It's time for a checkmate.(yaoi)

ตอนที่ 3 : checkmate :3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

.

.

.


"ไอกัวร์มึงทำงานเสร็จยัง?"


"เออ"ผมตอบไปเสียงเรียบแต่หน้าของผมกลับไม่ได้มองมาที่มันแม้แต่น้อย ผมกำลังมองที่ผ.ชร่างเล็กแต่ไม่ถึงกับเตี้ย เรียกยังไงดี?  ตัวเล็ก? คงจะแบบนั้น น้องน่าจะมีส่วนสูงเพียง170เองแหละมั้ง มันไม่ได้เตี้ยสำหรับผ.ชบางคนแต่มันตัวเล็กสำหรับผม ผมสูงถึง187ด้วยหล่ะมั้ง ว่าแต่ทำไมน้องมันดูนุ่มนิ่มจังวะ?


"ไอกัวร์!!!"ไอนิลเรียกผมเสียงดังจนทำให้ผมหันไปมองด้วยแววตาเคืองๆ


"มองน้องแบบจะแดกเข้าไปตลอดเวเลยนะมึงอ่ะ"เอ้าก็กูอยากแดกน้องจริงๆนี่หว่า


"เลิกเสือกสักที" ผมว่ามันเสียงเรียบ

"ไอฟ่ากับไอเขตจะแดกหัวเเล้วรีบไป"มันว่าพลางเก็บของลงกระเป๋า

"แล้วเรียวอะ?"ผมถามหาสมาชิกที่ขาดไป หายไปตั้งสามวัน ตายแล้วหรอ?

"อ้อ มันไปหาไรกินที่แคนาดา"มันว่าเสียงหน่ายๆพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

"เออ ไทยไม่มีแดกมั้ง"


"เสือกไรชีวิตกูวะ?" ผมหันไปตามเสียงคุ้นหู


"ก็นึกว่าตายไปแล้ว"ผมว่าพร้อมทำหน้ากวนตีนใส่มัน

"เเล้วงานมีเยอะป่ะ?"มันว่าพลางทำหน้าระรื้น

"ท่วมหัว"ผมว่าพลางเก็บของเพื่อไปเรียนต่อ

"ได้ข่าวว่าไปสร้างเรื่องเต็มเพจ"มันพูพร้อมกีบหางตาที่มองมาเล็กน้อย


"ก็แค่น้องมันน่าจูบ เลยเร่งเวลาขึ้นเท่านั้นเอง"


"เร่งเวลา?"มันเลิกคิ้วแปลกใจพลางทำหน้าสงสัย


"เร่งเวลาให้น้องเป็นของกู

"สงสารน้องวะ เจอของเหี้ย"


"กูแค่รวย ไม่ได้เหี้ย" 


"น่าหมั่นไส้"


ผมไม่พูดอะไรต่อพร้อมเดินไปหาร่างเล็กที่กำลังคุยกีบเพื่อนอยู่อย่างสนุกสนาน ร้อยยิ้มกว้างเผยออกเมื่อได้ฟังเรื่องตลกจากเพื่อน

เลิกน่ารักได้มั้ยวะ? 

"ไปไหนของมึงไอกัวร์"

ผมไม่ตอบพลางเดินไปหาน้องจนน้องเริ่มสังเกตเห็นผม


..

.


อีชิบหาย ผมอยากสถบคำนี้ร้อยๆรอบ 

"มะ..มึงป่ะไปเหอะ" ผมต้องรีบไปให้ไวที่สุดภาพติดตาไม่หายเลยแม่ง;-;  กว่าจะนอนหลับเล่นยันตีสี่ อุส่าหายหน้าหายตาไปตั้งนานกลับมาไมวะเนี่ย!!!!


"ไปไหนของมึงวะ"ไปเหอะ!! สักที่มันมาแล้ว!!!


"ไปห้องสมุดไงมึง งานอะงานน" ขอขยันสักวันเถอะแม่ง


"พ่องมึงสิ รีบหรอวะ?  ส่งตั้งกลางเดือนหน้า"


"ไปเหอะมึ๊งงง"กูจะร้อง!!!!!


"ไปไหน?"เสียงเรียบเอ่ยถามหน้านิ่งพร้อมมองมาที่ผมด้วยเเววตาที่อธิบายไม่ได้ 


"สวัสดีครับ/ค่ะ" เพื่อนทั้งกลุ่มพากันสวัสดีพี่มัน แต่พี่มันมองหน้าผมอยู่ เข้าใจนะว่าหน้าผมหล่อมากหยุดจ้องสักที!! 


"จะมารับ อย่าหนี ไม่งั้นโดนดีแน่

คำว่าโดนดีของอิพี่มันต้องไม่ใช่ปกติแล้วแหละ ฮื่อออภาพจำติดหัวเลยกู 


"ตอบ" อย่ามาทำเสียงเข้มคิดว่ากลัวหรอ!!


เออกลัว เดี๋ยวพี่มันจ้างลูกน้องมาดักตี


"ครับ พี่จากัวร์" ผมตอบรับโดยดีพลางก้มหน้ามองไปทางอื่น


"คุยกับกูหรอ?"กวนตีน ถามกวนตีน กูก็ตอบมึงมั้ย!!!!


"ใช่ครับ" ปมเอ่ยเสียงเรียบ ทำไมไม่กล้าเหมือนคิดในใจวะ?


"พูดกับกู"


"..."


"มองมาที่กู.."


"..."


"...คนเดียว"

....  แม่งห้ามไม่ให้ใจเต้นยังไงวะ!!  เสียงพี่แม่ง!โว้ยยย!!!!


"ครับพี่จากัวร์"ผมตอบก่อนจะเงยหน้าสบตากับดวงตามืดสนิทที่ไม่สามารถคาดได้และประโยคที่พี่มันพูดก็ก็คาดไม่ได้เหมือนกัน!!!


"ไม่จากัวร์" ห้ะ?

"..."


"เรียกพี่เสือ"ผมตาค้างและยังจ้องมองมาที่ดวงหน้ามึนและหน้าตายของพี่มันที่สอแววต้องการ 

ต้องการ?

ให้ผมเรียกอะนะ 


"อยากให้เรียกพี่เสือ"....ครับ สอแววต้องการเกินไปแล้ว!!!!  

อันตราย 


ความจริงเเดียวกับผ.ชคนนี้คือ เขาอันตราย!!


"ครับพี่เสือ"ผมตอบกับด้วยน้ำเสียงที่ไม่เต็มสักเท่าไหร่นัก 


มันกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเกินจากไป 


50%




"แหม่ๆๆๆ รีบเก็บของเชียวนะคะ!!!"เสียงเอแคลร์ร้องเเซวก่อนจะมองผมด้วยสายตากลุ้มกลิ้ม


"แซวตั้งแต่บ่ายล่ะแม่ง" พอไอพี่จากัวร์เดินแม่งโดนล้อตั้งแต่ตอนนั้นยันอาจารย์ด่าก็ยังไม่หยุด!  พวกเหี้ย!!


"มึงก็อย่าไปแซวมัน เดี๋ยวมันก็ให้ผัวมาฆ่าหรอก"

ผมที่กำลังเก็บของและเดินตัวปลิวออกจากห้องก็ต้องชะงักเพราะคำว่า'ผัว'จากไอเดย์


"ผัวพ่องมึงอ่ะ!!!!"ผมพูดเสียงตื่นๆก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องพร้อมเสียงแซวปนหัวเราะของกลุ่มเพื่อน 




"เห้ยมึงคนนั่นป่ะ ในคลิปอะ"

"จะใช่หรอวะ"

"ใช่มึงกูเห็นกับตา"

"เห้ย ผ.ชอ้อ หน้าตาก็จืดๆอ่ะ "

"ไปอ่อยท่าไหนวะนั้น"

เอ่อ กูยังไม่เคยคุยเลยครับ 

.

"มึ๊งงงงคนนั้นไงง "

"เออ น่ารักเนอะผิวขาวๆ เนียนๆ ตัวเล็ก "

"กูชิปอ่ะสาววายอย่างกูตายแน่ๆ"

"ใช่ อร้ายย!!"

.

ผมโดนเอ่ยถึงประมาณนี้มาสักพักแล้วแต่ก็ยังไม่ชิน ไหนจะเวลาเดินๆก็มีสายตาจิกกักบางสายตากรุ้มกกริ้มบ้าง เห่อออ เคียส!!



"มาช้า"ผมเดินไปตรงลานคณะทันทีที่เห็นเป้าหมายเมื่อผมเดินไปใกล้ก็ได้ยินเสียงนิ่งๆป่นเคืองๆส่งมา


"ร้อน"โอเค ขอโทษครับ


"ขอโทษครับ" ผมว่าพลางเม้มปากก้มหน้าคือผมเป็นคนไม่ชอบรอเลยไม่อยากให้ใครด้วย


"หิวรึยัง"คนตรงหน้าเอ่ยคำถามที่ทำให้ผมเงยหน้าไปสบตาทันที


"หิวครับพี่  ผมโดนเรียกตลอดเลย ง่วงด้วยเมื่อคืนนอนดึกอ่า ตอนพักข้าวก็ไม่อิ่มโดนเเย่-" ผมที่นึกได้ว่าไม่ใช่เพื่อนรีบหุบปากทันทีกลัวว่าจะมาฆ่ากันเพราะผมบ่น


"ขอโทษครับ แฮะๆ"ผมยิ้มเจื้อนๆส่งไปพร้อมเกาท้ายทอย


"ไม่ได้ว่า บ่นได้" เหมือนเป็นคำอนุญาติทำให้ผมยิ้มตอบพร้อมแบบกว้างๆ


"ไม่รำคาญหรอครับ"ผมถามอย่างสงสัยพลางเอียงคอมองคนตรงหน้าที่เดินไปลานจอดรถ


"รำคาญ"ผมนี่จากยิ้มๆหุบลงทันทีก่อนจะทำหน้าเจื้อนๆอีกรอบ"ขอโท-"ในขณะที่ผมกำลังเอ่ยคำขอโทษกลับมีประโยคทำให้ผมต้องชะงักและหยุดเดินทันที

"คนอื่นรำคาญ มีแค่มึง แค่มึงที่ยกเว้น"


ใจเต้นดิค้าบบบ ผมไม่ใช่สาวน้อยอะไรนะแต่คนปกติเจอประโยคที่หาได้ยากแบบนี้ก็ต้องเขินป่าวว่ะ!!


แต่ใครเขิน!ผมแค่ใจเต้น!


ผมเดินตามคนตัวสูงไปที่รถพร้อมกับขึ้นนั่งทันที ผมขึ้นมานั่งหน้าคนขับพร้อมกับขาดเข็มขัดเอาไว้


"เอ่อ พี่กัวร์จะพาไปไหนครับ" ผมหันไปถามคนที่ตัวโตกว่าอย่างนึกสงสัยแต่ก็มีสายตาตวัดกลับมามองบงบอกว่าเคืองผมนิดหน่อย. ผมทำไรวะ?


"ไม่จำ"หะ?


"อุส่าให้เรียกแค่คนเดียวยังไม่จำ"

หะ!?!  อย่าบอกนะ ว่าเรื่องเรียกชื่ออะ แค่นี้เองทำไมต้องมองเคืองด้วยเล่า!


"ขอโทษครับ..พี่สะ..เสือ"ผมสังเกตว่าพี่มันแอบยกยิ้มมุมปากอยู่ก่อนจะหันหน้าไปข้างหน้าเตรียมออกรถ


"ไปหาอะไรกิน" คนข้างๆตอบเสียงเรียบให้ได้คำตอบที่ผมถามไปทำให้รู้เนื่องๆว่าพี่เขาอารมณ์ปกติแล้ว


ก๊อกๆ 


ในขณะที่รถกำลังออกตัวก็มีผู้หญิงคนนึงเดินมาเคาะกระจกรถด้านข้างของผม


ทำให้พี่เสือเลื่อนกระจกลงทำให้รับรู้ว่าคือใคร


"กัวร์จะไปไหนหรอ" อ้อพี่เมย์อดีตดาวคณะคู่กับพี่เสือนี่เอง


"กินข้าว"พี่เสือตอบเสียงเรียบพร้อมกับหน้านิ่งๆฉบับพี่เสือ


"ที่ไหนหรอ?"พี่เสือชักสีหน้ารำคาญนิดๆก่อนจะตอบกลับ


"สยาม"


"อุ้ย พอดีเลยกัวร์ เมย์จะไปหาเพื่อนแถวนั้นพอดีอะขอติดรถไปด้วยได้มั้ย?รถเมย์พังอะ"

พี่เมย์ปรับเสียงให้ดูอ้อนๆก่อนจะส่งสายตาไปให้พี่เสือ 


พี่เสือถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้ารับๆไป


"ขอบคุณค่ะ"พี่เมย์เอ่ยเสียงใสก่อนจะชายตามองผมเชิงว่า'ลงไปนั่งข้างหลังสักทีดิ้!'

ผมถอนหายใจก่อนจะทำท่าลงจากรถ


"ไปไหน"แต่เจอเสียงๆเรียบๆของพี่เสือรั้งไว้ซ่ะก่อนจึงต้องหันหน้าไปตาม


"จะไปนั่งข้างหลังครับพี่เสือ"ผมตอบ

"ลงทำไม"พี่เสือว่าพลางคมวดคิ้ว


"ให้พี่เมย์มานั่งครับ"


"ไม่ต้อง อยากมาก็หาที่เอง" พี่เสือว่าพลางกันไปมองทางตรงๆเช่นเดิม ทำให้พี่เมย์หน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งข้างหลัง

.

.

.


"แล้วนี่จะไปกินข้าวอะไรกันหรอ"พี่เมย์ที่เอ่ยถามพี่เสือตลอดทางขับเอ่ยขึ้นมาอีก


"...."เงียบไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงหน้าเซ็งๆของพี่เสือส่งมา ก็เล่นถามตลอดทางอ่ะครับ พี่เสือก็ตอบบางพยักหน้ามั่ง ตอบก็มีแค่อื้อ อื้ม หึ อ่า แค่นั้น


"เต้"พี่เสือเอ่ยชื่อผมทำให้ต้องหันไปมองทันที


"ครับ?"


"เปิดเพลงให้หน่อย"พี่เสือเอ่ยออกมา


"แต่ผมเปิดไม่เป็น"จริงๆก็เป็นไม่ใช่ว่าไม่เคยนั่งรถหรูผมเคยเช่นรถของไอเดย์อะแหละ แต่ไม่กล้าจับมากเพราะนี่มันแพงกว่าของไอเดย์อีกอ่ะ!!


"เมย์เปิดเป็นเมย์เปิดให้นะเสือ"พี่เมย์ว่าพลางจะเอื้อมมือไปกดเปิด


"อย่ายุ่งให้มาก รำคาญไม่รู้หรอ?"




มาต่อให้แล้วนัคร้าบบบพอดีติดฟิคเลยลืมลงอิอิ


พี่เสือเขาให้ยกเว้นแค่น้องคนเดียวแหละอร้าย!!




อร้ายยยยยพอใจ กันมั้ยเอ่ยอาจะไม่ดีเท่าที่ควรแต่ก็ฝากน้องเต้ไปใน หัวใจทุกคนด้วยนะ 

น้องอาจจะยังไม่ประสีประสาเท่าไหร่ในเรื่องนี้ ก็อยากให้คอบลุ้นนะคะว่าพี่เสือของเราจะรุก(?)ลาเต้ยังไงบ้าง บายยยครับบบ


#จากัวร์กินลาเต้  ฝากแท็กนี้ด้วยค้าบ


 TT:Littleandaman_


ขอกำลังใจเเละเม้นนะคะ!!!! 

เม้นเยอะ=ตอนยาว❤

เม้นน้อย=ตอนยาว ❤

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น