คู่หมั้นแสนร้าย ภาค 1

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,893 Views

  • 2 Comments

  • 48 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    84

    Overall
    2,893

ตอนที่ 17 : เซอร์ไพรซ์(ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

ปริมเดินหนีกริซเข้าห้องน้ำแล้วก็อาบน้ำจนเสร็จพอจะแต่งตัวก็ไม่เห็นเสื้อผ้าจึงคิดได้ว่าตัวเองไม่ได้นำชุดเข้ามาเปลี่ยน ปริมมองเห็นชุดคลุมอาบน้ำอยู่ชุดหนึ่งจึงหยิบมาใส่แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเห็นกริซนั่งรออยู่ก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะก่อนหน้านั้นกริซไม่ได้อยู่ในชุดนี้ปริมจึงถามกริซ "นี่นาย นายอาบน้ำแล้วเหรอถึงได้เปลี่ยนชุดใหม่"

"ใช่ ผมอาบน้ำแล้วผมลงไปอาบที่ห้องน้ำข้างล่างมา" กริซตอบปริม กริซเห็นว่าถ้ารออาบน้ำต่อจากปริมมันจะนานเกินไป  เพราะกริซได้สั่งให้พนักงานจัดเตรียมอาหารไว้รอแล้วอีกทั้งยังมีของมาเซอร์ไพรซ์ปริมอีกด้วย

"นายรอแป๊บนึงนะ ฉันขอแต่งตัวก่อน นายช่วยออกไปก่อนได้ไหม" ปริมบอกกริซ

"งั้นเดี๋ยวผมลงไปรอคุณข้างล่างนะ" กริซบอกปริมแล้วเดินลงไปรอที่ห้องนั่งเล่น

ส่วนปริมนั้นพอกริซเดินออกจากห้องไปแล้วก็รีบไปล๊อกประตูห้องทันทีเพราะเกรงว่ากริซจะย้อนกลับขึ้นมาอีก แล้วปริมก็รีบค้นดูเสื้อผ้าในกระเป๋าซึ่งแต่ละชุดนั้นไม่ค่อยจะมีสไตล์ในแบบที่เธอชอบใส่ แต่ทำยังไงได้ในเมื่อปริมไม่ได้เป็นคนจัดเสื้อผ้ามาเองเลยต้องเลือกขึ้นมาชุดหนึ่ง ปริมหยิบชุดกระโปรงสีขาวขึ้นมาเห็นว่าชุดนี้สวยกลั่วทุกชุดเลยหยิบขึ้นมาใส่ พอปริมแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินลงมาหากริซที่ห้องนั่งเล่น เห็นกริซกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่            

"นี่นายรอฉันนานไหม จะไปกันได้ยัง" ปริมพูด

กริซเงยหน้าขึ้นมองปริมเห็นปริมแต่งชุดที่เขาเป็นคนซื้อให้ก็ตะลึงกับความน่ารักเลยจ้องปริมตาไม่กระพริบ จนกระทั่งได้ยินเสียงของปริมอีกครั้งถึงรู้ว่าตัวเองได้จ้องปริมนานไปแล้ว

"นี่นายได้ยินที่ฉันพูดไหม เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย" ปริมพูดขึ้นด้วยความเขินเพราะกริซเอาแต่จ้องอยู่แบบนั้น 

"เสร็จแล้วเหรอคุณ งั้นไปกันเถอะ" กริซพูด

"นี่นายฉันถามนายหน่อยเถอะไหนนายบอกฉันว่าให้คนที่บ้านเตรียมเสื้อผ้าของฉันมาให้แล้วทำไมไม่เห็นมีสักชุดเลยล่ะ" ปริมถามกริซขึ้น

"ความจริงก็เตรียมมาน่ะแหละแต่ผมมาดูแต่ละชุดแล้วไม่ผ่านผมเลยเอาเก็บไว้ที่รถแล้วไปหาซื้อชุดใหม่มาให้คุณ คุณจะได้เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวบ้างไง คุณแต่งแบบนี้ก็น่ารักดีออกไม่เห็นจะต้องไปแต่งตัวโชว์ใครเลย ผมว่านะคุณเอาไว้แต่งโชว์ผมคนเดียวก็พอแล้ว" กริซพูดแล้วยิ้มให้ปริม

แล้วทั้งสองก็เดินไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักมากนัก พอเดินเข้ามาในร้านแล้วกริซก็บอกกับ  ปริมว่า "ปริมหันหลังมาให้ผม" 

"ทำไมต้องหันหลังไปหานายด้วย นายจะทำอะไรกันแน่" ปริมถามกริซ

"เถอะน่า เดี๋ยวก็รู้เองแหละ" กริซบอกปริมพร้อมกับนำผ้ามาปิดตาของปริมไว้

"นี่นายทำไมต้องเอาผ้ามาปิดตาฉันไว้ด้วย ฉันมองเห็นนะแล้วฉันจะเดินไปยังไง" ปริมพูด

"เดี๋ยวผมจะพาคุณเดินไปเองเชื่อใจผมเถอะน่า" กริซพูดแล้วเข้าไปประคองปริมให้เดินตามเข้าไปในร้านที่เขาได้สั่งให้พนักงานจัดเตรียมไว้รอ

"นี่นายใกล้ถึงหรือยัง" ปริมถามกริซขึ้นหลังจากที่เดินมาได้สักพัก

"ใกล้จะถึงแล้วคุณอีกนิดเดียว" กริซบอกปริม แล้วกริซก็พาปริมเดินมาถึงโต๊ะที่เขาได้สั่งให้พนักงานจัดไว้พิเศษสำหรับคู่รักและโซนนั้นจะไม่มีลูกค้าเข้ามาใกล้เลย เพราะว่ากริซได้เหมาทั้งโซนวีไอพีเลย และสั่งให้ทั้งร้านตกแต่งด้วยดอกกุหลาบ ส่วนตรงโซนของเขากับปริมจะปิดไฟหมดทุกดวงแล้วจุดตะเกียงตรงทางเดิน ส่วนตรงโต๊ะอาหารจะจุดเทียนตั้งไว้สองเล่มและโดยรอบจะประดับประดาด้วยดอกกุหลาบซึ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบโรแมนติกมากขึ้นถึงแม้ค่าใช้จ่ายจะแพงสักเพียงใดแต่คนอย่างกริซมีหรือจะกลัว ต่อให้ทำมากกลั่วนี้เขาก็จะทำเพื่อคนที่เขารักได้ แล้วอีกอย่างหนึ่งแค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์อย่างกริซล่วงได้หรอก

"ถึงแล้วนะ เดี๋ยวผมเปิดตาให้" กริซบอกปริมพร้อมแกะผ้าที่ตาของปริมออก

พอกริซแกะผ้าที่ตาของปริมออกแล้ว ปริมก็มองเห็นบรรยากาศในร้านอาหารด้วยความตะลึงเพราะตั้งแต่ที่เคยไปทานอาหารที่ร้านอาหารมาไม่เคยมีครั้งไหนจะถูกตกแต่งให้สวยงามแบบครั้งนี้ ข้างนอกร้านถูกตกแต่งด้วยดอกกุหลาบยาวมาถึงตรงโซนที่เธอนั่งอยู่  ปริมก็อดสงสัยและแปลกใจไม่ได้ว่าวันนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ เลยถามกริซขึ้นมาว่า      "นี่นาย จะทำอะไรกันแน่ ฉันไม่ตลกนะ" 

"เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละ คุณลองมองไปตรงนั้นสิ" กริซบอกปริมให้หันไปมองตรงหลอดไฟที่ถูกตกแต่งให้เป็นข้อความตามที่กริซสั่งพนักงานของร้านไว้ แล้วกริซก็ชูมือส่งสัญญานให้พนักงานของร้านเปิดไฟไปที่ข้อความแรกแล้วก็ข้อความที่สอง แล้วก็ไปข้อความที่สามสุดท้าย

ปริมเห็นข้อความแรกก็อ่านขึ้น "เราเป็นแฟนกันนะ" ปริมอ่านไปด้วยหัวใจพองโตและเต้นไม่เป็นจังหวะและอ่านข้อความที่สองต่อมาว่า  "ผมรักคุณ" ยิ่งทำให้ปริมเขินมากกว่าเดิมอีก แล้วปริมก็อ่าข้อความที่สามต่อไปอีกว่า
"แต่งงานกันนะ" ปริมอ่านข้อความสุดท้ายด้วยหัวใจเต้นที่ไม่เป็นจังหวะ แล้วหันหน้าไปหากริซอีกครั้งแล้วถามขึ้นมาว่า "นายหมายความว่ายังไง" 

"ก็หมายความตามที่คุณอ่านน่ะแหละเป็นแฟนกับผมนะปริม เรามาลองคบกันแบบจริงจังนะคุณรู้ไหมว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ยิ่งเห็นพวกผู้ชายมองคุณ เข้ามาใกล้คุณผมแทบจะเป็นบ้าอยากจะเข้าไปตะบันหน้ามันแต่ก็ทำไม่ได้"    กริซบอกปริม 

ปริมไม่พูดอะไรได้แต่รอฟังสิ่งที่กริซกำลังพูด หัวใจของหญิงสาวพองโต และเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อได้ยินชายหนุ่มนั้นบอกว่ารักตนเอง หญิงสาวแทบตั้งตัวไม่ทันเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มที่เอาแต่คอยทะเลาะด้วยทุกวันจะพูดจริงจังขึ้นมาได้ ทุกครั้งถ้าพูดก็จะมีทะเลาะกันบ้างแต่ครั้งนี้มันจริงจังจนทำให้ปริมไม่รู้จะพูดอะไรดี

"แล้วที่ผมบอกคุณว่าผมอยากจะแต่งงานกับคุณผมพูดจริงๆนะ ไม่ใช่เป็นเพราะผู้ใหญ่บังคับหรือเป็นแค่ลมปากของผม แต่ทั้งหมดที่พูดไปนั้นออกมาจากใจของผมล้วนๆ แต่งงานกับผมนะนานแค่ไหนผมก็จะรอ" กริซพูด

".." ปริมเงียบไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มให้กับกริซ

"คุณเงียบแบบนี้แสดงว่าตกลงแต่งงานกับผมแล้วใช่ไหม" กริซพูด

ปริมพยักหน้าตอบรับและหน้าแดงขึ้นมาหัวใจก็เต้นแรงไปด้วย

"ไชโยผมจะมีเมียแล้วโว๊ย" กริซตะโกนลั่น ตรงโซนอื่นที่มีลูกค้าของร้านนั่งอยู่ต่างพากันหันมามองทางปริมกับกริซ

"นี่นายตะโกนเสียงดังทำไมคนอื่นหันมามองกันหมดแล้วฉันอายคนนะ" ปริมพูดขึ้น

"ก็ผมดีใจหนิที่จะมีเมียกับเขาสักที เพื่อนๆของผมนะเขามีลูกมีเมียกันหมดแล้วผมก็อยากจะมีเหมือนกันนะ" กริซพูด

"แต่ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะ" ปริมพูด

"คุณไม่พูดแต่ว่าคุณพยักหน้า ก็แสดงว่าคุณยอมตกลงแต่งงานกับผมแล้ว เราจะแต่งกันด้วยความรักไม่ใช่แต่งเพราะผู้ใหญ่บอกให้แต่ง ปริมผมอยากได้ยินคำว่ารักจากปากของคุณน่ะช่วยพูดให้ผมชื่นใจหน่อยได้ไหม" กริซพูด

"ไม่! นายนี่ได้คืบแล้วจะเอาศอกนะ" ปริมพูดต่อว่ากริซ

"ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้ปริมต้องเรียกผมว่าพี่กริซเข้าใจไหม" กริซบอกกับปริม

"แล้วถ้าไม่เรียกล่ะ" ปริมถามกริซขึ้น

"แล้วถ้าไม่เรียกเหรอ ก็จะโดนแบบนี้ไงล่ะ" กริซพูดแล้วเข้าไปหอมแก้มปริม 

ปริมสะดุ้งขึ้นมาไม่คิดว่ากริซจะเข้ามาหอมแก้ม "เล่นแบบนี้เลยเหรอ นี่แหนะๆๆ" ปริมพูดพร้อมกับตีกริซ

"แล้วจะเรียกพี่ว่าพี่ได้หรือยังล่ะถ้าไม่เรียกเดี๋ยวเจอเยอะกว่านี้นะ" กริซพูด

"เรียกก็ได้ พี่กริซ" ปริมพูด

"เอาใหม่เรียกเพราะๆ เรียกที่กริซขาสิครับ" กริซบอกปริม

"พี่กริซขา พอใจหรือยัง" ปริมถามกริซ

"ยัง ยังไม่เพราะเอาใหม่ให้เพราะกว่านี้อีก" กริซพูด

"พี่กริซขา ปริมรักพี่กริซนะคะ" ปริมพูดด้วยความเขินอายเพราะไม่เคยบอกรักใครมาก่อน ปริมหันหน้าหนีกริซทันที

"อะไรนะเมื่อกี้ปริมพูดว่าอะไรนะ พี่ฟังไม่ถนัด" กริซพูด

"ไม่ได้ยินก็แล้วไปค่ะพูดแค่ครั้งเดียวพอ" ปริมพูดขึ้น

"วันนี้เป็นวันที่พี่มีความสุขมากเลยนะ พี่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าปริมก็รักพี่เหมือนกัน หลังจากเรากลับกันแล้วเราไปบอกให้ผู้ใหญ่รับรู้กันนะพวกท่านจะได้ไม่ต้องคอยคิดแผนการให้พวกเราไปนั่นไปนี่อีก" กริซพูดแล้วก็ยิ้มให้ปริมอย่างมีความสุข

"ค่ะ แล้วแต่พี่กริซเลยค่ะ" ปริมพูดแล้วจากนั้นทั้งสองก็ทานข้าวกัน คุยกันไปอย่างมีความสุขหารู้ไม่ว่าอีกด้านหนึ่งได้มีใครที่แอบมองทุกการกระทำของปริมกับกริซอยู่

"หนอยทำเป็นหวานกันเข้าไปเถอะ เดี๋ยวอีกสักหน่อยจะยิ้มไม่ออก" โรสพูดแล้วกำมือด้วยความแค้นเพราะผู้ชายที่แอบชอบและจ้องจะจับนั้นกำลังมีความสุขอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง โรสได้ให้สายสืบคอยติดตามปริมกับกริซตลอดเวลา ถึงได้รู้ว่ากริซมาที่เกาะล้านโรสจึงได้ตามมา และคิดที่จะหาวิธีแย่งชิงกริซให้ได้




   
ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาเดี๋ยวจะรีบมาอัปให้อ่านกันนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น