[Fic] Punica : I'm Ganesha!

ตอนที่ 3 : #3 - สายชลกับฉายาเด็กเวร [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 ส.ค. 62



#3 - สายชลกับฉายาเด็กเวร




          เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางของเด็กสาวก็ขยับกายลุกออกมาจากเตียงเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัว

          เมื่อวานหลังจากไปขโมยหมวกแกะจากคนขอบตาคล้ำ สายชลก็มุ่งหน้าไปหารูปปั้นพระพิฆเนศที่เขาโผล่ออกมาตอนแรกกลับมาที่คอนโด ใช่แล้วเจ้ารูปปั้นนั่นคือที่ที่มายไวฟุของเขาใช้อยู่ยังไงล่ะ!

          จำที่เคยบอกได้รึเปล่า ว่าตอนแรกที่สุ่มได้การ์ดของจินาโกะได้ ร่างแรกเริ่มของเธอจจะเป็นรูปปั้นหินของพระพิฆเนศซึ่งด้านในมีตัวของเธออาศัยอยู่นั่นเอง

           พอมาร่างที่สองไวฟุของเขาก็กระเทาะเปลือกนั่นออกมา ซึ่งอาจสงสัยว่าเธออยู่ในรูปปั้นนั่นตลอดได้ยังไงคำตอบคือด้านในรูปปั้นนั่นเป็นที่อยู่อาศัยของเธอยังไงล่ะ!

           ถึงภายนอกจะเป็นรูปปั้นธรรมดาๆ แต่ด้านในกลับเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กพอดีตัวของจินาโกะที่เธอสามารถอาศัยอยู่ได้ แถมยังมีเบาะรองนุ่มๆปูไว้ด้านในอีก ไม่พอด้านในนี้ยังเย็นฉ่ำเพราะเวทย์อาคมพื้นที่อีก

           เรียกได้ว่าเป็นเสมือนพื้นที่ในฝันของพวกนีทหมกตัวเลยทีเดียว!

           และอีกอย่างที่เขาพึ่งรู้คือเจ้ารูปปั้นนี่สามารถหดย่อขนาดได้ด้วย! เขาเลยย่อขนาดให้เล็กเท่าจี้ห้อยคอแล้วเอามาทำสร้อยมันซะเลย! พกพาสะดวกใช้ได้ทุกที่! เผื่อต้องออกเดินไกลๆ เข้าป่าดงที่ไม่มีที่ให้ซุกหัวนอน

           เอาล่ะ! นอกเรื่องไปนานตอนนี้ก็ผ่านไปสองวันแล้วหลังจากไปขโมยหมวกแกะจากอีตาภามมา

           และวันนี้เป็นวันที่ภามจะได้แลกความตายกับลปิการ์สาวแว่นที่อยู่กับภามเมื่อวานยังไงล่ะ...

           ดูจากชื่อของสาวแว่นกับทามไลน์แล้วตอนนี้น่าจะอยู่ในช่วงเนื้อเรื่องที่เขาเคยตั้งชื่อให้ว่าเสาหลักเมือง ก็มันจำได้ง่ายกว่าอ่ะ!

           มันเป็นตอนที่ภามต้องการเเลกความตายกับลปิการ์ที่ถูกหมายหัวเอาชีวิตจากวิญญาณหญิงสาวที่ถูกสังเวยให้กับเสาหลักเมือง

            หรือก็คือย้อนไปไกลน่าจะประมาณยุคสมัยที่ยังมีเจ้าเมืองอยู่นั่นแหละไม่แน่ใจว่าใช่สมัยอยุธยาไหม แต่ดูเหมือนเวลาที่จะลงเสาหลักเมือง เขาจะประกาศตามหาคนที่มีชื่อ อิน จัน มั่น และคง เพื่อที่จะได้จับไปสังเวยวิญญาณให้สิงสถิตในเสาหลักเมืองเพื่อคุ้มภัยเมืองเเห่งนั้น และครอบครัวของคนที่ถูกสังเวยให้เสาหลักเมืองจะได้เงินทองและของมีค่าเป็นการตอบแทนที่พวกเขายอมสละตนให้เมืองนี้

             และการสังเวยนั่นก็คือการที่จะโยนคนเหล่านั้นลงในหลุมที่ขุดไว้ฝังเสาหลักเมืองไว้ ด้านบนหลุมนั้นจะมีเสาหลักเมืองขนาดใหญ่ที่โดนรั้งไว้อยู่เมื่อถึงเวลาก็ปล่อยเสาหลักเมืองนั่นลงมาทับคนที่อยู่ในหลุมนั่นอย่างแรง แน่นอนแบบนั้นมันจะเหลือเหรอ? คนพวกนั้นก็ม่องอ่ะดิ

             และวิญญาณที่ตามอาฆาตลปิการ์คือหญิงสาวท้องแก่คนหนึ่ง ที่โดนหลอกให้ขานรับชื่อแล้วโดนจับมาเพื่อสังเวยวิญญาณให้เสาหลักเมือง หญิงสาวร้องขอเจ้าเมืองทั้งน้ำตาว่าให้ปล่อยตนไปเถอะ ขอให้เห็นใจเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลกในท้องนางด้วย

            แต่ทว่าเจ้าเมืองก็ไม่ยอมและสั่งคนจับนางโยนลงในหลุม และที่สำคัญเจ้าเมืองคนนั้นคือลปิการ์ในชาตินี้

            วิญญาณร้ายของหญิงสาวเริ่มตามอาฆาตลปิการ์และทำร้ายคนรอบข้างของเธอไปหลายคน

            ตอนพลบค่ำของวันนี้จะเกิดเหตุการณ์ที่ภามจะได้แลกความตายกับลปิการ์

            ซึ่งตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกเยอะฉะนั้นเขาจะใช้มันให้คุ้มค่าก่อนละกัน...

            สายชลเดินออกมาจากคอนโดหรู จุดหมายที่กำลังจะไปคือห้างสรรพสินค้ายังไงล่ะ!

            และแน่นอนสายชลไม่ลืมที่จะหยิบหมวกแกะสีดำขึ้นมาใส่ไปด้วย ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะได้ใส่หมวกของภามตัวเป็นๆแบบนี้! ขอหวีดหมวกนี่ในฐานะที่เคยเป็นแฟนคลับเรื่องนี้หน่อยละกัน!
 
            ไปห้างรอบนี้มีของที่ต้องไปรับด้วย ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าภามมาเห็นเจ้านี่จะตกใจขนาดไหนกัน!!

             "หึหึๆ" สายชลหัวเราะเสียงชั่วร้ายออกมาอย่างแผ่วเบา

             คอยดูเถอะเขาจะทำให้เจ้าคนหน้าง่วงเบิกตาค้างให้ดู!



             ......

             

             18:58 น.

             ร่างของเด็กสาวเจ้าของเส้นผมสีคาราเมล กำลังนั่งอยู่ในจุดนั่งรอของโรงพยาบาลอย่างสงบสเงี่ยม ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตหลังกรอบแว่นหนากำลังเพ่งมองหาอะไรสักอย่าง ในมือเล็กกำลังเกลี่ยหน้าจอไอโฟนไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

             ใบหน้าหวานขมวดคิ้วราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สายชลเปิดดูเวลาที่หน้าจอไอโฟนในมืออย่างใจจดใจจ่อ

             ใกล้จะได้เวลาแล้วสิ...

             19:00 น.

             ตึก! ตึก! ตึกๆ!!!!

             เสียงฝีเท้าของหญิงสาวสวมแว่นกรอบหนาดังเข้ามาในโสตประสาทรับรู้ เส้นผมสีดำขลับที่ถูกถักเปียเอาไว้บิดพลิ้วไปตามแรงเคลื่อนไหว สายชลมองร่างของลปิการ์ที่วิ่งสุดชีวิตใบหน้าของเธอฉาบไปด้วยความตื่นตกใจระคนหวาดกลัว

             สองเท้าของสายชลไม่รอช้าที่จะออกวิ่งตามไปทันที

             "ไม่ๆ อย่ามายุ่งกับฉัน!" เสียงหวีดร้องของลปิการ์ยังคงแว่วดังมาเรื่อยๆ เธอวิ่งเหมือนหนีอะไรสักอย่างราวคนเสียสติ แต่เด็กสาวที่วิ่งตามมานั้นรู้ว่าหญิงสาวเบื้องหน้ากำลังพบเจออะไร

             ทางที่ลปิการ์วิ่งไปนั่นมันคือเขตก่อสร้าง! นั่นทำให้สายชลต้องเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเพื่อตามให้ทันหญิงสาวเบื้องหน้า

             "ปล่อยฉันไปเถอะ!! กรี๊ดดด!!!" ร่างของหญิงสาววิ่งเข้ามาตรงจุดที่มีเครื่องก่อสร้างขนาดใหญ่ที่มีลักษณะเหมือนเสาเข็มก็สะดุดล้มตกลงไปในหลุมที่ถูกขุดไว้ด้านล่างอย่างแรง

             ร่างนั้นกลิ้งลงไปหลายตลบจนหยุดอยู่ที่ก้นหลุม ลปิการ์มองขึ้นไปบนปากหลุมด้วยความกลัวเมื่อตรงนั้นกลับมีเงาดำของใครสักคนยืนอยู่ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้น

             ภาพเลือนรางนั่นเริ่มชัดเจนขึ้นมา เผยให้เห็นร่างอรชรของหญิงสาวที่นุ่งห่มโจงกระเบนของคนในสมัยก่อน สไบสีอ่อนปลิวไปตามแรงลมที่เกิดจากความเฮี้ยนของนาง

             ลปิการ์รับรู้ได้เลยว่าหญิงสาวโฉมสะคราญตรงหน้ามีจิตมุ่งร้าย นางพร้อมจะดับลมหายใจของเธอได้ทันทีหากต้องการ ยิ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นยิ่งสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความร้าวรานยามต้องเสียทุกอย่างไปเพียงลมปากของคนโลภ

             ครึกๆ...

             ลปิการ์สัมผัสถึงความตายที่ใกล้เข้ามาเมื่อเจ้าเครื่องก่อสร้างที่มีลักษณะรูปร่างคล้ายเสาเข็มกำลังเปิดทำงาน หยาดน้ำตาไหลอาบพวงแก้มบนใบหน้าอย่างสิ้นหวัง นี่เธอกำลังจะตายงั้นเหรอ?

             ในจังหวะที่สถานการณ์สิ้นหวังถึงขีดสุด รอบกายของลปิการ์ก็เกิดเเสงเรืองรองขึ้นมาอักขระของวงไสยเวทย์กำลังทำหน้าที่ของมันแล้ว

              เริ่มแล้วงั้นเหรอ?

              ร่างของเด็กสาวที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นกำลังแสดงอาการตื่นเต้น

              ก็แหงน่ะสิ! กำลังจะได้เห็นวิธีแลกความตายกับตาเชียวนะ!

              ครืน!!

              ฟรึ่บ!

              ในตอนที่เจ้าเครื่องตอกเสาเข็มนั่นทำงานและทำการทิ้งดิ่งลงมาหมายบดขยี้ทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีของมัน ร่างของลปิการ์ก็หายไปพร้อมกับแสงของอักขระไสยเวทย์ที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แล้วตรงที่ลปิการ์เคยอยู่กลับปรากกฏร่างของชายหนุ่มผมสีคาราเมลออกมาแทน

              ตึง!!

              ฉัวะ!!

              ร่างของชายหนุ่มถูกเสาเข็มทิ่มแทงจนทะลุร่างเขากระอักเลือดออกมาคำโต แม้จะโดนเหล็กหนาทิ่มทะลุร่างไปแล้วแต่ทว่าเขากลับยังไม่ตาย กรรมของลปิการ์ที่เขาแลกมายังไม่หมด...

              "!!!" ไม่แม้จะสามารถส่งเสียงออกมาได้ เจ้าเศษชิ้นส่วนของเครื่องจักรก็หลุดลงมาบดขยี้ร่างนั้นจนแหลกเละคาที่

              "...." และเหตุการณ์ทั้งหมดก็อยู๋ในสายตาของสายชล

              ในหนังสือก็ว่าน่ากลัวแล้วนะ ยิ่งมาเห็นของจริงนี่ชวนคลื่นไส้จริงๆ

              กลิ่นคาวคุ้งดั่งสนิมเหล็กประดังเข้ามาเต็มปลายจมูกของสายชลจนร่างนั้นเซคล้ายจะเป็นลม ดีที่พกยาดมมาเผื่อด้วย ซูด..... โว้ะ! ไม่ใช่แล้วเฟร้ย!

              เด็กสาวก้าวเท้าลงมายังร่างของชายหนุ่มที่แหลกเละจนไม่เหลือเค้าเดิม ก่อนที่จะนั่งยองๆบนบริเวณนั้นแล้วหยิบไอโฟนขึ้นมาเซลฟี่ (-_- // ไรท์)

              "เอาล่ะ! ทีนี้ก็เหลือก็แค่รอสินะ เอ...กี่ชั่วโมงนะที่เขาจะตื่นขึ้นมา" สายชลคิดไม่ตก รู้แค่ว่ามันนานมากก็เท่านั้น ก็นะตั้งหลายวันแน่ะน่าจะสิบชั่วโมงขึ้นไม่ก็หลักยี่เลย ไอ้เราก็จำไม่ค่อยได้ซะด้วยสิ

              ชิ! รอก็รอ!



              ......

              ผ่านมาหลายวันแล้วที่ภามแลกความตายกับลปิการ์ หญิงสาวเดินเข้ามาที่เขตก่อสร้างที่ที่เธอเกือบตายนั่นอีกครั้ง เธอรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกันที่ภามต้องมาตายแทนเธอ

              ช่วงเวลาบ่ายคล้อยแดดไม่ค่อยเเรงมากนัก ลปิการ์ถือหมวกแกะสีขาวมาหยุดอยู่ศาลเพียงตาเล็กๆที่ถูกสร้างอยู่ข้างๆเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่เคยเกือบพรากชีวิตเธอไป ศาลนี้พวกพี่ๆ นักก่อสร้างเอามาตั้งไว้ให้ภามที่ตายอยู่ที่นี่

              "โทษทีนะหมวกแกะสีดำมันหายากมากเลย เลยซื้อเจ้านี่มาแทน..." หมวกแกะสีขาวถูกวางลงบนศาลเพียงตา ก่อนที่หญิงสาวจะเดินจากไป หากลปิการ์อยู่นานกว่านี้อีกหน่อยคงได้เห็นสิ่งที่ทำให้เธอหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแน่ๆ

              ในหลุมที่เป็นที่ที่ภามตายกลับปรากฏร่างของชายหนุ่มเส้นผมสีคาราเมลใบหน้าที่ดูสดชื่นขึ้นจากการได้พักผ่อน ที่รอบนี้ความคล้ำใต้ขอบตานั่นหายไปเยอะโข

               "ฮ้าว..." เขาหาวออกมาเล็กน้อยบิดตัวสักสองสามทีไล่ความขี้เกียจที่เกาะกุมออกไป สายตาพลันเหลือบไปเห็นหมวกแกะสีขาวปุกปุยที่วางไว้ เขาก็เดินมาหยิบมาใส่บนศีรษะของตน

               "น่าจะพอแทนได้อยู่..." แต่ทว่าก่อนที่สองขาจะก้าวไปด้านหน้ากลับหยุดชะงักเมื่อเบื้องหน้าของเขามีร่างของเด็กสาวยืนอยู่ เส้นผมสีคาราเมลที่ถูกครอบทับด้วยหมวกแกะสีดำสนิทที่เขาคุ้นเคย นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตใต้กรอบแว่นจ้องมองมายังเขาด้วยสายตาเซ็งๆ

               "หลับนานจริงนะพี่ชาย..."

               ภามเลิกคิ้วสูง เจ้าเด็กนรกนี่รู้?

               "โทษทีไม่ทราบว่าฉันไปเป็นพี่ชายเธอตอนไหน" ภามตอบกลับไปความโมโหที่ยังคงตกค้างอยู่ ยามนึกถึงตอนที่หมวกแกะที่น้องชายของเขาให้มาถูกเจ้าเด็กนรกตัวดีนี่ขโมยไป

               "เอ้า! ไอ้นี่เรียกดีๆก็ไม่ชอบ"

              ภามเดินเข้ามาใกล้สายชลด้วยสายตาอาฆาต เด็กสาวก้าวถอยทว่าก็ไม่ไวเท่ามือของคนหน้าง่วงที่คว้า(กระชาก)กระเป๋าสะพายข้างไปต่อหน้าต่อตา

               "นี่เอาคืนมานะ!!" ด้วยส่วนสูง(?)ที่ต่างกันทำให้สายชลเอื้อมไปไม่ถึงกระเป๋าสะพายของเขา ภามถือวิสาสะค้นกระเป๋าใบเล็กนั่นอย่างไร้มารยาทก่อนที่เค้าจะหาบัตรแสดงตัวตนของเจ้าเด็กนรกเจอ

               'สายชล พรมหมพิริยะ' ภามเบิกตากว้าง

               "เธอ..."

               ฟุ่บ!

               จังหวะนั้นสายชลก็กระโดดสุดแรงไปคว้ากระเป๋าคืนและก็สำเร็จเขาทำได้!

               ดูเหมือนภามจะอึ้งกับชื่อที่เขาทำขึ้นมาในบัตรประชาชนของเขามาก นี่แหละสิ่งที่เขาไปรับมา!

               หึ เป็นไปดังกลอุบาย!!

               "นี่ชื่อเธอจริงๆ เหรอ?" ภามที่รู้สึกตัวก็นึกขึ้นมาได้ว่าของแบบนี้ใครๆก็ปลอมขึ้นมาได้ เขาจึงอยากจะตรวจสอบให้แน่ชัด สองขาก้าวเข้าไปหาสายชลอย่างว่องไวและคว้าจับข้อมือเล็กนั่นทันที

               "!!" สายชลตกใจ นี่เขาลืมไปได้ยังไงว่าภามมันอ่านความคิดได้!!

               หลังจากจับข้อมือเจ้าเด็กนรกนั่นได้เขาก็เริ่มอ่านความคิดของเด็กคนนี้ทันที แต่ทว่า...

               เขากลับมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง เขามองเห็นแค่แสงสีขาวสว่างจ้าจนมองอะไรไม่เห็น แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกของเจ้าของร่างนี้แทน

               ความรู้สึกเศร้าที่ต้องเสียครอบครัวที่ตนรักไป...

               ฟึ่บ!

               ภามหลุดออกจากภวังค์เมื่อสายชลสะบัดข้อมืออย่างแรง เด็กสาวถอยห่างจากตัวเขาทันที

               "ไอ้บ้า! ไม่เห็นเหมือนที่พี่ภูมิบอกไว้เลย!!"

               ชายหนุ่มหมวกแกะอึ้งอีกครั้งที่ได้ยินชื่อน้องชายของเขาออกมาจากปากเด็กคนนั้น

               สายชลมองปฏิกิริยาของชายหนุ่มหน้าง่วง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่รู้เรื่องที่เขาแอบอ้างชื่อนะโชคดีไป! งั้นก็ตีเนียนมันไปซะเลย!

               "เธอคือน้องสาวของภูมิ?"

               "ก็ใช่น่ะสิ!" สายชลแกล้งพองแก้มจนป่องออกมาด้วยความไม่พอใจ

               "แล้วมาที่นีทำไม?"

               ดูเหมือนจะปรับตัวเร็วดีนะ...

               "ก็ออกมาตามหาพี่ใหญ่ไง! พี่ภูมิเคยบอกว่าพี่ใหญ่ยังไม่ตายแต่หนีออกจากบ้าน!"

               "แล้วตอนนี้ก็เจอแล้วด้วย! แต่ไม่เห็นเหมือนที่พี่ภูมิบอกเลย"

               รางวัลโนเบลสาขาสุดยอดนักแสดงต้องมาแล้วจังหวะนี้...

               สายชลหลุบตากลับมามองภามอีกครั้ง

               "เรื่องที่พี่ใหญ่ตายไม่ได้เป็นเรื่องจริงสินะ.." สายชลพูดเสียงแผ่วก้มหน้าลงมองมือตัวเองราวกับสลดใจ

               "กลับบ้านไปซะ..." ภามที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็ใจอ่อนยวบแต่เด็กคนนี้ไม่ควรมาเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้

               "กลับไม่ได้" สายชลเงยหน้ามาสบมองตาอีกฝ่าย

               "หนูไม่ใช่...คนปกติอีกแล้ว" สรรพนามแทนตัวถูกเปลี่ยน น้ำเสียงของเด็กสาวดูเศร้าลงมากกว่าเดิม

               ภามที่ได้ยินก็เบิกตากว้าง

               "หมายความยังไง?"

               "ร่างกายนี้ถูกทำให้กลายเป็นร่างทรงแล้ว"

               "หนูกลัวว่าถ้าควบคุมตัวเองไม่ได้...หนูอาจจะ...ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดแน่ๆ" ยิ่งพูดสายชลยิ่งก้มหน้าสองมือกำชายเสื้อแขนยาวแน่น

               ภามมองเด็กสาวที่ดันมีฐานะเป็นน้องของเขาก้มหน้า หรือนี่จะเป็นฝีมือหมอนั่นอีกแล้ว?

               ในระหว่างที่ภามใช้ความคิด สายชลก็แอบชำเลืองมอง อื้อหือ นี่เขาแถได้เนียนขนาดนี้ได้ไงเนี่ย

               ดูเหมือนภามจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว เขายกหมวกแกะสีดำนั่นให้สายชลก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินจากไป แต่เขาก็ถูกสายชลวิ่งเข้ามาหาอยู่ดี

               "นี่จะไปไหนเหรอ? พี่ภาม!" อีกฝ่ายหันมามองก่อนที่จะถอนหายใจ

               "ถ้าจะมาอยู่ด้วย ฉันจะเรียกเธอว่า 'เด็กนรก' " นี่ไล่แล้วนะ

               "แง่ะ! โหดร้ายยย!! แต่ยังไงหนูก็จะไป!!" สายชลที่ถูกยัดเยียดฉายาเด็กนรกให้ก็งอแง ไม่เอาเฟร้ยย จะไปด้วย!!!

               และเรื่องราวก็จบลงที่สายชลสามารถไปอยู่กับภามได้ แต่ด้วยความบังเอิยอะไรก็มิทราบได้คอนโดของสายชลดันอยู่ตรงข้ามกับคอนโดของภาม

               มันจะบังเอิญมากเกินไปแล้วนะเฟร้ย....




######

หัวขาว : ฝีมือข้าเองแหละ...// ซดชา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 19:46

    อยากอ่านต่ออ่าาาา เป็นเรื่องแรกเลยนะเนี่ยที่พูดคำว่าสนุกได้แบบเต็มปาก สนุกคะมาต่อเร็วๆนะ
    #5
    0
  2. #4 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 19:19
    สายชนโครตเด็กเวรค่ะะ //วงวารพี่สาวผมเขียว(วิญญาณอาฆาต)อะะ ทั้งๆที่ท้องยุแท้ๆเบลงยย แต่ที่ทำแบบนี้ก็ความเชื่ออะเนาะ แต่คนสมัยก่อนโครตใจร้ายอะ //อยากได้บ้านแบบนางมั้งง//จะรอนะคะ! //สู้วๆค่า~ เปนกำลังใจห้าย~
    #4
    1
    • #4-1 -NatJeeRa-(จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2562 / 19:20
      ถ้าเอาคนที่ท้องไปก็จะมีวิญญาณช่วยคุ้มครองเพิ่มด้วย เรียกง่ายๆก็จะมี'สี่หูสี่ตา'นั้นล่ะค่ะ! //แชร์ความรู้ที่อ่านมาจากหนังสือpunicaจ้าา ว่างๆไปซื้อได้--ขายเก่งงง //เรื่องเรียนได้งี้มั้ยฟระ
      #4-1