คัดลอกลิงก์เเล้ว

UNDER YOU [yuri]

เป็น พนักงาน ระดับล่าง ก็ต้องทำตาม คำสั่ง ผู้อำนวยการ ระดับสูง...แต่แค่ที่ทำงานเท่านั้นแหละ!!!

ยอดวิวรวม

2,642

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


2,642

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


32
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ต.ค. 60 / 12:49 น.
นิยาย UNDER YOU [yuri] UNDER YOU [yuri] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เต่า พนักงานบริหารงานทั่วไป อายุ 26 ปี              VS.                ผอ.ป๊อบ ผู้อำนวยการส่วนอำนวยการ อายุ 32 ปี





Writer Talk.
เรียนผู้อ่านทุกท่าน นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตานาการที่สร้างขึ้น มิได้พาดพิงถึงบุคคลใดและมิได้มีเจตนาให้ใครเสื่อมเสีย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ต.ค. 60 / 12:49


     "เอ้า! เต่า ยังอยู่อีกเหรอวะ"
     "ก็ยังไม่ตายนะพี่" ฉันตอบกลับพี่ส้มรุ่นพี่ในส่วนงานเดียวกัน ทำตำแหน่งบริหารงานทั่วไปเหมือนกันอย่างเซงๆ ก็เวลามันล่วงเลยมาจวนจะสามทุ่มแล้วแต่ฉันยังต้องนั่งพิมพ์งานมือหงิก ต่อสู้กับความหิวอยู่เลย ให้ตายเถอะ!!!
     
     6 ชั่วโมงก่อน
     "เต่า รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน" เสียงของ กบ เพื่อนสนิทที่สุดของฉันในสำนักพูดขึ้นอย่างรีบร้อนเพราะเย็นนี้เราสองคนนัดกันไปดูหนังเรื่องโปรดซึ่งเป็นภาคต่อ แถมยังจองตั๋วไว้แล้วด้วยได้รอบ 18.30 น. ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 17.00 น. กว่าจะนั่งรถเมล์ไปถึงหนังคงใกล้ฉายพอดี
     "เดี๋ยวเข้าไปเอาชาเย็นแปบ" เมื่อเช้าก่อนเข้าทำงานฉันแวะซื้อชาเย็นที่ร้าน 7-11 กะว่าจะเอามาทานตอนกลางวัน แต่เผอิญว่าลุงต้นคนขับรถของสำนักแกถูกหวยได้เงินหลายหมื่นแกจึงพาเจ้าหน้าที่ในสำนักที่สนิทสนมกันไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเป็ด ฉันเลยพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย ชาเย็นที่ซื้อมาจึงถูกลืมเลือนไป
     "โอเค ไป กะ เฮ้ย!" แก้วชาเย็นในมือถูกชนด้วยเอกสารกองใหญ่จนหล่นตกกระจายเละเทะบนพื้น
     "เฮ้ย! เต่า ทำไมไม่หลบวะ!" พี่ตารุ่นพี่ในสำนักแต่คนละส่วนงานว่าอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นรายงานการประชุมกองใหญ่ที่ตนยกมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยชาเย็นจนเนื้อหารายงานเลือนหาย...ฉันได้แต่ยืนก้มหน้ารู้สึกผิดทำได้เพียงกล่าวขอโทษออกไปอย่างแผ่วเบา มันเป็นอุบัติเหตุฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้นซักหน่อย
     "ใครทำพัง! รับผิดชอบทำใหม่ด้วย!" เสียงออกคำสั่งดังขึ้น ฉันหันขวับไปมองตามเสียงพูดนั้นก็เห็นผู้หญิงสวมสูทสีดำเดินฉับๆเข้ามาในสำนักอย่างเคร่งเครียด คิ้วสองข้างขมวดกันเป็นปม ก่อนหยุดเดินอยู่ข้างหลังพี่ตาแล้วจ้องมาที่ฉันอย่างคาดโทษ...ผู้อำนวยการส่วนอำนวยการ

     "ซวยเลยดิ" พี่ส้มว่าหลังจากเจอสมาร์ทโฟนที่ลืมไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเพราะมีเอกสารหลายแผ่นวางทับไว้
     "โคตร!!!" อันที่จริงฉันไม่จำเป็นต้องมานั่งพิมพ์งานใหม่แบบนี้ก็ได้ เพียงแค่ไปขอไฟล์รายงานการประชุมทั้งหมดแล้วเลือกปริ้นท์เฉพาะหน้าที่เสียหายเอาไปส่งก็จบแล้ว แต่เผอิ๊ญ เผอิญ เจ้าหน้าที่ที่ทำรายงานการประชุมทั้งหมดลาพักร้อนไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่น แถมยังเอาแฟรชไดร์ฟเก็บข้อมูลรายงานไปด้วย ดังนั้นมันจึงเป็นเหตุผลจำเป็นที่ทำให้ฉันพลาดดูหนังเรื่องโปรด เสียค่าตั๋วหนังฟรี ข้าวก็ไม่มีให้ทานจะหนีกลับบ้านก็โดนกล้องวงจรปิดจ้องจับผิดอยู่บนหัวและคงมีคนกำลังแอบส่องดูพฤติกรรมของฉันอยู่เป็นแน่...เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีล้ำสมัยมีแอพลิเคชั่นเชื่อมต่อระหว่างกล้องวงจรปิดกับสมาร์ทโฟนไม่ว่าจะอยู่แห่งหนตำบลใดก็สามารถดูเหตุการณ์ต่างๆได้ผ่านแอพลิเคชั่นบนหน้าจอสี่เหลี่ยมของสมาร์ทโฟน...เมื่อทำอะไรไม่ได้นอกจากทำงาน ก็จงทำงานให้เสร็จๆซะ! 


********************


     Turtle : ส่งไฟล์ให้ทางอีเมล์แล้ว
     เมื่อพิมพ์งานจนเสร็จสมบูรณ์แล้วฉันก็จัดส่งไฟล์ไปยังอีเมล์ของผู้อำนวยการพร้อมกับส่งข้อความทางไลน์เพื่อรายงานความคืบหน้าตามคำสั่ง
     Popcorn : อื้ม
     ฉันมองข้อความตอบกลับของอีกคนก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย...เมื่องานสำเร็จก็ได้เวลาปิดคอมและเก็บของกลับคอนโดซึ่งอยู่ในซอยข้างๆที่ทำงานเดินประมาณห้านาทีก็ถึงแล้ว แม้ขณะนี้จะเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแต่ไฟจากหลายห้องทำงานยังคงเปิดสว่างอยู่อาจเพราะมีเจ้าหน้าที่บางคนทำงานค้างไว้หรือต้องแก้ไขงานเร่งด่วนเหมือนกับฉันก็ได้
     Turtle : ในตู้เย็นไม่มีของทานได้เลย
     ฉันส่งความข้อความไปหาบางคนอีกครั้งหลังจากเปิดตู้เย็นแล้วไม่พบของที่สามารถทำให้ท้องอิ่มได้เลย
     ก๊อก ก๊อก ไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นฉันจึงรีบเดินไปเปิดประตูแล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวๆอย่างดีใจเมื่อร่างบางตรงหน้าถือถุงอาหารและขนมเต็มมือออกมาจากห้องตรงข้าม
     "ทานด้วยกันนะ" ฉันทำเสียงออดอ้อนส่งสายตาขอร้องอย่างเอาแต่ใจแล้วช่วยร่างบางถือของเข้ามาข้างในห้อง
     "วันนี้ถูกผอ.คนสวยใช้งานหนัก" ฉันพูดขณะโอบกอดเอวบางที่กำลังจัดอาหารลงในจานจากข้างหลังก่อนนำปลายจมูกคลอเคลียกับพวงแก้มนวลแล้วหอมชื่นใจไปหนึ่งฟอด

     2 ปีก่อน
     "เอ่อ...มาทำงานวันแรกค่ะ" ฉันเดินเข้ามาในสำนักอย่างเก้ๆกังๆเพราะเพิ่งมาเริ่มงานวันแรก ในห้องมีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงอยู่แค่สองคนฉันจึงเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่โต๊ะหน้าสุดซึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานแต่เหมือนเธอจะไม่ได้สนใจฉันเลย
     "เฮ้ยน้อง! มาทางนี้" ฉันหันไปตามเสียงเรียกของเจ้าหน้าที่โต๊ะหลังสุดที่เพิ่งว่างจากสายโทรศัพท์แล้วเดินผ่านเจ้าหน้าที่โต๊ะข้างหน้าไป
     "พี่ชื่ออายนะ อยู่ส่วนการเงิน" พี่อายแนะนำตัวก่อนพาฉันไปนั่งยังโต๊ะประจำตำแหน่งพร้อมอธิบายและสอนงานในความรับผิดชอบของฉัน
     "แล้วพี่คนนั้นชื่ออะไรเหรอคะ" ฉันถามพี่อายหลังจากฟังคำอธิบายและเรียนรู้งานจนพอจะเป็นแล้วบ้าง
     "ผอ.ป๊อบ ผู้อำนวยการส่วนอำนวยการ" อ๋อ! มิน่าถึงหยิ่งนัก
     หลังจากทำงานผ่านมาแล้วสี่เดือนฉันพอจะสนิทสนมกับรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันที่ทำงานในส่วนเดียวกันมากขึ้น งานหลักของฉันคือร่างหนังสือโต้ตอบกลับทั้งฉบับภาษาไทยและภาษาอังกฤษโดยอ้างอิงตามหนังสือฉบับเดิมของหน่วยงานต่างๆที่ส่งเรื่องเข้ามามีมากน้อยแล้วแต่วัน ส่วนงานรองก็ขึ้นอยู่กับการออกคำสั่งของผู้บังคับบัญชา
     "เต่า รับเอกสารหน้าห้องรองอธิบดีหน่อย" นี่ไง! เสียงนรกบัญชา ไม่เห็นหรือยังไงว่าฉันกำลังติดสายโทรศัพท์จากสำนักอื่นอยู่ อีกอย่างรับเอกสารมันไม่ใช่หน้าที่ของฉันซักหน่อย
     "ด่วน!" เสียงวางอำนาจดังมาอีกรอบ
     "ค่ะ!" ฉันตอบเพียงเท่านั้นแล้วรีบเดินออกไปหลังจากวางสายโทรศัพท์ ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้อำนวยการส่วนซึ่งมีอำนาจประเมินการปฏิบัติงานของฉัน ฉันคงจะขัดคำบัญชาของเธอแล้ว ไม่แปลกใจเลยเหตุใดเธอจึงมีตำแหน่งเป็นถึงผู้อำนวยการขณะอายุแค่ 30 ปี เมื่อเทียบกับผู้อำนวยการคนอื่นในสำนักอายุปาเข้าเลขห้ากันหมดแล้ว อาจเพราะเธอเป็นลูกสาวของรองอธิบดีด้วยรึเปล่าก็ไม่ทราบ เจ้าหน้าที่รุ่นเล็กรุ่นใหญ่ที่มีตำแหน่งน้อยกว่าถึงได้เกรงใจและเกรงกลัวกัน บางคนก็นินทาว่าเพราะเป็นลูกสาวรองอธิบดีนั่นแหละถึงได้มีตำแหน่งข้ามหน้าข้ามตาคนอื่น...เมื่อมีอำนาจใครๆก็คงอยากจะใช้!
     "นี่เอกสารของสำนักอื่น ไม่ดูเลยหรือไง!" น้ำเสียงตำหนิดังจนทุกคนในห้องหันมามองกันเป็นตาเดียว...เนื่องจากคิดอะไรเพลินไปหน่อยฉันเลยหยิบเอกสารมาแบบไม่ทันได้ตรวจสอบ
     "ขอโทษค่ะ" ฉันได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง
     "กลับไปเอามาใหม่!" กล่าวบัญชาแค่นั้นแล้วนั่งลงทำงานของเธอต่อด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่ายใจอย่างเห็นได้ชัดเจน

     1 ปีก่อน
     "เต่า แกดื่มเหล้าไหมวะ!" เสียงมึนเมาของกบถามขึ้น...ตอนนี้ฉัน กบ พี่อาย พี่ตา นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม เนื่องจากสำนักของเรามีการจัดประชุมสัมมนาใหญ่ขึ้นทุกปี โดยปีนี้มาจัดที่โรงแรมในจังหวัดประจบคีรีขันธ์ ซึ่งช่วงเย็นของการประชุมวันสุดท้ายจะมีการจัดเลี้ยงเพื่อขอบคุณเจ้าหน้าที่และตัวแทนจากหน่วยงานต่างๆที่เดินทางมาเข้าร่วมการประชุม
     "ไม่อะ ไม่เคยดื่ม" ฉันตอบกลับไปตามความจริง ฉันไม่เคยดื่มแต่เคยชิมพอให้รู้รสชาติอยู่ครั้งหนึ่งแค่ครั้งเดียว พอรู้รสแล้วก็ไม่อยากดื่มต่อ
     "ลองป่ะ แค่เป๊กเดียว" กบเทเหล้าลงในแก้วใสใบเล็กแค่ครึ่งแก้วแล้วยื่นมาให้ฉัน ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับมันมากระดกเข้าปากแล้วรีบดื่มน้ำเปล่าตามเพราะรู้ดีว่าหากปฏิเสธไปอย่างไรเสียก็คงถูกคะยั้นคะยอจากกลุ่มคนที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอลครอบงำหนักแล้วในตอนนี้
     "ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ฉันบอกแล้วลุกเดินออกมา...ความจริงไม่ได้ปวดเข้าห้องน้ำหรอก ฉันกำลังซิ่งหนีออกมาจากวงเหล้าต่างหากผนวกกับ ฤทธิ์ของแอลกอฮอลที่ฉันไม่คุ้นเคยเริ่มจู่โจมทำให้เวียนหัว
     "ไหวรึเปล่า" เสียงคุ้นเคยถามขึ้นจากข้างหลังคงเพราะเห็นฉันเดินโซเซไปมาระหว่างทางขึ้นบันได
     "มะ ไม่เป็นไร" ฉันว่าอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าร่างบางข้างกายจะเข้ามาช่วยประคอง
     "ไม่อยากรับผิดชอบ หากพลาดตกบันได" เธอกล่าวเสียงเรียบเฉยเช่นนั้นแล้วประคองฉันขึ้นบันไดต่อ...ความใกล้ชิดของร่างกายทำให้ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆคล้ายดอกไม้บนกายเธอ ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนหน้ามืด หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งเธอเบียดกายเข้ามาใกล้ฉันก็ยิ่งอยากสูดดมกลิ่นหอมนั้นมากขึ้น กลิ่นหอมบนกายของเธอทำให้ฉันมัวเมารุนแรงกว่าแอลกอฮอลที่ดื่มเข้าไปเสียอีก ฉันพยายามควบคุมสติพรางสะบัดหัวแรงๆให้หลุดจากความคิดฟุ้งซ่าน จนเราสองคนเดินมาถึงหน้าห้องพักของฉัน ฉันรีบล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงมาเปิดประตูห้องอย่างรวดเร็วเพราะเหมือนกับว่าสติของฉันกำลังหดหายลงไปทุกทีที่กลิ่นหอมของร่างบางลอยมาแตะจมูก
     "รถออกหกโมงนะพรุ่งนี้" เธอเงยหน้าขึ้นบอกขณะประคองฉันเข้ามาในห้องพักแล้ว ใบหน้าของเราห่างกันเพียงช่องว่างของฝ่ามือ ฉันไล่สายตาไปบนใบหน้าเนียนขาวอมชมพูสวย แล้วหยุดจ้องมองริมฝีปากแดงระเรื่อที่ชอบออกคำสั่ง กลิ่นน้ำหอมของเธอกำลังจะทำให้ฉันคลั่งอยากจะสัมผัสเธอมากขึ้น ร่างกายของฉันโน้มเข้าไปใกล้เธอทีละนิดอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เหมือนเธอจะรู้ตัวจึงรีบผละจากฉันแล้วหันหลังกำลังจะเดินออกไป ไวกว่าความคิดฉันกระชากตัวเธอให้หันกลับมาและกระชากประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล็อค สองมือยันบานประตูเอาไว้เหมือนกลัวเธอหนี
     "จะทำอะไร!" เธอถามเสียงดังออกมาอย่างตกใจ คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน สายตาจ้องมองมาที่ฉันอย่างโกรธเคือง ฉันเองก็จ้องมองเธอกลับเช่นกันพยายามควบคุมอารมณ์และใช้สติอันน้อยนิดพิจารณาว่าจะให้เหตุการณ์ตรงหน้าดำเนินอย่างไรต่อไป แต่ยิ่งอยู่ใกล้ได้มองตาผนวกกับกลิ่นหอมบนกายยิ่งยากต่อการห้ามใจไม่ให้สัมผัส
     "ปล่อย อื้อ!" ริมฝีปากหนาประทับลงมาบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและบดเบียดราวกับโหยหา ขณะเจ้าของริมฝีปากบางพยายามใช้แรงกำลังทั้งผลักทั้งดันทุบและตีร่างสูงจนยอมถอนจูบ
     "ทำบ้าอะ อื้ม" ริมฝีปากบดเบียดย้ำลงมาอีกครั้งพร้อมกับมือทั้งสองข้างโอบรัดเอวบางและดึงรั้งเข้ามาชิดตัว...มือบางที่เคยทุบตีตอนนี้เรี่ยวแรงกลับหดหายเพราะสัมผัสทางกายที่เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรก...ริมฝีปากหนายังคงเที่ยวชิมความหวานอย่างไม่เลิกลาก่อนจำต้องถอยออกมาเพราะอีกคนต้องการอากาศหายใจ
     "พอ พอแล้ว" ร่างบางพูดออกมาอย่างเหนื่อยหอบขณะร่างสูงไล่ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่ออย่างเอาแต่ใจก่อนจะลดริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว มือเรียวยาวยกขึ้นลูบหน้าอกของร่างบางผ่านอาภรณ์ขว้างกั้นอย่างพึงพอใจ
     "เต่า" ร่างบางเอ่ยชื่ออีกคนหวังเรียกสติ หากแต่เสียงหวานนั้นแผ่วเบาและแหบพร่ากลับยิ่งทำให้ริมฝีหนาซุกไซ้หนักกว่าเดิม
     "อยากทานป๊อบคอน" เอ่ยกระซิบเสียงออดอ้อนข้างใบหูแดงระเรื่อแล้วใช้ริมฝีปากคลอเคลียบนตำแหน่งเดียวกันอย่างหยอกเย้า ก่อนส่งลิ้นร้อนเข้าระเริงหาความหวานเมื่อริมฝีปากบางอนุญาตให้เข้ามา พรางสอดมือเรียวเข้าปลดตะขอชั้นในใต้อาภรณ์แล้วเคล้นคลึงเต้าดอกบัวทั้งสองอย่างหลงใหลพร้อมกับใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดดอกบัวเล่น
     "อะ อื้อ นิสัยไม่ดี" เสียงหวานครางปนด่าเมื่ออารมณ์ปรารถนาเพิ่มสูงขึ้น สองขายืนแทบไม่ไหวจนต้องเกาะไหลร่างสูงเป็นที่ยึดเหนี่ยว
     "อะ อ้า อื้อ พอแล้ว อ้า คนเลว" เสียงครางหวานคงดังขึ้นอีกยาวนานตลอดทั้งราตรี
     
     "คิดอะไรอยู่" ร่างบางเอียงหน้ามาถาม เมื่อฉันยืนกอดเธออยู่นานหลายนาที
     "คิดถึงเรื่องของเรา" ฉันว่าอย่างยิ้มๆแล้วกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้นพรางวางคางเกยบนไหลมนแววตามองแก้มนวลของอีกคนอย่างหลงใหล
     "หื้ม" เธอเลิกคิ้วสงสัย
     "ไม่นึกว่าจะมีแฟนเป็นถึงผู้อำนวยการ" 
     "ไม่คิดว่าจะพลาดท่าให้ลูกน้องเหมือนกัน" เธอแกล้งว่าอย่างยิ้มๆปนเขินหน่อยๆ
     "เสียใจไหม" ฉันถามออกไปอย่างไม่จริงจังนักเพราะเคยถามไปแล้วและฉันรู้คำตอบของคำถามดี...ร่างบางหมุนตัวกลับมาให้เผชิญหน้ากัน  ยกมือขึ้นมาลูบบนแก้มสองข้างของฉันอย่างแผ่วเบาแล้วประทับริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของฉันเพียงครู่ก่อนระบายรอยยิ้มสวยออกมาแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบของคำถาม...ฉันมองรอยยิ้มอบอุ่นของเธออย่างหลงใหลแล้วยิ้มตามพรางโน้มตัวเข้าไปใกล้หมายประทับริมฝีปากลงบนตำแหน่งเดียวกันอีกครั้ง หากแต่ก็ถูกฝ่ามือของเธอนั้นขวางกั้นเอาไว้
     "ทานข้าวก่อน" เธอว่าอย่างเขินอาย
     "อยากทานป๊อบคอนมากกว่า" ฉันกระซิบติดริมฝีปากแดงระเรื่อแล้วเริ่มใช้สายตาโลมเลียก่อนนำปลายจมูกเข้าคลอเคลียซุกไซ้ไปตามซอกคอขาว


********************


     "เต่า! ยกของว่างเข้าห้องประชุมด้วย!" ผู้บังคับบัญชาออกคำสั่งเสียงดังเพราะกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมของว่างจำนวนมากสำหรับการประชุมในช่วงบ่าย 
     "เต่า เอาป๊อบคอนไปเวฟให้อุ่นหน่อย" พี่ตาพูดพร้อมยื่นถุงบรรจุป๊อบคอนถุงใหญ่มาให้ ฉันจึงนำมันเข้าไปใส่เตาไมโครเวฟในห้องครัว...เห็นป๊อนคอนแล้วก็อยากจะทานป๊อบคอนแฮะ ฉันนึกขำๆกับความคิดของตัวเอง
     "เวฟเสร็จแล้วยกเข้าห้องประชุมเลยนะ!" นั่นไง! นึกถึงปุ๊บก็มาปั๊บ
     "ค่าาาาาาาา" ฉันลากเสียงยาวตอบกลับอย่างประชด สร้างความไม่พอใจจนอีกคนต้องเดินสะบัดหน้าหนีออกไป ทำให้ฉันได้แต่อมยิ้มและส่ายหัวกับตัวเองที่แกล้งอีกคนได้
     "เต่า ช่วยพี่ยกเอกสารหน่อย" อีกละ! ฉันเพียงแค่นึกบ่นในใจแล้วเดินออกไปช่วยพี่อายยกสำเนารายงานการประชุมมากมายเข้าไปในห้องประชุม
     "เฮ้ยเต่า! ป๊อบคอนล่ะ"
     "ฉิบหาย!" ฉันอุทานอย่างตกใจแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องครัวก่อนจะสำลักเข้ากับกลิ่นเหม็นไหม้ ควันโขมงมากมายลอยออกมาจากข้างในเตาไมโครเวฟ
     "เต่า แกจะเผาสำนักเหรอวะ ฮ่าๆ" เสียงกบแซ็วและหัวเราะขำพร้อมกันกับคนอื่นๆ
     "งดทานป๊อบคอนสามวัน!" ฉันรีบหันขวับไปตามเสียงนั้น ร่างบางแสนคุ้นเคยกำลังยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวขณะยกยิ้มมุมปากอย่างซะใจปนขำ...ที่ว่างดทานป๊อบคอนสามวันหมายถึงป๊อบคอนในถุง หรือป๊อบคอนไหน...ให้ตายเถอะ!!!

-THE END -
     
    

ผลงานทั้งหมด ของ วิฬารสีกุหลาบ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 athit-sun (@athit-sun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 04:09
    ชอบแนวนี้ 555555 การเล่าเรื่องแบบนี้ดีอ่ะ
    #2
    1
    • #2-1 Turtlemilk (@PEACE_gg) (จากตอนที่ 1)
      3 เมษายน 2561 / 19:26
      ขอบคุณฮะ ^+++^
      #2-1
  2. #1 U.U
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 17:20
    น่ารักดีค่ะ แต่งเรื่อยๆนะคะ
    #1
    1