JACKJAE ll ExtraOrdinary Relation ธรรมดาแต่.. พิเศษ ll #ธรรมดาแจ็คแจ

ตอนที่ 5 : 05 l Noize : by zarasa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

   
  CR.SQW
      

Noize

: by zarasa



            Noize : เสียงกระซิบจากหัวใจ


ผมไม่รู้ความรู้สึกเหล่านี้คืออะไร ใจสั่น ตื่นเต้น ทำตัวไม่ถูก ไม่เป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา กระวนกระวายใจตลอดเวลาเมื่อยามไกลห่าง หรือปวดใจเสมอเมื่อเขาเห็นใครสำคัญกว่าผม มันคือความรัก…. ใช่ไหม?


หากนี่คือความรัก…. ผมคงต้องรีบถอนตัวออกมาและหนีมันให้ไกลห่าง


ถ้าทำได้…. ในวันนั้นผมไม่มีวันไปเจอเขาแน่ ๆ


เพราะผมกลัว กลัวเหลือเกินกลัวที่จะหลงรักเขา


 

คาปูชิโน่ร้อนในแก้วเซรามิคสีขาวใบสวยคือเครื่องดื่มที่ผมเลือกดื่มในเช้าวันนี้ ด้วยความที่ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าก่อนออกจากบ้าน มื้อแรกของวันจึงอยากดื่มกาแฟที่ไม่แรงมากนัก รสชาติอันหอมนุ่มละมุนลิ้นของนมและฟองนมผสมผสานกับกาแฟคั่วบดกันได้อย่างลงตัว อา...... นี่แหละคือความสุข ผมหลับตาพริ้มดื่มด่ำซึมซับบรรยากาศและรสชาติอันหอมหวานของกาแฟถ้วยโปรด แต่ความสุขมักอยู่ได้ไม่นานหากผมไม่รีบดื่มให้หมดแก้วตอนนี้ผมอาจไปสายได้ สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์วันนี้


ทุกฉบับตอนนี้พาดหัวข่าวเกี่ยวกับการมาเยือนเกาหลีเพื่อเปิดบริษัทใหม่ของ เขาเต็มไปหมด บุคคลต่างแดนชื่อดังจากเกาะฮ่องกง เขาคือคนคนเดียวกับนัดครั้งสำคัญที่ผมจะพลาดไม่ได้


หวัง แจ็คสัน มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแถวหน้าแห่งเกาะฮ่องกงเขาประสบความสำเร็จด้วยวัยเพียงยี่สิบแปดปี นับว่าเร็วและเก่งมากที่ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ เหมือนเป็นสูตรสำเร็จหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟคที่มีทั้งเงินอำนาจและแน่นอนเสน่ห์ของเขายังร้ายกาจไม่เบา เสือร้ายผู้ทรงเสน่ห์หลอมละลายสาวน้อยสาวใหญ่ด้วยความสุขุม เยือกเย็น และความเด็ดขาด


จะว่าไปผมก็ลืมแนะนำตัวเอง ชเว ยองแจ คือชื่อของผม เด็กกำพร้านักเรียนมหาลัยธรรมดาคนหนึ่งที่ใกล้จะจบ แต่สิ่งที่ผมแตกต่างจากคนอื่นนิดหน่อยคือ ผมเขียนนิยายขายส่งตัวเองเรียน เนื่องจากค่าเทอมค่อนข้างแพงผมไม่อยากรบกวนคุณลุงกับคุณป้าจึงหางานพิเศษทำ และนามปากกาที่ผมใช้คือ Noizeซึ่งค่อนข้างเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่ง อันที่จริงผมก็ไม่รู้หรอกนิยามคำว่า ดัง คืออะไร ถ้าหมายถึงขายดีติดอันดับ Best Seller ก็คงใช่เพราะหนังสือทุกเล่มของผมที่พิมพ์ขายติดอันดับหมดทุกเล่ม


และงานพิเศษอีกงานที่ผมรับช่วงต่อจากคุณลุงคือ งานรับฟัง คอยรับฟังเรื่องราวต่าง ๆ มากมายจากคนที่ไม่มีที่ระบายหรือไม่กล้าเล่าให้คนใกล้ตัวฟัง บางครั้งก็คอยปลอบใจ หรือปรับทุกข์ให้เขารู้สึกดีขึ้นมา รู้อะไรไหมน้อยคนนักที่จะรู้ว่าผมรับงานพวกนี้ด้วยถ้าไม่ใช่คนสนิท คนที่รับงานให้คือ พี่จินยอง เลขาของคุณลุงและงานส่วนใหญ่ที่ผมได้มาล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญทั้งนั้น แน่นอนว่าคุณแจ็คสันก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย


เอาล่ะตอนนี้ผมเดินมาถึงบริษัท หวัง คอร์ปอเรชั่น แล้ว ตึกใหญ่สูงเสียดฟ้ารูปร่างแปลกตาเรียวยาวคล้ายจรวด ตัวอาคารประกอบด้วยกระจกใสตั้งเด่นตระหง่านท่ามกลางความแออัดของตึกรอบข้าง ชั้นบนสุดห้องผู้บริหารคือจุดหมายสุดท้ายที่ผมจะไป รู้สึกประหม่า และเกร็งนิดหน่อย ไม่น่าเชื่อคนใหญ่คนโตขนาดนั้นก็มีเรื่องให้ระบายด้วยเหมือนกัน


คุณชเวคะ เชิญด้านในค่ะ


ครับ


หญิงสาวเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนเหยียดยาวเป็นลอน กับนัยน์ตาสีเขียวมรกตทรงเสน่ห์ถูกซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมสีดำสนิท สวมชุดบอดี้สูทสีน้ำตาลหม่นน่าแปลกทั้งที่เธอคนนี้ไม่ได้ใส่ชุดวาบหวิวอะไรเลย แต่กลับดูดีมีเสน่ห์ดึงดูดชวนให้ค้นหา หรือนี่คือหนึ่งในคุณสมบัติของคนที่จะเป็นเลขาของเขากันนะ เธอกำลังนำทางผมไปยังห้องท่านผู้บริหารระดับสูงเจ้าของบริษัทก่อนกลับไปประจำหน้าที่หน้าห้องตามเดิม


คุณเก็บความลับได้ไหม


ชายหนุ่มผมดำในชุดสูทลายตารางสีดำพื้นแดงและกางเกงสีแดงเข้าชุดกับเสื้อสูท  มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยืนหันหลังให้ผมเด่นสง่าอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่กำลังชื่นชมบรรยากาศภายนอกอาคารเอ่ยถามข้อตกลงถึงสิ่งที่จะได้รับจากสัญญาว่าจ้างนี้ ก่อนจะหันกลับมาเพื่อเผชิญหน้ากับผม  ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้ดูดีชะมัด จัดว่าหล่อเหลาเลยก็ว่าได้ นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทเช่นเดียวกับสีผมของเขาที่จัดทรงเสยขึ้นเปิดหน้าผากกว้างเพื่อให้ดูทะมัดทะแมง จมูกโด่งคมสันรับกับสันกรามมันเสริมให้ใบหน้าของเขามีความโดดเด่นคมเข้มสมชายขึ้นมาก เทียบกันแล้วผมดูจืดชืดขึ้นมาทันทีน่าอิจฉาชะมัด


“...ครับ?”


หากคุณหวังได้อ่านสัญญาว่าจ้าง มันได้ระบุไว้ในนั้นเรียบร้อยแล้....”


แจ็คสัน เรียกผมว่าแจ็คสัน


ครับ คุณแจ็คสัน


ผมอยากได้อะไรที่มันเป็นหลักประกันมากกว่านี้


หลักประกัน?”


ใช่ หลักประกัน


หลักประกันเหรอ พี่จินยองไม่เคยพูดถึงเลย ในสัญญาว่าจ้างที่ระบุไว้ไม่พอเหรอ แล้วผมต้องเอาอะไรไปยืนยันล่ะ ทุกทีไม่เห็นต้องมีเลย คุณแจ็คสันไม่ได้ไขความกระจ่างถึงสิ่งที่เขาพูดออกมาเลยแม้แต่น้อยกลับเดินตรงมาหาผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกหน้าโต๊ะทำงานของเขา สายตาคมจ้องเขม็งอย่างไม่ละสายตา ด้วยความประหม่าที่เพิ่มมากขึ้นผมเผลอตัวกัดริมฝีปากล่างตัวเองอย่างลืมตัว ปลายนิ้วหนาเชยคางผมขึ้น ใบหน้าคมเข้มขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนบริเวณใบหน้า



ตึก ตึก


 

เสียงหัวใจผมเต้นแรงและดังมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อระยะห่างระหว่างเราเหลือน้อยลงขึ้นไปทุกที รอยยับมากมายบนกางเกงที่เกิดจากน้ำมือของผมอธิบายได้ดีถึงความตื่นตระหนกจากดวงตาคมดุสีดำสนิทฉายแววเย็นชาคู่นั้นที่จ้องมองมามันช่างน่ากลัวเหลือเกินเหมือนกำลังบีบบังคับให้ตกอยู่ใต้อำนาจของเขา แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับมีเสน่ห์น่าหลงใหลจนไม่สามารถละสายตาได้


ฉันอยากงับริมฝีปากนายจัง


สิ้นเสียงทุ่มต่ำนิ้วเรียวสัมผัสลูบไล้ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสะกดอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ นัยน์ตาคมยังคงสื่อความหมายอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าหล่อเหลาขยับเคลื่อนเข้ามาเรื่อย ๆ จนผมต้องใช้มือดันอกแกร่งเพื่อรักษาระยะห่างเอาไว้แต่มันกลับไม่เป็นผล สัมผัสอ่อนนุ่มประทับลงที่ริมฝีปากผม ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยประสบมาก่อน มันช่างเร่าร้อนแต่ในขณะเดียวกันก็อ่อนโยนเหลือเกิน หัวสมองของผมมันขาวโพลนไปหมด



...อื้ม!!



ริมฝีปากหนาขบกัดเบา ๆ ไปมาอยู่หลายทีจนผมเริ่มหายใจไม่ทันเผลอเผยอริมฝีปาก ปลายลิ้นร้อนจึงได้โอกาสเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากของผมอีกครั้ง แต่คราวนี้ด้วยความตกใจกลัวผมจึงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจหรือขยับตัวทำได้เพียงกำเสื้อของคุณแจ็คสันไว้แน่น  และเมื่ออากาศใกล้หมดผมพยายามดันตัวออกและเบือนหน้าหนีอีกครั้งแต่ว่าไม่สำเร็จฝ่ามือหนายังคงล็อกท้ายทอยอยู่ ส่วนมืออีกข้างประคองใบหน้าไว้กันผมดิ้นหนี คุณแจ็คสันถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงคลอเคลียซุกไซร้บริเวณซอกคอก่อนขยับมากระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู


หึ เด็กโง่เวลาจูบใครให้กลั้นหายใจ


ริมฝีปากหนายกยิ้มก่อนบดจูบผมอีกครั้งแต่ครั้งนี้ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าคุณแจ็คสันจะคืนอิสรภาพให้แก่ผม เขาถอนริมฝีปากออกมาช้า ๆ แล้วเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของผมอยู่ห่าง ๆ ผมก้มหน้างุดไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา ให้ตายเถอะ ใบหน้าของผมในตอนนี้มันต้องแดงมากแน่ ๆ ไม่ต่างอะไรกับริมฝีปากของผมที่กำลังบวมเจ่อเพราะฝีมือของคนตรงหน้า


มันน่าเสียดายนะ ที่ต้องปล่อยนายไปตอนนี้...”


ปลายนิ้วหนาเชยคางผมขึ้นให้สบตากับเขาแล้วไล้นิ้วตามกรอบใบหน้าอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองผมอย่างสื่อความหมาย มันทำให้หัวใจผมสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลและเต้นเร็วมากขึ้นจนกลัวว่ามันจะหยุดเต้นเสียเหลือเกิน


ไม่ทันได้ตั้งสติคนโตกว่าฉวยโอกาสหอมแก้มผมไปฟอดใหญ่แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมจมอยู่กับความมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ได้แต่จับแก้มข้างนั้นเอาไว้ สัมผัสของลมหายใจอุ่นร้อนที่ข้างแก้มรวมไปถึงความร้อนระอุที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายในกายมันยังคงมีอยู่แม้ว่าตัวต้นเหตุทั้งหมดจะออกจากห้องไปนานแล้วก็ตาม



คุณแจ็คสัน... คุณทำอะไรกับผมและหัวใจของผม

 




วันนี้เป็นอีกวันที่ผมต้องมาพบคุณแจ็คสัน เพราะวันก่อนผมยังไม่ได้ทำหน้าที่รับฟังให้เขาเลย เนื่องจากช่วงเช้าคุณแจ็คสันมีประชุม คุณซอนชาเลขาของเขาโทรฯ มาเลื่อนนัดเป็นช่วงบ่ายแทน


ไง มาแล้วเหรอ เชิญนั่งสิ


แค่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขา ใจมันเต้นแรงผิดปกติและภาพจูบในวันนั้นมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสลัดเท่าไรก็ไม่ออก ยองแจนายจะบ้าเหรอ มัวแต่คิดถึงแต่เรื่องอะไรแบบนั้นได้ยังไง ผมสะบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวที่เอาไว้รับแขกตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของคุณแจ็คสัน


วันนี้คุณมีเรื่องอะไรให้ผมรับฟังครับ


นั่นสินะ....” คุณแจ็คสันจัดการเซ็นเอกสารบางอย่างจนเสร็จแล้วลุกออกจากโต๊ะมานั่งอีกฝั่งของโซฟารับแขกด้วยท่าทีสบายอารมณ์


จริงสิ งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกันนะ....”


เสียงของเขานุ่มและทุ้ม ฟังแล้วมีแต่ความละมุนเต็มไปด้วยความอบอุ่นมันช่างขัดกับใบหน้าเรียบนิ่งกับท่าทีแสนเย็นชาของเขามากเหลือเกิน ไม่เหมือนกับคนเจ้าเล่ห์ที่หลอกจูบผมในวันนั้น ผู้ชายอย่างคุณแจ็คสันที่มีเสน่ห์ล้นเหลือคงมีสาว ๆ เข้ามาให้เลือกมากมายน่าดู...


 

หื้ม?!


 

ฟังฉันอยู่รึเปล่า


ผมตื่นจากภวังค์แทบทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งของวัน ผมโดนคุณแจ็คสันคร่อมไว้อยู่

 

บ้าน่า... ... ขยับตัวมาตอนไหน

 

ริมฝีปากอุ่นนุ่มของคุณแจ็คสันบดขยี้ทาบทับเรียวปากอิ่มของผมอย่างหนักหน่วง ด้วยความที่กำลังตกใจทำให้ผมลืมแม้กระทั่งขัดขืน จากตอนแรกที่ตาทั้งสองข้างของผมเบิกกว้างตอนนี้กลับหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่คนตรงหน้าเป็นคนชักจูงจนผมอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงในอ้อมกอดของเขา

 

นี่มันอะไรกัน ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร

 

คุณแจ็คสันถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงซุกไซร้ซอกคอและขบเม้มใบหู มือซนเลื้อยมาปลดกระดุมเสื้อผมออกก่อนจะเปิดช่องว่างให้มือเรียวสอดเข้าใต้เสื้อเพื่อสำรวจภายในหาเอกลักษณ์สองจุดบนหน้าอก

 

นายรู้ความลับฉันแล้ว... นี่คือข้อแลกเปลี่ยน…”


คุณ... แจ็คสัน... ... อย่า

 

กว่าสติของผมจะกลับคืนมาและหาน้ำเสียงตัวเองจนเจอเสื้อผ้าท่อนบนถูกปลดเปลื้องออกไปหมดแล้ว ผมต้องหยุดเขาก่อนที่อะไร ๆ จะเลยเถิดไปมากกกว่านี้ แต่ว่าคุณแจ็คสันไม่ใส่ใจฟังกลับบดขยี้ริมฝีปากทับเรียวปากผมอีกครั้ง ลิ้นร้อนเคลื่อนตัวรุกหนักเกี่ยวกระหวัดรัดดูดดึงความหวานฉ่ำจากโพรงปากจนสติของผมเริ่มหลุดลอย


ความรู้สึกนี้มันคืออะไรผมไม่เคยประสบมาก่อน ความรู้สึกแปลกใหม่แผ่ซ่านไปทั่วกาย ผมปล่อยให้คนโตกว่าสัมผัสลูบไล้และรุกรานได้อย่างตามใจ ความปรารถนาในส่วนลึกถูกจุดโดยเชื้อไฟที่ชื่อราคะจากคนตัวโตลุกโชนขึ้นมาและยากที่จะดับ บางทีเรื่องแบบนี้สำหรับคุณแจ็คสันคงเห็นเป็นเรื่องปกติ สำหรับผมมันต้องเกิดจากความรักสิ แต่ทำไมผมถึงยอมให้เขาโดยง่ายทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน บ้าชะมัด แค่เพียงคุณแจ็คสันสัมผัสร่างกายทำไมถึงได้อ่อนระทวยขนาดนี้

 

 



นี่ทุกคนรู้ไหมว่าใครจะมาอบรมให้เราในวันนี้หญิงสาวกลุ่มหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งตะโกนมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจ


อะไรของเธอน่ะ ก็อาจารย์มุนไงหญิงสาวอีกคนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ อย่างหมดอารมณ์


ผิดแล้วจ้ะเธอจ๋า คุณแจ็คสันต่างหากที่มา


แจ็คสันคุณหวัง แจ็คสันใช่ไหม กรี๊ดดดดด


ใช่แล้ว โอ๊ย ฉันล่ะอยากเห็นตัวเป็น ๆ จังว่าจะหล่อขนาดไหน


บ้าน่า... คุณแจ็คสัน... มาได้ยังไง


ทันทีที่หญิงสาวเอ่ยจบชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดสูทสีเข้มเดินเข้าห้องมาด้วยใบหน้าสุขุมเย็นชาน่าเกรงขามกับบุคลิกท่าทางทรงเสน่ห์ชวนหลงใหลที่เปล่งประกายออกมาราวกับชายในฝันของใครหลาย ๆ คน ไม่แปลกใจเลยที่สาว ๆ ในห้องพากันเคลิบเคลิ้มหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ชายคนนี้ช่างโดดเด่นนัก


ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น สายตาเจ้ากรรมดันสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบสีเข้มเข้าอย่างจัง หัวใจของผมก็กระตุกวาบขึ้นมาอีกแล้ว ด้วยความตกใจผมรีบก้มหน้าลงทันที นี่ผมไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่า เขาจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา ความรู้สึกแปลก ๆ มันเกิดขึ้นอีกแล้ว


 

อื้อ?!


 

มีสัมผัสอุ่นร้อนปะทะที่ข้างแก้มมันทำให้ผมสะดุ้งตกใจกระเด้งตัวขึ้นมาหันซ้ายหันขวาเพื่อหาที่มาของสัมผัสนั้นก็พบกับนัยน์ตาสีนิลของคนที่ผมหลบสายตามาตลอดช่วงเช้านี้


คุณแจ็คสัน คุณทำอะไรของคุณ ถ้ามีใครมาเห็นจะว่าไง คุณนี่มัน


เพราะนายมัวแต่เหม่อสินะถึงไม่รู้ตัวว่าคนอื่น ๆ ออกจากห้องไปหมดแล้ว


จริงอย่างที่คุณแจ็คสันว่า คนอื่น ๆ ในคลาสออกจากห้องไปกันหมดแล้ว โธ่เอ๊ย เรียกกันสักนิดก็ไม่มี


... แล้วคุณมีธุระอะไรกับผม


เย็นนี้มาที่ห้องฉันด้วยล่ะ จองมินจะไปรับ อย่าปฏิเสธ ฉันรู้ว่านายต้องมา

 

 

ใช่... ผมไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เลย...

 

หลังจากวันนั้นที่ผมเผลอไปมีอะไรกับคุณแจ็คสัน งานรับฟังเหมือนเป็นข้ออ้างให้ผมไปพบเขา ผมนี่มันโง่จริง ๆ รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจ ทั้งที่ไม่ได้รักกันแต่สุดท้ายมักจบลงด้วยเรื่องอย่างว่า ทั้งที่เขาเอาแต่ใจรุกรานร่างกายจนแทบแหลกสลาย แต่ริมฝีปากของเขาอ่อนโยนมากเหลือเกินมากเสียจนเผลอรักคุณแจ็คสันเข้าจนได้ ผมนี่มันบ้าจริง ๆ ดันไปรักคนที่ไม่ควรรัก สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้คือ ลืมความรู้สึกนั้นออกไปซะ ถึงแม้มันจะปวดเจ็บแต่ผมต้องทำ เอาล่ะ! รีบเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าแล้วโทรหาพี่จินยอง


ฮัลโหลพี่จินยอง เอ่อ วันนี้ผมอาจจะกลับบ้านดึกหน่อยนะครับ ใช่ครับ ที่คอนโดฯ คุณแจ็คสันครับ ครับ เสร็จแล้วคุณจองมินจะมาส่งครับ แล้วเจอกันครับ


ผมได้แต่ส่ายหน้าให้กับความขี้เป็นห่วงของคนปลายสาย ผมจำได้ดีวันนั้นตอนประถม 3 ผมโดนพวกเด็กเกเรรังแก ล้อเลียนเรื่องผมกำพร้าพ่อแม่ พี่จินยองสมัยนั้นน่าจะมัธยมได้แล้วมั้ง ผ่านมาเห็นพอดีเลยช่วยผมไว้ เล่นงานเด็กเกเรคนนั้นจนวิ่งร้องไห้กลับบ้านแทบไม่ทัน คิดแล้วก็น่าขำ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาพี่จินยองดูแลผมเหมือนน้องชายแท้ ๆ คนหนึ่งเลย เช่นเดียวกับคุณลุงและคุณป้าที่รักและเอ็นดูผมเหมือนลูกในไส้ แล้วคุณแจ็คสันล่ะคิดยังไงกับผม.... ยองแจนายเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว นายต้องลืมความรู้สึกนี้ไปให้ได้นะ

 

 




"คุณแจ็คสัน ผมมาแล้วคุณอยู่ไหน"


ภายในห้องพักสุดหรูชั้นสูงสุดริมแม่น้ำฮันที่จัดเป็นสัดส่วนชัดเจนโดดเด่นด้วยห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่กว้างขวางสบายตาด้วยโทนสีขาวตัดกับสีดำหันหน้าออกข้างนอกเพื่อชมวิวสวย ๆ รอบแม่น้ำ ถัดมาคือห้องครัวแต่คนอย่างคุณแจ็คสันน่ะเหรอทำอาหารทานเอง หึหึ ครัวคงไหม้ไม่น่าสะอาดและดูดีขนาดนี้

 

หื้ม?! มีแสงลอดออกมาจากห้องห้องหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งของห้องครัว คุณแจ็คสันอยู่ในนั้นเหรอ

 


ตึง!!



ทำงานกันประสาอะไร!! แค่นี้ยังทำพลาด เลี้ยงเสียข้าวสุก!!”


ขอโทษครับนาย


ไปจัดการให้เรียบร้อยไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม และอย่าพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง รู้ใช่ไหมหากพลาดจะเกิดอะไรขึ้น



ตืดด


นั่นใคร?! ฉันถามว่าใคร!!”



ผมสะดุ้งเฮือกสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงตวาดออกมาจากภายในห้อง โทรศัพท์บ้า มาดังอะไรตอนนี้  ทำยังไงดี คนพวกนั้นเดินตรงมาทางผมแล้ว หนี!! ใช่ ต้องรีบหนีออกไป!! เมื่อตั้งสติได้อย่างนั้น ผมรีบวิ่งออกจากห้องทันที อีกนิดเดียวเท่านั้น!!



ขวับ!!


โอ๊ย ปล่อยนะ!! ปล่อยชายคนหนึ่งคว้าแขนผมไว้แล้วดึงกระชากกลับมาหาตัวเขาก่อนจะล็อกคอของผมแล้วฉุดลากผมให้เดินย้อนกลับไปทางเก่า


อ๋อ คุณชเวนี่เอง


อะเออ คือ... ถะถ้าคุณแจ็คสันไม่สะดวก วันหลังผมค่อยมาใหม่ก็ได้ครับ


ได้ยินแล้วสินะ หึ


ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ผมเกิดกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาเหลือเกิน สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไม่ไหวติ่ง แต่นัยน์ตาคมที่จ้องมองมาราวสิงโตกัดกินฉีกเนื้อเหยื่อที่ยังมีลมหายใจให้เป็นชิ้น ๆ เพื่อประทังชีวิตยามท้องว่าง แววตาของเขาบอกผมอย่างนั้น


ผะ ผมไม่ได้ยินอะไรเลย จริง ๆ นะครับ คุณแจ็คสันปล่อยผมไปเถอะครับ


สงสัยคุณชเวจะอยากไปเที่ยวฮ่องกง เตรียมตั๋วเครื่องบินให้ 2 ใบ เที่ยวที่เร็วที่สุด พาตัวไปห้องรับรอง ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณชเวสักหน่อย ห้ามให้ใครรบกวนเด็ดขาด!!”


จะพาผมไปไหน ไม่นะ! ปล่อยผม ผมไม่ไป คุณแจ็คสันปล่อยผม!!”


ทันทีที่คนตัวโตเอ่ยจบชายชุดดำอีกคนลากตัวผมไปขังไว้ห้องนอนอีกห้องรอคอยบทลงโทษจากคุณแจ็คสัน ทำยังไงดีผมจะออกไปจากห้องนี้ได้ยังไง คนพวกนั้นน่ากลัวเหลือเกิน



 

แกร๊ก

 

คุณแจ็คสัน ปล่อยผมไปเถอะผมถลาตัวไปหาทันทีที่รู้ว่าเป็นใคร พยายามอ้อนวอนขอร้องให้เขาฟัง แต่สายตาคมดุของเขาที่จ้องมองมามันช่างเย็นชาน่ากลัวเหลือเกิน จนผมต้องขยับตัวถอยหนี ยิ่งขยับตัวหนีคุณแจ็คสันมากเท่าไหร่ระยะห่างยิ่งสั้นขึ้นไปทุกที  


นายรู้ความลับฉันแล้วสินะ...”


ผมจนมุมแล้วไม่รู้จะหนีไปทางไหนดี พอหันมาอีกทีคุณแจ็คสันดึงตัวผมเข้ามาในอ้อมกอดแล้วระดมจูบอย่างดุเดือดเร่าร้อนจนผมเคลิบเคลิ้มเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่แสนเร่าร้อนและหนักหน่วง สติของผมเริ่มหดหายไปเมื่อถูกคนโตกว่ารุกรานอย่างหนักด้วยความชำนาญที่มีมากกว่า ก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างกำลังลุกโชกขึ้นมาจากจิตใต้สำนึก


เด็กดี ไม่ต้องกลัวไปนะ บทลงโทษของฉันมันไม่ถึงตายหรอก

 

---- CUT ----

(ตามหาฉากคัตได้ที่ไบโอทวิตเตอร์ @JackJaeOrdinary)

 

 “อย่าเพิ่งได้ใจไปเด็กน้อย มันยังไม่จบเพียงเท่านี้หรอก...” คุณแจ็คสันก้มลงมาสูดดมซุกไซร้ที่ซอกคอ ส่วนมือหนาของเขากำลังซุกซนลูบไล้ช่องทางสีหวานเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะมอบบทลงโทษที่แสนเร่าร้อนให้แก่ผมอีกครั้ง ก่อนที่สติของผมจะเผลอไผลไปสัมผัสอันวาบหวามที่เขาเป็นคนก่อขึ้น เสียงเคาะประตูเข้ามาขัดจังหวะไว้ได้ทัน


 

ก๊อก ก๊อก

 

มีอะไร!!” คุณแจ็คสันตะคอกกลับไปแล้วผละตัวออกจากผมด้วยความหัวเสีย ก่อนคว้ากางเกงสแล็คสีดำขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ แล้วโยนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขามาทางผม คุณแจ็คสันสาวเท้ากระแทกพื้นออกไปอย่างหงุดหงิด

 

รีบใส่มันซะ เรามีเวลาไม่มากนักคุณแจ็คสันในชุดลำลองชุดใหม่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับส่งเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ผมด้วยท่าทีเรียบเฉยแสนเย็นชาราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความรู้สึกเจ็บแล่นแปลบที่หัวใจมันคืออะไร นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่


ไม่ ผมไม่ใส่ ผมจะกลับบ้าน


ชเวยองแจ อย่ายั่วโมโห...”


ผมอยากกลับบ้าน ปล่อยผมไปเถอะ


เด็กดื้อพูดไม่ฟังอย่างนี้ต้องถูกลงโทษ...”





 

 

อึ่ก

 

สิ่งแปลกปลอมขนาดเล็กกำลังสั่นไหวอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของช่องทางคับแคบเบื้องล่าง มันยังคงหน้าที่รุกรานอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดและทวีความรุนแรงมากขึ้นตามระดับความช่างแกล้งของคนโตกว่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แรงภายในสั่นสะท้านเสียวซ่านไปทั้งร่างจนผมเผลอส่งเสียงกระเส่าออกมาเบา ๆ ตอนนี้ผมร้อนผ่าวไปทั้งตัวเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะขบขันของคนตัวโต ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วร่างกายต้องการปลดปล่อยแต่ดูเหมือนคนตัวหนาจะไม่เห็นใจคว้าเอวกระชากตัวผมไปนั่งบนตัก

 

อื้อ

 

จะไปไหนจมูกคมซุกไซร้สูดดมคลอเคลียบริเวณซอกคอแถมยังขบกัดไปทั่วไม่ยอมปล่อยให้ผมไปไหน


อื้อ...ห้องน้ำ... ล่อย...” ผมพยายามขัดขืนสุดกำลังแต่ไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน มือปลาหมึกสอดเข้าไปในเสื้อสะกิดจุดเล็ก ๆ สองจุดบริเวณหน้าอกที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมาแล้ว


เดี๋ยวฉันพาไปเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู ไม่ทันได้ปฏิเสธ คุณแจ็คสันลากผมไปที่ห้องน้ำพร้อมกับแขวนป้ายห้ามรบกวนไว้หน้าห้อง


ฉันไม่ชอบห้องน้ำบนเครื่องบินเลย...”


เสียงลมหายใจทุ้มต่ำข้างใบหูเอ่ยบางอย่างออกมาที่ผมไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร มือปลาหมึกยังคงลูบไล้ไม่หยุด เปลวไฟภายในตัวของผมกำลังลุกโชนขึ้นมา มันร้อนรุ่มแปลก ๆ จากสัมผัสของคนตรงหน้า ผมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา สีหน้าของเขาเรียบนิ่งแฝงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์ด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินประโยคถัดมามันกลับทำให้ผมขนลุกวาบไปทั้งตัว


อา... นายรู้ความลับฉันอีกข้อแล้วสิ


รอยยิ้มร้าย ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา คุณแจ็คสันเอาเปรียบผมอีกแล้ว เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมามันยังไม่พออีกเหรอ ยังไม่ทันได้เรียกร้องขอความยุติธรรมใด ๆ ให้กับตัวเอง ริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างรุนแรงหนักหน่วงและเร้าร้อน

 

---- CUT ----

(ตามหาฉากคัตได้ที่ไบโอทวิตเตอร์ @JackJaeOrdinary)

 

แสงแดดยามเช้ากำลังปลุกผมให้ตื่นจากห้วงแห่งความหลับใหล ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ผมเห็นคือ เพดานสีขาวของห้องตัดกับผ้าม่านสีดำสนิท สไตล์การตกแต่งของห้องนี้มันช่างเหมือนกับห้องของใครคนหนึ่งที่ผมรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ผมกระเด้งสุดตัวเมื่อนึกออกว่าใคร


คุณแจ็คสัน!!”


เขาไม่อยู่หรอกเด็กหนุ่มตัวบางหน้าตาน่ารักเจ้าของนัยน์ตากลมโตสีดำอ่อนฉายแววตื่นเต้นปนสงสัยว่าผมคือใครสุดท้ายอดรนทนไม่ไหวกับความสงสัยจนหลุดปากถามผมจนได้


พี่เป็นใคร มาจากไหน ชื่ออะไร อายุเท่าไร มาได้ยังไง มาเมื่อไร รู้จักพี่ใหญ่เหรอ อย่าเงียบสิตอบผมก่อน พี่ได้ยินไหม พี่ๆๆๆๆๆ


ผมได้แต่ทำตาปริบ ๆ น้องพูดอะไรออกมา ผมฟังไม่ออกเลยสักคำเดียว มันไม่ใช่ภาษาเกาหลีเป็นภาษาอะไรก็ไม่รู้ จีนเหรอ สกิลภาษาอังกฤษของผมก็ใช่ว่าจะดี


ตื่นแล้วเหรอ กินสิจะได้กินยาคุณแจ็คสันเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารและน้ำแล้วนั่งลงข้างเตียง มือหนาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนปลายนิ้วเรียวไล้ตามกรอบใบหน้า คนตัวใหญ่กว่าทำท่าจะป้อนข้าวผม ถึงแม้ว่าผมจะดีใจมากขนาดไหนก็ตามที่คุณแจ็คสันใจดีกับผมแบบนี้ แต่คุณแจ็คสันลืมอะไรไปรึเปล่าว่ามีเด็กคนหนึ่งยืนจ้องหน้าผมและคุณแจ็คสันสลับไปมา ก่อนกระโจนกอดคอคนโตกว่าเต็มแรง คุณแจ็คสันบ่นนิดหน่อยแต่ก็ยอมให้เด็กคนนั้นกอดคอและกำลังจะจูบ...


ตาเริ่มพร่ามัวเต็มไปด้วยม่านน้ำตาให้กับภาพตรงหน้า ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปรีบวิ่งออกจากห้องนั้นโดยไม่รู้ทิศทางรู้แต่ว่าต้องไปให้ไกลจากคนใจร้ายคนนั้น เด็กคนนั้นคงเป็นคนรักของคุณแจ็คสัน... พวกเขาคงลืมไปแล้วว่าผมยังอยู่ทั้งคน... ผมลืมไปได้ยังไงกัน... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณแจ็คสันคงไม่ใส่ใจอยู่แล้ว และอีกอย่างคนอย่างคุณแจ็คสันน่ะเหรอที่จะไม่มีใคร ที่ผ่านไม่ได้คิดว่าตัวเองพิเศษหรอก แต่ก็แอบหวังไว้ลึก ๆ ว่าบางทีอาจจะเป็นผม สาแก่ใจนายแล้วใช่ไหม ทีนี้นายตัดใจจากเขาได้แล้วสินะ



บ้าชะมัด โดนปั่นหัวซะได้ คนอย่างคุณแจ็คสันน่ะ



คนอย่างคุณแจ็คสัน...

 

คุณแจ็คสันคนบ้า!!”



เฮ้ นายกล้าว่าฉันเหรอ


คุณแจ็คสันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง


แล้วทำไมฉันจะอยู่ไม่ได้ ที่นี่มันฮ่องกงบ้านของฉัน


ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นั่นสิ เป็นผมเองที่อยู่ผิดที่ผิดทาง คุณแจ็คสันคนใจร้าย ผมรู้ว่าผมกำลังพาล แต่ผมหยุดตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกน้อยใจถาโถมหลั่งไหลเข้ามาหาผมไม่มีหยุด ถ้าอย่างงั้น...


พาผมกลับเกาหลีสิ ที่นั่นคือที่ของผม... ผมไม่อยากอยู่ที่นี่....”


มีแต่ผมที่โดนปั่นหัว…. ให้ชอบคุณอยู่ตลอด...”


“…..?!”



อะ เมื้อกี้ผมเผลอบอกชอบ



.. ผมขอโทษ ผมจะพยายามตัดใจ... คุณช่วยลืมเรื่องเมื่อครู่นี้ทีนะครับ


ผมถอยหลังเตรียมวิ่งหนีคุณแจ็คสัน มันน่าอายเหลือเกินกับเรื่องที่เกิด แต่มือหนากระชากตัวไว้กำข้อมือผมแน่นมากจนรู้สึกเจ็บไปหมดลากผมขึ้นห้องนอนของเขา คุณแจ็คสันโกรธอะไร เรื่องที่ผมบอกชอบเหรอ ขอบตาผมเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง รังเกียจกันขนาดนี้เลยเหรอ หัวใจของผมมันแตกจนละเอียดหมดแล้ว


ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายปั่นหัว แค่อยู่ห่างจากนายไม่กี่นาที ฉันก็รนจนอยู่ไม่สุขแล้ว


…. หมายความว่าไง?!”


เด็กโง่!! ถ้าไม่รักฉันคงไม่ทำแบบนั้นกับนายหรอก


... จริงเหรอ ผมเชื่อได้ใช่ไหม ว่าเราใจตรงกัน


พิสูจน์สิ ด้วยร่างกายของนาย...”


แต่ถ้านายไม่รีบออกไปตอนนี้ รับรองเลยว่าคืนนี้นายไม่ได้ออกแน่


น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสนคิดถึงกำลังอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ถึงแม้คุณแจ็คสันจะเตือนผมออกไปแบบนั้น แต่แววตาของเขากลับฟ้องว่า คุณแจ็คสันต้องการและโหยหาผมมากเสียเหลือเกิน


ถ้าผมบอกว่า คืนนี้ผมไม่อยากออกจากห้องนี้ไปล่ะครับ


ผมส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนโตกว่าด้วยหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ไม่ว่ารู้มาก่อนเลยว่าการไปบอกรักแล้วอีกฝ่ายตอบรับ มันอบอุ่นและมีความสุขมากขนาดนี้


งั้นคืนนี้นายคงออกไปไม่ได้แล้ว


คุณแจ็คสันผลักผมให้นอนลงบนเตียงแล้วขยับตัวขึ้นคร่อม นัยน์ตาคมสีนิลที่แสนคุ้นเคยมีประกายไฟแห่งความปรารถนาลุกโชนอยู่และความรู้สึกของผมเองก็คงไม่ต่างจากคุณแจ็คสันเท่าไร


ถ้าเป็นคุณแจ็คสัน ผมยอม

 

 

 

 

 

 

Special Part I

 

เออ... คือ คุณแจ็คสันครับ


หื้ม...” เสียงทุ้มต่ำขานรับผมในลำคอ ฝ่ามือหนาละออกจากเอวเลื่อนขึ้นมาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมคายยังคงหลับตาพริ้มก่อนจะโน้มใบหน้าจูบขมับผมเบา ๆ


เด็กคนนั้นคือใครเหรอครับผมกลั้นใจรีบพูดถึงสิ่งที่คาใจ


“... หึงเหรอคนโตกว่าไม่ตอบแต่เปลี่ยนเรื่องได้หน้าตาเฉย แววตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกแล้ว


รู้ใช่ไหม หนึ่งความลับต่อหนึ่งคืนที่นายต้องนอนกับฉัน


คุณแจ็คสันพลิกกายหนาขึ้นมาทาบทับร่างกายพร้อมกับอ้าขาของผมออกกว้างพร้อมกับสอดใส่ส่วนแข็งขืนเข้ามาอีกครั้งและเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างกายสั่นสะท้านไปหมด ผมรีบคว้าคอแกร่งมากอดแน่น


.... แจ็คสัน... อื้อ... ขี้โกง อ๊า...”


แบมแบมคือน้องชายของฉันเสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูและขบเม้มเบา ๆ ก่อนเอ่ยประโยคถัดมา


ลูกชายคนเล็กของตระกูลหวัง ที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน นายรู้ความลับของตระกูลฉันเห็นทีนายต้องรับศึกใหญ่แล้วล่ะ


คุณแจ็คสัน….... เดี๋ยว... อื้ม....”

 

 

 

 

 

Special Part II


ฮัลโหลจินยอง นี่ฉันเอง ยองแจเหรอ...” 


ผมมองเจ้าก้อนนุ่มนิ่มสีขาวนวลเนียนนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วคว้าร่างบางเข้ามากอดอย่างเบามือ ร่างบางนุ่มนิ่มควานหาความอบอุ่นขยับตัวขึ้นมาเกยบนหน้าอกผมโดยไม่รู้ตัว ผมสูดดมความหอมของเส้นไหมสีน้ำตาลอ่อนปรกใบหน้าน่ารักที่มักทำหน้างอใส่ผมเป็นประจำยามโดนขัดใจ


หลับไปแล้ว... อืม... ยองแจจะอยู่ที่ฮ่องกงอีกสักพักจนกว่าจะเปิดเรียน... นายก็รู้ฉันจริงจังเรื่องยองแจเสมอ อืม... แค่นี้ก่อนนะ


ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เราห่างกันตั้งแต่วันนั้นวันที่ผมเจอเขาครั้งแรกในวันที่คนสำคัญของยองแจจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เพราะพ่อแม่ของเด็กนั่นคือคู่ค้าคนสำคัญของตระกูลหวังผมจึงได้มีโอกาสไปเคารพศพ ภาพเด็กน้อยหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยคราบน้ำตากำลังนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ยองแจคงจำไม่ได้แต่ผมจำมันได้ดีและยังตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ รอยยิ้มสดใสดีใจไปกับลูกอมเพียงหนึ่งเม็ด


หลังจากวันนั้นผมไม่ได้ข่าวยองแจอีกเลย จนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนผมบินมาเกาหลีเพื่อมางานเลี้ยงวันเกิดจินยองคนรักของแจบอมเพื่อนสนิทผม และผมรู้โดยบังเอิญว่ายองแจกับจินยองสนิทกัน โลกช่างกลมนัก ผมเพียรพยายามสืบหายองแจมานานหลายปีแต่กลับอยู่ใกล้ตัวแค่นี้ คืนนั้น ผมสาบานกับตัวเอง ไม่ว่ายังไงหรือต้องใช้วิธีไหน ผมต้องเอายองแจมาเป็นของผมให้ได้


และนั่นก็คืออีกหนึ่งความลับที่รอคอยการเปิดเผย...


...แต่ผมไม่มีวันบอกหรอก หึหึ


END.


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

353 ความคิดเห็น

  1. #323 WangimPalit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 15:06
    นี่ถ้าตัวอักษรเป็นตัว S ไรท์คงตั้งชื่อเรื่องเป็น Secert แน่เลย555555 พี่แจ็คความลับเยอะไปไหนน
    #323
    0
  2. #298 jiab155 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:16
    แจ๊คสันมันร้ายยยยย
    #298
    0
  3. #280 lemony_sweet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:00
    อือหือออออ แจ็คสันแผนสูงมากกกกก ร้ายกาจ ความลับ 1 อย่างแลกกับ..... 1 ครั้ง แหมะ! จัดเต็มเลยนะ :D
    #280
    0
  4. #270 pty_no (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 14:58
    โอ่วววว คุณแจ็คสันนนนนนน รอคอยน้องมานานสินะคะ ฮ่าๆๆ จัดหนักจัดเต็มเลย>///<
    #270
    0
  5. #212 sandgreen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 13:53
    คุณแจ็คสันนนนน หลอกเด็ก ร้ายกาจมาก คิคิ
    #212
    0
  6. #156 Manutmaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 01:18
    โอ้ยยยยย 1 ความลับ ต่อ 1 คืน... ความลับเยอะจังนะคุณแจ็คสันนน ร้ายกาจนักนะ
    #156
    0
  7. #148 LightRock (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:46
    คุณแจ็ค~~~~ทำไมหื่นขนาดนี้
    เลือดชุ้นหมดตัวแย้ว
    #148
    0
  8. #140 AudcharaMungkala (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:04
    หืมคุณแจ็คสันนี่ความลับเยอะจังนะคะ
    มีข้อแลกปงแลกเปลี่ยนต่อความลับอันนึงยองแจเปลืองตัวหมดและมีความร้ายนะคะ
    #140
    0
  9. #139 chzckhnp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:35
    คุณแจ็คสันนี่ความลับเยอะเน้อ หลุดปากบอกความลับ(ลับแน่เร้อ)แบบไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนบ้างก็ได้ หาเรื่องเอาเปรียบน้องชัดๆ ยองแจเสียเปรียบหมดแล้ว ร้ายกาจจจ เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการ พี่จินยองหวงยองแจหน่อยซี่ๆๆ 555555555 (พี่จินยอง : *ยกยองแจให้แจ็คสัน*) คุณมาเฟียนี่ร้ายยยย เขินนน ฮื่อ ดูแลยองแจดีๆน้า ;//;
    #139
    0
  10. #138 AOM37019 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:00
    #138
    0
  11. #137 CHOI333 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:10
    ว้ายยตั่ยแล้วว ทำไมพี่แจ็คนางร้ายกาจเกือบทุกเรื่องเลยละคะ 55555 เอะอะก็ลวนลามน้องตลอดเลย ไหนน น้องรู้ความลับอะไรของคุณคะ ดิชั้นไม่เห็นเรื่องไหนเป็นความลับจริงๆซักอย่าง หืมมมมมมมมมม
    #137
    0
  12. #136 N A X X (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:50
    จำเป็นต้องมีคัทตั้งสองครั้งในหนึ่งตอนหรอ555
    #136
    0
  13. #135 Xqpxss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:26
    วี้สสสส ร้ายแรงมาก มีncสองอันในเรื่องนี้ไม่ได้!!!! ฮือออออ เขินนนน
    #135
    1
    • #135-1 Xqpxss(จากตอนที่ 5)
      23 มีนาคม 2560 / 22:27
      *ในเรื่องเดียวสิ โถ่ เบลอออลล
      #135-1