ตอบโจทย์ N'แอ๋วจ๊ะ

R  z. 

นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้คิดถึงคนที่บ้านอย่างจริงๆจังๆ

ในวันที่เรามีความรักสดใส

วันที่เรามีอะไรมากมายสมบูรณ์พรั่งพร้อม

อาจจะดูเป็นเรื่องธรรมดาที่เราอาจจะนึกไม่ถึง

ว่าเราจะขาดแคลนได้อย่างไร...

เหมือนยามที่สุข

เราก็อาจจะไม่มีทางคิดถึงเวลาแงความทุกข์ได้

เราอาจจะไม่มีทางคิดถึงอะไรไปมากกว่ากิจวัตรประจำวัน

และความคิดที่วนเวียนที่เกี่ยวข้อกับเขาเพียงคนเดียว

จนถึงวันหนึ่งที่ชีวิตเราไม่ได้ปกติอีกต่อไป

และสิ่งหนึ่งที่เราจะได้เห็น คือ บ้าน

ลองหลับตาแล้วนึกภาพตัวเองยืนกอดอก

แล้วมองเข้าไปในบ้านของเรา

เห็นพ่อกำลังง่วงอยู่กับการรดน้ำต้นไม้

แม่กำลังเด็ดผักไว้ทำอาหารตอนเย็นอยู่หน้าบ้าน

พี่น้องนั่งคุยหยอกล้อวิ่งเล่นอยู่กับสุนัข

อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา....แต่ไม่มีเรา !!!

รู้ไหมว่า....

ภาพแห่งความสุขอันอบอุ่นเหล่านั้นอาจจะขาดอะไรไป....

เราอาจจะไม่เคยรู้ว่าทุกคนกำลังรอเราอยู่...

บ้านกำลังรอให้เรากลับมา

ไม่ว่าจะกลับมาด้วยความรู้สึกเช่นไร

ไม่ว่าจะมาพร้อมความผิดพลาดสักแค่ไหน

อ้อมกอดของบ้านยังรอคอยที่จะโอบกอด ปลอบโยนและพร้อมที่จะให้อภัย

และบ้านอาจจะเป็นที่ปลอดภัยที่สุดที่ให้ใครสักคน

ได้กลับมาเยียวยาบาดแผลในชีวิต

ให้เชื่อเถอะว่าไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เราจะหลงลืมคนในบ้าน

แต่ทุกคนในบ้านยังคิดถึงเราเสมอ

อย่ากลัวที่จะก้าวเท้ากลับเข้ามา

ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน

ไม่ว่าเราจะกลับมาอย่างเป็นสุขและประสบความสำเร็จ

ทุกๆคนที่บ้านจะคอยปรบมือชื่นชม

หัวเราะร่วมกันอย่างยินดี

อย่ารีรอที่จะแบ่งปันความสุข

โดยการกลับมาทุกคนได้ปรบมือให้

อย่าลังเลที่จะให้ทุกคน

ได้ประสานเสียงหัวเราะร่วมกันอย่างอบอุ่น

อย่ากลัวที่จะกลับมา....

แม้กระทั่งวันที่เราจะมาอย่างบอบช้ำที่สุด

ทุกคนในบ้านก็พร้อมที่จะต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

พร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวอย่างเข้าใจ

จะมีมือคอยบีบมือเราเบาๆ

จะมีอ้อมกอดอุ่นๆให้เราได้ซุกหน้าร้องไห้

ที่นี่จะไม่มีคำว่าซ้ำเติม

ไม่มีคำถาม ไม่ต้องการคำตอบ

ทุกๆคนจะเข้าใจเราด้วยความรู้สึกอย่างแท้จริง

และให้เราเป็นอะไรก็ได้อย่างแท้จริง

เชื่อมั่นเถอะ.....

เชื่อว่าโลกนี้จะไม่มีใครที่จะรักเราได้ขนาดนี้

เชื่อมั่นว่าคนสองคนที่อยู่ที่บานรอคอยเราอยู่

อย่ากลัวอะไรทั้งนั้น

ไม่มีความผิดพลาดใดในชีวิตที่บ้านให้อภัยเราไม่ได้

ยอมรับความจริง...

วางความอาย วางศักดิ์ศรี วางทิฐิ

วางทุกๆความรู้สึกไว้หน้าบ้าน

....จากนั้นก็ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน.....