[นิยายแปล] Swordmaster Healer จอมแพทย์ ดาบราชันย์

ตอนที่ 3 : ผมเป็นราชันย์แห่งดาบในชาติที่แล้ว (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

Translator's Note 

 ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่กดให้นะครับ มันจะเป็นแรงให้ ปลาโอมีมีแรงแปลต่อไปเรื่อยๆครับผม ถ้าชอบหรือ 

ถูกใจก็อย่าลืมกด Favorite และ Review นิยายเรื่องนี้ให้ปลาโอด้วยน้า  ทุกกำลังใจส่งมาถึงปลาโอแน่นอนครับ


ขอให้รีดเดอร์ทั้งหลายมีความสุขในการอ่านนะครับ  <3


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ผมเป็นราชันย์แห่งดาบในชาติที่แล้ว (2)

 อึ่ก!”

เมื่อดาบส่วนที่เหลือถูกดึงออกจากแท่นบูชา มันได้เปร่งพลังมานา*จำนวนมหาศาลออกมา ซองจุนกรีดร้อง ไม่ว่าจะเป็นมานาหรือความทรงจำต่างๆที่ไหลเข้ามาเกินสมองของเขาเกินจะรับไหวทำให้เลือดกำเดาไหลออกมาไม่หยุด

ในความทรงจำแปลกใหม่ที่เข้ามา มีชายแปลกหน้าที่กำลังต่อสู้กับมังกรยักษ์ชั่วร้าย

นี้มันสิ่งที่เราเห็นในฝันไม่ใช่หรือ

ชายแปลกหน้าที่หน้าตาเหมือนชายที่ซองจุนฝันเห็น ทุกอย่างดูเหมือนถูกหยุดเวลายกเว้นแต่ กระแสเวลาที่ดูผันผวน ซองจุนเพ่งมองเหล่าความทรงจำที่ไหลเข้ามาอย่างมหาศาล

ความทรงจำที่ได้รับมายังไม่เสร็จสมบูรณ์ ทิวทัศน์ยังคงเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว คู่ต่อสู้ของชายคนนี้ก็ยังคงเปลี่ยนไปเรื่อยๆเช่นกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่คู่ต่อสู้ของชายคนนี้มีเหมือนกัน...

พวกมันตายเหมือนกันหมด

มังกรมหึมาเข่นฆ่าทหารนับหมื่น ซ้ำยังกลืนกินยอดนักดาบมากมาย แต่มันก็ยังถูกฟันด้วยชายแปลกหน้าจนปีกขาดภายในดาบเดียว

และถึงแม้จะเป็นแวมไพร์ชั้นสูงก็ยังไม่สามารถทนการโจมตีเพียงครั้งเดียวจากเขาได้ หัวของมันถูกตัดออกจากตัว ท้ายที่สุดชายแปลกหน้าได้หันกลับมามองข้างหลังของเขา

จงมองหาตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ชายแปลกหน้ากล่าว  จากนั้นกระแสเวลาที่ถูกหยุดลงก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นั่นหมายความว่าซองจุนได้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

อึ่ก!”

ซองจุนถูกโอบล้อมด้วยแสงสีขาวสุดเจิดจรัส

ดาบที่เคยหนักกลับเบาราวกับขนนก เขารู้สึกถึงร่างกายที่ถูกเติมเต็มไปด้วยมานา

แคร้ง

ซองจุนที่ยังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันของร่างกายเขาและไม่ทันสังเกตุเห็นลิฟวิงอาร์เมอร์ที่ใกล้เข้ามา

ลิฟวิ่งอาร์เมอร์ที่อยู่ใกล้ที่สุดท้ารบซองจุนด้วยง้าวของมัน

อ-อย่า…”

ซองจุนถูกครอบงำไปด้วยความหวาดกลัว

เหล่าลิฟวิงอาร์เมอร์นั้นไร้ความรู้ พวกมันจึงไม่ตอบสนองต่อคำขอของเขา แต่เมื่อมันกำลังจะแทงง้าวลงมา ซองจุนกลับยกดาบปัดป้องง้าวของมันอย่างไม่รู้ตัว

นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าโชคช่วยหรือเปล่า... ไม่ใช่เลย

ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกสิ่งแล้ว,” ซองจุนกล่าว เหมือนกับว่าเขาเสียการควบคุมร่างกายตนเองไปแล้ว

เขาปัดดาบของลิฟวิงอาเมอร์ซึ่งทำให้มันเสียหลัก ซองจุนจึงอาศัยจังหวะนั้นใช้ดาบของเขาทะลวงเข้าไปในเกราะหนานั้นเพื่อทำลายแก่นวิญญาณ**ข้างในชุดเกราะของมัน

เขาใช้เวลาเพียงแค่สามวินาทีในการจัดการลิฟวิงอาร์เมอร์

ออร่าหรือซองจุนสงสัย

หากเขาไม่ใช้ออร่าในการจู่โจม เขาคงไม่สามารถทะลวงเกราะหนา แถมออร่ายังเป็นความสามารถที่หาได้ยากมาก หนำซ้ำฮันเตอร์ส่วนน้อยนักที่จะสามารถใช้ความสามารถนี้ได้

ฉันเปลี่ยนไปแล้ว

ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว และสิ่งที่น่ากลัวขึ้นไปอีก คือเสียงของเขาที่มันช่างเลือดเย็นขึ้น

ฉันมองตามไม่ทันเลย,’ นั่นคือสิ่งที่จินอาคิด

เธอไม่สามารถมองตามแม้กระทั่งภาพตามติดของซองจุน เนื่องด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่น้อยนิด

ฮันเตอร์สายแพทย์ระดับ C, แถมยังไม่ใช่ฮันเตอร์สายต่อสู้สามารถจัดการลิฟวิงอาร์เมอร์ได้ด้วนตนเอง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!’

ลิฟวิงอาร์เมอร์ปรากฎตัวแค่ในดันเจี้ยนระดับ B หรือที่สูงกว่า พวกมันยังถูกจัดว่าเป็นสับประหลาดระดับสูงอีกด้วย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ขณะนี้

นี่ฉันรอดแล้วใช่หรือเปล่า

เธอร้องไห้และรู้สึกโล่งอกเพราะตอนนี้เธอมองเห็นความหวังแล้ว

เธอมองซองจุนพร้อมร้องบอกด-ได้โปรดช่วยฉันด้วย!”

ซองจุนมองไปที่จินอา ทำให้เธอคิดว่าซองจุนต้องช่วยเธออย่างแน่นอน เป็นเหตุที่ทำให้จินอายิ้มออกมา

ถึงแม้ซองจุนจะอ่อนแอและใช้ชีวิตด้วยการซ่อนเขี้ยวเล็บของเขา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทอดทิ้งคนที่กำลังตกอยู่ในอันตราย.

บ้าเอ้ย!”

ซองจุนลืมจินอาไประหว่างที่เขาได้รับพลังใหม่มา ถึงแม้ว่าเขาพยายามที่จะเข้าไปช่วยเธอแต่แผลของเขายังคงเป็นอุปสรรค ในขณะเดียวกันเหล่าลิฟวิงอาร์เมอร์ยกอาวุธของพวกมันขึ้น

อย่าฆ่าฉัน...ได้โปรด” จินอาร้องไห้พลางขอร้อง แต่ทะว่าคำขอของเธอส่งไปไม่ถึงพวกมัน

อย่างไรก็ตาม ลิฟวิงอาร์เมอร์ไม่เคยมีความปราณีให้กับศัตรูของพวกมัน

 อ่า!” เธอกรีดร้อง

เหล่าลิฟวิงอาร์เมอร์ยังคงทิ่มแทงเธอด้วยอาวุธของพวกมันอย่างต่อเนื่อง

เจ็บ! มันเจ็บเหลือเกิน! ช่วยฉัน.”

หลังจากได้รับความเจ็บปวดอย่างทรมานแสนสาหัส เธอก็สิ้นใจ ถึงแม้จินอาจะหมดลมหายใจแล้ว พวกมันก็ยังคงทิ่มแทงเธอจนร่างกายแหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี

เมื่อไร้สิ่งที่พวกมันจะฟาดฟันแล้ว เหล่าลิฟวิงอาร์เมอร์จึงเข้ามารุมล้อมซองจุน.

ฉันจะทำมันได้อีกครั้งหรือไม่

ซองจุนกลั้นหายใจในขณะที่เหล่าลิฟวิงอาร์เมอร์เริ่มเข้าใกล้ เขายังคงแปลกใจในการต่อสู้เมื่อครู่ว่าแท้จริงแล้วเพลงดาบของเขามันเป็นแค่ความบังเอิญรึเปล่า เพราะตอนนี้เขามืดแปดด้านไปแล้ว

เขาไม่รู้วิธีการจับดาบ มันเป็นเหมือนดั่งสัญชาตญาณ

รอดหรือตาย!’

เขาจะตายอยู่ที่นี่หากเขาไม่ทำอะไรเลย ถ้าเป็นอย่างนั้น อย่างน้อยเขาก็ควรจะสู้ถึงที่สุด

ซองจุนพุ่งเข้าใส่ลิฟวิงอาร์เมอร์ที่อยู่ใกล้ที่สุด ลิฟวิงอาร์เมอร์แทงซองจุนด้วยดาบของมันแต่ซองจุนก็สามารถหลบได้อย่างฉิวเฉียดพร้อมอ้อมไปด้านหลังของมัน

ดาบของเขาถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสีจางและเขาได้ใช้มันผ่าลิฟวิงอาร์เมอร์ออกสองท่อน

ฮ่า!” เขากู่ร้อง ยามเขาออกแรงร่างกายของเขาเคลื่อนไหวตามดั่งที่เขาต้องการ การโจมตีของลิฟวิงอาร์เมอร์ดูช้าลงไปอย่างเห็นได้ชัดจนเหมือนว่าพวกมันหยุดนิ่งอยู่กับที่ กลับกันดาบของซองจุนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนยากที่จะจับตามอง

ฮะ ฮ่า…”

เมื่อเขาได้รับสติสัมปชัญญะของเขาคืน พวกลิฟวิงอาร์เมอร์ได้กลายเป็นเพียงซากเศษเหล็กกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง

 

-ยืนยันการจู่โจม วัดระดับเสร็จสมบูรณ์. ดันเจี้ยนระดับ A ผ่านเรียบร้อย.

 

เครื่องตรวจวัดยืนยันแล้วว่าเขาผ่านดันเจี้ยนเรียบร้อยแล้ว เครื่องตรวจวัดพกพาของเหล่าฮันเตอร์เต็มไปด้วยระบบมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการยืนยันสิ่งของที่ได้จากสับประหลาด คุณภาพของหินเวทย์มนต์ หรือแม้กระทั้งยืนยันความสำเร็จในการพิชิตดันเจี้ยน แถมสุดท้ายแล้วยังสามารถให้ระดับของดันเจี้ยนในตอนจบโดยขึ้นอยู่กับระดับมานาของดันเจี้ยน

นี่คือดันเจี้ยนลับอย่างที่คิดไว้สินะ…”

เครื่องวัดไม่น่าจะผิดพลาด เพราะสำนักงานดันเจี้ยนไม่เคยวัดระดับผิดพลาดมาก่อน แถมดันเจี้ยนนี้ยังมีความยากที่เกินจะเป็นระดับ D ได้ มังคงจะเป็นดันเจี้ยนลับ

ตราบเท่าที่เครื่องวัดระดับยืนยันการผ่านดันเจี้ยนของเขา นั่นหมายความว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกโล่งใจและเก็บดาบเข้าฝักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างกายของเขายังคงปวดร้าวอยู่

เขาพึ่งจะได้รับพลังใหม่มาด้วยร่างกายที่ถูกแทงจนยับเยินแถมยังใช้กระบวนท่านักดาบที่คาดว่าจะเป็นขั้นสูง ดังนั่น ร่างกายของเขาจึงถึงขีดจำกัดของมัน

อั่ก!” ซองจุนเริ่มคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดและล้มลง เขารับรู้ถึงกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดและกลิ้งลงไปกับพื้นอย่างทุกข์ทรมาน

อึ่ก!”

เขาไม่ได้เจ็บปวดแค่เพียงร่างกาย แต่ยังมีทั้งไมเกรนและความมึนงงจากความทรงนับพันที่ไหลเข้ามาในหัวของเขา

อย่างไรก็ตามแต่ . . .

ฉันยังคงเป็นแพทย์ ใช่ไหม?’

ถึงแม้ความสามารถในการรักษาของเขาจะน้อย แต่เขาก็ยังถือเป็นฮันเตอร์สายแพทย์อยู่

ฮ-ฮีล!”

แสงสีขาวโอบอุ้มร่างกายของเขา ความเจ็บปวดต่างๆหายไปอย่างรวดเร็วและภายในไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็สามารถขยับได้อย่างปกติ

นี่ฉันรักษาตัวเองเรียบร้อยแล้วหรอ สงสัยแผลคงไม่ลึกเท่าไหร่

ร่างทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยเลือดเนื่องจากบาดแผล เขาคิดว่ามันน่าจะร้ายแรงจนถึงชีวิต แต่เขาคงคิดผิด

บางทีเขาคงแค่เหนื่อย

 ฉันอยากพักผ่อน

พลังการรักษาของเขาไม่ได้ช่วยในเรื่องจิตใจ นั่นทำให้เขาต้องการที่จะพักผ่อน เขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วแต่ก็ได้หยุดลงข้างหน้าศพ

คุณซังมิน

ถึงแม้ซังมินจะตายไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้จากไปอย่างสงบ ซองจุนเลื่อนมือไปปิดตาของซังมินอย่างไร้คำพูด  เขานำผ้าขาวออกมาจากกระเป๋าของเขาและใช้มันคลุมร่างของซังมิน

ทุกคนหันหลังให้ซองจุนในขณะที่ซังมินนั่นให้เกียรติซึ่งเป็นสิ่งที่เขาควรได้รับ

ศพอื่นๆทางสำนักงานคงจะเป็นคนจัดการให้…”

ซองจุนไม่ได้สนิทสนมกับคนอื่นๆ เขาจึงรู้สึกว่าไม่จำเป็นที่จะต้องดูแลร่างของพวกเขา

ในที่สุด ประตูหินก็เปิดออก นั่นเป็นสัญญาณว่าเขาสามารถกลับออกไปได้แล้ว

ในขณะที่กำลังมุ่งหน้าออกประตู แสงวิบวับบางอย่างสะท้อนเข้าตาของซองจุน

หินเวทย์มนต์หรือ? ใช่จากที่ตกจากลิฟวิงอาร์เมอร์หรือเปล่านะ

สำนักงานดันเจี้ยนซื้อหินเวทย์มนต์จำนวนมากด้วยราคาที่สูง หินเวทย์มนต์จึงกลายรายได้หลักสำหรับเหล่าฮันเตอร์

ฉันไม่สามารถที่จะปล่อยหินเวทย์มนต์พวกนี้ไปอย่างไร้ค่าได้

เขาลังเลอยู่เพียงครู่หนึ่ง จากนั้นซองจุนจึงเริ่มต้นเก็บรวบรวมหินเวทย์มนต์ทั้งหมด

คนตายพูดไม่ได้

เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยจากการเก็บหินเวทย์มนต์ทั้งหมดของปาร์ตี้ อาจคงเป็นเพราะตอนแรกด็อกซูเป็นคนเก็บหินทั้งหมดไว้กับตัว

ยังไงมันก็กลายเป็นของเขาทั้งหมดแล้ว.’

คนตายไม่มีสิทธิ์ที่จะขอส่วนแบ่ง

เมื่อกระเป๋าของเขาเต็มไปด้วยหินเวทย์มนต์แล้ว เขาจึงออกจากดันเจี้ยน เขาจึงได้พบกับพนักงานจากสำนักงานดันเจี้ยนที่ยืนรออยู่ข้างนอก

แล้วคนอื่นๆหละ

ซองจุนส่ายหัว

เหลือคนเดียวเองซินะ…” พนักงานกล่าวด้วยเสียงอู้อี้พร้อมบันทึกบางอย่างลงบนกระดาน

ซองจุนมองพนักงานอย่างประหลาดใจ

พนักงานมองพร้อมส่ายหัว คุณคงช็อคมากๆซินะ แต่ถึงยังไงคุณก็ต้องมาให้ปากคำกับทางสำนักงานด้วย

ซองจุนพยักหน้า สำนักงานดันเจี้ยนจะทำการสอบสวนก็ต่อเมื่อมีเคสที่น่าจะเกี่ยวข้องกับการฆาตรกรรม

 เมื่อผลการสอบปากคำออกมาแล้ว คุณจะต้องไปให้การยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย และเราจะติดต่อไปหาคุณเอง

ขอบคุณเขาตอบแบบขอไปที

เขากลับบ้านและเข้านอนทันที จากนั้นเขาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ของอีกวันหนึ่งในช่วงบ่าย

ถึงแม้ว่าเขาจะเพียงแค่หลับพักผ่อนไป แต่เขากับรู้สึกได้ถึงพลังที่เอ่อล้นออกมาจากร่างกายของเขา แต่อย่างไรก็ตามความแปลกใจของเขาก็ต้องเป็นอันหยุดลง เนื่องจากสายที่โทรเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เขาจึงคว้าโทรศัพท์เพื่อตรวจเช็คสายที่โทรเข้า

 

[สำนักงานดันเจี้ยน]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 dfrdz007 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 07:00
    thank u
    #2
    0