B8 หนูปุ้ย_ตาใส มาแนะนำตัวค่ะ

สวัสดีค่ะ หนูปุ้ย เข้ามาแนะนำตัวค่ะ

หนูปุ้ย เป็นคนบางกอก
เป็นคนไทยแท้ มีเชื้อมอญเพียงเสี้ยวไกลๆ
(ไกลมาก งั้นขอไม่นับ งุงิ)
เกิดมาตัวขาว อ้วน กลม ผมแดง  ผิดแผกจากทุกคนในบ้าน
แม่บอกว่าชอบมองฝรั่ง ที่นั่งเรือหางยาวผ่านคลองบางกอกน้อย
อีกทั้ง ยังซื้อรูปเด็กๆ ที่น่ารักมาแปะไว้กับฝาบ้าน
ลูกออกมาจึงงามแบบนี้ หุหุ


เนื่องจากเป็นลูกคนแรกของแม่
ดังนั้น เวลางอแงร้องไห้ แม่จะร้องด้วย
แม่เคยเล่าให้ฟังว่า หนูปุ้ย ขี้แย ร้องไห้เก่ง
ตอนนั้นบ้านอยู่แถวสะพานกรุงเทพ
มีอยู่วันหนึ่ง แม่ไปพระประแดงเพื่อซื้อของมาขาย
หนูปุ้ยร้องไห้ตั้งแต่แม่ไปจนกลับ ยังร้องอยู่เลย รวมแล้วประมาณ 7 ชม.


สมัยเด็ก เป็นเด็กหญิงเรียบร้อย ขี้อาย แต่ชอบทำกิจกรรม
เต้น, รำไทย, เชียร์ ลีดเดอร์, คัดไทย, อ่านร้อยแก้ว. ร้อยกรอง. ทำนองเสนาะ ฯลฯ
ทำได้ทุกอย่าง แต่ไม่เก่ง (เหมือนเป็ดเลยแฮะๆ)
เห็นแต่เรื่องกีฬาที่ต้องขอบาย
เคยไปคัดเลือกตัวนักกีฬม เพราะอยากเป็นตัวแทนโรงเรียน
คุณครูบอกว่าวิ่งช้าอย่างนี้ ไปเต้นเชียร์อย่างเดิมน่ะดีแล้ว -_-"


เนื่องจากเป็นคนทำกิจกรรมมาตลอด
คุณครู เพื่อนๆ รุ่นพี่และรุ่นน้อง ก็จะจำหน้าเราได้
เพราะจะเสนอหน้าให้เห็นกันอยู่เสมอๆ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าดีเสมอไป มีครั้งหนึ่งซึ่งเรารู้สึกเจ็บปวด
ตอนนั้นเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ลงเรียนวิชา Camping เป็นวิชาเลือก
ต้องไปค่ายที่แม่แจ่ม เชียงใหม่ ร่วมสองมหาลัยคือ ม.บูรพา (ที่หนูปุ้ยเรียน)
และ มศว. ประสานมิตร (ถือเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เพราะ ม.บูรพา ผันตัวมาจาก มศว.บางแสน)
มีน้อง มศว.ประสานมิตร คนหนึ่งเดินเข้ามาหา
สวัสดีค่ะพี่ปุ้ย หนูเป็นเพื่อนของป้อมน้องสาวของพี่ปุ้ย ชื่อทิพย์ พี่ปุ้ยจำได้ไหมคะ
เราก็ยืนบื้อ อยู่สักพัก ก่อนจะร้องอ้อ จำได้ ... ทักทายกันอย่างดี
ก่อนน้องเขาไป ก็ถามว่าทำไมถึงจำพี่ได้
เขาบอกว่าหน้าพี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยค่ะ หนูจำได้
หุหุ เราหน้าเด็กขนาดนั้นเลยแฮะ นึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ^^
คล้อยหลังน้องเขาเดินไป นึกขึ้นได้ ตายละวา
น้องทิพย์เป็นรุ่นน้องตอนประถม ผ่านไป 8 ปี แล้ว บอกว่าหน้าเราไม่เคยเปลี่ยน
โอ้ นี่เราหน้าแก่ตั้งแต่เด็ก -_-" ไม่นะ มันไม่จริง


เรื่องน่าแตก ที่ไม่อยากเล่า แต่จำเป็นต้องเล่า
เพราะเป็นอีกหนึ่งเงื่อนไขในการเขียนไดอารี่แนะนำตัวนี้
เนื่องจากเป็นคนไฮเปอร์ เอกที่เรียนไม่ต้องฝึกงาน
แต่พอปิดเทอม ทนไม่ได้ขอไปฝึกหน่อยเหอะ เดี๋ยวว่างจัด ^^
ได้โอกาสที่ดี เข้ามาฝึกงาน ที่ GE (ตอนนี้คือ GE MONEY) ตรงถนนวิทยุ
มีเพื่อนจากหลายสถาบัน ฉะนั้นก็มีเฮฮาตามประสา
มีวันหนึ่ง เพื่อนๆ ก็ชวนไปกิน DiDoMon ที่ Siam 
เนื่องจากไปอยู่ทะเลซะนาน ยังไม่เคยขึ้นรถไฟฟ้า
เอาไงดีอ่า อยากนั่งๆ
เพื่อนๆ ก็โอเคเร็วดี จะได้กินนานๆ (ไม่ได้เห็นใจเรา แต่ห่วงกิน หุหุ)
เพื่อนมันไม่บอกอะไร ไอ้เราก็กลัวเสียฟอร์มไม่ถาม
แลกเหรียญได้เสร็จก็ไปหยอดตังค์เลย
โอ๊ะ ทำไมอะ ทำไม กดแล้วไม่เห็นได้บัตร
ตายละ ทำไงดี
เพื่อนเห็นนาน เดินมามอง ทำอะไรอยู่อะ เร็วๆ หน่อย (เพื่อนเร่ง)
ก็เรากดปุ่มไม่ติดอะ (ทำหน้าจ๋อย ขอความเห็นใจ)
ไหนๆ ปุ่มไหน เพื่อนถาม เราก็ชี้เลย
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อนหัวเราะกันใหญ่เลย "หัวเราะอะไรกัน (ยังมีหน้าถามออกไป)"
บัตรมันจะออกได้ไงล่ะป้า นั่นมันรูปเป๊บซี่ติดบอร์ดเฉยๆ ปุ่มกดสถานีมันอยู่ตรงนี้
เวรกรรม นอกจากต้องอับอาย ยังได้ฉายาป้ามาอีก
เพื่อนๆ ลองไปดูนะปัจจุบันเป๊ปซี่ข้างปุ่มก็ยังอยู่ หากใครนึกไม่ออกไปดูได้
แต่ที่แน่ๆ อายค่ะอาย แต่... เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
ไปถึงที่ร้าน เป็นร้านในซอยตรงข้าม Center point (เก่า)
ตอนนี้เป็น Central World ไปแล้วมั้ง (ไม่แน่ใจ ไม่ได้ไปนานแล้ว) หากผิดพลาดมาบอกกันได้จ๊ะ
ด้วยความที่มาร้านนี้ครั้งแรก
หลังจากทานอาหาร จนราบเป็นหน้ากองแล้ว
เพื่อนๆ บอกจะกลับเราก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
เอ๊ะ ทำไมไอ้โต๊ะหน้าห้องน้ำมองเราแปลกๆ
(สงสัยเห็นคนสวยมั้ง หุหุ กล้าคิดนะเนี่ย (เป็นมุขตอนนั้นไม่ได้คิดอย่างนี้หรอก))
เข้าไปในห้องน้ำ ตายละ ทำไมมีผู้ชายอยู่
อ้อ ร้านคงเล็ก (จริงๆ ไม่เล็ก แต่คิดเข้าข้างตัวเอง) ทำห้องน้ำรวมมั้ง
เฮ้ย ... ห้องน้ำไม่มีประตู ... ไม่เข้าก็ได้
ล้างมือ ส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยเล็กน้อย ก็เดินออกมา
โต๊ะหน้าห้องน้ำ จ้องมองตรงมา เหมือนกับว่ารอเราอยู่
ก้มลงสำรวจตัวเอง เอ... เราก็ปกติดีนี่นา
เดินกลับมาที่โต๊ะ ก็บอกกับเพื่อนว่า
ไม่รู้โต๊ะนั้นเป็นอะไร หัวเราะเราอยู่ได้
เพื่อนๆ ก็แสนดี บอกว่าเฮ้ย ไม่ต้องคิดมากไปหรอกป้า (แง่ะ ป้าอีกและ)
เค้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก ... แต่ป้าไปเข้าห้องน้ำชายทำไม
ห้องน้ำหญิงอยู่ฝั่งนู้น โน่น (หันไปมองตามที่เพื่อนซึ้)
หน้าหนูปุ้ยถอดสี เป็นขาว และกลายเป็นแดงในเสี้ยววินาที
เพื่อนๆ หัวเราะกันใหญ่เลยอ่า ส่วนเราก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีซะให้ได้
อายยยยยยยยยยย .... อายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
- จบ - (ไม่ปลื้มเลย)



หลังจากขบขันกับเรื่องน่าอายของหนูปุ้ยกันจนเป็นที่พอใจแล้ว
ก็มาถึงโจทย์ที่หนูปุ้ยจะตั้งบ้างนะคะ
ไม่มีอะไรมาก แค่อยากให้เพื่อนๆ บอกความเป็นที่สุดของตัวเองมา
โดยมีโจทย์บังคับที่ต้องตอบ 5 ข้อ คือ
1. ชอบอะไรที่สุด
2. เกลียดอะไรที่สุด
3. กลัวอะไรที่สุด
4. เคยโกรธเรื่องอะไรมากสุด
5. รักใครที่สุด (ห้ามตอบพ่อแม่ เพราะนี่คือที่สุดของพวกเราทุกคนอยู่แล้ว อุอิ) 

และที่สุดอื่นๆ ก็แล้วแต่เพื่อนๆ จะบอกกันละกันนะคะ



วันนี้คงต้องพอแค่นี้แล้วล่ะ ไดอารี่ยาวขนาดนี้เพื่อนๆ คงอ่านจนเมื่อยแล้วล่ะ

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณทุกคนที่ให้โอกาสเข้ามาเป็นสมาชิกของคลับ
ทุกไมตรีที่เพื่อนๆ หยิบยื่นให้ ช่างเป็นสิ่งที่วิเศษสุด
ฉุดชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งจมอยู่กับความเหงา ให้สดใสได้อีกครั้ง

รักทุกคนที่สุดเลยค่ะ

แม่มดหนูปุ้ย