ตอนที่ 130 : ภาค2:ตอนที่ 30 เย้ายวนหลงไหล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

       จางซื่อหลงกับอี้หยางบุกตะลุยทั่ววัง ห้องแล้วห้องเล่าตลอดเส้นทางเจอแต่ปีศาจหมาป่าชั้นสูงทั้งสิ้นและเป็นที่แน่นอนพวกมันล้วนต้องสยบภายใต้พลังหมัดเหล็กทำลายของอี้หยางไม่แม้แต่จะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย



       “อ๊ากกก! เมื่อไรจะหมดซักที เยอะเกินไปแล้วม้าง” จางซื่อหลงร้องลั่นเพราะบุกไปไม่ถึงตัวบอสสักที ห้องโถงมากมายราวกับเขาวงกตไม่รู้ว่าห้องของบอสดันเจี้ยนอยู่ ณ ที่แห่งหนใดกันแน่



       อี้หยางกระตุกชายผ้าของจางซื่อหลง “เออ.. ท่านพี่! ข้าว่าห้องนี้น่าจะเป็นห้องขององค์ราชินีเป็นแน่”



       จางซื่อหลงหันกลับมาถาม “เจ้ารู้ได้อย่างไรรึ! อี้หยาง!” เพราะห้องที่ผ่านมาหน้าตาก็เหมือนกันหมด



       “แฮะๆ ก็มันเขียนไว้ด้านบนหน้าประตูน่ะครับ” อี้หยางชี้นิ้วไปเหนือประตู



       “อ่ะจริงดิ!” จางซื่อหลงจ้องมองไปเหนือประตูที่เขียนไว้อย่างชัดเจนตัวเบ้อเร่อ ห้องขององค์ราชินีหมาป่า!



       “ฮ่ะๆๆ อี้หยางเจ้าสอบผ่านแล้ว ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเห็นมันจนได้” จางซื่อหลงตบที่หัวไหล่ของอี้หยาง



       อี้หยางทำสีหน้างวยงง ‘อะไรหว่า! สอบผ่าน!’



       “การจะเข้าถึงแก่นแท้ของจอมยุทธ์ต้องรู้จักช่างสังเกต เพียงข้าทำแสร้งไม่เห็น เจ้ากับสังเกตเห็นมันได้” จางซื่อหลงกำหัวไหล่ของอี้หยางไว้มั่นแล้วพูดอีกครั้ง “เจ้าสอบผ่านแล้ว”



       อี้หยางเริ่มจะเข้าใจ ‘เมื่อครู่ท่านพี่จางลองใจข้าหรอกหรือ แต่..’ เขามองไปยังข้อความที่เขียนไว้เหนือประตูอีกครั้ง ‘นี่มันเขียนไว้ตัวเบ้อเร่อ ถ้าใครไม่เห็น ก็นับว่าเซ่อซ่าไปแล้วกระมัง =_=! ’



       จางซื่อหลงแสร้งเป็นกระเอมไอแล้วพูดขึ้น “พวกเราเข้าไปกันเถอะ ศึกดันเจี้ยนครั้งนี้จะได้จบสิ้นกันเสียที”



       ไม่ต้องพังประตูให้เสียเวลา! เสียงพิณบรรเลงเพราะพริ้งไพเราะทำให้ประตูเปิดออกไปเองราวกับใช้เวทมนต์



       มันรู้อยู่แล้วว่าเรามาถึงงั้นรึ!



       จางซื่อหลงกับอี้หยางมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ ไม่มีประตูบานใดของห้องโถงในวังที่อี้หยางไม่ต้องพังเข้าไปเลยสักบานเดียว แต่องค์ราชินีหมาป่าตนนี้กับเปิดให้เข้าไปอย่างง่ายด้ายราวกับว่าคงประมาณตนไว้สูงกระมังถึงไม่เกรงกลัวไอ้อีหน้าไหนทั้งสิ้น



       “เสียงพิณโอยอ่อนชวนให้หลงไหล ราวกับดอกไม้กำลังจะบานสะพรั่งเต็มท้องทุ่ง เชื้อเชิญเหล่าฝูงผีเสื้อให้โบยบินกันอลวนชื่นชมดอกไม้งาม มาเถอะมาชื่นบานกับกลิ่นหอมของดอกไม้ ราวกับเสียงพิณที่กำลังบรรเลงเย้ายวนไปยังจิตใจของพวกเจ้า” น้ำเสียงพรรณนาใสราวกับกระดิ่งทองพร้อมกับเสียงดีดพิณของหญิงนางหนึ่งที่อยู่เหนือสุดของห้องโถงที่มีลวดลายอันวิจิตรตระการตา มีบรรไดทอดยาวขึ้นไปจนสุดถึงบัลลังก์อาสน์ของสาวงามนางนั้นที่นั่งราวกับนางฟ้าจำแลงร่างลงมาจากสรวงสวรรค์



       จางซื่อหลงจ้องมองนางโดยไม่กระพริบตา ชุดที่นางสวมใส่สอดส่องไปจนเห็นสรีระผิวกายภายในที่ขาวนวลสะอาด ยังไม่รวมถึงรูปร่างหน้าตาที่งดงามของนางอีก นับได้ว่าถ้าเขาได้ถามกระจกวิเศษไปแล้วล่ะก็ ว่าผู้ใดงามเลิศในปฐพี คงจะไม่พ้นหญิงงามที่อยู่ตรงหน้านางนี้แล้วเสียกระมัง



       องค์ราชินีหมาป่า นางส่งสายตาอันแสนเย้ายวนชวนให้หลงไหลมาพร้อมกับริมฝีปากอันเรียวบางอ่อนนุ่มน่าสัมผัส ไม่ว่าชายใดก็มิอาจจะละสายตาไปจากนางได้ไม่เว้นแม้แต่จางซื่อหลง



       “ท่านพี่! ท่านพี่!...” อี้หยางเรียกทั้งกระตุกชายผ้าอยู่นานสองนานก็มิอาจคืนสติให้กับจางซื่อหลงที่กำลังเคลิบเคลิ้มเพลิดเพลินอยู่กับภาพเบื้องหน้าไปได้



       “เกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่กันแน่!” อี้หยางมองสีหน้าจางซื่อหลงที่กำลังยิ้มกริ่มราวกับกำลังจะเสพสุขอยู่ก็ไม่ปาน



       องค์ราชินีหมาป่ากำลังเดินสง่าลงมาจากบัลลังก์ของนาง ในมือถือพิณผีพาขณะที่อีกมือหนึ่งพร้อมที่จะดีดบรรเลงเสียงเพลงได้ตลอดเวลา นางกำลังทอดสายตามองมายังร่างของจางซื่อหลงที่ยืนนิ่งไม่ละสายตาไปจากนาง เป็นที่แน่นอนว่าจะไม่มีผู้ใดละสายตาไปจากความงามของนางได้แม้กระทั่งผู้หญิงด้วยกันยังต้องหลงไหลรูปโฉมของนางราวกับโดนต้องมนต์เช่นกัน นางกำลังเดินลงบรรไดมาทีละก้าวราวกับนางฟ้ากำลังลงมาจากสรวงสวรรค์



       นางหัวเราะคริกๆดุจสาวแรกแย้ม “หนุ่มน้อยเอ๋ย! ใยเจ้าจึงไม่ขึ้นมาหาข้ากันเล่า” นางยังคงเดินอรชรอ้อนแอ้นลงบรรไดมาอย่างแช่มช้า



       จางซื่อหลงเดินไปยังบรรไดพร้อมกับก้าวขึ้นไปอย่างช้าๆในขณะที่อี้หยางมีสีหน้าตะลึงงัน



        “ท่านพี่!” อี้หยางได้แต่เพียงทักท่วงแต่ก็มิอาจจะหยุดจางซื่อหลงเอาไว้ได้



       ไม่นานจางซื่อหลงก็หยุดยืนอยู่ต่อหน้าองค์ราชินีหมาป่าจนสามารถที่จะเอื้อมมือถึงนางได้ “เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก...” คำพูดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับจางซื่อหลงมาก่อนถูกพูดออกมา



       “เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่ได้ยลรูปโฉมของข้าได้ใกล้ถึงเพียงนี้” นางใช้มือเรียวงามของนางปิดที่ปากหัวเราะคริกๆ



       แต่ทันใดนั้นเอง!



       จางซื่อหลงโผเข้าหาองค์ราชินีหมาป่าราวกับจะเข้าไปกอด



       “เจ้า!” องค์ราชินีหมาป่าเบิกตากว้าง สันดานของผู้ชายก็เหมือนกันหมดมิอาจทนรูปร่างอันเย้ายวนของอิสตรีไปได้ จางซื่อหลงก็เช่นเดียวกัน



       แต่ทว่า… เป้าหมายของจางซื่อหลงกับไม่ใช่รูปร่างอันเย้ายวนน่าสัมผัสของนาง เขาแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย มือทั้งสองของเขากำลังเบี่ยงเบนไปยังพิณผีพาที่นางถืออยู่



       “นางปีศาจเอ้ย! เสร็จฉันแหละ!” จางซื่อหลงหัวเราะฮ่ะๆราวกับว่าได้ช่วงชิงพิณมาจากนางได้แล้ว ตามทฤษฎีที่จางซื่อหลงคิด พิณผีพาที่องค์ราชินีหมาป่าใช้อยู่จะต้องเป็นอาวุธพิเศษระดับหนึ่งขึ้นไปและถ้าเขาช่วงชิงมันมาได้แล้วล่ะก็ นางปีศาจก็จะไม่สามารถใช้วิชายุทธ์พิณสวรรค์ได้อีกต่อไปเมื่อปราศจากมัน



       องค์ราชินีหมาป่าตื่นตระหนกตกใจ! นางไม่คาดคิดว่าจางซื่อหลงจะหลุดพ้นออกจากมนต์สะกดของนางไปได้ ‘ระยะแค่เอื้อมมือจับ! ไม่ทันแล้ว!’



       ฉับพลัน! องค์ราชินีหมาป่าตัดสินใจเอนกายล้มลงเพื่อให้พ้นจากเงื้อมมือของจางซื่อหลงจอมเจ้าเล่ห์



       แต่ทว่าเรื่องกับเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม! เมื่อจางซื่อหลงดันพลาดล้มไปกับนางด้วย



       “อ๊ากกก! เวรแล้วไง! หลบทำไมฟะ!” จางซื่อหลงล้มหน้าคว่ำขมัมไปยังร่างอันนุ่มนิ่มขององค์ราชินีหมาป่าเข้าไปเต็มเปา



       มับ! มือทั้งสองสัมผัสเนินอันนุ่มนิ่มของนางโดยไม่ได้ตั้งใจในขณะที่จางซื่อหลงก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน เลือดกำเดาของเขาดันไหลออกมาซะอย่างนั้น ‘โอ้! สวรรค์ ใยจึงต้องสร้างมาได้แนบเนียนถึงเพียงนี้’



       จางซื่อหลงแอบกลืนน้ำลายดังอึกแถมข้างปากมีน้ำลายไหลย้อยออกมา กลิ่นหอมช่างชวนเย้ายวนยิ่งทำให้นางช่างน่าอภิรมย์ยิ่งนัก



       องค์ราชินีหมาป่าถึงกับตื่นตระหนกเบิกตากว้าง “เจ้ามัน!... ” หมดคำบรรยายนางรีบผลักตัวออกจากจางซื่อหลงด้วยความอับอาย ในขณะที่จางซื่อหลงก็รีบลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนกดันเผลอคิดเรื่องลามกไปซะได้



       เจ้าสารเลว! เพี๊ยะ! นางตบหน้าจางซื่อหลงเข้าไปเต็มรัก



       “อ๊ากกก! แม่จ๋าO[]O! ” จางซื่อหลงตัวปลิวตกลงจากบรรไดกลิ้งไปหลายตลบ



       “ท่านพี่!” อี้หยางกระโดดเพื่อจะไปรับจางซื่อหลงที่กำลังกลิ้งตกลงมาเอาไว้



       แต่ทว่า…



       ตุบ!



       อ๊อก! เสียงจางซื่อหลงร้องแทบไม่ออกเพราะอี้หยางดันคำนวณผิดพราดจนได้



       จางซื่อหลงนอนก้นโด่งอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดใบหน้าปูดบวมตามรอยตบ “โอ๊ะโอ้ย! ทำไมต้องซวยซ้ำซวยซากด้วยฟะ TT_TT”



       ขณะนั้นเองใบหน้าอันงดงามขององค์ราชินีหมาป่าเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวแววตาขุ่นมัว นางคำรามลั่น “พวกเจ้า! ไปตายซะ!”



       เพลงพิณปลุกวิญญาณ!



       ทันใดนั้นเองเสียงราวกับโลหะกำลังกระทบกันนับไม่ถ้วนดังมาจากบริเวณด้านหลังของนางพร้อมกับเสียงพิณดีดบรรเลงเพราะพริ้งด้วยนิ้วมืออันเรียวงามดุจนางฟ้าจากชั้นสวรรค์



       เริ่มปรากฎศาสตราวุธหลากหลายค่อยๆลอยคว้างขึ้นมาท่ามกลางอากาศเต็มไปทั่วห้องโถงด้านหลังบัลลังก์ของนาง



       ศาสตราวุธเหล่านั้นเคลื่อนไหวราวกับว่ามีชีวิตที่ถูกปลุกขึ้นมารอรับคำสั่ง



       จางซื่อหลงหันหลังมองเบิกตากว้าง “กลิ่นชักไม่ดีแล้วสิ… O_O! ”



       อาญาสวรรค์ลงทัณฑ์!



       พลัน! ศาสตราวุธนับไม่ถ้วนพุ่งตรงมายังร่างของจางซื่อหลงกับอี้หยางที่กำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า นี่มันบ้าไปแล้วกระมังราวกับเทพกระบี่ขี่พายุทะลุฟ้า!



       “ไปลงนรกซะเถอะ!” นางคำรามลั่นพร้อมกับนิ้วที่ดีดบรรเลงพิณเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงพิณที่นางบรรเลงราวกับโองการจากสรวงสวรรค์ที่สั่งลงทัณฑ์หมู่มารผู้มาคิดเหิมเกริมดูหมิ่น


      

       “บรรลัยแล้วไหมล่ะ!” จางซื่อหลงอ้าปากค้างเมื่อเห็นฉากอาวุธนับร้อยที่กำลังถ่าโถมเข้ามาราวกับคลื่นของฝูงค้างคาวที่ออกมาจากถ้ำ เขาตะโกนลั่นทะลุจอ “อี้หยาง! ใช้เพลงยุทธ์สะกัดกั้นเอาไว้เร็ว!”



       “ครับ!” อี้หยางรับคำกระโดดขว้างด้านหน้าของจางซื่อหลงพร้อมกับเรียกใช้วิทยายุทธ์



       เพลงยุทธ์หมัดเหล็กท่องวายุ!



       แคร้งงง! แคร้งงง! แคร้งงง! แคร้งงง!...



       เสียงปะทะกระหน่ำอย่างดุเดือดไม่ว่างเว้น อี้หยางปล่อยหมัดต้านทานราวกับพายุ ในขณะที่อาวุธถูกหมัดเหล็กเข้าปะทะกระเด็นกระดอนกลับไปทางเดิม



       ถึงจะต้านทานเอาไว้ได้ แต่อี้หยางก็ต้องร่ายรำกระบวนยุทธ์ออกมาจนถึงขีดสุด ถ้าใช้สายตามองหมัดของอี้หยางในตอนนี้ก็มิอาจมองตามได้ทัน พละกำลังและกำลังภายในถูกเค้นออกมาใช้ราวกับกำลังถูกสูบออกจากร่าง



       “ท่านพี่! ข้าจะเอาไม่อยู่แล้ว!” อี้หยางร้องอย่างตื่นตระหนกราวกับว่าจะต้านทานเอาไว้ไม่ได้ ถ้าเขาเกิดพลาดพลั้งขึ้นมา มันก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายหรอกหรือ



       “อดทนไว้อี้หยาง! รอปลดปล่อยพลังยุทธ์แล้วสวนกลับ!” จางซื่อหลงพูดเสียงดังลั่นกลบเกลื่อนเสียงปะทะที่ดังไม่หยุด เขาแอบครุ่นคิดในใจ ‘โชคยังดีที่อาวุธเหล่านี้มันโจมตีมาจากทิศทางเดียว’



       “ท่านพี่! ท่าจะไม่ดีแล้ว… ” อี้หยางเหงื่อไหลจนชุ่มตัวร้องไม่หยุดเมื่อเหลือบมองไปโดยรอบ



       จางซื่อหลงเบิกตากว้างร้องโหวกเหวก “งานเข้าแล้วไง O[]O!”



       ศาสตราวุธที่ถูกอี้หยางซัดจนกระเด็นอยู่ๆกลับมารายล้อมพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง



       องค์ราชินีหมาป่าถึงกับหัวเราะหึๆ นางแสยะยิ้มสายตาเย็นชา “อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตออกไปได้ ข้าจะสับพวกเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น” นางอดคิดไม่ได้ที่จางซื่อหลงทำอะไรไว้กับนาง “โดยเฉพาะเจ้า.. สารเลวเอ้ย!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #383 Doctor_Gee (@Doctor_Gee) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 08:16

    สวัสดีปีใหม่ ๒๕๖๒ ขออวยพรให้ประสบความสำเร็จในทุก ๆ สิ่ง ในปีใหม่ ๒๕๖๒ นี้

    #383
    1
    • #383-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 130)
      3 มกราคม 2562 / 09:11
      ^0^ โฮะๆๆๆ
      #383-1
  2. วันที่ 3 มกราคม 2562 / 06:17
    จะรอดไหมน้
    #382
    0