ตอนที่ 117 : ภาค2:ตอนที่ 17 จะได้เรื่องหรือเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

       เมืองเจิ้งโจว…



       เมื่อจางซื่อหลงมาถึงเมือง เขารีบดิ่งตรงไปยังร้านค้าเบ็ดเตล็ดทันที สิ่งที่เขาเลือกซื้อคือกระดาษ พู่กันพร้อมตลับหมึก และกระเป๋าใบเล็กหนึ่งใบที่ความจุสิ่งของได้ 20 ช่อง หลังจากนั้นจึงไปยังร้านตัดเย็บเสื้อผ้าเพื่อทำการดัดแปลง



       “หลินจื่อ! เจ้ามาลองใส่ดูซิว่ามันพอดีหรือเปล่า” จางซื่อหลงเรียกหลินจื่อที่เอาแต่เกาะบนบานประตูหน้าร้านตัดเย็บเสื้อผ้า มันกำลังเหล่สาวที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาด้วยใบหน้าชื่นบาน



       เจี๊ยก! เจี๊ยก(โอ้สวรรค์! ^3^ อะไรจะเบ้อเร่อขนาดนั้น เหอะๆๆ) มันจ้องมองหน้าอกของหญิงสาวนางหนึ่งแบบไม่กระพริบตา



       “หลินจื่อ! อย่าให้ข้าพูดอีกเป็นครั้งที่สองนะ” จางซื่อหลงพูดเสียงแข็งปล่อยจิตคุกคาม



       เร็วยิ่งกว่าจรวด เจี๊ยก! เจี๊ยก~( ^3^ ลูกพี่จ้า! หลินจื่อผู้น่ารักมาแย้วจ้า~)



       จางซื่อหลงจับตัวหลินจื่อมาแล้วเอากระป๋าที่ดัดแปลงเสร็จใส่ไปที่ตัวของมัน หลินจื่อนอนดิ้นหัวเราะร่าเพราะจั๊กจี้ตามตัว เจี๊ยก! เจี๊ยก!(ลูกพี่ทำอะไรอ่ะ! ฮ่ะๆๆๆ ^0^ ข้าจั๊กเดียม!)



       จางซื่อหลงกอดอกอีกมือหนึ่งจับปลายคาง “อืม.. ดูเหมือนว่ามันจะหลวมไปนิดนึ่งแต่ไม่เป็นไร ฮ่ะๆๆ” เขามองหลินจื่อที่ยืนสะพายกระเป๋าใบน้อยราวกับเด็กวัด เห็นแล้วก็นึกขำ



       “คริคริ.. ท่านพี่! ข้าว่ามันดูตลกนะคะ” อี้หยินเห็นแล้วก็อดที่จะขำมันไม่ได้ ดูแล้วช่างประหลาดตานัก



       “ฮ่ะๆๆๆ เจ้าลิงบื้อมีกระเป๋าส่วนตัวรึเนี่ย ต่อไปคงเก็บของได้มากโข” อี้หยางยิ่งมองยิ่งอดที่จะหัวเราะมันไม่ได้ พอเห็นหลินจื่อทำหน้าตาเหรอหราหมุนตัวไปมาอย่างมึนงงด้วยแล้วก็ยิ่งที่จะกุมท้องที่แข็งเอาไว้ไม่อยู่



       หลินจื่อเห็นทุกคนเอาแต่หัวเราะเยาะ มันเลยเกาหัวโหงกๆงวยงง ‘จะมาขำอะไรกันฮึ =_=! ’



       เจี๊ยก! เจี๊ยก!(ลูกพี่! อันเนี่ยอะไรเหยอ!) หลินจื่อเอานิ้วชี้จิ้มจึกๆ มันรู้สึกแปลกๆอย่างไม่เคยชิน



       “มันคือกระเป๋าไงล่ะ เจ้าจะสามารถเอาสิ่งของที่เจ้ารักเก็บไว้เท่าไรก็ได้ตามที่เจ้าต้องการเลยนะ” จางซื่อหลงพยายามอธิบายให้มันเข้าใจ



       หลินจื่อกับนึกจินตนาการลามก หมายความว่าข้าสามารถเอาสาวๆใส่ไปได้ด้วยเหรอ ‘โอ้เยี่ยม! โอ้เยี่ยม! ฮึๆๆ’ มันนึกไปไกลถึงขนาดเอาหญิงสาวน่ารักหน้าอกสะบึมใส่ไว้จนเต็มกระเป๋าแน่นไปหมด แล้วเหล่าสาวๆต่างพากันเรียกชื่อของมัน หลินจื่อสุดหล่อเข้ามาหาข้าสิ! ลิงน้อยลามกยิ้มแก้มปริออกมาจนตาเยิ้ม ‘เหอะๆๆ’



       จางซื่อหลงเรียกหลินจื่ออยู่หลายครั้งกว่ามันจะรู้สึกตัว “แกเป็นอะไรของแกเนี่ย =_=? ”



       “ข้าจะบอกวิธีใช้งานให้กับเจ้า” จางซื่อหลงพูดจบ ในขณะที่หลินจื่อกระโดดโหยงๆกระดี๊กระด๊ายกใหญ่



       เจี๊ยก เจี๊ยก(เอา.. เอา.. หลินจื่อชอบ ฮ่ะๆๆ)



       หลังจากจางซื่อหลงบอกวิธีใช้งานให้กับหลินจื่อซึ่งมันก็ได้ผลเกินคาดทำให้เขาโล่งอก ในคราแรกเขากังวลเล็กน้อยว่าหลินจื่อจะใช้กระเป๋าได้หรือไม่ จนกระทั้งเจ้าหลินจื่อน้อยขอนู้นขอนี่ยกใหญ่เข้าไปเก็บไว้ในกระเป๋าของมัน โดยเฉพาะน้ำยาเพิ่มพลังกายที่ดูแล้วมันจะชื่นชอบมากเป็นพิเศษ จางซื่อหลงให้มันไป 10 ขวด



       เวลานี้เป็นเวลาช่วงค่ำ จางซื่อหลงจึงหาโรงเตี้ยมที่อยู่ในบริเวณนั้นเพื่อค้างแรมรอจนกว่าจะถึงรุ่งเช้าในวันต่อมา



       เช้าวันรุ่งขึ้น...



       ฮ่ะ! ฮ่ะ! ฮ่ะ!... เสียงหัวเราะของอี้หยางกับอี้หยินดังลั่นหน้าโรงเตี้ยมจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว



       เถ้าแก่ เสี่ยวเอ้อและผู้คนผ่านไปมาต่างพากันเมียงมองว่าเด็กวัยเยาว์ฝาแฝดสองคนนี้กำลังหัวเราะอะไรกันหนอ หรือมีเรื่องอะไรหน้าขันในโรงเตี้ยมแห่งนี้กันแน่



       จางซื่อหลงตื่นขึ้นบิดขี้เกียจไปมา มองไปโดยรอบก็ไม่พบอี้หยางอี้หยินเสียแล้ว คงไปฝึกยุทธ์ที่ไม่อาจจะเล่าให้ผู้อื่นฟังได้อยู่กระมัง เขาจ้องมองเจ้าหลินจื่อน้อยที่ยังคงนอนขี้เกียจเช่นเดิม ข้าว่าข้านอนตื่นช้าแล้วนะ เทียบกับเจ้าลิงบื้อนี่ยังนอนตื่นสายกว่าข้าเสียอีก จางซื่อหลงส่ายหน้า ‘จะไว้ใจให้มันไปทำภารกิจที่เส้าหลินได้ไหมเนี่ย’



       หลังจากทานอาหารเช้าที่มีขายอยู่ในโรงเตี้ยมซึ่งแตกต่างจากเมืองท่งเต้าอยู่ไม่ใช่น้อย มีเมนูอาหารหลากหลายตามสั่งพร้อมเหล้าสาโทเต็มไปหมด แม้แต่น้ำเต้าฮู้เต้าฮวยก็ยังมีขาย จางซื่อหลงส่ายหน้าสุดท้ายเขาก็ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินกับสิ่งเหล่านี้อยู่ดี



       พื้นที่โต๊ะตั่งก็มีให้นั่งถึงสองชั้น ทำให้นึกถึงหนังจีนกำลังภายในหลายเรื่องที่เหล่าจอมยุทธ์มารวมกันอย่างไรอย่างนั่น ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนึ่งหรือชั้นสองของโรงเตี้ยมต่างก็เนืองแน่นไปด้วยเหล่าจอมยุทธ์เต็มไปหมด เห็นได้ว่าคงเป็นเอไอไม่ผิดแน่



       “เถ้าแก่! เก็บเงินด้วย!” จางซื่อหลงร้องเรียกไม่นานก็มีเสี่ยวเอ้อถูกส่งวิ่งกุรีกุจอเข้ามาหาเขา



       เมื่อชำระเงินเรียบร้อยจางซื่อหลงจึงพาอี้หยางอี้หยินเดินออกจากร้านเพื่อเดินทางกันต่อไป



       ขณะที่เดินออกจากร้านนั้นเองก็มีกลุ่มคนห้าคนเดินสวนเข้ามาในร้าน



       “เถ้าแก่! จัดที่นั่งให้สองที่!” ชายหนึ่งในห้าคนพูดขึ้นขึงขัง



       พอเถ้าแก่เห็นพวกเขาเหล่านั้นก็รีบกุรีกุจอมารับด้วยตัวเอง “เชิญท่านชายทั้งห้า ด้านบนชั้นสองเลยขอรับ” เถ้าแก่เชื้อเชิญอย่างนอบน้อมเดินนำขึ้นไปส่งถึงที่



       “อะไรที่ดีที่สุดในร้านเอาขึ้นมาให้หมด” ชายอีกคนได้ที่นั่งเพียบพร้อมรีบสั่งอาหารขึ้นโต๊ะ



       “ขอรับ! ข้าน้อยจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยขอรับ!” เถ้าแก่ตอบอย่างแย้มยิ้มที่แท้กลุ่มคนเหล่านี้คืออู่เงินอู่ทองของเขานั่นเอง



       หลังจากที่เถ้าแก่ลงไปด้านล่าง ชายผู้หนึ่งพูดขึ้น “พี่เซียนจื่อ! ข้าได้ยินมาว่ากลุ่มแก๊งดาบโหดที่พี่เซียนเจ๋ออยู่ ถูกยุบไปจริงๆรึ”



       เซียนจื่อพูด “ถูกต้อง! เซียนเจ๋อยังฟากมาบอกด้วยอีกว่า ถ้าหากพบเจอพ่อค้าอย่าริอาจไปยุ่งกับมันเป็นอันขาด เพราะฝีมือของมันไม่ธรรมดา หากเป็นไปได้ให้ผูกมิตรไว้เป็นดี”



       “พ่อค้าก๋วยเตี๋ยวที่เขาร่ำลือกันงั้นรึ! ข้าฟังคราแรกยังไม่อยากเชื่อว่าเจ้าฟงหวินจะแพ้ให้กับมันจนหมดรูปในการประลองเลยนะเนี่ย” ชายผู้นั่นพูดอย่างอึ้งทึ่ง



       “เอาเป็นว่า ถ้าจะมีเรื่องกับใครก็ต้องดูตาม้าตาเรือให้ดีแล้วกัน ขืนไปจั่วเอาพ่อค้าผู้นี้เข้าจะพากันซวยบรรลัย” เซียนจื่อพูดแล้วรู้สึกเสียวที่สันหลัง พอนึกถึงคำที่เซียนเจ๋อพูดย้ำแล้วย้ำอีกเตือนเกี่ยวกับพ่อค้าผู้นี้  ขนาดแก๊งดาบโหดทั้งกลุ่มเป็นร้อยยังถูกล้างผลาญภายในเวลาไม่นานแค่ก้านธูปแล้วนับประสาอะไรกับกลุ่มลับๆอย่างกลุ่มเงามืดในเจิ้งโจวที่มีจำนวนคนไม่ถึงสามสิบกันเล่า



       “พี่เซียนจื่อก็พูดเกินไป ขนาดกลุ่มภูผาสวรรค์พี่ยังไม่เคยหวั่นเกรง แล้วใยจึงต้องไปกลัวคนไม่กี่คนอย่างพ่อค้าผู้นี้ด้วยเล่า” ชายอีกคนพูดขึ้นสีหน้าไม่หวาดหวั่น



       “มันก็จริงอย่างเจ้าพูด แต่เซียนเจ๋อเป็นผู้เดียวที่ก้าวผ่านผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงไปแล้วยังหวาดหวั่นในตัวเขา นับประสาอะไรกับพวกเรากันเล่าที่ยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกลาง ข้าว่าออกห่างจากพ่อค้าผู้นี้ได้น่าจะดีที่สุด รอพวกเราบรรลุถึงระดับจอมยุทธ์กันก่อนเถอะ ต่อให้มันเก่งเพียงใดข้าก็จะไม่หวั่นเลยถ้าข้าบรรลุตำราสายอาชีพของข้าแล้ว” เซียนจื่อหัวเราะฮึแสยะยิ้มออกมา



       ขณะนั้นเองเสี่ยวเอ้อก็นำเอาอาหารมาวางขึ้นโต๊ะจนเสร็จสรรพ



       “เอา.. เอา.. อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องนี้กันเลย กองทัพต้องเดินด้วยท้อง แล้วค่อยหาลือกันทีหลังก็แล้วกัน” ชายผู้หนึ่งที่มาด้วยกันอีกโต๊ะพูดจบสวาปามอาหารที่อยู่ตรงหน้าไม่สนใจผู้ใด ทุกคนต่างส่ายหน้ากับความไม่แยแสของเขา



       “ค่อยๆกินก็ได้มู่เจียง! เดี๋ยวอาหารก็ติดคอของเจ้าหรอก” เซียนจื่อพูดไม่ทันขาดคำ มู่เจียงผู้ไม่แยแสสิ่งใดนอกจากอาหารพลันจับที่คอของตนรีบหยิบแก้วน้ำเป็นพัลวัน



       เฮ้อ~ ทุกคนถอนหายใจออกมากับอาการของมู่เจียง มันจะจุกคอตายไหมล่ะนั้น!


       ---


       จางซื่อหลงเดินออกจากโรงเตี้ยมมาได้พักหนึ่งพูดขึ้น “หลินจื่อ! ได้เวลาแยกทางกันแล้ว จงไปทำภารกิจของเจ้าให้สำเร็จซะ”



       หลินจื่อทำตาซึ้งราวกับว่าไม่อยากจะจากไป มันกระโดดกอดที่คอของจางซื่อหลง เจี๊ยก เจี๊ยก(ลูกพี่! ดูแลรักษาตัวด้วยนะ!) น้ำตาเล็ดไหลริน



       “อืม..” จางซื่อหลงตอบสั้นๆเหล่ตามอง



       พลันมีสาวสวยหุ่นดีเดินผ่านมา เจี๊ยก เจี๊ยก(ไปเที่ยวกับพี่ไหมจ้า~ น้องสาว! เหอะๆ ^0^) หลินจื่อกระโดดโหยงๆกระดี๊กระด๊าขึ้นมาทันที



       ขยิบตาเดียวมีจิตคุกคาม! หลินจื่อราวกับนกรู้ เจี๊ยก เจี๊ยก(เอ่อ.. ลูกพี่! ดูเหมือนว่าข้าต้องรีบไปแล้ว แฮะๆ) หลินจื่อกำลังจะไป แต่กับถูกจางซื่อหลงหิ้วตัวห้อยโตงเตงเอาไว้ก่อน



       “หลินจื่อ! ถ้าเจ้าไปไม่ถึงเส้าหลิน แอบเที่ยวเล่นระหว่างทางล่ะก็ คงรู้นะว่าจะเป็นเช่นไร” จางซื่อหลงปั้นหน้าขู่มัน



       เจี๊ยก เจี๊ยก(กระผมจะไปให้เร็วที่สุดเลยครับ!) หลินจื่อตะเบ๊ะราวกับทหารรับปากรับคำหนักแน่น



       จางซื่อหลงปล่อยตัวหลินจื่อล่วงตุบไปบนพื้น



       หลินจื่อลุกขึ้นตะเบ๊ะอีกครั้ง เจี๊ยก เจี๊ยก(กระผมขอตัวครับ!) แล้วก็หายไปอย่างไร้ตัวตนทิ้งไว้แต่ความว่างปล่าวบนพื้นเท่านั้น



       จางซื่อหลงอยากจะกุมขมับ ให้หลินจื่อไปสืบความคนร้ายที่วัดเส้าหลิน ไม่รู้จะได้เรื่องหรือเปล่า พอนึกถึงคำพูดหนักแน่นของมันเมื่อครู่ก็ยังพอเบาใจมาได้บ้าง



       แต่ทว่า…



       เจี๊ยก! เจี๊ยก(น้องสาว! ไปเที่ยวเส้าหลินกับพี่ไหมจ๊ะ) เจี๊ยกกก! เจี๊ยก~(ม่ายยย! 42-25-40 โอ้โน้~) หลินจื่อประกบแก้มปากหวอเมื่อเห็นสาวอกสะบึม แล้วมันก็หรี่สาวไปตลอดเส้นทาง เหอะ! เหอะ! เหอะ! ^3^      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:32
    ตามชื่อตอนเลย จะได้เรื่องมั้ยเนี่ยยย5555
    #362
    0
  2. วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:48
    เหอๆ หลินจื่อ
    #361
    0
  3. #360 sarayut-p (@sarayut-p) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:29
    -ลิงหื่น 555
    #360
    0