึงสิ่งต่างๆ รอบตัวของเขาได้อย่างชัดเจนในระยะ 20 เมตร


       ห่างจากจุดที่เขาอยู่ไปอีกประมาณ 30 เมตร เขาได้ยินเสียงหมาป่าขู่คำราม กรร! กรร! โฮ้งๆ เขาค่อยๆคลานเข้าไปอย่างระมัดระวัง


       “หลบไปซะ! อย่ามายุ่งกับข้า!” ชายแก่ตวาดลั่น มีบาดแผลไปทั่วร่างของเขา เขาตกอยู่ภายในวงล้อมของฝูงหมาป่า เขากำลังใช้ไม้เท้าแกว่งไปมารอบตัว ขณะที่หมาป่าแต่ละตัวรอจังหวะเข้าโจมตี


       “จะช่วยดีเปล่าวะนั่น” จางซื่อหลงพูดเบาๆกับตัวเอง ในหัวของเขาเริ่มคิดแผนไปต่างๆนาๆ แต่ในตอนนั้นเอง หมาป่าตัวหนึ่งก็หาจังหวะเข้าจู่โจมที่แขนของชายแก่นั้นจนได้



       อ๊ากกก! ชายแก่ร้องลั่นพร้อมกับเอาไม้เท้ากระแทกเข้าไปที่หน้าของหมาป่าตัวนั้นอย่างแรง


       เอ๋งงง! หมาป่าร้องเสียงดังในขณะเดียวกันก็ปล่อยคมเขี้ยวของมันออกจากแขนของเขา



       แต่เหตุการณ์ไม่ได้หยุดแค่นั้น หมาป่าทุกตัวที่เหลือรวมทั้งจ่าฝูง กระโดดเข้าจู่โจมชายแ่ก่พร้อมๆกัน หมายจะขย้ำให้ตายคาคมเขี้ยวของพวกมัน


       “ไม่ได้การแล้ว! ต้องรีบช่วยแบบไม่มีแผน!” จางซื่อหลงไม่รอช้าหลังเห็นชายแก่โดนรุมขย้ำ


       ในขณะที่ฝูงหมาป่าขย้ำกัดชายแก่กันอย่างเมามันอยู่นั้น…



       จู่ๆก้อนหินก็ถูกขว้างออกมาจากพุ่มไม้ เข้าที่หัวของจ่าฝูงอย่างจัง เอ๋งงง!



       จากนั้นหมาป่าทุกตัวก็โดนก้อนหินขว้างเข้าใส่เป็นชุด ร้องไปตามๆกัน



       เอ๋งง! เอ๋งง! เอ๋งง! เอ๋งง! เอ๋ง!



       หมาป่าทุกตัวละจากการขย้ำร่างของชายแก่แล้วกระโดดออกมารวมกัน พวกมันมองไปยังทิศทางที่ก้อนหินถูกขว้างมา พวกมันยังไม่ทันได้ตั้งตัวก้อนหินก็ถูกขว้างออกมาอีก



       เอ๋งง! เอ๋งง! เอ๋งง! เอ๋งง!



       หมาป่าแต่ละตัวเริ่มได้รับบาดเจ็บกันอย่างเห็นได้ชัด


       เสียงจากระบบ “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะขว้างปาระดับหนึ่ง” จางซื่อหลงไม่ได้มีเวลามาสนใจฟัง


       เมื่อเห็นฝูงหมาป่ามีอาการแตกตื่น เขาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป เขากระโจนออกจากที่ซ่อน ในขณะที่มือขวาจับกระบี่ไว้แน่น จากนั้นจึงตวัดกระบี่เข้าใส่ขาของพวกมันเพื่อให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลง



       ขณะเดียวกันเสียงจากระบบแจ้งเข้ามาในหัว “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขได้รับทักษะกระบี่ระดับหนึ่ง” พอสิ้นเสียงจากระบบ จางซื่อหลงคลี่ยิ้มพร้อมกับแทงกระบี่เข้าไปที่กลางอกของหมาป่าตัวหนึ่งแล้วดึงออก เลือดสดๆพุ่งออกมาจากร่างของมันก่อนที่จะกลายเป็นแสง แล้วสลายหายไปทันที



       “หมาป่าขนแดง เลเวลหก ถูกสังหาร ได้เงิน 2 สลึง หนังหมาป่าขนแดง 1 ผืน” จางซื่อหลงไม่มีเวลาแม้แต่จะเก็บไอเทม


       หมาป่าอีกตัวกระโดดเข้าใส่หมายจะกัดที่แขนของเขา เขาหมุนตัวหลบได้ทันท่วงที แล้วใช้กระบี่ตวัดสวนเข้าที่ท้องของมัน



        ฉึบ! เอ๋งงง!



       ความรุนแรงของกระบี่ที่เพิ่มขึ้นด้วยทักษะกระบี่ระดับหนึ่ง ทำให้ไส้พร้อมเลือดทะลักออกมาจากหน้าท้องก่อนที่ร่างของหมาป่าจะตกลงบนพื้นดิน มันชักกระตุกอยู่ 3 ครั้ง ร่างของมันจึงสลายหายตามกันไปอีกตัว



       “หมาป่าขนแดง เลเวลหก ถูกสังหาร ได้เงิน 2 สลึง หนังหมาป่าขนแดง 1 ผืน” เสียงแจ้งจากระบบ


       จ่าฝูงหมาป่าขนแดงเหมือนเริ่มจะรู้ตัว เมื่อเห็นสมุนของมันถูกฆ่าตายไป 2 ตัว มันจึงส่งเสียงร้องคำรามลั่น หมาป่าทั้งหมดต่างพากันถอยออกมาทันที


       จางซื่อหลงไม่รู้สึกเกรงกลัว เขาตั้งท่ารับจับกระบี่พร้อมกับมองพวกมันอย่างไม่ละสายตา



       จ่าฝูงหมาป่าขนแดงจ้องมองจางซื่อหลงอยู่พักหนึ่งก่อนจะขู่คำรามขึ้นอีกครั้ง กรรร! หมาป่าที่เหลือต่างพากันถอยออกไปอย่างช้าๆ พวกมันจ้องมองเขาด้วยแววตาสีแดงก่ำ จากนั้นพวกมันจึงพากันหายไปพร้อมกับดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าในเวลาช่วงเย็นนั้นเอง


       จางซื่อหลงรีบเก็บไอเทมทั้งหมดหลังจากที่รู้สึกได้ว่าพวกมันหายไปแล้วในรัศมี 20 เมตร จากนั้นเขาจึงรีบไปหาชายแก่ที่กำลังนอนร้องโอดโอยอยู่ไม่ไกลนัก


       จางซื่อหลงหยิบเอาน้ำยาเพิ่มเลือดขึ้นมาเตรียมจะกอกเข้าไปในปากของชายแก่ แต่ชายแก่กับห้ามเอาไว้ “มันใช้กับข้าไม่ได้หรอก” ชายแก่พูดตะกุกตะกักเพราะอาการสาหัสของบาดแผล


       “ทำไมลุงถึงใช้มันไม่ได้ล่ะ?” จางซื่อหลงรีบถาม ในขณะที่เขาก็ทำอะไรไม่ถูก


       “ข้าเป็นโรคต้านยาเลือด ได้โปรด... พาข้ากลับกระท่อมไปหาหลาน... เป็นครั้งสุดท้าย... ด้วยเถอะ” ชายแก่พูดทั้งน้ำตาราวกับว่ากำลังจะใกล้สิ้นลมหายใจ



       จางซื่อหลงถึงกับต่อมน้ำตาซึมเพราะโดยปกติแค่ดูหนังฉากพรัดพราก เขาก็ถึงกับบ่อน้ำตาแตกเสียแล้ว จนเพื่อนๆ ตั้งฉายาให้กับเขาว่า ไอ้หน้าจืด


       ด้วยความสงสารชายแก่ จางซื่อหลงจึงพูดขึ้น “ได้! เดี๋ยวลุงขึ้นมาบนหลังข้า แล้วข้าจะรีบพาลุงไปส่งให้ถึงกระท่อมเลย”


       “ขอบคุณจริงๆ... ขอบคุณจริงๆ...” ชายแก่พูดอย่างซาบซึ้ง เขาพยายามขึ้นไปบนหลังของจางซื่อหลงในสภาพที่เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด


       “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขรับภารกิจช่วยเหลือเฒ่าสมุนไพร ต้องการยืนยันรับภารกิจหรือไม่” เสียงจากระบบดังขึ้น จางซื่อหลงถึงกับงงงันแต่ก็รีบตอบรับไปก่อน


       “ภารกิจได้รับการยืนยันเรียบร้อยแล้ว” เสียงจากระบบ



       จางซื่อหลงไม่สนใจภารกิจว่ามันคืออะไร เขาได้แต่แบกร่างของชายแก่ รีบวิ่งไปตามทิศทางที่แกชี้บอก



       หลังจากวิ่งมาได้ประมาณ 10 ลี้ ก็มาถึงกระท่อมกลางป่าหลังหนึ่ง ในขณะที่วิ่งมา จางซื่อหลงใช้น้ำยาเพิ่มพลังหมดไปหลายต่อหลายขวด


       “อี้หยาง! อี้หยิน! ปู่กลับมาแล้ว...” ชายแก่เรียกหลานเสียงแหบแห้งอยู่หน้ากระท่อม



       หลานฝาแฝดชายหญิงอายุประมาณ 12-13 ปี ด้วยความดีใจที่ได้ยินเสียงปู่จากด้านนอกก็รีบวิ่งเปิดประตูออกไป


       “ปู่! วันนี้ทำไมกลับมามืดกว่าทุกวันล่ะ” อี้หยางผู้เป็นพี่ชายพอเปิดประตูออกมาก็รีบถามขึ้นเป็นคนแรก



       หลานทั้งสองเมื่อเห็นปู่ในสภาพเลือดท่วมไปทั้งตัวก็ถึงกับตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาทันที


       จางซื่อหลงไม่สนใจสิ่งใด พอประตูถูกเปิดก็รีบเดินเข้าไปด้านในทันที แล้วจึงนำชายแก่วางไว้บนพื้น


       “เกิดอะไรขึ้นกับปู่ของหนู!...” อี้หยินผู้เป็นน้องสาวเริ่มร้องไห้แล้วถามจางซื่อหลงพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดปู่ที่ใกล้จะสิ้นใจเต็มที


       “ปู่ของเจ้าถูกฝูงหมาป่ารุมทำลาย ข้าจึงเข้าไปช่วย แล้วนำตัวเขากลับมาที่นี่” จางซื่อหลงพูดสั้นๆ พร้อมกับน้ำตาซึม เมื่อเห็นหลานทั้งสองต่างพากันกอดร่างของปู่อันเป็นที่รักแล้วร่ำไห้ปานจะขาดใจ


       “ปู่คนนี้มิอาจจะดูแลพวกเจ้าต่อไปได้… พวกเจ้าต้องดูแลตัวเองกันแล้ว... อั๊กๆๆ” ชายแก่ฝืนพูดเบาๆ พร้อมไอออกมาเป็นเลือด


       “พ่อหนุ่มจากนี้ไปช่วยดูแล.. หลาน.. ทั้งสอง.. แทนข้าด้วย...” พูดจบร่างของชายแก่ก็กลายเป็นแสงสลายไปเป็นอากาศธาตุทันที


       “ปู่!!” หลานทั้งสองร้องเรียกปู่จนเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งป่า


       “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขพาเฒ่าสมุนไพรกลับมาถึงกระท่อมและฟังคำสั่งเสียของเฒ่าสมุนไพร ภารกิจช่วยเหลือเฒ่าสมุนไพรสำเร็จ ได้รับรางวัล ประสบการณ์เพิ่มขึ้นและผู้ติดตามอี้หยางกับอี้หยิน” เสียงแจ้งจากระบบ


       “ผู้เล่นจางซื่อหลงได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลหกขึ้นเป็นเลเวลแปด” เสียงจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง


       “T[]Tว่าไงนะ! ม้ายยยยย~ไม่” จางซื่อหลงตะโกนดังลั่นไปทั้งป่า คุกเข่านั่งฟุบอยู่บนพื้นทั้งน้ำตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #204 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 10:14
    ตัวเอก ชอบโวยวายจัง 
    #204
    0
  2. #76 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 07:48
    แถมผู้ติดตามมาซะงั้น แล้วนี่คือเด็กน้อยที่อยู่ในฝันตอนแรกบ่คะ
    หูย เป็นเกมที่ไม่ใช่แค่เกมสินะคะ
    #76
    1
    • #76-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 4)
      23 กันยายน 2560 / 09:12
      เอิงเง้ย! =_=
      #76-1
  3. #6 kpisunee (@kpisunee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 09:03
    5555 โดนมัดมือชกเฉยเลย ถถถ
    #6
    1
    • #6-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 4)
      6 กันยายน 2560 / 12:26
      ยังมีต่อดูต่อไปนะ ^_^
      #6-1