ตอนที่ 122 : ภาค2:ตอนที่ 22 พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

      ช่วงเวลาช่างแสนทุกข์ทรมาน…



       จางซื่อหลงปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้จะปัดมดที่วิ่งพล่านไปทั่วออกจากตัว พลันจ้าวหมาป่าส่งสัญญาณ ทำให้จางซื่อหลงต้องรีบกลับลงไปห้อยโตงเตงใต้โคนไม้อย่างปัจจุบันทันด่วนก่อนที่ก้อนหินจะถูกโยนกระหน่ำลงมา เมื่อจางซื่อหลงกลับไปที่เดิมเพื่อหลบก้อนหิน จ้าวหมาป่าส่งสัญญาณให้ฝูงหมาป่าด้านบนโยนรังมดลงมาเพิ่มอีก เป็นอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่จางซื่อหลงก็ไม่ยอมพลาดแม้แต่เพียงครั้งเดียว ถึงจะโดนกัดจนคันไปหมดทั้งตัวก็ตาม มันยังดีกว่าที่จะต้องตกลงไปให้ฝูงหมาป่าขย้ำฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆด้านล่างเป็นไหนๆ



       สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ไม่เว้นแม้แต่จางซื่อหลง



       จางซื่อหลงใบหน้าปูดบวมเพราะพิษของมดเป็นเหตุเนื้อตัวแดงกล่ำราวกับผลของลูกตำลึงสุก ด้วยสภาพร่างกายที่บอบช้ำของเขา จึงทำให้พลาดตกจากหน้าผาเข้าจนได้



       “อ๊ากกก! เวรแย้ววว~ ไง!” จางซื่อหลงร้องลั่นพร้อมกับใช้มือตะเกียกตะกายไม่ยังหน้าผาอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับแมวน้อยไหลลื่นลงมาจากต้นไม้สูงอย่างไรอย่างนั้น แง้ววว! TT[]TT



       ราวกับเป็นช่วงเวลาสิ้นสุดแห่งการรอคอย จ้าวหมาป่าร้องคำรามเพื่อสั่งการเหล่าบริวารให้เตรียมจู่โจม ‘จบแล้วสินะ เจ้ามนุษย์เพี้ยนน่ารำคาญนี่’



       ขณะเดียวกันจางซื่อหลงร้องลั่นจนถึงวินาทีสุดท้าย “อี้หยางงง!” ราวกับคนที่อยู่ในอันตรายกำลังร้องเรียกที่พึ่งสุดท้ายเหมือนกับหนังเรื่องซุปเปอร์แมน



       มาตามคำขอ…



       พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่! เสียงร้องคำรามเรียกใช้คัมภีร์ยุทธ์ ชั่วพริบตาปรากฎหมัดขนาดใหญ่ราวกับรถบรรทุกเป็นแสงสว่างสีทองโปร่งแสงพุ่งเข้ามายังฝูงหมาป่าแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัวกันเลยแม้แต่น้อย



       ฟุ๊บ~ ตูม! เสียงระเบิดกัมปนาทดังกึกก้องไปทั่งหุบเขายังความสั่นสะเทือนไปทั่วในอาณาบริเวณ



       ฝูงหมาป่าขาวกลุ่มใหญ่กระเด็นเซนซานไปตามทิศทางของพลังหมัดแสงสว่างสีทองที่พุ่งตรงเข้ามา



       จางซื่อหลงใช้วิชาตัวเบาโรยตัวลงมายังเบื้องล่างพอดิบพอดี ราวกับแข้งขาอ่อนแรงเขานอนกองแปะอยู่กับพื้นไปซะอย่างนั้น เขานอนหัวเราะหึๆ “อี้หยางปลดล็อควิชาพลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่ได้แล้วรึนี่ พลังน่าเกรงขามนัก”



       จ้าวหมาป่าขนสีเงินหน้านิ่วคิ้วขมวด มันไม่เคยพบเห็นพลังที่รุนแรงได้ขนาดนี้มาก่อน ถึงจะไม่มีหมาป่าตัวใดตายแต่ก็ทำให้หมาป่าขาวหลายตัวถึงกับบาดเจ็บสาหัสปางตายเลยทีเดียว



       จ้าวหมาป่าร้องคำรามลั่นอย่างเกรี้ยวโกรธ สั่งการฝูงหมาป่าขาวร่างใหญ่ให้พุ่งจู่โจมทันที มันเบี่ยงเบนเป้าหมายไปยังอี้หยางที่อยู่ด้านข้าง มันลืมจางซื่อหลงที่อยู่ด้านหน้าไปเสียสนิทใจ



       ฝูงหมาป่าขาวว่องไวเป็นที่สุด พวกมันเข้าถึงตัวอี้หยางเพียงชั่วพริบตา



       อี้หยางปลดปล่อยจิตสังหารเนืองแน่นแผ่กระจายออกจากร่าง ออร่าสีแดงเพลิงโพยพุ่งทำให้ฝูงหมาป่าขาวเกิดหวาดหวั่นแต่กับไม่สามารถทำให้พวกมันตื่นกลัวหยุดนิ่งได้ เป็นการบ่งบอกได้ทันทีเลยว่าฝูงหมาป่าขาวตัวใหญ่ราวกับราชสีห์พวกนี้มีเลเวลมากกว่าสี่สิบสี่แน่นอน



       เพลงยุทธ์หมัดเหล็กท่องวายุ! วิทยายุทธ์ถูกเรียกใช้ ทุกกระบวนท่าของเพลงหมัดเฉียบขาดว่องไวราวกับลมพายุคลั่ง เมื่ออี้หยางบรรลุผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงทำให้กระบวนยุทธ์ของเคล็ดวิชาหมัดเหล็กก้าวหน้าทิ้งห่างจากเดิมเป็นเท่าตัว แม้ฝูงหมาป่าขาวจะว่องไวทักษะหลบหลีกเป็นเลิศแต่กับถูกหมัดเหล็กตะลุยบุกเข้ามาพร้อมกับโดนเหวี่ยงหมัดเข้าใส่จนพวกมันต่างกระเด็นออกไปทั่วทิศทั่วแดน



       จ้าวหมาป่าหรี่ตาแคบลงจ้องมองอี้หยางที่กำลังตะลุยพุ่งผ่านกองกำลังพิฆาตหมาป่าขาวของมันเข้ามา ทำเอาสีหน้าของมันถึงกับอึ้งทึ่ง ก่อนหน้านี้อี้หยางก็ใช้เพลงยุทธ์เข้าปะทะกองทัพหมาป่าขาวที่อยู่กลางหุบเขาเช่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะออร่าสีแดงนั่นอี้หยางจะไม่สามารถสัมผัสแม้แต่เพียงผิวกายของหมาป่าขาวที่อยู่กลางหุบเขาเหล่านั้นได้เลยสักตัวเดียว มาบัดนี้กองกำลังพิฆาตหมาป่าขาวแข็งแกร่งกว่าหมาป่าขาวกลางหุบเขาจนเทียบไม่ติด แต่อี้หยางกับสามารถเหวี่ยงหมัดสะบั้นหน้าเข้าถึงตัวได้อย่างแม่นยำว่องไวจนยากที่จะหลบหลีกหนีพ้นไปได้



       มันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่!



       ขณะที่จ้าวหมาป่ากำลังขบคิดอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงร้องโว้ยวายซะลั่น



       “อ๊ากกก! แม่งเอ้ย! นี่แนะ.. นี่แนะ.. พวกแกยังจะเล่นกันไม่เลิก!” จางซื่อหลงให้เท้ากระทืบมดที่กำลังวิ่งพล่านมาหาเขาอย่างพัลวัน พลางใช้มือรีบปัดเนื้อปัดตัวเพื่อจะเอามดออกจากตัวไป



       จ้าวหมาป่าพร้อมกับฝูงหมาป่าขาวต่างหันควับไปทางจางซื่อหลงเป็นสายตาเดียวกัน



       ราวกับจะรับรู้ได้! จางซื่อหลงหันมองไปโดยรอบเห็นจ้าวหมาป่ากับเหล่าหมาป่าขาวจ้องมองตาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน พวกมันกำลังขู่คำรามในลำคอ



       จางซื่อหลงยืนนิ่งโบกไม้โบกมือราวกับกำลังทักทาย “แฮะๆ เชิญพวกเจ้าเล่นกับอี้หยางกันต่อเลย ข้าพึ่งนึกได้ว่ามีธุระต้องไปทำอ่ะนะ ขอตัวแหละ ชะแว๊บ!” พริบตาเดียวจางซื่อหลงใช้กายาไร้เงาหนีออกไปราวกับจรวดติดไอพ่นทิ้งไว้แต่เพียงอากาศอันว่างปล่าวเท่านั้น



       จ้าวหมาป่าไม่สนใจจางซื่อหลงที่ไหลลื่นอย่างกะปลาไหลแถมยังเอาตัวรอดเก่งหนังเหนียวตายยากอีกต่อไป มันเบื่อที่จะไล่ตามไป มันหันมาสนใจอี้หยางที่กำลังเหวี่ยงหมัดซัดกับกองกำลังพิฆาตของมันอยู่อย่างไม่ลดลาวาศอกถอยออกไปเลยแม้แต่น้อย ‘เจ้ามนุษย์ตัวจ้อยนี่พลังเหลือเกินนัก หึๆๆ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเหลือเรี่ยวแรงไปอีกสักเท่าไรกัน’



       เป็นอย่างที่จ้าวหมาป่าคิด แม้อี้หยางจะเก่งกาจมากสักเพียงใด ย่อมต้องมีขอบเขตของพลังที่จำกัด อี้หยางรู้ขอบเขตพลังของตนดี เขาเลือกที่จะใช้เพลงยุทธ์ที่สิ้นเปลืองพละกำลังและกำลังภายในน้อยกว่าการใช้คัมภีร์ยุทธ์ที่ใช้กำลังภายในอันมหาศาลเพื่อแรกกับการโจมตีที่รุนแรง



       จ้าวหมาป่าคำรามลั่นออกคำสั่งฝูงหมาป่าให้รายล้อมอี้หยางแล้วผลัดกันลุกผลัดกันรับก่อกวนอี้หยางจากทุกทิศทุกทาง แม้อย่างนั้นเพลงยุทธ์ของอี้หยางก็ยังสามารถรับมืออยู่ได้ ในขณะที่ฝูงหมาป่าขาวสามารถลดการถูกจู่โจมจากอี้หยางได้ด้วยเช่นเดียวกัน



       จ้าวหมาป่าแสยะยิ้มออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่กำลังจะควบคุมทุกอย่างเอาไว้ในเงื้อมมือของมัน



       จางซื่อหลงแลดูสถานการณ์อยู่จากที่ไกลๆบนหน้าผา เขานั่งอยู่บนกิ่งไม้ใบหน้ายังคงแดงกล่ำราวกับเปาบุ้นจิ้น อาการปวดแสบปวดร้อนเพราะพิษของมดกระจัดกระจายไปทั่วร่างแต่ก็ต้องฝืนทน เขาดื่มน้ำยาเพิ่มเลือดเนื่องจากพลังชีวิตถูกบั่นทอนลงเรื่อยๆเพราะพิษของมด จากนั้นจึงดื่มยาเพิ่มพลังที่เขามี



       “อี้หยาง! หยุดใช้จิตสังหารแล้วรับการจู่โจมของพวกมันซะ ก่อนที่พลังยุทธ์จะถูกปลดปล่อยขยับเข้าไปใกล้จ้าวหมาป่าขนสีเงินให้มากที่สุด” จางซื่อหลงเปิดช่องสื่อสารพยายามข่มความเจ็บปวดแล้วพูดติดต่อกับอี้หยาง ในขณะที่อี้หยางรับรู้ทำตามคำสั่ง



       ออร่าสีแดงเพลิงหายไปจากร่าง อี้หยางพยายามขยับตัวเพื่อให้เข้าใกล้จ้าวหมาป่าแบบแนบเนียน เขากำลังหันหลังให้กับจ้าวหมาป่าที่กำลังยืนยิ้มผยองอยู่บนแผ่นหินสูงกว่าสองเมตร



       จ้าวหมาป่ากำลังเผยแววตาเย้อหยันเมื่อออร่าสีแดงเพลิงหายไปไร้ซึ่งแรงกดดัน มันคิดว่าอีกไม่นานอี้หยางคงใกล้หมดเรี่ยวแรงเต็มที สิ่งที่มันทำเพียงแค่รอคอย ตอนนี้ขึ้นอยู่กับเวลาจะช้าหรือเร็วเท่านั้น



       จางซื่อหลงเห็นดังนั้นจึงฉีกยิ้มที่มุมปาก ถ้าพลังยุทธ์ถูกปลดปล่อยออกมา อี้หยางสามารถใช้พลังหมัดเหล็กทำลายได้ถึง 9 ครั้งโดยไม่ต้องสิ้นเปลืองกำลังภายในแม้แต่น้อย นั่นมันเพียงพอที่จะสังหารจ้าวหมาป่าได้เลยทีเดียว เขาพูดกับอี้หยางที่ตอนนี้กำลังรับการจู่โจมของฝูงหมาป่าขาวอยู่ “อี้หยาง! เมื่อพลังยุทธ์ถูกปลดปล่อย จงจัดการหมาป่าขนเงินนั่นแบบไม่ต้องยั้งมือ”



       “ครับ!” อี้หยางตอบรับคำพลางตั้งรับการจู่โจมของฝูงหมาป่าขาวมิได้หยุดมือ



       พรึบ! ออร่าสีเหลืองจางปรากฎทั่วร่าง สถานะทุกอย่างเพิ่มขึ้นทบทวี



       อี้หยางต้องเลือกใช้ระหว่างเพลงยุทธ์กับพลังหมัดอย่างใดอย่างหนึ่ง



       ถ้าเลือกใช้เพลงยุทธ์หมัดเหล็กท่องวายุจะเพิ่มพูนสถานะทุกอย่างอีก 25 เปอร์เซ็น



       ถ้าเลือกพลังหมัดเหล็กทำลาย อี้หยางสามารถใข้คัมภีร์ยุทธ์ได้ 9 ครั้งติดโดยไม่สิ้นเปลืองกำลังภายใน



       ไม่ต้องคิดให้มากความ!



       พลันอี้หยางกระโดดพุ่งจู่โจมแบบไม่ให้จ้าวหมาป่าไม่ทันได้ตั้งตัว



       ขณะเดียวกันจ้าวหมาป่าขนสีเงินอ้าปากค้างเมื่อเห็นพลังยุทธ์ที่ปรากฎไปทั่วร่างของอี้หยางที่มันไม่เคยพบเจอจากที่ใดมาก่อน แต่กับไม่มีโอกาสให้มันได้ตรึกคิด อี้หยางก็มาปรากฎด้านหน้าของมันเสียแล้ว



       เสียงดังกึกก้องร้องคำราม!



       พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่! ตูม! พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่! ตูม! พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่! ตูม! พลังหมัดเหล็กทำลายขั้นสี่! ตูม!... แสงสว่างสีทองของหมัดขนาดใหญ่โปร่งแสงตกกระทบไปยังผืนดินดังสนั่นกัมปนาท ยังความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาต่อเนื่องราวกับถูกโยนระเบิด 9 ลูกติด บังเกิดแสงวู๊บว๊าบไปทั่วอาณาบริเวณ เกิดเศษหินดินทรายฟุ้งและแตกกระจายราวกับถูกฉีกแยกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย



       เสียงแจ้งเข้ามาในหัวของจางซื่อหลงดังต่อเนื่องไม่หยุด



       “หมาป่าขาว เลเวลสี่สิบห้า ถูกสังหาร ไม่ได้รับสิ่งใด” ระบบแจ้งหมาป่าขาวถูกสังหารดังขึ้นถี่ยิบพร้อมกับแจ้งการเลื่อนระดับของอี้หยางที่ราวกับว่าจะฉุดเอาไว้ไม่อยู่ “ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสี่สิบสี่ขึ้นเป็นเลเวลสี่สิบห้า”



       “ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสี่สิบห้าขึ้นเป็นเลเวลสี่สิบหก”



       “ผู้ติดตามอี้หยางได้ยกระดับพื้นฐานจากเลเวลสี่สิบหกขึ้นเป็นเลเวลสี่สิบเจ็ด”



       เลเวลอัพขึ้นต่อเนื่อง...



       แล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่จ้าวหมาป่าถูกสังหาร ระบบแจ้งเตือนเข้ามาในหัวของจางซื่อหลง “ราชาหมาป่าขนเงิน เลเวลห้าสิบ ถูกสังหาร ได้รับแผนที่ดันเจี้ยน 1 แผ่น กุญแจอัญมณีสีเงิน 1 ลูก”



       พอจางซื่อหลงได้ยินอย่างนั้นก็เผลอดีใจจนลืมความเจ็บปวดของพิษมดไปเลย “เย้! ฮ่ะๆๆๆ นึกไม่มีผิดว่าอี้หยางจะต้องจัดการมันได้”



       “โอ๊ะๆๆ โอ้ย~” ดีใจไม่เท่าไรจางซื่อหลงร้องโอดโอยเพราะร่างกายยังระบมไม่หาย ‘เมื่อไรเจ้าพิษบ้านี่จะหายซักทีฟะ เจ็บชิบ!’ เขานึกอดที่จะรำคราญตัวเองไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:08
    อยากให้พี่จางอัพความเทพบ้าง อี้หยางก็เวลขึ้นไวเกิ๊น
    #369
    0
  2. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:55
    ขอบคุณครับ
    #368
    0