[Final Fantasy] Melody song Of Love (NoctPromp)

ตอนที่ 1 : Koisuru Fortune Cookie (Noctis x Prompto)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

[FFXV Fic] Koisuru Fortune Cookie - คุกกี้ทำนายรัก

 

Pairing : Noctis x Prompto

 

Koisuru Fortune Cookie~

มาลุ้นดูสิ อาจจะเจอความหวังที่ยังรออยู่

Hey hey hey

เผื่อจะดี ลองวัดกันดู

เสี่ยงแต่คงต้องยิ้มต้องสู้กันไป~

 

เสียงเพลงคุกกี้เสี่ยงทายลอยเข้าในหูของเด็กชายอ้วนท้วมวัย 12 ปีในบ้านสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก แต่พื้นที่ของตัวบ้านนั้นกว้างสำหรับคนที่อยู่คนเดียว เด็กชายผมบลอนด์ทอง ใส่แว่นหนาเตอะ กำลังอบขนมบางอย่างเพื่อไปสารภาพคนที่ตนแอบชอบอยู่ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมรับหรือไม่ แต่เขาก็ขอลองเสี่ยงมันดู

 

พรอมพ์โต้ อาร์เจนทัม ทำขนมคุกกี้เสี่ยงทาย พร้อมทั้งเขียนความในใจให้คนที่ตนแอบชอบ


"ดีล่ะ! ฉันจะเอาพวกนี้ไปบอกเจ้าชายน็อคทิสให้ได้!"

 ร่างท้วมยิ้มอารมณ์ดี จัดการเอาขนมใส่กล่องปิดฝาห่อด้วยกระดาษของขวัญเป็นอย่างดี

"เสร็จแล้ว...แต่ว่าเจ้าชายจะตอบรับความรู้สึกหรือเปล่านะ.."

 ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็ได้มลายหายลงไป พอเขานึกถึงตอนที่เขาเอาความรู้สึกไปให้เด็กชายร่างสูง

 แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไงเขาก็จะเอาไปให้จนได้

 ว่าแล้วพรอมพ์โต้ก็รีบออกจากบ้าน ไม่ลืมที่จะเอากล่องรูปทรงหัวใจไปด้วย

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 เวลาเย็นพรอมพ์โต้เดินเข้าไปหาเจ้าชายที่ยืนหลังโรงเรียนที่ประจำของตนอย่างกล้าๆกลัว พอมาถึงพรอมพ์โต้ก็ต้องหยุดนิ่ง เมื่อประโยคจากปากของเด็กชายคนนั้นเอ่ยออกมา

 "นายเมื่อตอนนั้นนี่ มีอะไรหรอ?"

ใบหน้าของเด็กชายร่างอ้วนเริ่มแดงก่ำเปรียบดั่งลูกมะเขือเทศ ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นเร็วขึ้นกว่าปกติ มือยื่นส่งกล่องของขวัญให้คนตรงหน้าอย่างสั่นๆ

 "ด..ได้โปรด.."

 พรอมพ์โต้กลืนน้ำลายหนึ่งครั้งแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง


"ได้โปรดช่วยความรู้สึกของผมด้วยครับเจ้าชาย! ผมรักคุณ!"

 

ทันใดนั้น เหมือนราวกับโลกใบนี้เงียบลง

.

.

.

.

น็อคทิสที่ใบหน้าเริ่มแดงมองดูกล่องที่มีรูปทรงหัวใจนั่น

.

.

.

.

.

ก่อนที่เขาจะรับมันไว้กับตัวแล้วกล่าวคำขอบคุณออกมา


 "ขอบใจนะ..."


 เพียงแค่นั้น คำขอบคุณ...มันทำให้พรอมพ์โต้หน้าเห่อแดงขึ้นมา ก่อนที่จะกล่าวลาและวิ่งหนีไป

 "ผมไปแล้วนะครับ!!"

 "เดี๋ยว!" 

น็อคทิสกำลังเรียกอีกฝ่าย แต่ว่าดันไปซะแล้ว ทำให้น็อคนั้นไม่รู้ว่าเด็กชายคนนั้นเขาเป็นใคร

 ทางด้านพรอมพ์โต้ที่วิ่งหนีอีกฝ่ายออกมา โดยที่ยังไม่รู้ว่าคำตอบที่ตนได้สารภาพกับคนตรงหน้าออกไปมันคืออะไร ได้แต่ปิดหน้าที่แดงและบอกคำตอบที่รู้อยู่แล้วในใจออกมา

 "ก..กล้าพูดแบบนั้นไปได้ไง จ..เจ้าชายไม่ได้ชอบฉันซะหน่อย"

 ในขณะที่พรอมพ์โต้บ่นกับตัวเองอยู่นั้น ความคิดนึงที่ทำให้เขากล้าเข้าหาเจ้าชายอีกรอบก็ได้ผุดขึ้น 

"อ๊ะ!" 

พรอมพ์โต้มองดูหน้าท้องและร่างกายตัวเอง... 

"ต้องลดน้ำหนักก่อนสินะ...ฉันถึงจะได้กล้าคุยกับเจ้าชาย..."

 เมื่อคิดได้อย่างนั้น พรอมพ์โต้จึงลุกขึ้นยืน มองบนท้องนภามีเมฆสีขาวสวยดุจดั่งสายไหม เขาเริ่มมีหวังขึ้นมาบ้างแล้ว

 "เจ้าชาย...รอผมหน่อยนะ...ผมจะลดน้ำหนักเพื่อคุณ"

 เมื่อสิ้นสุดประโยค ใบหน้าของพรอมพ์โต้กลับมาแดงจนต้องปิดหน้าตัวเองอีกครั้ง

 "อ๊า! นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย!!!!"

 พรอมพ์โต้รีบเก็บกระเป๋าวิ่งกลับบ้านไปในทันที

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

เวลากลางคืน น็อคทิสเปิดกล่องที่เด็กร่างอ้วนท้วมให้มา พบว่ามีคุกกี้เสี่ยงทายหลายชิ้นอยู่ในนั้น น็อคไม่รู้ว่าวิธีกินต้องทำยังไง เขาจึงเรียกราชเลขาให้มาสาธิตการทานมัน

 "อิกนิส อันนี้มันคืออะไรน่ะ?"

 ราชเลขาเดินเข้ามาแล้วสังเกตุดูว่ามันคืออะไร

และน็อคก็ไม่ผิดหวังเลยที่ถามราชเลขาคนสนิทจนได้คำตอบออกมา

 "มันคือคุกกี้เสี่ยงทายเป็นคุกกี้ที่มีกระดาษคำทำนายซ่อนไว้อยู่...ว่าแต่ใครให้มาหรอน็อค?"

 "คนในโรงเรียนน่ะ ฉันไม่รู้ชื่อเขาเลย ก็ดันวิ่งหนีฉันไปแล้ว"

 อิกนิสดันแว่นขึ้นก่อนที่จะหยิบเจ้าชิ้นคุกกี้ขึ้นมาสาธิตให้น็อคดู

 "คุกกี้ตัวนี้ต้องหักครึ่งเพื่อดูคำทำนายก่อน ถึงจะกินได้ เพราะถ้าหากนายทานทั้งอย่างนั้นเลย กระดาษอาจติดคอและทำให้นายตายได้..."

 ว่าแล้วเขาก็หักครึ่งเพื่อดูคำที่คนส่งเขียนมา

 "อ่ะ กระดาษ นายลองอ่านไปกินไปก็ได้ ส่วนฉันขอไปทำงานก่อนละกัน"

 ว่าแล้วอิกนิสก็ขอตัวลาไปทำงานเหลือเพียงแต่เจ้าชายเฉื่อยชากับคุกกี้เสี่ยงทายในกล่องเท่านั้น

 น็อคทิสเปิดคลี่กระดาษอ่านทันที

 "สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับเจ้าชาย ขอบคุณที่ช่วยดึงผมยืนขึ้นจากวันนั้นนะครับ"

 น็อคอ่านมันจบเขาก็เผลอหัวเราะออกมานิดหน่อย กับคำในกระดาษนั้น

 "อะไรกัน...แค่นี้ก็ไม่พูดออกมา ทีคำว่า รัก ยังพูดออกมาได้เลย"

 เด็กชายส่ายหัวไปมากับความใสซื่อของเด็กชายร่างอ้วนท้วมคนนั้น

 หลังจากนั้นน็อคก็หักคุกกี้เพื่ออ่านมันจนหมด เขาอมยิ้มกับคำเหล่านั้น และไม่ลืมที่จะเก็บกล่องที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของคุกกี้ไว้ข้างเตียง

 

อาจดูโรคจิตไปหน่อย แต่เจ้าชายทำแบบนั้นจริงๆ...

 

________________

 

วันที่1ของการเริ่มต้นการลดน้ำหนัก

 

พรอมพ์โต้ตื่นแต่เช้า ไปอาบน้ำ แต่งตัว จากนั้นเขาเดินไปหยิบของเล่นที่เขาใช้ประจำทุกวัน พรอมพ์โต้และกล้องตัวโปรดได้เดินมาหน้ากระจก ยืนตรงถ่ายรูป รูปที่ล้างออกมาก็แปะเอาไว้ที่กระจก

 "ดีล่ะ! ฉันจะต้องทำมันให้ได้!"

 ว่าแล้วเด็กชายร่างอ้วนท้วมใส่ชุดวอร์ม สูดหายใจเข้าช้าๆ มือเปิดเพลงโปรดของตน ใส่หูฟังเร่งระดับเสียงที่พอจะได้ยินผู้คนข้างนอก ก่อนที่จะวิ่งออกจากบ้านไป

 

อยากบอกเธอว่ารัก แต่กลัวเธอนั้นเฉยเมย

อยากบอกเธอได้รู้ แต่ใจไม่กล้าเสียเลย

เธอจะรักฉันรึเปล่า ไม่อาจเดาได้เลยซักที

Yeah yeah yeah ~

 

ระหว่างที่เขาวิ่งและฟังเพลงไปด้วยนั้น มีชายหนุ่มกล้ามล่ำวิ่งสวนทักทายตัวเขา

 "อรุณสวัสดิ์!"

 พอชายคนนั้นวิ่งสวนไป พรอมพ์โต้หยุดวิ่งหันไปมองแผ่นหลังของชายคนนั้น ก่อนที่จะก้มโค้งทักทายแล้วหันหน้าวิ่งต่อไป

 

ตอนกลางวัน

 "...ควรละจริงๆสินะ..."

 พรอมพ์โต้มองดูอาหารที่ซื้อมาทานทุกวัน เขามองดูก่อนที่จะตัดสินใจ

 "อืมมม...กินแค่เบอร์เกอร์ก็ได้มั้ง"

 ว่าแล้วพรอมพ์โต้ก็หยิบก้อนเบอร์เกอร์เปิดมาทาน

 

หลังจากนั้นเขาก็ทำอย่างนี้แทบทุกวัน บางวันเปลี่ยนการทานอาหารจากพวกจั๊งค์ฟู้ด ก็เปลี่ยนเป็นผักและนมแทน หรือแม้กระทั่งการออกไปวิ่งข้างนอกแต่เช้า จากที่ไม่กล้าทักใครเลย ก็เริ่มกล้าที่จะทักออกมาบ้างได้แล้ว 

"อรุณสวัสดิ์!"

 เขาวิ่งสวนกับใครก็กล่าวทักทายสวัสดีไปทั่ว จนอีกหลายเดือนต่อมาก็เริ่มชินกับสิ่งพวกนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

 

ส่วนเรื่องของคนที่ตนแอบชอบอยู่นั้น ก็ยังคงแอบส่อง แล้วมองดูว่าสัดส่วนของตนพอที่จะเข้าหาเจ้าชายหรือไม่

 "อืมมม ยังไม่ได้"

 พรอมพ์โต้หันหลังเดินคอตกกลับบ้านไปโดยที่หารู้ไม่ว่าน็อคทิสก็แอบมองเขาเช่นกัน

 

---------------------

 

3ปีต่อมาของการลดน้ำหนัก

 

ร่างกายเริ่มผอมลง กลายเป็นชายหนุ่มร่างบาง มีกล้ามเล็กน้อย ผิวกายขาวดังไข่มุก ใบหน้าสะสวยดั่งสตรีไม่มีผิดเพี้ยน ยืนถ่ายรูปความเปลี่ยนแปลงของตน ก่อนที่จะหยิบเสื้อนักเรียนมาใส่เพื่อไปโรงเรียนในวันแรกของตน

 

ณ ไฮสคูลแห่งเมืองลูซิส

 "นั่นเจ้าชายน็อคทิสนี่ เขามาเรียนที่นี่ด้วย"

 "เข้าไปทักดีมั้ย"

 "ใจเย็นก่อนสิเธอ"

 ชายผมดำร่างสูงที่ยืนหรือเดินท่าไหนก็ดูดี จนทำให้คนในโรงเรียนสนใจ แต่ก็ไม่ยอมเข้าไปทักเสียที

 แต่ว่าก็ดันมีชายหนุ่มร่างเล็กคนนึงวิ่งเข้าตบไหล่เจ้าชายอย่างเขา และแนะนำตัวให้ได้รู้จัก

 "อรุณสวัสดิ์ เจ้าชายน็อคทิส"

 "หา?"

 "ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อพรอมพ์โต้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

 "(เด็กคนนั้นชื่อพรอมพ์โต้งั้นหรอ? น่ารักจัง...)"

 เขามองชายผมบรอนด์ทองสักพัก ก่อนที่จะเอ่ยประโยคที่ราวกับว่าเขาจำคนตรงหน้าได้ดี

 "ยินดีที่ได้รู้จักอะไรเล่า"

 พรอมพ์โต้ได้ยินประโยคถึงกับหน้าแดง เลยหัวเราะเพื่อลดความเขินออกมา ส่วนน็อคก็ตีร่างบางกลับ หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็เลยได้เป็นเพื่อนกันจริงๆในเวลาต่อมา

 

-----------------------------

 

เวลาผ่านไปความสนิทก็ริเริ่มก่อตัวขึ้น จนพรอมพ์โต้รู้สึกสบายใจขึ้นมากเมื่อได้อยู่ใกล้กับผู้ชายคนนี้ น็อคทิสก็เช่นกัน เขารู้สึกดีมากที่ชายร่างเล็กคอยมาเล่นกับเขาตลอด ถึงแม้พรอมพ์โต้เล่นไม่เคยคำนึงถึงยศถาบรรดาศักดิ์แม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยโกรธเลย

 

จนถึงวันหนึ่ง

 "นี่ๆน็อค วันนี้ไปเกมเซ็นเตอร์กันมั้ย?"

 "ไปสิ เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะออกจากห้องแล้ว"

 "โอเค เดี๋ยวฉันจะรอที่หน้าโรงเรียนนะ"

 พอจบบทสนทนาในวัตถุสี่เหลี่ยมเสร็จ พรอมพ์โต้ก็เก็บมันใส่เข้ากระเป๋าทันที แต่ว่าระหว่างที่เขากำลังเดินออกจากห้องเพื่อไปหน้าโรงเรียนนั้น จู่ๆก็มีชายร่างสูงหนึ่งคนเดินเข้ามาทักทายตน

 "ไง ได้ข่าวว่าเป็นเพื่อนเจ้าชายด้วยหรอ?"

 เขารู้ดีว่าคนตรงหน้านั้นไม่ได้ทักดีๆแน่ จึงรีบหาทางออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

 "ช..ใช่ ง..งั้นฉันไปก่อน.."

 "เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ...ไอโฮโม"

 ชายร่างสูงจับแขนของพรอมพ์โต้แล้วกระชากให้ไปติดกำแพง

 "ป..ปล่อย ฉ..ฉันจะไปหาน็อค"

 "หืม? ปล่อยให้เจ้าชายรอก่อนไม่ได้หรือไง ฉันเล่นอะไรสนุกๆกับนายน้า~"

 "ก็บอกให้ปล่อยไง!"

 มือเรียวพยายามผลักคนตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะเอาหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแหบพล่า

.

.

.

.

"มาสนุกด้วยกันเถอะ"

 

 

อีกด้านหนึ่ง น็อคทิสที่มาถึงหน้าโรงเรียนก็กลับไม่เจอคนที่นัดเจอเลย

 "ยังไม่มาอีกหรอเนี่ย"

 เขายืนคอยสักพักก็รอไม่ไหวจึงรีบโทรหาพรอมพ์โต้ทันที แต่กลับไม่มีการตอบรับจากคนปลายสาย สุดท้ายน็อคทิสก็เดินเข้าไปตามอีกฝ่ายในโรงเรียน น็อครู้ดีว่ายังไงถ้าเขายังมาไม่ถึงพรอมพ์โต้ก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น

 

พรอมพ์โต้ที่ถูกชายร่างสูงใช้แขนกั้นจนติดกำแพง พยายามขัดขืนยังไงก็คงไม่ได้ ทำได้แต่ยืนและหวังว่าเพื่อนสนิทของตนจะมาช่วย

 "(น็อค...ช่วยฉันที..)"

 "ดูซิ ถ้าฉันเป็นผัวของเพื่อนท่านน็อคทิสนี่จะเป็นยังไงน้าา~"

 "(น็อคช่วยด้วย!!)"

 ชายตรงหน้าจับหน้าเรียวเล็กขึ้นพร้อมที่จะประกบริมฝีปาก แต่ว่าชายตรงหน้าเซล้มข้างไปก่อน

 "ใครทำวะเนี่ย!?"

 ชายร่างสูงพยายามลุกขึ้นเพื่อหันไปดูว่าใครมาขัดขวางช่วงเวลาสนุกของเขา แต่แล้วสิ่งที่พบเจอทำให้ดวงตาเบิกกว้างขึ้น

 "จ..เจ้าชายน็อคทิส!"

 พรอมพ์โต้ที่หลับก็ลืมตาขึ้นว่าคนที่มาช่วยคนคือคนที่เขาเรียกร้องจริงๆหรือไม่

 "น็อค!"

 พรอมพ์โต้ได้สติจึงรีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งเข้าหาน็อคทิสไปอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย

"นายทำอะไรน่ะ...กล้าแกล้งคนของฉันหรอ?"

 "ค..คนของเจ้าชาย.."

 "ใช่"

 ว่าแล้วน็อคก็คว้าคนที่แอบอยู่หลังตนมาโอบไหล่ไว้

 "หมอนี่มันเป็นแฟนของฉัน ฉะนั้นก็อย่ามายุ่งกับของๆฉันเด็ดขาด"

สายตาคมเหลือบมองคนที่เหวออยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่น่ากลัวราวกับจะฆ่าแกงกันให้ได้ ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นรีบวิ่งหนีกลับบ้านไปทันที

 

"(น..น็อค..)"

 ส่วนพรอมพ์โต้ที่ถูกอีกฝ่ายโอบไหล่ไว้นั้น ร่างกายเริ่มชา เสียงเต้นของหัวใจมันดังกว่าสิ่งใด ใบหน้าที่แดงจนตอนนี้เขาเผลอเอาใบหน้าเล็กนั้นซบอกอีกฝ่ายแทน

 "พรอมพ์โต้..."

 น็อคทิสมองอีกฝ่ายที่กำลังซบอกแน่นมันทำให้เขานั้นอมยิ้มออกมานิดๆก่อนที่จะใช้ฝ่ามือหนาลูบไปมาเบาๆจนพรอมพ์โต้สดุ้งและได้สติกลับมา เขาก็รีบผละมือออกจากตรงนั้นและแกล้งทำหน้าปกติเหมือนเดิม

 "น็อค..ข..ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ"

 "ไม่เป็นไรหรอก ก็เราสนิทกันนี่ ฉันต้องช่วยนายอยู่แล้ว"

 ความจริงแล้วน็อคอยากขอบใจหมอนั่นด้วยที่ทำให้เขาและคนที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่สมัยประถมได้มีบรรยากาศของความรักแบบนี้

 "ง..งั้น..ไปเกมเซ็นเตอร์กันเถอะนะ"

 "อื้ม"

 

ทั้งสองก็เดินออกจากโรงเรียนโดยที่น็อคนั้นคว้ามือบางมาจับไว้

 "(เอ๊ะ!? น..น็อคจ..จับมือฉัน)"

 คนที่โดนจับก็เริ่มมีใบหน้าที่แดงระเรื่ออีกครั้ง ซึ่งมันไม่ต่างจากอีกคนที่คว้ามือของเขามาจับเลย

 "(มือนุ่มจัง...)"

 "(น็อคจะจับไปแบบนี้อีกนานเท่าไหร่)"

 ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกันพร้อมกับคำพูดที่ก้องดังในใจ

 

เมื่อไหร่ฉันจะสารภาพรักกับนายได้สักทีน็อค/พรอมพ์โต้

 

**************

 

หลังจากที่น็อคทิสร่ำลาพรอมพ์โต้และแยกย้ายกลับบ้าน เขาก็เดินไปด้วยขยำมือข้างที่ได้จับมือบางของอีกฝ่ายไปด้วย ซึ่งมันทำให้รู้สึกว่ามือของร่างบางจับมือเขาอยู่ พลางคิดไปด้วยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงชอบฟังเพลงคุกกี้เสี่ยงทายขนาดนั้น ในเมื่อเพลงก็ผ่านมาหลายปีแล้ว น็อคคงคิดว่าอาจเป็นเพลงที่ชอบมากที่สุดก็ได้

 

คิดไปคิดมาเขาก็เดินกลับมาถึงที่คอนโดก็เจอชายสวมแว่น ผมม้าปรกหน้าปรกตาแต่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยยืนทำขนมอันแสนคุ้นเคยให้เขาอยู่

 "กลับมาแล้ว หืม? ทำอีกแล้วหรอ วันนี้ใส่สูตรอะไรล่ะ"

 ผู้ถูกถามดันแว่นขึ้นแล้วตอบคำถามนั้นออกมา

 "สูตรน้ำผึ้งน่ะ"

 "งั้นหรออ"

 น็อคเดินเข้าห้องที่ถูกจัดระเบียบเรียบร้อยด้วยอิกนิส เพราะถ้าราชเลขาส่วนตัวไม่มา ทั้งห้องก็จะรกสภาพไม่ต่างจากรังหนูดีๆนี่เอง

 เขาเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีดำและกางเกงขายาวสีเดียวกับตัวเสื้อ ก่อนที่จะล้มลงนอนบนโซฟาเพื่อรออาหารเย็น ดวงตาสีน้ำทะลมองบนฝ้าเพดานของตัวห้องก่อนภาพถูกเปลี่ยนเป็นใบหน้าเรียวเล็กมีกระบริเวณแก้มและสันจมูกนิดๆราวสตรีไม่มีผิดเพี้ยน รอยยิ้มหวานที่ทำให้เขามีความสุขตลอดเวลา มันยิ่งทำให้นึกถึงน้ำเสียงหวานเล็กไพเราะและดูร่าเริง ซึ่งนั่นมันทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ จนอิกนิสนั้นเดินเจ้ามาเรียกตนให้ไปทานข้าว น็อคทิสจิ๊ปากใส่ราชเลขาเล็กน้อยเพราะดันมาขัดความสุขของตนซะงั้น

 

เวลาตอนค่ำ น็อคดึงลิ้นชักเพื่อหยิบของบางอย่าง สิ่งนั้นมันคือสิ่งเดียวที่เขาเลือกที่จะเก็บมัน กล่องรูปทรงหัวใจสภาพดูโทรมและซีดลงให้เห็นถึงความเก่าได้ชัด เปิดข้างในมีแค่กระดาษเสี่ยงทาย และมีกลิ่นหอมของคุกกี้จางๆซึ่งมันยังไม่หายไป เพราะเขาก็เก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี 

"พรอมพ์โต้ นายจะรู้บ้างมั้ยว่าฉันก็...."

 ใบหน้าของน็อคเริ่มแดงก่ำ พร้อมก้มหน้าด้วยความเขิน แล้วค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเบาๆ

"รัก...นายเช่นกัน"

 

__________________

 

เข้าสู่ช่วงปีสุดท้ายในช่วงมัธยมปลาย ปีที่ทุกคนจะได้จากลาเพื่อนๆ ปีสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ด้วยกันรวมถึงน็อคทิสและพรอมพ์โต้ที่ในตอนนี้เขากำลังใช้ชีวิตในปีสุดท้ายร่วมกัน

 

และในวันนั้นมันจะเป็นวันที่บันทึกความทรงจำของทั้งสองไปชั่วชีวิต นั่นก็คือวันวาเลนไทน์...

 

รู้ทั้งรู้ว่าเขาใช้อะไรตัดสินใจ

ต้องน่ารักใช่ไหมที่ใครเขาคิดกัน

ฉันขอแค่ให้เขาลองมองจากข้างใน

คงจะดีถ้ามีใจให้กับฉัน

เพราะยังไงก็ต้องเสี่ยง รักไม่รักก็ต้องเสี่ยง

Please please please oh baby!

เป็นเช่นไรก็เป็นกัน~

 

เสียงเพลงก้องดังในหูของพรอมพ์โต้ มันเป็นเสียงเพลงที่รักและอยู่กับตัวตลอดเวลา

 พรอมพ์โต้นั่งรออยู่ที่หลังโรงเรียน น็อคทิสนัดกับเขาเอาไว้เพราะอีกฝ่ายนั้นมีเรื่องสำคัญที่จะให้เขาช่วย

 จนถึงเวลาที่น็อคนั้นเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับกล่องของขวัญรูปทรงสี่เหลี่ยมสีแดงเหลือดหมู เป็นกล่องที่ใหญ่พอสมควร มานั่งตรงข้ามกับที่พรอมพ์โต้นั่งอยู่

 "น็อค มีอะไรงั้นหรอ? กล่องนั่นของใครน่ะ ของน้องอิริสที่นายแอบชอบอยู่หรือไงกัน"

 ฝ่ายพรอมพ์โต้ที่ยังคงหวังว่าไอ้กล่องบ้านั้นคงจะให้เขามากกว่า แต่ความหวังนั้นกลับแตกสลายไปเมื่ออีกคนนั้นพยักหน้าลงมา ราวกับว่าโลกหยุดหมุน น้ำใสๆในม่านตาจะไหลออกมาแต่ตนต้องพยายามฝืนกลั้นมัน และยิ้มให้กับคนตรงหน้าแบบฝืนๆ

 "น..นั้น ช..ช่วยเอาไปให้อิริสหน่อยได้มั้ย ฉันไม่กล้าให้หรอก"

 "โธ่ อะไรกัน...เรื่องแค่นี้เอง..."

 ประโยคสุดท้ายดูแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัดจนน็อคทิสสังเกตุได้ แต่ก็ไม่ยอมพูดออกมาเท่านั้นเอง พรอมพ์โต้รับกล่องของขวัญนั้น แล้วลุกขึ้นเพื่อไปหาอิริส


Koisuru Fortune Cookie

มาลุ้นดูสิ จบสุดท้ายยังดีแค่มีน้ำตา...

-Koisuru  Fortune Cookie (BNK48)-

 

"อิริสอยู่ห้องปี3ห้อง5 แล้วบอกเธอว่าให้เปิดที่นั่นเลย"

 น็อคบอกสถานที่คนที่เขาแอบชอบอยู่ให้กับเพื่อนสนิทของตน พรอมพ์โต้ได้แต่พยักหน้าแล้วก็รีบวิ่งจ้ำอ้าวไปพร้อมกับน้ำตาที่กลั้นไม่อยู่

 

เมื่อพรอมพ์โต้ไปถึงห้องนั้น เขาพยายามตั้งสติตัวเองไม่ให้ร้องไห้อีกรอบ เพราะตอนนี้ก็รู้ดีแล้วว่าสิ่งที่ตนพยายามมาตลอดมันแทบไม่มีความหมายอะไรเลยตั้งแต่แรก แต่อย่างน้อยก็ยังได้เป็นเพื่อน พรอมพ์โต้เริ่มยอมรับมัน เขาจึงเดินเข้าไปในห้องแล้วหยิบของขวัญให้กับอิริส

 "อิริส อันนี้ของเธอ"

 "ข..ของฉันหรอ?"

 "ใช่ มีคนเอามาฝาก และเขาบอกว่าให้เปิดดูตอนนี้ด้วย"

 อิริสพยักหน้าตอบตกลง จากนั้นอิริสก็เปิดฝากล่องดูของข้างใน พรอมพ์โต้ที่เห็นคนที่น็อคทิสชอบยิ้มและแลดูมีความสุขแล้ว เขาจึงหันหลังเพื่อที่จะเดินกลับบ้าน แต่ทันใดนั้นเอง

 "เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่พรอมพ์โต้!"

 "มีอะไรหรอ?"

 เขาหยุดเดินแล้วหันหน้ามาทางอีกฝ่ายก่อนที่อิริสจะส่งกล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่มากและไม่น้อยมากให้กับตน

 "ฝากกล่องนี้ให้กับเขาด้วยนะคะ และบอกเขาว่าให้เปิดตอนที่ถึงมือแล้วค่ะ"

 "อ..อื้ม เดี๋ยวฉันจะส่งให้ถึงมือเลยล่ะ"

 มันยิ่งทำให้หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เมื่ออิริสส่งกล่องของขวัญลวดลายสวยมาให้ตน เขาเดินอย่างไร้ความถ่วงของโลก สมองไม่ได้รับรู้อะไรแล้ว จนกระทั่ง.....


คิดแต่เรื่องดีๆเพราะโลกใบนี้เต็มไปด้วยความรัก

น้ำตาไหลออกมาเป็นธรรมดาอย่าซีเรียสนัก

สายลมของพรุ่งนี้จะพาให้เราได้เจอกับความรัก

สักวันนึง...

-Koisuru Fortune Cookie (BNK48)-

 

"กลับมาแล้ว!! นี่ของน็อคนะ นายนี่เนื้อหอมใช่เล่นเลยล่ะ"

 พรอมพ์โต้ยื่นกล่องให้อีกฝ่ายที่นั่งอยู่ แต่อีกฝ่ายไม่รับพร้อมกับบอกว่า

 "นายเปิดดูให้หน่อยสิ ฉ..ฉันไม่กล้าน่ะ"

 "เอ๋!! แต่มันเป็นของนายนะ"

 "ก็ฉันสั่งให้เปิดนายก็ต้องเปิดสิ"

 น็อคทิสที่ก้มหน้าอยู่เริ่มใช้น้ำเสียงดุดันใส่อีกฝ่าย จนต้องยอมเปิดมัน พบว่าข้างในนั้นคือคุกกี้เสี่ยงทาย 7 ชิ้น เรียงซ้ายไปขวา ข้างบนตัวบนติดกระดาษที่เขียนไว้ว่า 'จงอ่านมันจากซ้ายไปขวา'

 

"น็อค คุกกี้เสี่ยงทายน่ะ เขียนไว้ว่าให้อ่านจากซ้ายไปขวาด้วยล่ะ"

 "งั้นนายก็อ่านให้ฉันฟังหน่อยสิ"

 "นายไม่กล้าหรอ?"

 "นายก็รู้นี่"

 "ก..ก็ได้"

 

พรอมพ์โต้หยิบชิ้นแรกอย่างจำใจ และหักมันก่อนจะเจอคำทำนายในนั้น

 "สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ"

 จากนั้นพรอมพ์โต้ก็หยิบชิ้นต่อไปเพื่ออ่านมัน

 "รู้มั้ย ว่าการที่แอบชอบใครสักคนมันต้องใช้เวลามากเลยนะ ฉันถึงจะสารภาพรักได้"

 พรอมพ์โต้เริ่มฝืนกลั้นน้ำตา และอ่านต่อไป

 "ตลอดเวลาที่ผ่านมาขอบคุณมากนะ ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ..."

 น็อคทิสเริ่มลุกขึ้นยืนจนพรอมพ์โต้ไม่ได้สังเกตุ และหายไปจากตรงนั้น

 "ขอบคุณที่ทำเพื่อฉันมาโดยตลอด"

 "และฉันก็ยังจำวันแรกของเราได้ดี วันที่นายให้ขนมคุกกี้เสี่ยงทายให้กับฉัน...ตอนประถม...เอ๊ะ?"

 

พอถึงประโยคนั้นมันทำให้พรอมพ์โต้มีใบหน้าที่งงงวย เพราะเขาก็ไม่เคยเห็นน็อคเอาอะไรไปให้อิริสเลย เพราะสองคนนี้เพิ่งรู้ตอนที่อิริสอยู่ปี2ของมัธยมต้นเอง และที่สำคัญมีแค่ตนที่เอาขนมไปให้น็อคมากกว่า แต่ตนก็ยังเปิดอ่านต่อไป

 "ของขวัญชิ้นนี้มันเป็นของนาย...พรอมพ์โต้...ของฉันนั้นหรอ..น็อค อิริสเขียนว่า..อ้าว หายไปไหนแล้วน่ะ"

 พรอมพ์โต้หันซ้ายหันขวา และด้วยความที่เขาไม่อยากหยุดเพราะงงว่าทำไมมันถึงเป็นของเขา เลยหักคุกกี้ชิ้นสุดท้าย

 "ฉันน็อคทิส ลูซิส เครลัมคนนี้อยากจะบอกกับคนที่ชื่อพรอมพ์โต้ อาร์เจนทัมว่า...ว่า..ว่าอะไรน่ะ"

 

แต่แล้วเขาต้องสะดุ้งเมื่อมีใครบางคนมาปิดตา จนดิ้นไปมาไม่หยุด

 "ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! น็อคช่วยฉันด้วย!!!"

 แต่คนๆนั้นไม่ยอมเปิดตา จนคนนั้นๆยื่นหน้ากระซิบอะไรบางอย่างใส่เขา ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอันแสนคุ้นเคยนั้นมันเลยทำให้เขาเงียบลง

 "พรอมพ์โต้...ฉันรักนาย..."

 "...น..น็อคหรอ?"

 ฝ่ายคนที่ถูกเรียกก็เปิดตาอีกฝ่ายออก จนพรอมพ์โต้หันหลังไปหาต้นเหตุ แต่ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ใบหน้าของทั้งสองมันเริ่มแดงขึ้น

 "น..นายล้อฉันเล่นใช่มั้ยน็อค.."

 ฝ่ายพรอมพ์โต้ที่หน้าแดงไปถึงใบหูก็ได้ถามมันราวกับว่าฝันไป จนน็อคก็ย้ำคำพูดนั้นออกมาอีกครั้ง

 

"ฉัน...รัก...นาย"

 

ว่าแล้วน็อคก็ยื่นใบหน้าเข้าสัมผัสริมฝีปากบาง ดวงตาสีฟ้าสว่างได้เบิกกว้างเมื่อถูกคนตรงหน้าจู่โจมขโมยความหวานหอมในโพรงปากของตนจนเคลิบเคลิ้มไปกับมัน จูบที่มีแต่ความอบอุ่น ความอ่อนโยน และความทะนุถนอมจนไม่สามารถหยุดการกระทำที่ทำให้หัวใจสั่นระรัวได้ขนาดนี้ได้ แต่ก็ต้องผละมาอย่างเสียดายเมื่อพรอมโต้เริ่มหมดอากาศหายใจและทุบหน้าอกน็อคทิส

 "ว่าไง ฉันคิดว่านายคงจะไม่บอกรักฉันแล้วรีบวิ่งหนีไปเหมือนเมื่อ 6 ปีที่แล้วล่ะนะ..."

 "อ..เอ๊ะ นายจำได้ด้วยหรอ?"

 "นึกว่าฉันจะจำไม่ได้หรอ ไอ้คนที่กล้าเจอครั้งเดียวและไม่กล้าเข้าหาอีกเอาแต่แอบส่องน่ะ มันดูป๊อดมากเลยรู้มั้ย?"

 "แต่ตอนนั้นมัน..."

 ไม่ทันพูดอะไรน็อคก็คว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด

 "ขอบคุณที่พยายามเพื่อฉันนะ นายทำมันสำเร็จแล้วล่ะ"

 "อ..อื้ม..ขอบคุณนายเช่นกัน..."

 "แล้วคำตอบล่ะ.."

 พรอมพ์โต้ใช้หน้าซบไหล่อีกฝ่ายก่อนที่จะพูดออกมา

 "ฉันก็...รักนายเช่นกัน..."

 

END.

 

*******************

 

 

 

 

 

ยังไม่จบค่ะ ยังไม่จบ เรามีตอนที่หลังสองคนนี้คบกันด้วยนะคะ ^_^

 

 

 

 

**********************

 

2ปีหลังจากที่คบกัน ตอนนี้ทั้งพรอมพ์โต้และน็อคทิสก็ได้อายุย่างเข้า20แล้ว วันนี้พรอมพ์โต้จะมานอนค้างที่คอนโดของน็อคด้วย เพื่อที่จะมาเล่นเกมด้วยกัน

 "น็อคชนะอีกแล้วอ่าา"

 ร่างเล็กพองแก้มใส่คนรักที่เล่นไม่ยอมให้ตนชนะบ้างเลย

 "ก็ฉันมันหล่อนี่ ช่วยไม่ได้"

 "น็อคนี่หลงตัวเองมากเลยนะ..."

 "แล้วรักป่ะล่ะ"

 "ร..รักสิ"

 "แล้ว..อยากเล่นโล้สำเภาหรือไม่.."

 น็อคทิสยิ้มมุมปากก้มลงกระซิบข้างหูจนทำให้ขนลุกซู่ที่หลัง

 "หยุดเลยนะ!! เมื่ออาทิตย์ก่อนนายก็ทำจนเอวฉันปวดเป็นอาทิตย์แล้วนะ แล้วตอนนี้ฉันก็เพิ่งหาย"

 "เหตุใดออเจ้าใยปฏิเสธล่ะ ข้าแค่อยากเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง" (นิดหน่อยของเอ็งคือทำให้ปวดเอว1อาทิตย์เนี่ยนะ)

 "คุณท่านเจ้าคะ...คืนนี้ใช้มือไปก่อนนะเจ้าค่ะ"

"โอ๊ย!!!"

 พรอมพ์โต้ส่งยิ้มหวานเจ้าเล่ห์ก่อนจะกระทุ้งศอกไปยังหน้าท้องคนรักหนึ่งทีแล้ววางจอยเกมและเดินเข้าห้องนอนของอีกฝ่าย แต่ก่อนที่เขาจะล้มลงนอน เขาสังเกตุลิ้นชักที่แลบเผยให้เห็นบางสิ่งบางอย่าง พรอมพ์โต้ตัดสินใจเปิดดูของในนั้น

 "เอ๊ะ? นี่มัน..."


 "เฮ้! พรอมพ์โต้"

 น็อคทิสที่ประคองท้องตามเข้ามาในห้อง เขาเจออีกฝ่ายนั่งก้มดูสิ่งของที่เขาเก็บเป็นความลับไม่ให้ร่างบางรู้มาตลอด 8 ปี

 "พรอมพ์โต้!!!"

เขารีบเข้าไปเอาของจากมืออีกฝ่ายคืน แต่ว่าพรอมพ์ไหวตัวทัน เอากล่องนั้นยื่นไปทางอื่น 

"อะไรกันน็อค ฉันขอดูหน่อยไม่ได้หรือไง ตอนนั้นฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำมันเลยนะ"

ร่างเล็กยู่ปากสายตาเหลือบมองอย่างน้อยใจ

"นายนี่โรคจิตจัง ฉันนึกว่านายจะเอามันไปทิ้งแล้วซะอีก"

"ก็มันเป็นจุดเริ่มต้นของเราไง"

"จุดเริ่มต้นของเราคือตอนที่ฉันช่วยพรายน่าของท่านลูน่าแล้วท่านลูน่า เฟรน่าส่งจดหมายให้ฉันดูแลนายต่างหาก..."

"งั้นเรื่องนี้ต้องขอบคุณลูน่าด้วยสิ"

"มันต้องแหงอยู่แล้วน็อค"

น็อคโอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง ทั้งคู่มองดูกระดาษคำทำนายสีซีดนั่น พรอมพ์โต้เผลอหลุดหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่อก่อนฉันกล้าเขียนแบบนั้นได้ลง"

"นั่นสินะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กอ้วนๆคนนั้น จะมาเป็นเมียฉันที่งอแงได้ขนาดนี้"

"หมายความว่าไง? ไม่ได้งองแงสักหน่อยนะ!!"

พรอมพ์โต้หันขวับจนทำให้งอแงใส่คนรัก ส่วนน็อคก็เอาแต่หัวเราะพลางหยอกเย้าอีกฝ่ายจนร่างกายของทั้งสองล้มลงบนเตียงอันแสนนุ่ม


น็อคทิสยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาคว้ากล่องจากมืออีกฝ่ายแล้ววางไว้บนลิ้นชัก

"อ...เอ๊ะ..น็อค วันนี้ฉันบอกแล้วนี่ว่านายต้องใช้มือน่ะ"

"ไม่...วันนี้ฉันจะใช้นาย.."

"เดี๋ยวสิ ที่พูดออกไปไม่คิดจะฟังหรือไง!"

ว่าแล้วน็อคคร่อมตัวพรอมพ์โต้แล้วก็เริ่มบทเพลงรัก จนเสร็จถึงเช้าของอีกวัน...

และก็เป็นไปตามที่คาด พรอมพ์โต้ได้ปวดเอวไปอีก 1 อาทิตย์


แหม่ ชีวิตของวัยรุ่นมันสดใสจริงๆนะคะทุกคน~


End.


***************************************


สวัสดีค่ะทุกคน~

ในที่สุดเรื่องแรกก็เสร็จสักที!!

สั้นไปหน่อยก็ขออภัยด้วยนะคะ

แล้วก็มีเรื่องอยากถามค่ะคือว่าถ้าเราอยากแนบลิ้งค์หรือแนบไฟล์จากเว็บอื่นต้องทำยังไงบ้างคะ นี่ทำไม่เป็นเลย T-T


ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยแนะนำและสอนเราด้วยนะคะ


แล้วก็เจอกันตอนหน้าค่ะ


See Ya.

250861



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น