JACKJAE ll ExtraOrdinary Relation ธรรมดาแต่.. พิเศษ ll #ธรรมดาแจ็คแจ

ตอนที่ 8 : 08 l Y Secret ? : by kororo03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

   
  CR.SQW

Y Secret ?

: by kororo03




           ดีใจจังที่ผมได้เจอคุณอีกครั้ง ผมคิดว่าจะไม่ได้พบคุณแล้วซะอีกน้ำเสียงที่แสดงออกว่าดีใจแต่กลับแฝงไว้ซึ่งความกังวลของคนพูดอย่างปิดไม่มิด

 

ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าคุณแล้วไงคุณ? ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย

ผม หวัง แจ็คสัน แล้วคุณ..”

 

ยังไม่ทันที่ร่างหนาจะพูดจบ เจ้าของเสียงหวานที่เขาเฝ้ารอมาตลอดกลับหันหลังเหมือนกำลังจะก้าวเดินจากไป เหมือนคนตรงหน้ากำลังจะหายไปจากเขามือแกร่งเอื้อมไปจับข้อมือนุ่มไว้อย่างลืมตัว คนตัวนิ่มเพียงแค่หันมาสบตากับดวงตาคมพร้อมกับส่งรอยยิ้มอันแสนหวาน ตาเรียวเล็กที่ทุกครั้งเวลายิ้มมันช่างมีเสน่ห์เหมือนกับดวงจันทร์เสี้ยวในยามค่ำคืนทั้งสวยงามและมีแรงดึงดูดไปกับความมืดที่น่าหลงใหลเสมอเมื่อได้จ้องมอง

 

ปัง ปัง ปัง!

 

เปิดประตูให้กูที โว้ยจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน หวัง แจ็คสัน!!”

ร่างหนาสะดุ้งตัวตื่นขึ้นจากเตียงนอนอันแสนนุ่มพร้อมกับมือแกร่งที่กำลังขยี้หัวตัวเองอย่างแรง ตาคมที่กำลังวูบไหวกลับหม่นแสงลง ฝัน มันคือความฝันสินะ..

งอนอะไรกูแต่เช้าวะ มึงไม่โดนอาจารย์ทำโทษเพราะกูเลยนะ ขอบคุณสักคำก็ไม่มีไอ้คนใจร้าย บีเสียใจ

“…….

เงียบได้อีก มุกนี้มึงไม่ฮาว่างั้น

เพราะมึง น้องเขาเลยหนีกูไป หงุดหงิดเบื่อหน้ามึงวะเจบี

           

แรงสะกิดเบา ๆ ที่ไหล่หนาของคนที่ฟุบหน้าหลับอยู่ที่โต๊ะม้าหิน เริ่มรู้สึกตัวแต่ด้วยบรรยากาศที่เย็นสบายจากสายลมเบา ๆ ที่พัดผ่าน ทำให้แจ็คสันแทบไม่อยากลืมตาตื่น

 

ขออีกนิด

เสียงงึมงำของคนหลับไม่แม้แต่ที่จะลืมตาขึ้นมาดูคนที่มารบกวนเขา อยากหลับต่ออีกสักนิดเผื่อว่าเขาจะพบกับใครคนนั้นได้อีก

 

ผมไม่กวนคุณแล้วดีกว่า ฝันดีนะครับคุณแจ็คสัน

 

แต่ยังไม่ทันที่สิ้นเสียงหวานที่เอ่ยชื่อแจ็คสันจะได้ก้าวเท้าออกไปจากบริเวณนั้น ขาเรียวก็ต้องหยุดชะงักเพราะมือของคนขี้เซากำลังจับที่ข้อมือนิ่มอยู่ คนที่ฟุบหน้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาตาคมสบเข้ากับตาเรียวเล็กของคนตัวนิ่มที่ตอนนี้ทำหน้างง ๆ ทั้งตกใจและทำอะไรไม่ถูกมันทำให้ดูน่ารักในสายตาคนมอง

 

คุณ นี่คุณจริง ๆ ด้วย คิดถึงจัง

เอ่อ คะ ครับ ผมเอง คุณคิดถึงผมหรอ

ใช่ ผมคิดถึงคุณ

 

เสียงตอบรับที่ออกจะประหม่าพร้อมกับร้อยยิ้มน้อย ๆ แก้มขาวใสที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุกตัดกับผิวขาวมันช่างดูน่าหลงใหลในสายตาเขา แค่เจ้าของเสียงหวานมายืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้นมาในทันที

 

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งงงงงงงงงงงงงง

 

ฝันอีกแล้วสินะ เสียงเตือนจากนาฬิกาปลุก ที่เป็นเหมือนระฆังบอกเวลา มันคือเวลาที่เขาต้องตื่นจากความฝันอันแสนหวาน ปลุกเขาให้ตื่นจากความฝันที่ไม่มีอยู่จริง แค่เพียงฝันที่เขาไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา

 

เฮ้อ.. เมื่อไหร่ทั้งสองคนจะได้เจอกันสักที

 

มือหนาที่กำลังเปิดหน้าต่อไปของนิยายในมือค้างไว้ พร้อมกับถอนหายใจไปหลายรอบ ตอนนี้เขาควรหยุดอ่านมันก่อนดีมั้ย? ยิ่งอ่านเขายิ่งรู้สึกอินจนรู้สึกเครียดตามพระเอกของเรื่องไปด้วย เมื่อไหร่แจ็คสันจะได้เจอคนในฝันสักที

 

มึงจะนั่งถอนหายใจแบบนี้อีกนานมะ ถ้าหนังสือมันไม่สนุกขนาดนี้กูว่าเลิกอ่านเถอะ

เงียบปากไปแจบอม มึงมันพวกไม่มีความสุนทรีย์เลยจริง ๆ จิตใจมึงทำด้วยอะไร

เดี๋ยวนะ! กูพูดแค่นี้มึงจะเล่นใหญ่ดราม่าเพื่อ! ต้องดึงสตินะครับเพื่อนสั้น

เชอะ! คนไร้หัวใจ แจบอมคนบ้า

 

ตอนนี้แจบอมได้แต่ทำหน้าเอือมระอาใส่เพื่อนร่างหนาแต่ปัญญา.. ละไว้ที่เข้าใจ ตอนนี้เพื่อนขาสั้นของเขาไม่พูดเปล่ามันยังทำหน้าตาได้วอนอวัยวะเบื้องล่างมาก เขาได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเล่นใหญ่ใส่ไข่สามฟองของแจ็คสัน ตั้งแต่รู้จักกันมาก็จะสิบปีแล้วหมอนี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

 

เป็นผู้ชายที่บ้านิยายรักซึ่งขัดกับบุคลิกของมันโคตร ๆ แต่ยังไงก็ตาม เขาก็ชินกับเพื่อนคนนี้แล้ว วันนี้เป็นวันหยุดงานเขาอุตส่าห์มาหาถึงห้องแทนที่เพื่อนรักจะสนใจ แจ็คสันกลับเอาแต่อ่านนิยาย ให้ตายเถอะ แจบอมคนชิคเสียใจแรง

 

แจ็คสันนี่กูอุตส่าห์มาหามึงนะ ช่วย สน ใจ กู หน่อย ครับ เพื่อน

ขัดจังหวะกูได้อีก มึง ๆ เรื่องนี้สนุกมากพบกันในฝันโรแมนติกสุด ๆ พระเอกแม่งก็ชื่อหล่อมากยิ่งอ่านกูยิ่งอิน

ชี่อหล่อ?”

ก็ชื่อเดียวกับกูเลย บังเอิญมากมึงว่ามั้ย

ใช่หรอ.. กูว่าไม่ใช่เพราะความบังเอิญหรอก ชื่อมึงโหลมากกว่า ฮ่า ฮ่า

ประตูอยู่ทางโน้น คุณแจบอม เชิญ

           

           

                                    #ธรรมดาแจ็คแจ

 

แจ็คสัน.. ไอ้แจ็คสัน!”

ตะโกนทำไมเนี่ย อยู่ใกล้กันแค่นี้

กูเรียกมึงจนคนอื่นจะด่ากูแล้วมะ นี่มึงยังไม่เลิกฟุ้งซ่านกับเรื่อง.. เออ น้องหยงจ่าย

ปลายเสียงที่เผลอเอ่ยเรียกชื่อของคนในความคิดถึงของเพื่อนรักอย่างแผ่วเบา เขาไม่น่าไปสะกิดรอยแผลของแจ็คสันเลยจริง ๆ

          ถ้ากูเลิกคิดถึงเขาได้ก็คงดี การที่เราคิดถึงใครจนแทบบ้ามันทรมานมากว่ะเจบี

สายตาหม่นเศร้าที่เห็นได้ชัดของร่างหนามันดูเหม่อลอย เจ้าของนัยน์ตาคมไม่แม้แต่จะหันมามองดูคู่สนทนาเลยสักนิด และน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้คนฟังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่สื่อออกมาได้อย่างชัดเจน

 

แกร็ก

         

ยองแจพี่เข้าไปนะ

 

แค่เพียงก้าวเท้าตามเจบีเข้ามาในห้อง แจ็คสันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นที่คุ้นเคยกลิ่นนี้ กลิ่นที่เขาคิดถึงมาแสนนานเหมือนตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง บรรยากาศที่โอบล้อมอยู่รอบตัวเขาไว้มันให้ความรู้สึกถึงใครบางคน คนที่ไร้ตัวตน คนในฝัน

 

กลับมาแล้วหรอพี่เจบี

ร่างบางของคนบนเตียงผู้ป่วยค่อย ๆ หันมาตามเสียงทักทายของพี่ชาย ที่ตอนนี้กำลังก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างเตียงพร้อมกับใครอีกคน

 

เสียงหวานของคนบนเตียงเรียกสติให้แจ็คสันหลุดออกจากภวังค์พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างไม่เป็นจังหวะ หัวใจที่มันกำลังสั่นไหวเพราะรับรู้ได้ว่ามันกำลังจะได้พบกับเจ้าของที่เข้ามาจับจองพื้นที่ในหัวใจมาของเขามานานแสนนาน แจ็คสันค่อย ๆ หันไปตามเสียงหวานของคนบนเตียง เหมือนมีแรงดึงดูดสายตาของคนทั้งสองประสานกันพอดี ดวงตาเรียวเล็กของเด็กน้อยกำลังหยีลงตามปากบางที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้เขา รอยยิ้มที่เขาหลงใหลแค่เพียงได้เห็นรอยยิ้มนั้นเหมือนทุกอย่างกำลังสิ้นสุดลง สิ่งที่ตามหามาแสนนานกำลังอยู่ตรงหน้าเขา น้องหยงจ่าย

 

         

 

นี่แจ็คสันเพื่อนพี่ ที่เคยเล่าให้เราฟังบ่อย ๆ ไง

         

สวัสดีครับพี่แจ็คสัน ผมชเว ยองแจ ในที่สุดเราก็ได้พบกัน

 

กลับมาแล้ว

“…” ร่างนิ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือ อยู่บนโซฟาของห้องรับแขก เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง แล้วก็กลับไปสนใจหนังสือที่อยู่ในมือเช่นเดิม

ย่าห์! ชเว ยองแจ เมินพี่แบบนี้ได้ยังไง

บ่นเป็นคนแก่เลยพี่แจบอม พ่อหรือพี่เนี่ย

เวลาพูดมองหน้าพี่ด้วย เอาแต่สนใจหนังสือเหมือนไอแจ็คสันไปได้

 

วันนี้วันบ้าอะไรของผม เหนื่อยใจกับเพื่อนสุดเลิฟ แล้วยังมาโดนน้องเลิฟเมินใส่อีก นี่คือชะตากรรมของคนชิคอย่างผมสินะ

 

ฮืออออ คิดว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว

เป็นไรมากป่ะยองแจ อินเกินไปและ

คิดว่าเขาจะไม่ได้เจอกันซะแล้วคุณคนในฝัน พี่แจบอมคิดดูนะ พระเอกฝันถึงนายเอกมาตลอดกว่าเขาสองคนจะได้เจอกันมันดีกับใจมากจริง ๆ

ทำไมเรื่องมันคุ้น ๆ วะ เหมือนเดจาวู

 

 ไม่พูดเปล่าเจบีเดินเข้าไปหาลูกพี่ลูกน้องร่างนิ่มของเขาที่ตอนนี้เอาแต่นั่งยิ้มเหมือนคนขาดสติ มองหนังสือในมือไปยิ้มไป มือแกร่งยื่นไปหยิบหนังสือจากมือนิ่มของยองแจขึ้นมาดู แค่เพียงเห็นหน้าปกเท่านั้น คนชิคถึงบางอ้อเลยครับ ชัดเจน.. นี่มันเรื่องเดียวกับที่เพื่อนสั้นของเขาอ่านจนไม่สนใจเขานั่นเอง นี่ไงเพราะแบบนี้ไง จี๊ดดดดคูณสองขึ้นไปอีก แจบอมละจากหนังสือในมือแล้วหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องที่กำลังมองมาที่เขาด้วยความฉงน คิ้วมนผูกเป็นปมแทบจะรวมกันอยู่แล้ว

 

นายก็อ่านเรื่องนี้ด้วยหรอ ยองแจ

อ่านดิพี่ ผมชอบงานเขียนของนักเขียนคนนี้มากเลยนะ เรื่องนี้เรื่องใหม่ล่าสุดเลยผมเพิ่งไปสอยมา ^^”

แปลกจริงนายสองคน

พี่แจบอมหมายถึงใคร

ก็นายไงแล้วก็ไอ้แจ็คสันเพื่อนขาสั้น

อ่อ พี่แจ็คสันเขาก็อ่านเรื่องนี้เหมือนผมด้วยหรอเนี่ย มีคลาสมากพูดเลย

 

ไม่พูดเปล่าเจ้าเด็กตัวนิ่มยังทำหน้าตาภูมิใจซะไม่มี ยิ้มจนตาเหลือขีดเดียวแล้วมะ บางครั้งเขาก็อดหมั่นไส้ไม่ได้จริง ๆ ทั้งเพื่อนเลิฟน้องรักไม่เข้าใจคนพวกนี้เลยจริง ๆ =_=

 

พูดเหมือนสนิทกับมันมากเนอะ เคยเจอกันไหม? ก็ไม่

ก็สนิทในนามไง พี่บ่นถึงเพื่อนคนนี้อยู่ทุกวัน ผมจะไม่รู้จักได้ยังไง ไม่รู้จักสิแปลก เฮ้อ

พอ ๆ พี่ไม่เถียงกับนายแล้ว เด็กอ้วนเอ๊ย

เขาเรียกว่ารูปร่างดีมีฐานะเหอะ เออพี่เจบีอาทิตย์นี้ผมไม่อยู่นะ

อีกแล้วหรอ

 

เด็กตัวนิ่มเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ ที่ตอบรับกลับมาให้พี่ชายคนสนิทเท่านั้น ทุกครั้งที่เขาได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ทีไรก็อดยิ้มตามและทำให้นึกถึงเพื่อนของเขา แจ็คสัน เพื่อนสนิทแค่ในนามของยองแจ ลูกพี่ลูกน้องที่ย้ายมาจากมกโพเพื่อมาเรียนมหาลัยที่โซล ยองแจมาอาศัยอยู่กับเขาเข้าปีที่สี่แล้ว ทั้งแจ็คสันและยองแจเวลาที่เจออะไรถูกใจหรือได้ทำในสิ่งที่ชอบ รอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มแค่ปากแต่มันออกมาจากสายตาและหัวใจ เป็นรอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกไม่ต่างกันเลย

 

                                                            #ธรรมดาแจ็คแจ

กริ๊ง กริ๊ง

 

ร้านหนังสือมือสองร้านประจำที่แจ็คสันต้องมาทุกครั้งถ้ามีเวลาว่าง และทุกครั้งที่มาเขามักจะใช้เวลาอยู่ในนี้ได้เกือบทั้งวัน ขาแกร่งก้าวผ่านประตูร้านเข้าไปยังโซนหนังสือที่คุ้นเคย เขารีบตรงไปยังมุมที่ต้องการเพราะตอนนี้ในหัวของเขากำลังอินกับสถานที่ที่เขาเพิ่งได้ไปสัมผัสมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน มือแกร่งค่อย ๆ เลือกหยิบหนังสือแต่ละเล่มตามชั้นวางหนังสือ ซึ่งมีให้เลือกมากมาย เทพนิยาย..

 

เขารู้สึกถึงเทพนิยายทุกอย่างเหมือนภาพฝัน ทั้งสวยงามและน่าหลงใหลสายลมอ่อน ๆ ที่ปะทะกับตัวเขา ต้นซากุระที่กำลังผลิดอกบานอย่างเต็มที่ บ้านเรือนที่รายล้อมก็ดูเหมือนเทพนิยายเข้าไปใหญ่ บ้านแต่ละหลังที่ดูไม่ใหญ่นักหรือจะเรียกว่ากระท่อมหลังน้อยก็ว่าได้ บ้านไม้ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวกับสีน้ำตาลอ่อนประดับด้วยหรีดดอกไม้ที่ติดไว้หน้าบ้านของแต่ละหลัง รั้วไม้สีขาวที่ไม่สูงนัก สวนของบ้านมีการปลูกดอกไม้หลากสีเมื่อมองออกมาจากหน้าต่างยิ่งทำให้สดชื่น

เหมือนแจ็คสันจะเจอกับสิ่งที่ต้องการมือแกร่งเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มที่เขากำลังตามหาเปิดอ่านเพียงไม่กี่หน้ารอยยิ้มน้อย ๆ ก็ปรากฏขึ้น เทพนิยายจากดวงดาวตัวหนังสือสีทองที่เหมือนกับลายมือเขียนตัดกับปกสีน้ำเงินเข้มมันยิ่งทำให้หนังสือในมือเขายิ่งมีมนต์ขลังเข้าไปใหญ่ ขาแกร่งก้าวตรงไปยังเคาน์เตอร์เพื่อชำระเงินเมื่อได้ของที่ต้องการไวกว่าที่คิดไว้

 

แหม ไม่คิดจะทักทายกันเลยนะคุณลูกค้า

คิดเงินให้ไวเลยครับคุณเจ้าของร้าน ผมอยากอ่านวันนี้นะรู้ยัง

 

ด้วยความที่แจ็คสันคุ้นเคยหรือจะเรียกว่าสนิทกับเจ้าของร้านหน้าแมวคนนี้ก็ว่าได้ หมอนี่หน้าตาน่ารักเหมือนลูกแมวซึ่งขัดกับความกวนประสาทระดับสิบอาจจะน้อยกว่าแจบอมนิดเดียว บางครั้งเขาก็คิดอยากจะจับทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกันจริง ๆ ไม่รู้ว่าใครจะน่ารำคาญมากกว่ากัน

 

รอบนี้เล่มเดียวเองหรอ เอ๊ะ เรื่องนี้ซะด้วย เป็นโชคดีของนายมากเลยนะ ร้านฉันมีเรื่องนี้แค่สองเล่ม และเล่มนี้คือเล่มสุดท้ายพอดี

จริงดิ.. โชคดีชะมัด ที่ตัดสินใจแวะมาร้านนายก่อนกลับคอนโดฯ ถ้าพลาดเสียใจแย่

แต่ก็ตลกดีนะ จริง ๆ ฉันก็ว่าจะเก็บเล่มนี้ไว้ให้นายอยู่เหมือนกัน

หืม ทำไม?”

ก็เด็กคนนั้นก็มาซื้อเล่มนี้ไปอีกแล้วนะสิ ก่อนหน้านายเมื่อสักพักนี่เอง

เด็กคนนั้น?”

ก็น้องคนที่นายกับเขามักจะซื้อหนังสือหรือจองเรื่องเดียวกันเสมอไง

อีกแล้วหรอ เด็กคนนี้รสนิยมดีจริง ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เบื่อพวกหลงตัวเองจังเลยครับสังคม

ฮ่า ๆ ขำ ๆ น่า หวังว่ารอบหน้าฉันคงได้เจอกับเด็กคนนั้นสักทีนะ

 

                                    #ธรรมดาแจ็คแจ

 

มือนิ่มยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเมนูโปรดทุกครั้งที่เขามาที่แห่งนี้ Cappuccino รสเข้มข้นกำลังดี เพิ่มความนุ่มด้วยฟองนมพร้อมศิลปะลาเต้อาร์ตรูปหัวใจ ยิ่งน่ารัก น่าจิบมากขึ้นไปอีก ชเว ยองแจ มักจะแวะมานั่งอ่านหนังสือที่ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นประจำ ด้วยบรรยากาศร้านที่ดูผ่อนคลายการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีน้ำตาล กำแพงอิฐสีส้มและด้านนอกที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้สไตล์บ้านสวนยิ่งทำให้รู้สึกสบายตายิ่งขึ้นไปอีก

 

ด้านในของร้าน ตามฝาผนังมักมีรูปถ่ายโพลารอยด์มากมายที่ลูกค้าจะนำมาติดไว้เพื่อประดับร้านเหมือนแกลเลอรี่ขนาดย่อม ๆ ก็ว่าได้ ซึ่งเป็นไอเดียที่ได้รับความสนใจและดึงดูดบรรดาลูกค้าเป็นอย่างมาก ยองแจก็เป็นอีกหนึ่งคนที่หลงใหลกับบรรยากาศและเสน่ห์ของร้านแห่งนี้เข้าอย่างจัง

 

ว้าว หอมจัง

ลองทานดูสิ จะถูกปากมั้ย

 

เค้กชิ้นนุ่มที่ถูกยื่นมาตรงหน้าคนตัวนิ่มที่กำลังให้ความสนใจกับหนังสือเล่มหนาในมือ เรียกความสนใจให้ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องไปยังเค้กที่ถูกหยิบยื่นมาให้ พร้อมกับสูดกลิ่นหอมของขนมอย่างถูกใจ ปากอิ่มยกยิ้มกว้างขึ้นในทันทีพร้อมส่งยิ้มสดใสไปให้เจ้าของร้านที่ยื่นเค้กมาให้ตน

 

เจ้าของร้านนี้ใจดีจัง ถ้าอร่อยผมขอฟรีอีกชิ้นได้มั้ยน้า

ไม่แปลกใจเลยจริง ๆ ทำไมนายถึงอ้วน ฮ่า ฮ่า

แหม ผมลูกค้านะครับถ้าผมไม่มาอุดหนุนจะเสียใจ เชอะ

แล้วนี่หายไปไหนมาหลายวัน ไปเที่ยวที่ไหนมาอีกแล้วสินะ

ใช่ ๆ ผมถ่ายรูปมาฝากที่ร้านด้วยนะ ที่นั่นสวยมากเหมือนหลุดไปในเทพนิยายเลย บ้านแต่ละหลังก็เป็นบ้านไม้ตกแต่งด้วยโทนสีขาวกับสีน้ำตาล แถมยังมีหรีดดอกไม้ประดับไว้ทุกหลังเลย แต่จริง ๆ เรียกเป็นกระท่อมหลังน้อยน่าจะดูเหมาะกว่า มันน่ารักมาก ที่น่าเหลือเชื่อคือผมไม่คิดว่าที่นั้นจะมีต้นซากุระด้วย มันสวยมากครับ

 

ร่างนิ่มเอ่ยเล่าออกมาอย่างยาวเหยียด ในขณะที่เล่าไปนั้นยองแจก็ยิ่งนึกถึงสถานที่ ที่เขาได้ไปมา เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ มันสวยมาก สวยจนเขาอดที่จะคิดถึงไม่ได้

 

ตาเรียวสวยก้มมองหนังสือเล่มหนาที่กำลังเปิดอ่านค้างไว้ หนังสือเล่มสีน้ำเงินที่เขาเพิ่งได้มาจากร้านหนังสือมือสอง เทพนิยายแห่งดวงดาว

 

นายจะติดไว้ตรงไหนก็เลือกเลยนะ แต่คน..” ยังไม่ทันที่เจ้าของร้านหน้าหล่อจะพูดจบ ลูกค้าตัวนิ่มก็ลุกขึ้นเพื่อเดินไปหามุมที่ต้องการ

 

ยองแจกำลังจับจ้องไปยังกำแพงอิฐด้านหน้า มุมที่เขามักจะนำรูปมาติดไว้ประจำ แต่ตอนนี้กลับมีใครอีกคนนำรูปโพลารอยด์มาติดไว้ก่อนหน้าเขาแล้ว ตรงช่องว่างที่เขาแอบหมายตาไว้ตั้งแต่ตอนมาที่นี่ครั้งก่อน มุมที่เขาไม่คิดว่าจะมีคนสนใจเพราะมันเป็นมุมเฉพาะที่จะมีแค่เขากับใครอีกคนที่มักจะนำภาพสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ของตนมาติดไว้

 

คุณมงกุฎ

 

เขาไม่รู้ว่า คุณมงกุฎ เป็นใคร แต่ทุกครั้งหรือจะเรียกว่าตั้งแต่แรกเลยก็ว่าได้ที่เขาเริ่มมาร้านแห่งนี้ ร้านกาแฟที่มีพื้นที่แกลเลอรี่เล็ก ๆ ให้สำหรับลูกค้าของร้าน เขามักจะเจอรูปของคนคนนี้ติดไว้ด้านข้างเขาเสมอ หรือไม่ก็เป็นเขาเองที่มักจะนำรูปไปติดข้าง ๆ อีกฝ่าย และที่น่าแปลกใจเข้าไปใหญ่ทุกสถานที่ ที่พวกเขาทั้งสองคนไปมักจะเป็นสถานที่เดียวกัน อาจจะต่างไปก็แค่ช่วงเวลา

 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

ภาพโพลารอยด์ที่มักจะระบุวันที่ สถานที่ และลายเซ็นของเจ้าของภาพเอาไว้ บางภาพอาจจะมีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้ด้วย มันก็แปลกดีที่เราไม่เคยเจอกันเลยสักครั้ง แต่กลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกันอย่างน่าประหลาดเพียงผ่านภาพถ่ายที่แสนจะธรรมดาได้        

 

สายตาที่กำลังไล่อ่านข้อความของภาพตรงหน้าแค่เพียงข้อความสั้น ๆ ที่ถูกเขียนบนรูปนั้นมันกลับเรียกรอยยิ้มของคนอ่านได้เหมือนดั่งการร่ายมนต์

 

ข้อความที่เขียนด้วยปากกาสีทอง ประกอบกับลายมือที่แสนคุ้นเคย ดั่งเทพนิยาย พร้อมลายเซ็นที่เป็นเอกลักษณ์ ‘Js852’ อักษรภาษาอังกฤษที่เป็นตัวเขียนและทุกครั้งด้านบนของตัว J จะต้องมีรูปมงกุฎอยู่เสมอ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเจ้าของลายเซ็นนี้ต้องเป็นคนที่อารมณ์ดีมากแน่ ๆ อ่า.. จริงสิ

 

บางครั้งยองแจก็อดคิดไม่ได้ว่าความบังเอิญหลาย ๆ อย่างของเขาสองคน มันจะสามารถทำให้เขาสองคนบังเอิญมาพบกันสักครั้งจะได้ไหม

 

#ธรรมดาแจ็คแจ

 

เสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบา ๆ ด้านในร้านเทปสไตล์คลาสสิค ทำให้คนที่เขามาเลือกหาเพลงหรืออัลบั้มที่พวกเขาต้องการในร้านจะรู้สึกผ่อนคลายและเพลิดเพลินไปกับบรรยากาศโดยรอบ เช่นเดียวกับแจ็คสันในทุกครั้งที่เขาแวะเข้ามาที่ร้านแห่งนี้ มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก หลังจากทำงานอย่างเคร่งเครียดมาทั้งวัน สองขาแกร่งเดินตรงไปยังจุดมุ่งหมายที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

 

สวัสดีครับ ผมมาเอาซีดีที่สั่งไว้นะครับ

อ่อ คุณนั่นเอง มาไวนะครับวันนี้ เดี๋ยวรบกวนเซ็นรับตรงนี้ด้วยนะครับ

 

หลังจากพนักงานตรงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้ามาเห็นลูกค้าเจ้าประจำของทางร้าน ที่มักจะแวะเวียนมาอุดหนุนที่นี่อยู่เป็นประจำ เด็กยักษ์ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้ทันทีพร้อมกับหยิบสมุดรายชื่อของลูกค้าที่สั่งจองผลงานเพลงที่ต้องการออกมาเพื่อให้ลูกค้าที่จองไว้เซ็นรับของเหมือนเช่นทุก ๆ ครั้ง เนื่องด้วยเป็นร้านขนาดเล็กไม่ใหญ่นัก ลูกค้าก็มีเฉพาะกลุ่ม ทำให้ทางร้านไม่จำเป็นที่ต้องใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยมากนัก ซึ่งพนักงานเพียงหนึ่งเดียวของทางร้านจึงคุ้นเคยและเป็นกันเองกับลูกค้าทุกคนก็ว่าได้

 

สายตาคมที่กำลังมองตรงไปยังชื่อตัวเองเพื่อที่จะเซ็นรับของที่ต้องการ แต่กลับไปสะดุดกับบรรทัดด้านบนของชื่อตัวเอง รายชื่อการสั่งจองซีดีของใครอีกคนกำลังดึงดูดเขาให้สนใจ เพราะซีดีที่คนคนนั้นสั่งเป็นอัลบั้มเดียวกับเขา Norah Jones ศิลปินที่แจ็คสันชอบในน้ำเสียงหวานและแนวเพลงแจ๊สที่เขากำลังหลงใหลเป็นอย่างมากในตอนนี้ ความอยากรู้จึงทำให้ตาคมอดไม่ได้ที่จะมองเลยไปยังชื่อของผู้สั่งจอง ตัวหนังสือที่บ่งบอกชื่อไว้อย่างชัดเจนว่าใคร อยู่ดี ๆ ปากหยักกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ‘Ars’ ตัวหนังสือสามตัวที่เขาแสนจะคุ้นเคย

 

เด็กนั่นก็ชอบเหมือนกันหรอ?”

ใช่ ๆ เดี๋ยววันนี้เขาก็จะแวะเข้ามาเอาซีดีที่สั่งไว้เหมือนกันครับ

หืม?”

แฝดคุณไง เห็นว่าอีกสิบนาทีเขาจะเข้ามาที่ร้านเหมือนกัน

 

เด็กหนุ่มหลังเคาน์เตอร์ก้มมองนาฬิกาบนข้อมือพร้อมกับส่งสายตากวน ๆ กลับไปให้ลูกค้าขาประจำของร้าน สายตาที่เหมือนจะจับผิดและเดาความรู้สึกของแจ็คสันได้ เจ้าเด็กยักษ์ตรงหน้ารู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เป็นแน่ เพราะสายตาที่แสดงออกอย่างปิดไม่มิดของแจ็คสันไม่สามารถควบคุมความตื่นเต้นที่มันฉายชัดในดวงตาคมดุไว้ได้

 

อะ เอ่อ ฉันไปเดินดูเพลงด้านนู้นสักหน่อยดีกว่า

เชิญครับ จะเดินดูสักอีกสิบนาทีก็ได้นะผมว่า ฮ่า ฮ่า

 

แจ็คสันเดินไปยังมุมเพลงที่ไม่ไกลจากด้านหน้าร้านสักเท่าไร สายตาคมที่จับจ้องไปยังเคาน์เตอร์ด้านหน้าร้านที่มีเจ้าพนักงานเด็กยักษ์กำลังง่วนอยู่กับสมุดเล่มหนา เล่มที่เขาเพิ่งจะเซ็นมันไป มือหนาหยิบจับแผ่นซีดีขึ้นมาดูเป็นระยะทำเหมือนกำลังเลือกหาเพลงที่ต้องการ แต่สายตาคมที่มักจะมองเลยไปยังประตูด้านหน้าของร้านอยู่บ่อย ๆ ทำให้พนักงานร่างยักษ์ของร้านส่งยิ้มล้อเลียนมาให้เขาเช่นกัน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจกับสิ่งรอบข้างใด ๆ เพราะความรู้สึกที่กำลังตีรวนขึ้นมา มันทำให้แจ็คสันรู้สึกแปลก ๆ ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น เขาตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก มันรู้สึกเหมือนสิ่งที่รอคอยมาตลอดกำลังจะมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา เหมือนกับการรอคอยกำลังจะสิ้นสุดลง

 

กริ๊ง กริ๊งงง

 

ฮัลโหลสวัสดีครับ อ่า มาไม่ได้แล้วหรอครับ น่าเสียดายจัง ฮ่า ๆ จริง ๆ ที่นี้มีคนอยากเจอคุณอยู่น่ะครับ

“….

โอเค ได้ครับ ๆ สวัสดีครับ

 

เสียงโทรศัพท์ดึงเขากลับมายังโลกแห่งความจริงอีกครั้ง เสียงคุยโทรศัพท์ของเด็กยักษ์ที่เคาน์เตอร์กับคนปลายสายเรียกความสนใจจากแจ็คสันได้เป็นอย่างดี ใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มตอนนี้กับมานิ่งสนิทคิ้วหนาขมวดเข้าหากันความสงสัยว่าบุคคลปลายสายอาจจะเป็นคนที่อยู่ในห้วงความคิดของเขาก็เป็นได้ เหมือนทุกอย่างจะเฉลยให้เขาได้รู้ในทันที สายตาของบุคคลที่กำลังคุยโทรศัพท์หันมาสบตากับเขา พร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกให้เขารับรู้ว่าบุคคลปลายสายคือคนคนนั้น คนที่เขาหวังว่าจะได้เจอสักครั้ง

 

แต่..

 

มันก็คงเป็นได้แค่ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง

 

แจ็คสันรู้สึกว่ามันตลกมากกับความรู้สึกแบบนี้ เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกผิดหวังมากมายอะไรขนาดนี้กับแค่คนที่ไม่เคยรู้จักกันเลยสักนิดเดียว แต่ทำไมกับมีอิทธิพลกับเขามากขนาดนี้ ขาแกร่งกำลังจะก้าวออกจากร้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงที่ตะโกนตามหลังมาของพนักงานของร้าน

 

อยากเจอคุณเหมือนกัน สัญญาว่าครั้งหน้าเราต้องได้พบกันแน่นอน แฝดคุณฝากให้ผมบอกคุณ ย่าห์!! ได้ยินมั้ยเนี่ย?”

เสียงที่เบาลงของพนักงานของร้านหลังพูดจบ คนที่เขาตะโกนบอกกลับเดินออกไปโดยที่ไม่หันมามองเจ้าของเสียงเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าแจ็คสันหันกลับมาคงจะต้องโดนพนักงานจอมกวนยิ้มล้อเขาอีกเป็นแน่ เพราะเพียงแค่ได้ยินประโยคเหล่านั้น หัวใจของเขาที่กำลังผิดหวังเหมือนมันกับมาพองโตขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่ไม่สามารถกักเก็บไว้ได้ถูกระบายออกมาอย่างชัดเจนทั้งปากหยักและดวงตาคม

 

รอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ

 

#ธรรมดาแจ็คแจ

ครับ ๆ ฝากบอกเขาด้วยนะ

“….

สวัสดีครับ

ยองแจคุยกับใคร? ทำไมหน้าตาเป็นแบบนั้น ขี้เหร่นะรู้มั้ย ฮ่า ฮ่า

 

มือนิ่มกดตัดสายโทรศัพท์พร้อมหันมาตามเสียงทักทายของพี่ชายปาก ห-ม-า ของเขา คนเด็กกว่าหันไปมองแรงใส่แจบอม เขากำลังแอบผิดหวังเล็ก ๆ กับสิ่งที่เพิ่งพลาดไป ตอนแรกเขาจะรีบไปเอาของที่ร้านซีดี แต่โปรเจกต์ของกลุ่มดันเกิดปัญหาเลยต้องรีบกลับมาจัดการ เพราะไฟล์งานต่าง ๆ อยู่ที่เขาและเขาก็ไม่ได้พกโน็ตบุ๊คไปด้วย คนตัวนิ่มเลยต้องรีบย้อนกลับมาที่ห้องเพื่อเคลียร์งาน ทั้ง ๆ ที่มันเป็นวันหยุดของเขาแท้ ๆ และมันก็ทำให้ยองแจต้องพลาดเจอกับใครบางคน ใครบางคนที่เขารู้สึกอยากเจอแค่สักครั้งก็ยังดี

 

เอ้า ไอ้นี่งอนจนปากคว่ำไปถึงนาซ่าแล้วมะ

เชอะ เชอะ เชอะ เอาไปสามเชอะเลยเถอะ

มาชงมาเชอะเดี๋ยวปั๊ด! เออ จริงสิ อาทิตย์หน้าแล้วนะยองแจ อย่าลืมล่ะ พี่ต้องรีบไปแล้ว

อือ

รู้แล้วใช่มั้ยนายกับแจ็คสัน..”

ผมรู้น่า

 

ยังไม่ทันที่คนแก่กว่าจะพูดจบ เสียงตอบรับปนรำคาญของคนตัวนิ่มก็ตอบกลับมาทันที ตาเรียวสวยกลับมาให้ความสนใจกับงานตรงหน้าอีกครั้ง หลังจากเบื่อจะเถียงกับพี่ชายสุดชิค โดยไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นไปมองว่าพี่ชายตรงหน้าจะทำหน้าระอาใส่ตัวเองแบบไหน

 

เหมือนแจบอมจะรับรู้ว่าคนตรงหน้าหมางเมินเขาเสียแล้ว นี่น้องหรือแม่นับวันจะเคารพพี่มาก อีกนิดคงตบหัวเขาแล้วสินะ นิสัยแบบนี้ของยองแจทำให้แจบอมอดนึกถึงเจ้าเพื่อนขาสั้นของเขาไม่ได้ แจ็คสันก็เป็นอีกคนที่มักจะโวยวายใส่เขาจนหนำใจแล้วก็จะหมางเมินเขาทุกครั้งเช่นกัน ชีวิตใครจะดราม่าได้เท่าคนหน้าตาดีอย่างเขา บางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ ทำไมคนสองคนที่ไม่รู้จักกันถึงมีความคล้ายกันในหลายอย่างได้ถึงขนาดนี้

 

เฮ้อ

 

ยองแจที่เพิ่งจัดการเคลียร์งานเจ้าปัญหาเสร็จไป ร่างกายที่เมื่อยล้าค่อย ๆ ขยับตัวบิดขี้เกียจไปมาเพื่อขจัดความเมื่อยล้าของตัวเอง ตาเรียวเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มที่ตัวเขายังอ่านค้างไว้ มือนิ่มเอื้อมไปหยิบหมายที่จะอ่านต่อเพราะตอนนี้เขารู้สึกอยากพักสมองมากเหลือเกิน ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดหนังสือออกอ่าน รูปโพลารอยด์ก็หล่นออกมาจากหนังสือเป็นภาพสถานที่ต่าง ๆ ที่เขาไปเที่ยวมา แค่เพียงเห็นภาพเหล่านี้ปากอิ่มกับยกยิ้มออกมาบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว ภาพพวกนี้ทำให้เขาอดคิดถึงใครอีกคนไม่ได้ เจ้าของลายเซ็นที่ออกจะแปลกแต่แอบน่ารักไม่เหมือนใคร ความบังเอิญที่ทุกวันนี้ยองแจยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็น

 

รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงหลาย ๆ เรื่องราวที่เขากับคนคนนั้น มักจะชอบหรือสนใจหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกันจนกลายเป็นความคุ้นเคย ความคุ้นเคยที่ทำให้ทุกครั้งเขาต้องมองหาในทุกสถานที่ที่ไป ถึงแม้มันจะเป็นแค่ภาพถ่าย หรือลายเซ็นที่ไม่เหมือนใครของคนคนนั้นก็ตาม ลายมือที่เป็นเอกลักษณ์ที่มักจะปรากฏให้เขาเห็นเสมอเหมือนต้องการให้เขาจดจำจนไม่สามารถลืมเลือนไปได้

 

อยู่ดี ๆ ชื่อของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิดของยองแจ พี่แจ็คสัน อ่า.. ใช่แล้ว เขายังไม่เคยเจอกับเพื่อนพี่แจบอมคนนี้เลยสักครั้งเดียว แต่เขากับรู้สึกสนิทกับชื่อนี้อย่างน่าประหลาด อาจจะด้วยพี่ชายของเขามักจะบ่นเพื่อนคนนี้ให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ก็เป็นได้ จริงสิ! เกือบลืมไปเลยที่พี่แจบอมบอกเมื่อกี้นี้..

 

มือนิ่มค่อย ๆ เลือกรูปที่ต้องการพร้อมกับเขียนข้อความสั้นพร้อมกับลายเซ็นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเช่นกัน ข้อความสำหรับคนสนิทที่อาจจะได้พบกันครั้งแรก หลังจากเขียนข้อความเสร็จ คนตัวนิ่มก็ไม่ลืมที่จะเขียนลายเซ็นของเขาทุกครั้ง ตัวหนังสือภาษาอังกฤษสามตัวที่บ่งบอกสัญลักษณ์ของเขา ‘ARS’

 

ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่แจ็คสัน

 

#ธรรมดาแจ็คแจ

 

บรรยากาศที่โอบรอบด้วยธรรมชาติมีสายลมอ่อน ๆ กระทบกับร่างหนาเพียงแผ่วเบา ความรู้สึกยิ่งชวนให้น่าหลงใหลไปกับสิ่งรอบตัว ดวงตาคมที่กำลังจับจองภาพวิวทิวทัศน์ผ่านเลนส์กล้องตัวเก่ง มือหนากดชัตเตอร์อย่างไม่รู้เบื่อ เขาอยากเก็บภาพบรรยากาศทุกอย่างที่เขาได้มาสัมผัส รอยยิ้มพึงพอใจหลังเลนส์กล้องสีเข้มทำให้รับรู้ถึงความสุขเล็ก ๆ ที่เราสามารถเข้าถึงได้ไม่ยาก

 

แจ็คสันปล่อยกล้องลงพร้อมกับกวาดสายตามองผู้คนที่เดินสวนไปมาในสถานที่แห่งนี้ ปกติทุกปีเขามักจะแวะมาที่นี่เสมอ ซึ่งโดยปกติที่แห่งนี้ก็ค่อนข้างจะเงียบสงบ แต่ปีนี้กลับมีผู้คนมากมายกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้ ตอนแรกที่เขาเห็นก็รู้สึกแปลกใจไม่ใช่น้อย หมู่บ้านแห่งนี้ยังคงความเป็นธรรมชาติและสวยงามอยู่เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ทั้งสงบและร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และดอกไม้นานาพรรณ อาจเป็นสิ่งที่ดึงดูดให้ผู้คนสนใจมาเที่ยวสถานที่แห่งนี้มากขึ้น ยิ่งในยุคสมัยนี้ผู้คนส่วนใหญ่กำลังหันกลับมาหาธรรมชาติและความสงบเพื่อเติมเต็มพลังชีวิตของคนเมืองที่มักจะฝั่งตัวอยู่กับออฟฟิศและจมอยู่กับกองเอกสารในทุก ๆ วัน เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นแบบนั้น

 

ครืด ครืด

 

แรงสั่นเบา ๆ จากกระเป๋ากางเกงเรียกความสนใจให้แจ็คสันต้องหันไปยังเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่นอนนิ่งมาหลายวัน เขาอดคิดไม่ได้ว่าใครมันกล้าโทรฯ มาหาเขาในช่วงเวลาแบบนี้ วันหยุดที่เขามักจะตัดขาดจากโลกภายนอก ถ้าไม่มีธุระจริง ๆ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะโทรฯ หาเขา แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน หน้าตาเบื่อหน่ายที่ส่งไปยังมือถือเหมือนอยากให้คนปลายสายได้รับรู้

 

ขัดบรรยากาศขั้นสุด

ทิ้งเขาไปเที่ยวอีกแล้วสินะ แจ็คสันคนบ้า

เข้าเรื่องมั้ยมึงแจบอม โทรฯ มาเป็นมารความสุขกูคือ?”

ก็มึงสมองปลาทอง ติ๊กต๊อก ๆ พรุ่งนี้วันอะไรเอ่ย?”

จำเป็นต้องตอบ

พวกคนใจร้าย ยองแจก็คนหนึ่งแล้ว มึงยังจะมาหมางเมินกูอีก แจบอมเสียใจ

เออ ๆ กูจำได้น่า

รู้แล้วใช่มั้ยมึงกับยองแจ..”

เออ ๆ มึงพูดเป็นรอบที่ร้อยแล้วมะ

คนมันตื่นเต้นนี่ ความฝันกูเลยนะมึง เพราะมึงมันเป็นแบบนี้ไง ถ้าวันหนึ่งมึงได้สัมผัสความรู้สึกแบบกูมึงจะเข้าใจ แล้วเจอกัน บาย

 

เสียงปลายสายเงียบไปแล้วแต่ร่างหนายังคงยืนนิ่งไม่แม้แต่จะขยับเลยสักนิด ความฝันหรอ สำหรับเขาความฝันของแต่ละคนคงแตกต่างกัน ความฝันของใครบางคนมันอาจจะเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่แบบเพื่อนของเขาแจบอม หมอนั้นมีความฝันที่ใหญ่และตอนนี้เพื่อนคนชิคกำลังขยับเข้าใกล้ความฝันของตัวเองเข้าไปอีก ผิดกับเขาที่คนภายนอกอาจจะมองว่าเป็นคนเรื่อย ๆ พอใจกับการใช้ชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้ แต่เปล่าเลย เขาเองก็มีความฝันเช่นกัน แต่มันอาจจะเป็นความฝันเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถเอาไปเทียบกับใครคนอื่นได้

 

ความตื่นเต้นที่ได้เห็นแค่เพียงชื่อใครคนหนึ่ง ที่มักจะเขียนลงในภาพถ่ายต่าง ๆ ทำให้เขาหวนนึกไปถึงร้านกาแฟร้านโปรดของเขาและคนคนนั้นด้วยเช่นกัน ภาพถ่ายโพลารอยด์ใบล่าสุดของเขาที่ตอนนี้มีภาพถ่ายฝีมือของคนคนนั้นติดอยู่เคียงข้าง ข้อความสั้น ๆ บนภาพนั้นสามารถเรียกรอยยิ้มจากเขาได้ไม่ยาก ดั่งภาพฝันในเทพนิยาย พร้อมลายเซ็นที่แสนคุ้นตา ตัวหนังสือภาษาอังกฤษสามตัวที่อยู่เรียงกัน โดยที่เขาไม่แม้แต่จะรู้ความหมายของมันเสียด้วยซ้ำ ‘ARS’ ถ้าอาทิตย์ที่แล้ว.. ที่ร้านซีดีถ้าคนคนนั้นมาได้ เราคงได้พบกัน สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้กับทำให้เขาอยากรู้จักคนคนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

แต่สำหรับเขาจะเรียกความรู้สึกนี้ว่าความฝันได้ไหม ความฝันเล็ก ๆ ที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขไม่ต่างจากคนอื่น แค่เพียงได้คิดถึงมัน ความฝันที่สักวันเขาจะได้เจอใครคนหนึ่ง คนที่เป็นเหมือนอีกครึ่งหนึ่งของเขาก็ว่าได้

 

#ธรรมดาแจ็คแจ

 

อาคารสีขาวขนาดใหญ่ที่มีรูปทรงดูโดดเด่น ซึ่งตอนนี้เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษากำลังยืนอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า รอยยิ้มน้อย ๆ ถูกส่งไปให้เจ้าบานประตูที่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่ขาเรียวก้าวเข้ามาในตัวอาคารซึ่งเป็นโถงกว้างดวงตาเรียวอดตื่นเต้นไปกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ สถานที่ถูกจัดแบ่งสัดส่วนไว้อย่างลงตัว ด้านในมีภาพถ่ายมากมาย รูปภาพที่แสดงถึงผู้คนที่หลากหลาย แต่ละภาพจะมีรายละเอียดอธิบายอยู่ด้านใต้ เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เข้าใจถึงสิ่งที่คนถ่ายอยากจะสื่อมันออกมาผ่านผู้คน ซึ่งบางภาพสำหรับเขามันก็ยากเกินที่จะเข้าใจเหมือนกัน

 

หลังจากยองแจเดินเข้ามาด้านในได้สักพักเดินดูภาพต่าง ๆ ไป ดวงตาเรียวก็หันไปเจอกับเป้าหมายที่ทำให้เขาเข้ามาเดินชมภาพถ่ายในแกลเลอรี่แห่งนี้ อิม แจบอม พี่ชายสุดชิคของเขาเจ้าของผลงานภาพถ่ายต่าง ๆ ในที่นี้ พี่แจบอมเขาเป็นช่างถ่ายภาพที่จัดว่ามีชื่อเสียงคนหนึ่ง แต่คนพี่กลับไม่เคยจัดโชว์ผลงานของตัวเองเลยแม้สักครั้งเดียว นี่คงเป็นครั้งแรกที่พี่ชายของเขาจัดงานเปิดแกลเลอรี่เพื่อโชว์ผลงานภาพถ่ายของตัวเอง ขาเรียวจึงไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาเจ้าของงานในวันนี้

 

ไงพี่แจบอม ยิ้มจนฟันออกมานอกปากแล้วนะ

แหมปากหมามากเลยนะน้องรัก นึกว่าจะมาถึงตอนเก็บของเลยซะอีก

แหม ชมขนาดนี้ผมเขินแย่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เออ ๆ แล้วนี่เจอไอ้แจ็คสันยัง

ถึงเจอแล้วผมจะรู้มะว่าคนไหนพี่แจ็คสัน

ก็เห็นว่าสนิทกันเหลือเกินนน เวลาพูดถึงกัน นึกว่าไม่ต้องเห็นหน้าก็สามารถรับรู้ได้ หึ ๆ

ตลกละพี่แจบอม ผมยังไม่เคยเจอพี่เขาสักครั้งเลยนะ จะไปรู้ได้ไง

ก็วันนี้ไงพี่จะได้แนะนำพวกนายให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการสักที เออ ยองแจนายไปดูภาพนั้นมาหรือยัง

ยังเลย ผมมาเพื่อสิ่งนี้เลยน้า คิดว่าพี่คงไม่ทำร้ายน้องที่น่ารักแบบผม

ไปดูเองไป ชั้นสองฝั่งขวามือเลยเดินไปเองได้ใช่มั้ย? พี่ต้องอยู่ต้อนรับคนอื่นอีก

ผมเข้าใจน่า

 

ยองแจไม่เปิดโอกาสให้พี่ชายคนสนิทได้ตอบโต้อะไรกลับมา ขาเรียวก้าวออกมาเพื่อตรงไปยังสิ่งที่ทำให้รู้สึกสนใจการถ่ายภาพของพี่ชายในครั้งนี้มากขึ้นไปอีก ครั้งแรกที่เขาได้ยินพี่แจบอมบอกว่าจะจัดโชว์แสดงภาพถ่ายก็อดที่จะตื่นเต้นดีใจไปกับคนอายุมากกว่าไม่ได้ และยิ่งพี่ชายของเขามาบอกอีกว่าในบรรดาภาพพวกนั้นที่แจบอมถ่ายมา มันมีเขาและพี่แจ็คสันรวมอยู่ด้วย แล้วไอ้พี่บ้าก็ไม่ยอมบอกว่าแอบถ่ายเขาไปตอนไหนหรือรูปสไตล์ไหนที่เอาไปโชว์ ถ้าเอารูปตอนขี้เหร่ไปนะน่าดูแล้วอย่าหาว่ายองแจไม่เตือน

 

#ธรรมดาแจ็คแจ

 

ตาคมค่อย ๆ กวาดมองไปยังภาพถ่ายต่าง ๆ ตามทางเดิน ตอนนี้ขาแกร่งกำลังมุ่งตรงไปยังชั้น 2 ของงานจัดแสดงภาพ หลังจากเขามาถึงก็พบว่าช่างภาพผู้ยิ่งใหญ่ของงานในวันนี้ กำลังต้อนรับแขกคนอื่นอยู่ แจ็คสันเลือกที่จะไม่กวนเพื่อนโดยยังไม่เดินไปหาแจบอม เขาเลือกที่จะเดินดูภาพต่าง ๆ ที่โชว์อยู่ในงานด้วยตนเอง ภาพผู้คนมากมายทำให้แจ็คสันอดคิดถึงสิ่งที่แจบอมบอกให้เขารู้ เรื่องเขากับน้องชายสุดรักสุดหวงของมัน ชเว ยองแจ ที่หมอนั้นบอกว่าจะมีรูปของเราสองคนจัดแสดงอยู่ในนี้ด้วย ก็ตลกดีที่เขากับแจบอมรู้จักกันมาตั้งนาน แต่กับไม่เคยเจอลูกพี่ลูกน้องของหมอนี่เลย ทั้งที่ยองแจมาอาศัยอยู่กับเพื่อนเขาเข้าปีที่สี่แล้ว อาจจะด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างมักทำให้เขากับเด็กนั้นคลาดกันเสมอ แต่ที่น่าแปลกใจก็คงเป็นสิ่งที่เขารู้สึกสนิทกับคนเด็กกว่าโดยไม่รู้ตัว คงเป็นเพราะความชอบของเราสองคนที่มักจะเหมือนกันจนแจบอมบ่นให้เขาฟังอยู่บ่อย ๆ ล่ะมั้งนะ

 

ระหว่างที่กำลังนึกถึงน้องของเพื่อนสนิทที่ไม่เคยพบหน้า ทำให้แจ็คสันนึกถึงภาพถ่ายโพลารอยด์ในกระเป๋าเสื้อของตัวเองที่ตั้งใจหยิบติดมาด้วย ภาพถ่ายที่เขาถ่ายมาจากสถานที่ล่าสุดที่เพิ่งไปมาสด ๆ  ร้อน ๆ ภาพถ่ายพร้อมข้อความสั้น ๆ และลายเซ็นที่เป็นเอกลักษณ์ เพราะยองแจมักชอบอะไรคล้าย ๆ กับเขาทำให้แจ็คสันคิดว่ารูปใบนี้คงเหมาะที่จะให้เป็นของขวัญสำหรับการเจอกันครั้งแรกของน้องเพื่อนที่แอบสนิทกันแค่ในนาม ได้เจอกันสักทียองแจย่า

 

กรอบรูปอันใหญ่ที่ทำด้วยไม้พร้อมลวดลายแกะสลักที่สวยงามตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องนี้ ภาพถ่ายขนาดใหญ่ที่ดึงดูดความสนใจของคนมาใหม่ได้ไม่ยาก ภาพของคนสองคนที่เหมือนกำลังส่งยิ้มให้กัน รอยยิ้มที่แทบจะถอดแบบกันออกมา รอยยิ้มที่ถ้าใครได้เห็นก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ รอยยิ้มที่ยิ้มออกมาทั้งทางปากและทางแววตา รอยยิ้มที่ทำให้เราสัมผัสได้ว่ามันคือยิ้มที่ออกมาจากใจ..

 

เพราะเป็นรูปภาพสองรูปของคนสองคนที่ไม่ได้อยู่ในภาพเดียวกัน แต่กับหันหน้ามาทางด้านข้างของกันและกัน เลยทำให้รู้สึกเหมือนเขาสองคนกำลังยิ้มให้กันอย่างสดใส ยองแจเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าภาพถ่ายของผู้ชายที่ดูยังไงก็หน้าตาดีไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด ถึงแม้จะยิ้มจนตาเรียวสวยนั้นเล็กลงก็ตามตอนนี้ยองแจรู้สึกขอบคุณพี่แจบอมมากที่ถ่ายเขาให้ออกมาดูดีเหมือนตัวจริงอย่างไม่ผิดเพี้ยน ตอนนี้ยองแจอดที่จะยิ้มตามรูปของตัวเองไม่ได้เลย แถมใต้ภาพยังระบุชื่อนายแบบไว้อีกด้วย ทำให้รู้สึกดีขึ้นไปอีกที่มีชื่อตัวเองติดอยู่ด้วยมันทำให้แอบรู้สึกภูมิใจขึ้นมาเล็ก ๆ

 

ตอนนี้แจ็คสันเจอภาพเป้าหมายของตัวเองแล้ว ขาแกร่งรีบก้าวมายืนอยู่ตรงด้านหน้าภาพถ่ายที่เขาตั้งใจจะมาดู ยิ่งมองคนในรูปก็หล่อไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าไอ้แจบอมก็ถ่ายรูปให้คนอื่นดูหล่อเป็นนี่หน่า ปกติเพื่อนรักของเขามันมักจะถ่ายแต่รูปที่บั่นทอนความหล่อของเขาเป็นอย่างเดียว เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาแต่ละรูปที่มันถ่ายให้พูดได้คำเดียวเหี้-ยมาก ๆ คนหล่ออย่างเขาแทบจะโดดขาคู่ใส่มันจริง ๆ ทุกครั้งที่ได้เห็นรูปพวกนั้น

 

ด้วยความที่ตอนนี้สมองส่วนลึกของแจ็คสันกำลังให้ความสำคัญกับรูปตรงหน้ามากไป จนลืมสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ก่อนหน้าเขาแล้ว ใครคนนั้นก็กำลังยืนมองไปยังรูปด้านหน้าไม่ต่างไปจากเขาเช่นกัน หลังจากยืนมองภาพตัวเองจนพอใจ เหมือนแจ็คสันเพิ่งจะสังเกตเห็นว่านอกจากรูปของตัวเองยังมีภาพถ่ายของใครอีกคนติดอยู่คู่กับรูปของเขา รูปที่ให้ความรู้สึกไม่ต่างกันแต่คนในภาพกับดูน่ารักมากกว่าที่จะใช้คำว่าหล่อ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าคนในภาพกำลังส่งยิ้มสดใสมาให้ เป็นรอยยิ้มที่เหมือนมีชีวิตจริง ๆ ความอยากรู้ทำให้ตาคมไล่มองไปยังข้อความด้านล่างของภาพถ่ายที่จะระบุชื่อของคนที่เป็นแบบไว้เสมอในทุก ๆ ภาพ แค่เพียงเห็นชื่อรอยยิ้มกลับยิ่งกว้างขึ้นไปอีก และยิ่งทำให้แจ็คสันต้องยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเพราะตอนนี้คนในภาพด้านข้างกำลังยืนอยู่ข้างเขาเช่นกัน..

 

ยองแจกำลังมองดูภาพตัวเองอยู่เพลิน ๆ ก็สัมผัสได้ถึงว่ามีใครบางคนกำลังเดินมายืนคู่อยู่กับตัวเอง ตอนแรกยองแจก็ไม่ได้คิดจะสนใจบุคคลที่มาใหม่เสียด้วยซ้ำ แต่เมื่อดวงตาเรียวสวยหันไปเพื่อจะดูภาพที่อยู่คู่กับของตัวเองก็ต้องแปลกใจเพราะแทนที่จะได้เห็นแค่ภาพของคนที่พี่ชายนำเสนอให้ฟังนักหนากลับกลายเป็นว่าคนในภาพกำลังยืนอยู่คู่กับเขา ยังไม่ทันที่ยองแจจะได้เอ่ยอะไรออกไป ร่างหนาก็หันหน้ามาหาเขาทันควัน ทำให้ดวงตาเรียวสวยสบเข้ากับดวงตาคมดุที่แสนจะมีเสน่ห์ตัวจริงของบุคคลในภาพ ตอนนี้มีแค่เพียงรอยยิ้มของคนทั้งคู่ที่กำลังหยิบยื่นให้แก่กันโดยที่ไม่มีแม้แต่คำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากทั้งสองคน

 

ยองแจใช่มั้ย?”

คะ ครับ พี่แจ็คสันสินะครับ

ครับน้องยองแจ ยินดีที่ได้รู้จัก

เช่นกันครับ

 

หลังจากส่งยิ้มให้กันอยู่นานเหมือนจะเป็นแจ็คสันที่หาเสียงตัวเองได้ก่อนคนที่เด็กกว่า ยิ่งเห็นคนตรงหน้าดูเขินน้อย ๆ มันยิ่งดูน่ารักสำหรับเขาเข้าไปใหญ่ หลังจากทักทายน้องของเพื่อนสนิทที่เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรก เหมือนคนทั้งสองจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มือแกร่งล้วงเข้าไปหยิบของในกระเป๋าเสื้อพร้อมกับร่างบางตรงหน้าก็ก้มลงหยิบหาของบางอย่างในกระเป๋าอยู่เช่นกัน

 

อะ ลืมไป ผม../เกือบลืมไปเลย พี่..”

พี่พูดก่อนเลยก็ได้ครับ

พูดพร้อมกันเลยมั้ย พี่ว่าน่าสนุกดีนะว่าเราสองคนจะเป็นเหมือนที่ไอ้แจบอมบอกมั้้ย ฮ่า ๆ

ก็ได้ครับ นับ 1 ถึง 3 นะครับ ฮ่า ๆ

“1 2 3..”

ผมมีของมาให้พี่ด้วยนะ../พี่มีของมาให้นายด้วย..”

 

ภาพถ่ายในมือของทั้งสองคนที่ต่างหยิบยื่นส่งให้แก่กัน ภาพถ่ายที่ทำให้รอยยิ้มที่มีอยู่แล้วของคนทั้งคู่กับยิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปอีก แถมหัวใจที่มันเต้นแรงจนแทบจะควบคุมไม่ได้ ตั้งแต่พวกเขาได้สบตากันในครั้งแรก ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก หัวใจที่ตอนนี้มันกำลังเต้นแรงจนคนทั้งคู่ไม่อาจจะควบคุมมันได้อีกต่อไปแล้ว แค่เพียงคนทั้งสองได้เห็นภาพถ่ายที่ยื่นให้แก่กัน

 

ได้เจอกันสักทีนะ                                                                          

ร่างหนาหันไปมองรูปทั้งสองอีกครั้งดวงตาคมมองเลยไปบนตัวหนังสือที่ติดอยู่ด้านบนของรูปทั้งสอง ชื่อผลงานของภาพถ่ายชุดนี้ ‘Y secret?แจ็คสันรู้สึกว่าบางทีสิ่งนี้มันคงเป็นสิ่งที่แจบอมคงอยากจะสื่อให้เขาทั้งคู่ได้รับรู้หรือเปล่า มันคงจริงอย่างที่แจบอมบอกกับเขาไว้สินะ                                                                   

 

มึงตกลงจะมาทันงานกูหรือเปล่าแจ็คสัน

ทันน่า แล้วนี่รูปกูอยู่ตรงไหน? ไปถึงได้ไปดูแล้วกลับเลย ฮ่า ๆ

ด่ามึงว่าเลวยังน้อยไปเพื่อนรัก ยองแจก็มานะ มึงไม่อยากเจอคนสนิทมึงหน่อยหรอ

น้องมาด้วยหรอ? แล้วยองแจจะมาตอนไหน

แหม ทีแบบนี้สนใจทันทีเลยนะมึง แล้วกูล่ะเสียใจว่ะ น้องเป็นแบบให้กูเหมือนกันไงก็ต้องมา

หากินง่ายนะมึง สรุปรูปกูอยู่ตรงไหนเนี่ย จริงจังนะพูดเลย

มึงไปหาภาพที่ชื่อ ‘Y secret? ไปเดินหาเอาเอง รับรองมึงต้องขอบใจกูไปอีกนานแสนนาน

เดี๋ยวนะ ทำไมต้องตั้งชื่อนี้ด้วยวะ

ความลับ ฮ่า ๆ แค่นี้นะมึงเจอกันที่งาน บาย

 

Your secret? And Why secret?

 

ผมยืนมองไปยังคนสองคนที่กำลังยืนคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ตรงด้านหน้าภาพถ่ายที่ผมเป็นคนกดชัตเตอร์เองกับมือ ทั้งคู่กำลังส่งยิ้มให้กันซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับในภาพถ่ายที่อยู่ด้านหลังของทั้งสองคน รอยยิ้มที่เขามักจะเห็นยามที่คนทั้งคู่พูดถึงกันและกัน มันก็น่าแปลกทำไมคนสองคนที่ไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้ากันเสียด้วยซ้ำกลับมีอะไรที่คล้ายกันจนเขารู้สึกว่ามันช่างให้ความรู้สึกพิเศษมากขึ้นไปอีก ความสงสัยเล็ก ๆ ที่ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่า..

 

คนในความลับของทั้งคู่จะกลายเป็นคนคนเดียวกันได้มั้ย..

 

เพียงแค่นี้มันก็คือความธรรมดาที่แสนจะพิเศษสำหรับคนสองคน



END.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

353 ความคิดเห็น

  1. #352 Peemsung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 01:11
    อบอุ่นมากกกกกก
    #352
    0
  2. #345 AoomAim1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:55
    ตอนนี้แบบว่าจินตนาการได้ทั้งเรื่องคะ อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมาก ตอนจบนี่คือแบบพอดีมาก จบไว้ที่ตรงนั้นมันโอเคมากอะ ชอบตอนนี้ที่สุดเลยค่ะ #เม้นผิดไปตอนที่9 ที่จริงเป็นตอนนี้ แต่ก็ชอบทุกเรื่องนะคะ
    #345
    0
  3. #303 jiab155 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 13:13
    ประทับใจมาก แอบมองเห็นด้ายแดงของเขา 2 คน
    #303
    0
  4. #283 lemony_sweet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 01:30
    ดีจัง ความธรรมดาที่แสนจะพิเศษ
    #283
    0
  5. #276 pty_no (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:15
    และเค้าก็หากันจนเจอ>///< คุณคนในความลับ
    #276
    0
  6. #275 PlaMB9397 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 00:06
    ละมุนนนน
    #275
    0
  7. #273 BLongWith_T (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:50
    อบอุ่นหัวใจ ><
    #273
    0
  8. #257 0806 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 16:00
    ชอบเรื่องนี้มากเลย มีความ fairytale นิดๆ



    เราเคยอ่าน sf ที่เป็นนิยายในเรื่องนี้อ่ะค่ะ ตอนที่ยองแจมาเข้าฝัน จส ทุกวันและสุดท้ายก็ได้เจอกัน แต่ตอนนี้หาไม่เจอแล้ว จำชื่อเรื่องไม่ได้ และเราลองเสิร์ชชื่อไรเตอร์เรื่องนี้ก็ไม่เจอเลยค่ะ มีใครพอจะทราบไหมคะว่า sf เรื่องนี้ชื่อเรื่องอะไร หรือเราจะตามงานของไรท์คนนี้ได้จากไหนบ้างเพราะเราเอาชื่อไรท์ไปเสิร์ชแล้วไม่เจอเลยค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ อยากติดตามผลงานค่ะ



    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ เหมือนเป็นภาคต่อของ sf เรื่องนั้นเลย ชอบมากๆเลยค่ะ
    #257
    0
  9. #250 CHOI333 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:43
    โอ้ยยยย ลุ้นจนตัวโก่งเมื่อไหร่จะเจอกันน แต่พอเจอกันปุ๊บเนี้ยทำเรายิ้มไม่หุบเลย งื้อออ น่ารัก เหมือนเป็นคนคนเดียวกันเลยอ่ะ ><
    #250
    0
  10. #218 นี่เราเอง เราไง - -* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:44
    เห้อออออออ ราวกับได้รับวิตามินจากฟิคเรื่องนี้
    ยิ้มแล้วยิ้มอีก
    #218
    0
  11. #217 JSNS44 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 18:50
    อ่านเเล้วอบอุ่นหัวใจมากอ่าา ชอบบบ จะมีสักกี่คนที่ชอบอะไรเหมือนๆเรา ดีไปหมดทุกอย่าง ชอบความคิดพี่จบมมากเป็นความธรรมดาที่เเสนจะพิเศษจริงๆ
    #217
    0
  12. #215 N A X X (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:58
    โหยยยยยย โคตรดี555555
    #215
    0
  13. #211 jffan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:12
    ทำไมละมุนขนาดนี้ ไม่หวือหวาแต่เขินมาก อบอุ่นหัวใจมากเลยอ่าาา~?///?
    #211
    0
  14. #210 shierichi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 07:48
    ความบังเอิญนี้ ฮืออออ อบอุ่นอ่ะ น่ารักด้วย ยิ้มไม่หยุดเลยอ่า;0;
    #210
    0
  15. #209 chzckhnp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 03:07
    อ่านจบแล้วยิ้มกว้างมาก อ่านไปยิ้มไปจนปวดแก้มไปหมด น่ารักอบอุ่นมากจริงๆ จะมีสักกี่คนที่มีคนนิสัยคล้ายเรา ชอบอะไรเหมือนๆกัน คิดอะไรเหมือนๆกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนใกล้ตัว ความบังเอิญหรือพรหมลิขิต? เขินมากเลย ฮื่ออ เหมือนพี่แจบอมเป็นคิวปิดยังไงไม่รู้ น่ารักก รู้สึกสนิทกันเพียงแค่ได้ยินเรื่องราวของอีกคน แถมเป็นคนๆเดียวกันกับคนในความลับ คนที่ชอบอะไรเหมือนๆกันมักจะเจอรอบตัวด้วยความบังเอิญจนเหมือนเค้าอยู่ข้างๆ มันดีมาก เป็นความธรรมดาที่แสนพิเศษ พิเศษมากจริงๆ ละมุนละไม ฮื่ออ เหมือนเป็นครึ่งหนึ่งของกันและกัน เกิดมาคู่กัน เขินมาก *ร้องไห้*
    #209
    0
  16. #208 jazzotorii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:17
    อบอุ่นจริงๆด้วยยยย ธรรมดาที่แสนพิเศษจนจะร้องไห้ สวยงามไปหมดเลยเรื่องนี้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันสวยงามมากกก ทุกอย่างยันความคิดพจบ ฮืออ ทุกภาพทุกฉากมันเพอเฟ็คไปหมด เป็นนิยามของความธรรมดาที่พิเศษที่แท้จริงเลย TT สวยงามกันไปอีกเรื่องนะ ดีจัง
    #208
    0
  17. #207 Xqpxss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:12
    อบอุ่นหัวจใจขั้นสุดดด
    #207
    0
  18. #206 Manutmaew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:00
    บอกเลยว่าทั้งลุ้นทั้งชอบมากสำหรับตอนนี้ ฮืออออ กว่าจะได้เจอกันนน โรแมนติกง่าาา น่ารักมากกก ชอบความที่ชอบอะไรเหมือนๆกันและต่างคนต่างอยากเจอกันและกัน สุดท้ายก็ได้เจอ
    #206
    0
  19. #205 TPWCT13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 00:53
    เป็นฟิคที่โรแมนติกมากๆเลยค่ะ ยอมรับว่าตอนอ่านยิ้มเหมือนคนบ้าเลยแล้วยิ้มทั้งเรื่องด้วย55555
    #205
    0
  20. #203 maynattha21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 00:27
    ละมุน ยิ้มตามมน่ารัก อบอุ่น ทำต่อได้ไหมม ทำเป็นเรื่องเต็มเลย5555555
    #203
    0
  21. #201 Korima (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:25
    ลุ้นแบบเมื่อไหร่จะได้เจอกันซักที และในที่สุดก็ได้เจอกัน //////
    อ่านแล้วยิ้มตามทั้งเรื่องเลย ชอบความเหมือนกันราวกับแฝดแบบนี้
    ทำไมแจบอมดูเป็นบอสใหญ่ 55555555
    #201
    0
  22. #200 LightRock (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:57
    นี่แอบนั่งนับตัวละครอยู่ล่ะ
    เราขอโทษ
    แต่น่ารักดีจริงๆ สมชื่อเรื่อง
    สทกับคำว่า ธรรมดา
    #200
    0
  23. #198 Buaaaaaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:21
    ฟินสุดละ
    ปลใขอบคุณไรท์ที่ไม่เขียนเรื่องนี้เป็นม่านะคะ ระเเวงตั้งเเต่เรื่องที่2ละ55555
    #198
    0