JACKJAE ll ExtraOrdinary Relation ธรรมดาแต่.. พิเศษ ll #ธรรมดาแจ็คแจ

ตอนที่ 3 : 03 l Damn it! : by Thizmeny

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    21 มี.ค. 60

   
  CR.SQW
 
      Damn it!

: by Thizmeny



     เสียงดนตรีอึกทึกของจังหวะบีทหนัก ๆ เป็นสิ่งแรกที่เขาได้ยินทันทีที่เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ตาเรียวสอดส่องหาที่ว่างสำหรับตนก่อนจะพบว่าไม่มีที่ไหนอื่นนอกจากหน้าเคาน์เตอร์บาร์ เขารู้ดีว่าทุกย่างก้าวของตนนั้นถูกจับตาโดยผู้ชายรอบข้างไม่มากก็น้อย ด้วยเสื้อสเวตเตอร์ขาด ๆ เนื่องจากเทรนแฟชั่นจนต้องใส่เสื้อซีทรูแขนยาวไว้ด้านในอีกชั้น แต่นั้นก็ไม่ได้ช่วยปกปิดมากเท่าไหร่ กางเกงยีนส์สีดำเข้ากัน หากแต่รอยขาดตามช่วงขานั้นเผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนที่กลายเป็นเป้าสายตาไม่ต่างจากใบหน้าหวานที่เจ้าตัวจงใจแต่งตามาจนดูเฉี่ยวหากแต่มีเสน่ห์และน่าค้นหา

 

ชเวยองแจนั่งลงบนเก้าอี้ที่หน้าบาร์ ริมฝีปากบางเอ่ยสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนเป็นนั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้เพื่อมองไปรอบ ๆ และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาพบสายตามากมายที่จับจ้องมาทางตนอย่างโจ่งแจ้งแสดงถึงเจตนารมณ์ที่เอาเป็นว่ารู้กัน ตาเรียวทรงเสน่ห์ทำเพียงแค่ปรายตาไปยังผู้ชายเหล่านั้นก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้เป็นการหยั่งเชิง

 

เขารู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์ตรงไหน และรู้ดีว่าจะต้องใช้มันอย่างไร

 

ยองแจไม่ได้ทำสิ่งใดต่อนอกจากหันกลับมารับเครื่องดื่มของตนไปนั่งจิบเงียบ ๆ คนเดียว เขาไม่ใช่คนมีเพื่อนเยอะเพราะฉะนั้นเรื่องการไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงเพื่อสังสรรค์น่ะลืมไปได้เลย เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นั้น

 

เขาเพิ่งเลิกกันแฟน แฟนที่คบกันมาเกือบสามเดือนด้วยเหตุผลเดิม ๆ ที่เคยได้จากคนอื่นมาแล้ว

 

พี่ว่าพี่ไม่ได้ชอบแจแบบนั้น พี่แค่คิดรักสนุกอยากลองสิ่งใหม่ ๆ และพี่คิดว่าพี่เบื่อแล้ว เราเลิกกันเถอะ

 

ริมฝีปากบางยกยิ้มสมเพชตัวเอง ก็อย่างนี้ล่ะนะ มันคงยากหากต้องการให้ใครสักคนมาเห็นค่าของตัวเขา ในเมื่อสิ่งที่เขาให้ไปด้วยใจกลับถูกตอบแทนด้วยการทรยศและเห็นเขาเป็นเพียงแค่ของเล่น รู้สึกแปลกใหม่เมื่อได้มาหากแต่เล่นไปสักพักก็เบื่อและโยนทิ้ง ถึงแม้จะไม่ใช่ประเภทที่ชอบฟูมฟายตั้งสเตตัสเพ้อในโซเชียลแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่เสียใจ และคงบ้าตายหากต้องอยู่ที่หอคนเดียว เลยคิดว่าการออกมาเที่ยวข้างนอกน่าจะดีที่สุด

 

หาอะไรทำเพื่อดับความฟุ้งซ่านของตัวเอง

 

อะไรบางอย่างที่เลิกทำไปสักพักหลังจากคิดจะจริงจังกับใครสักคน หากแต่ความคิดนั้นมันพังไปแล้วในตอนนี้ ในเมื่อผู้ชายพวกนั้นมองเขาเป็นของเล่น เขาก็คงไม่ผิดที่จะคิดแบบเดียวกัน

 

และมันทำให้เขาได้เรียนรู้ว่ามันสนุกแบบนี้นี่เอง

 

น่าเสียดายไม่น้อยที่ดูเหมือนที่นี่จะไม่มี เหยื่อที่เขาสนใจเท่าไหร่ ถึงจะมีคนมากมายสนใจเขา แต่เห็นแบบนี้เขาก็เลือกเหยื่อเหมือนกันเถอะน่า

 

เท่าไหร่ครับ?” ร่างเล็กยกมือขึ้นถามบาร์เทนเดอร์ประจำบาร์ เตรียมจะหยิบกระเป๋าเงินออกมาเพื่อจ่ายค่าเครื่องดื่ม หากแต่คำตอบที่ได้ทำให้คิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนจะหันไปมองคนที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง

 

คุณผู้ชายท่านนั้นจ่ายให้คุณแล้วครับตาเรียวสบเข้ากับดวงตาคมโตที่ดูมีเสน่ห์แฝงความขี้เล่น จมูกโด่ง ริมฝีปากรูปกระจับทรงสวยเข้ากันได้เป็นอย่างดีบนใบหน้าคมเข้ม มือหนายกเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นน้อยพร้อมกับยิ้มมุมปากส่งมาทางเขา ไม่รู้อะไรในตัวผู้ชายคนนี้ที่ทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมา หากไม่ใช่รูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ ก็เป็นดวงตาคู่นั้นที่ตัวเขาไม่อาจต้านทาน

 

เหมาะแก่การเป็น เหยื่อในคืนนี้ที่สุด

 

ถ้าอย่างนั้นผมขอเเบบเดิมอีกแก้วนึงยองแจบอกความต้องการกับบาร์เทนเดอร์ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเอง เดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์ไปยังฝั่งที่เหยื่อของเขานั่งอยู่ โชคดีที่เก้าอี้ข้าง ๆ ของผู้ชายคนนั้นยังว่าง

 

นั่งด้วยคนนะครับเหยื่อของเขายิ้มก่อนจะผายมือเชิญ ยองแจนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขาแอบยิ้มในใจในเมื่อสายตาของผู้ชายคนนี้มันชัดเจนเหลือเกินว่าต้องการเขาขนาดไหน

 

ยองแจครับ ชเว ยองแจยองแจหันไปรับเครื่องดื่มของตนก่อนจะหันกลับมาบอกชื่อของตนพร้อมด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

 

อย่างน้อยก็ควรรู้จักกันบ้างจริงไหม?

 

หวังแจ็คสันครับ เรียกว่า แจ็คสันเฉย ๆ ก็ได้เหยื่อของเขายิ้มตอบ

 

กริ๊ง

 

เสียงแก้วเครื่องดื่มทั้งสองแก้วชนกันเบา ๆ ในขณะที่สายตาสองคู่ไม่ได้ละจากกันสักวินาที ยองแจดื่มเครื่องดื่มของตัวเองจนหมด สำหรับเขามันก็แค่การดื่มเพื่อเริ่มต้นความสัมพันธ์เท่านั้น ไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษ

 

คุณดูไม่เหมาะกับที่นี่นะครับเขายังไม่ได้บอกใช่ไหม ว่าเสียงทุ้มแหบของเหยื่อในวันนี้น่าฟังไม่น้อย

 

ยังไงหรอครับ?”

 

ก็... ที่นี่น่ะ มีแต่พวกหยาบโลน ไม่เหมาะกับคนน่ารัก ๆ อย่างคุณเลยสักนิดยองแจสบตากลับอย่างไม่ลดละ ถึงแม้สายตาของคนตรงหน้าจะจงใจให้เขาระทวยแต่ไม่หรอกนะ เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาเขินให้กับคำชมพวกนี้

 

และยิ่งเป็นคำชมที่มาพร้อมกับสัมผัสชวนสยิวบริเวณต้นขาแล้วเนี่ย ยิ่งไม่ควรเขินอย่างแรง

 

แสดงว่าคุณก็เป็นคนแบบนั้นยองแจไม่ได้ปัดมือหนาที่กำลังลูบไล้เนื้อขาวที่โผล่พ้นมาจากกางเกงยีนส์ขาด ๆ หากแต่กลับกันเขาจงใจขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย มือขาวสัมผัสใบหน้าคม กรีดนิ้วไล่ตามสันกรามอย่างยั่วยวน

 

มันก็อยู่ที่ว่า... ผมกำลังสนใจคนไหนล่ะนะสายตาของอีกฝ่ายมันยิ่งกว่าเสือร้าย เขารู้ดีเลยล่ะว่าคนตรงหน้าร้ายกว่าที่คิด และคงยังซ่อนอะไรไว้อีกมากที่เขายังอ่านไม่ออก

 

ก็ดี ยิ่งเป็นแบบนี้... ยิ่งสนุก

 

แล้วตอนนี้คุณกำลังสนใจใครล่ะครับ?”

 

ผมคิดว่าคุณรู้คำตอบดีเสียอีกยองแจช้อนสายตามองอีกฝ่าย ตอนนี้พวกเขากลายเป็นนั่งไม่ติดเก้าอี้ เอวบางถูกโอบไว้หลวม ๆ แอบถอนหายใจเมื่อมือสากจงใจลูบไล้สะโพกมนของตน

 

อดอยากอะไรเบอร์นั้น

 

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบนี่เนอะ

 

ถ้าเป็นผม คุณจะเป็นคนประเภทไหนกันล่ะ?” แจ็คสันยกยิ้ม เขยิบเข้าหาร่างเล็กกว่าจนยองแจได้กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่าย มันหอมอย่างมีเสน่ห์และลึกลับ เขาว่าแจ็คสันเข้าใจเลือกกลิ่นให้เหมาะกับตัวเองดีทีเดียว

 

เสียงทุ้มแหบนั่นจงใจกระซิบข้างใบหูเล็ก เล่นเอายองแจรู้สึกขนลุกจนมวนท้องในแบบที่ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน

 

เดี๋ยวก็รู้ครับ

 

 

---- CUT ----

(ตามหาฉากคัตได้ที่ไบโอทวิตเตอร์ @JackJaeOrdinary)

 

 

 

แจ็คสันรู้สึกตัวอีกทีเพราะเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้า ตาคมหรี่ให้กับแสงอาทิตย์ที่ลอดเข้ามาในห้อง มือหนาคลำไปรอบตัวก็พบว่าตนนั้นยังคงเปลือยเปล่าส่วนร่างนุ่มนิ่มที่นอนกกมาทั้งคืนก็หายไป ดวงตาตื่นเต็มที่ก่อนที่เขาจะมองไปรอบ ๆ ริมฝีปากหยักปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ เมื่อบุคคลที่เขาตามมาหาอยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำและกำลังนั่งเป่าผมอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งของโรงแรม

 

ร่างหนาก้าวลงจากเตียงหยิบกางเกงที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ลวก ๆ เดินตรงไปหายองแจ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายเป่าผมเสร็จพอดี

 

ตื่นเช้าจังนะครับก้มลงสูดดมกลิ่นหอมของสบู่ที่ซอกคอขาว เขาแอบอมยิ้มเมื่อร่องรอยที่เหลือจากเมื่อคืนยังไม่เลือนหายไป ยองแจไม่ได้ผลักไสเขาออกแต่อย่างใด เห็นแบบนั้นแจ็คสันก็ยิ่งได้ใจ โถมตัวกอดร่างเล็กไว้จากด้านหลัง หอมแก้มนิ่มซ้ายขวาก่อนจะวางคางลงบนกลุ่มผมนุ่มสูดดมกลิ่นแชมพูหอมฉุย จ้องมองใบหน้าของอีกคนผ่านกระจกเงา

 

ดูเหมือนการที่ต้องค้างคืนข้างนอกมันอยู่เหนือการคาดเดาของยองแจเจ้าตัวถึงไม่ได้พกเครื่องสำอางมา ยองแจในตอนนี้ดูเป็นคนละคนกับเมื่อคืน แม่เสือพราวเสน่ห์กลับกลายเป็นลูกแมวน่ารัก ๆ ใบหน้านวลหวานที่ไม่มีสิ่งใดเติมแต่ง ผิวขาวเนียนอย่างเป็นธรรมชาติดวงตาเรียวกับริมฝีปากสีอ่อนก็ยังคงดูดี และถ้าถามเขา เขาชอบยองแจในเวอร์ชั่นนี้มากกว่าอีก

 

เขาว่ากันว่านักเที่ยวกลางคืนมักดูมีเสน่ห์แค่ตอนกลางคืน หากไร้ซึ่งแสงสีความมัวเมาและเครื่องสำอางก็ไม่มีอะไรน่าดูมันคงไม่ใช่เรื่องจริงแล้วล่ะมั้ง

 

สิบโมงครึ่งนี่ไม่เช้าแล้วมั้งครับยองแจลุกขึ้นเตรียมไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยหากแต่ก็ไปไม่ได้เพราะอ้อมกอดจากแขนแกร่ง และจมูกโด่ง ๆ ที่ยังไม่ยอมห่างจากคอเขาสักที

 

ยองแจจะกลับเลยหรอ?”

 

ครับ ผมมีเรียนบ่าย ปล่อยด้วยครับผมจะไปใส่เสื้อผ้าหากแต่คำร้องขอนั้นไม่เป็นผล แจ็คสันยังคงกอดเอวนิ่มไว้แน่น วางคางลงบนไหล่เล็กจ้องตากันผ่านกระจกเงา

 

ให้ไปส่งไหม?” เมื่อคืนก็ใช่ว่าจะน้อย ๆ หลังจากนั้นยังต่อยาวอีกเกือบเช้าเพราะเจ้าลูกแมวของเขายังไม่สิ้นฤทธิ์ยังคงยั่วยวนจนทนไม่ไหว มันก็เป็นหน้าที่ที่เขาต้องกำราบจัดให้อย่างถึงพริกถึงขิง แอบเป็นห่วงสุขภาพท่อนล่างของยองแจเหมือนกัน

 

ไม่ครับ ขอบคุณมากแต่ผมกลับเองดีกว่า

 

แล้ว... เราจะได้เจอกันอีกไหม?” แจ็คสันรู้ดีอยู่หรอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับยองแจมันเป็นเพียงแค่ one night stand แต่ไม่รู้สิ เขาน่ะอยากรู้จักอีกฝ่ายมากกว่านี้นี่นา จะให้จบกันแค่นี้มันก็น่าเสียดาย

 

ทั้งน่ารัก...

 

ทั้งลีลาเด็ดขนาดนี้

 

ใครจะอยากปล่อยให้หลุดมือ

 

อย่าเป็นแบบนั้นจะดีกว่าครับยองแจยิ้มหวานหันกลับมาประทับริมฝีปากลงกับปากหยักเบา ๆ ก่อนจะแกะแขนแกร่งออกจากเอว เดินไปเก็บเสื้อผ้าที่หล่นเกลื่อนห้อง เดินกลับมาวางโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

 

ส่วนหารค่าโรงแรมคุณหยิบได้จากกระเป๋าเงินผมเลยนะ แต่อย่ามากเกินไปล่ะ มันน่าเกลียดว่าแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งแจ็คสันที่ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางไปอย่างนึกเสียดาย

 

ตาคมเหลือบไปเห็นกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์อีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะยกยิ้มออกมาเมื่อนึกอะไรดี ๆ ขึ้นได้ ร่างหนาเดินไปเปิดกระเป๋าเงินสีดำ เขาเห็นเงินจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้น บ่งบอกว่ายองแจก็คงค่อนข้างมีฐานะอยู่ แต่เขาไม่ได้สนใจเงินพวกนั้น แค่ค่าโรงแรมไม่เท่าไหร่เขาออกให้เต็ม ๆ ก็ได้

 

มือหนาหยิบบัตรนักศึกษาออกมาจากช่องใส่บัตร จดจำข้อมูลของอีกฝ่ายไว้อย่างเเม่นยำ

 

ชเว ยองแจ

นักศึกษาชั้นปีที่สอง คณะดุริยางคศิลป์มหาวิทยาลัยนานาชาติเจวายพี

 

คงต้องขอบคุณที่โลกกลมไม่น้อยเขาเองก็กำลังศึกษาอยู่ที่นั่น เขาเก็บบัตรนักศึกษาไว้ที่เดิมก่อนจะหันมาสนใจมือถือของอีกฝ่าย และดูเหมือนเจ้าตัวจะประมาทไปหน่อยที่ไม่ได้ล็อกมัน

 

เขากำลังนึกถึงแผนการบางอย่างเพราะเขาคงไม่สามารถทำแบบที่ยองแจต้องการได้

 

ขอโทษนะที่รักแต่เราคงต้องเจอกันอีก... บ่อยเลยล่ะ :)

 

 

- damn it -

 

 

 

ยองแจ เฮ้ อาจารย์ปล่อยแล้วนะยองแจรู้สึกตัวตอนมีคนมาเขย่าที่ตัว มือขาวลูบใบหน้าตัวเอง เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สงสัยเมื่อคืนจะพักผ่อนน้อยเกินไปมั้ง

 

ไหวปะเนี่ย?” ชางกยุนโบกมือตรงหน้าเขา ยองแจยกมือทำสัญลักษณ์ว่าตัวเองโอเค เขาพยักหน้ายามที่ชางกยุนบอกว่าตัวเองมีธุระต้องทำต่อเลยจะรีบไป

 

ชางกยุนก็แค่เพื่อนร่วมชั้นปีเท่านั้น ตัวเขาน่ะไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทหรอก เพื่อนน่ะมีบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติเพราะที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยนานาชาติเลยมีชาวต่างชาติมาเรียนด้วยจำนวนหนึ่ง อย่างชางกยุนที่จริงก็มาจากอังกฤษแต่กลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่บ้านเกิด เอาเข้าจริงเขาออกจะเป็นบุคคลที่ถูกเกลียดด้วยล่ะมั้ง ไม่แน่ใจนักว่าทำไม แต่อาจจะเป็นเพราะสังคมของประเทศบ้านเกิดยังไม่ได้เปิดรับในสิ่งที่เขาเป็น เอาเถอะ เขาไม่ได้ใส่ใจมันนักหรอก ยองแจชินแล้ว

 

ชินที่จะถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยามพวกนั้น

 

มือขาวกระชับผ้าพันคอ โชคดีอีกที่วันนี้อากาศเย็นมันทำให้เขามีข้ออ้างที่จะใส่ผ้าพันคอกับเสื้อแขนยาวมาเรียน เขาไม่ได้หนาวอะไรขนาดนั้นหรอกก็แค่จะปิดรอยที่ ไอ้บ้านั่นทำไว้เสียเต็มตัว

 

พูดถึงเรื่องนี้แล้วเขายังเจ็บใจไม่หาย ยองแจเที่ยวบ่อยทำแบบนั้นมาก็หลายครั้ง แต่เขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่พลาดเสียตัวให้กับคนแปลกหน้า

 

แถมยังเป็นเซ็กส์ที่ลืมไม่ลงด้วย!

 

พอกันทีตอนนี้ เขาคงเข็ดขยาดกับการเที่ยวกลางคืนไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ

 

Damn it!

 

ยองแจกดหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองเพื่อหยุดการอัดเสียง เขามักจะอัดเสียงอาจารย์ผู้สอนไว้กลับไปฟังอีกครั้งเผื่อจดไม่ทัน เมื่อทำให้สิ่งที่ต้องการเสร็จก็เตรียมเก็บมันลงไปในกระเป๋า หากแต่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความเข้าของโปรแกรมแชททำให้เขาแปลกใจ บอกแล้วใช่ไหมล่ะว่าเขามีเพื่อนไม่มาก แชทกลุ่มชั้นปีก็ปิดการแจ้งเตือนไปแล้ว แล้วใครจะทักเขามากัน

 

 

JS.Wang : ไงที่รัก คิดถึงจัง

 

 

ยองแจเบิกตากว้าง ชื่อที่ว่าคุ้นยังไม่เท่ากับรูปดิสเพลย์ที่ยืนยันทุกอย่าง เขารีบพิมพ์ตอบข้อความอย่างไว

 

 

333cyj333 : คุณไปเอาไอดีผมมาได้ยังไง!

 

JS.Wang : :P

 

 

 

ไอ้....

 

ยองแจกำโทรศัพท์แน่น เขารู้สึกหัวเสียจนอยากจะปามันทิ้งด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่ากว่าจะเก็บเงินซื้อเครื่องนี้ได้มันไม่ใช่เล่น ๆ เสียงข้อความเข้าทำให้เขารีบเปิดอ่านอีกครั้ง

 

 

JS.Wang : ไม่สำคัญหรอกน่า แต่ตอนนี้พี่คิดถึงยองแจมากเลย ออกมาเจอกันหน่อยสิ

 

333cyj333 : ฝัน!

 

JS.Wang : แต่พี่อยู่หน้าห้องเรียนนายแล้วนะ

 

 

เฮ้ย!” ยองแจรีบเก็บสมุดเลคเชอร์ลงกระเป๋า วิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็วโดยไม่สนเลยสักนิดว่าสะโพกตัวเองมันยังไม่เข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่ มือขาวผลักประตูออกไปอย่างแรงก็พบกับบรรดาเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงที่จับกลุ่มซุบซิบมองไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตการแต่งกายที่ไม่ต่างจากเมื่อวานนักทำเอาเขาแทบลมจับ

 

นั่นพี่แจ็คสันเศรษฐศาสตร์ปีสี่นี่ มาทำอะไรที่นี่น่ะ

 

ไม่รู้อ่ะ แต่หล่อเนอะ... หน้าไม่เห็นเหมือนคนเกาหลีเลย

 

ก็เขาเป็นคนฮ่องกงไง แกนี่ไม่รู้เรื่องเลย

 

 

 

ยองแจได้ยินเสียงซุบซิบพูดถึงผู้ชายตรงหน้าจากเพื่อนสาวร่วมคณะ เขาไม่ได้อยากใส่ใจเลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขาสงสัยคือแจ็คสันมาที่นี่ได้ยังไง!

 

อ้าว ที่รัก มาแล้วหรอ คิดว่าต้องไปหาถึงในห้องแล้วเสียอีกร่างหนาที่หันมาเจอเขายืนอยู่ก็ยิ้มกว้างเดินตรงเข้ามาหา ยองแจผงะค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง

 

คุณมาที่นี่ได้ยังไง!!”

 

คุณอะไรกันเล่า เรียกพี่สิเราออกจะ สนิทกันนี่นาแจ็คสันเดินตรงเข้ามา รวบเอวเขาแล้วดึงเข้าประชิดตัวท่ามกลางสายตาของเพื่อนนับสิบ โชว์ความ สนิทอย่างที่พูด

 

มาที่นี่ได้ยังไงยองแจกระซิบรอดไรฟันเน้นทุกพยางค์ พยายามแกะมือปลาหมึกออกจากเอวตัวเอง นับหนึ่งถึงสิบในใจ ทั้งที่จริง ๆ อยากพุ่งไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอยู่แล้ว!

 

ก็มาตามหัวใจไง

 

ประสาทหรอ! ปล่อย! ต้องการอะไรจากผมอีกเขาล่ะแทบอยากจะตั๊นหน้าหล่อ ๆ นี่สักทีข้อหาพูดจากวนประสาท ดิ้นแล้วดิ้นอีกแต่แจ็คสันก็ไม่ยอมผ่อนแรง มือซุกซนนั่นยังเลื่อนลงมาต่ำบีบบั้นท้ายนิ่มจนยองแจต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อก ส่วนคนก่อเรื่องก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสำนึกใด ๆ เลยยังคงยิ้มแป้น ส่งสายตาเป็นประกายให้เขา

 

ไอ้... โว้ยยยย!

 

พี่ก็ต้องการนายไง จะมาได้พี่แล้วทิ้งไปไม่ได้หรอกนะ

 

หุบปากเดี๋ยวนี้!” ยองแจแทบพุ่งเข้าไปตะครุบปากอีกฝ่าย แต่แจ็คสันจับข้อมือเขาไว้ทัน และ

 

 

 

จุ๊บ

 

 

 

ทำไมเมียพี่ขี้โวยวายจัง

 

 

ผลั่ก!

 

ไปตายซะ!!” ยองแจต่อยหน้าแจ็คสันด้วยแรงทั้งหมดที่มีทันทีที่ไอ้บ้านี่มันบังอาจมาจูบเขาต่อหน้าประชาชน แจ็คสันเสียหลักล้มลงไปกับพื้น ยองแจอาศัยจังหวะนั้นรีบหันหลังวิ่งหนี

 

 

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!

 

เขาไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับชีวิตเขา ก็แค่เคยเอากันแค่คืนเดียวทำไมอีกฝ่ายถึงมาโผล่อยู่หน้าห้องเรียนแล้วทำตัวประเจิดประเจ้อเหมือนว่าเป็นคนรักเขาแบบนี้ได้!

เขาว่าเขาขีดเส้นไว้ชัดเจนแล้วนะว่าไม่ได้อยากสานสัมพันธ์กับอีกฝ่าย เขาไม่ได้ชอบแจ็คสัน เราก็เป็นแค่คู่นอนกัน แล้วแจ็คสันตามเขามาที่นี่ทำไม!

 

เฮ้! ยองแจรอด้วยสิ วิ่งเร็วแบบนี้มันไม่ดีต่อนายนะ เมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้ออมแรงเลยดะ...” จากที่กำลังวิ่งหนีเขากลับต้องรีบหันหลังกลับวิ่งเข้าไปกระโจนตะครุบปากอีกคนเข้าอย่างไว นึกบ้าอะไรถึงได้แหกปากตะโกนเรื่องแบบนี้ออกมาได้เนี่ย!

 

นี่มันตึกคณะนะโว้ย!!

 

พูดเรื่องเมื่อคืนออกมาอีกผมจะบีบคอคุณให้ตายตรงนี้!” สองมือขาวที่ปิดปากอีกฝ่ายไว้เลื่อนต่ำลงมาที่คอ นิ้วโป้งกดลงบนลูกกระเดือกจนแจ็คสันไอค่อกแค่ก ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะบอกว่าตัวเองนั้นยอมแพ้ยองแจถึงยอมปล่อยมือ

 

นาย... แค่ก... จะฆ่าพี่หรือไง... แค่ก

 

ผมทำแน่ถ้าคุณยังไม่หยุดสร้างเรื่องให้ผมแล้วบอกมาสักทีว่าต้องการอะไร!”

 

โอเค บอกก็ได้... แต่จะให้พูดตรงนี้หรอยองแจมองซ้ายขวาที่นี่ยังมีคนอยู่ประปรายเขาถอนหายใจก่อนจะลากคออีกฝ่ายไปยันสวนหย่อมแถว ๆ คณะ มันเป็นที่ที่เขาเคยเห็นใครหลายคนชอบเข้ามาสูบบุหรี่ แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่มีคนอยากสูบ

 

พูดมาได้แล้ว!” ยองแจยืนกอดอกจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง แจ็คสันหัวเราะในใจให้กับท่าทีขึงขังที่ดูยังไงก็ไม่ต่างจากลูกแมวกำลังขู่

 

พี่ไม่ได้ต้องการอะไรจากนายทั้งนั้น ก็แค่จะจีบนาย

 

ห๊ะ จีบ?” ยองแจตกใจไม่น้อยในคำตอบ พูดตามตรงเพิ่งเคยเจอคนมาบอกว่าจะจีบตรง ๆ แบบนี้ครั้งแรก มันไม่ได้ใจเต้นแรงหรอกนะ แต่มันงงมากกว่า แต่พอมองกลับเข้าไปในดวงตาคมขี้เล่นในตอนนี้เขากลับไม่พบความขี้เล่นเลยสักนิด

 

ใช่จีบ และนายก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามด้วยเพราะมันเป็นสิทธิ์ของพี่ที่จะจีบใครก็ได้ถ้าพี่สนใจ

 

แต่คุณจะจีบคู่นอนเก่าไม่ได้!”

 

พี่จะเอานายอีกครั้งแล้วค่อยจีบก็ยังได้ครับยองแจล่ะอยากยกขาฟาดปากคนตรงหน้าเสียจริง แต่ติดที่ว่าสะโพกไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่

 

งั้นคุณฟังนะ ผมไม่ได้ชอบคุณ ไม่ต้องมาเสียเวลากับผม เราเป็นแค่คู่นอนกัน จบแล้ว It’s over โอเคไหม?”

 

ไม่โอเคครับยองแจกรอกตาบนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ทำไมเขาต้องมาปวดหัวกับไอ้บ้านี่ด้วย แม่งพูดไม่รู้เรื่อง

 

จะเอาอะไรกับเขานักหนา!

 

โอเค ๆ ยองแจผิดเองแหละที่เลือกแจ็คสันมาเป็นเหยื่อ โดนตลบกลับกลายเป็นเหยื่อซะเองทั้งคืนยังไม่พอ ยังต้องมาไฟท์กันตอนเย็นเพราะหมอนี่จะจีบเขาด้วย มีใครซวยกว่าเขาไหมฮะ!

 

ยองแจไม่ได้ชอบพี่อันนี้ไม่เป็นไร แต่พี่ชอบยองแจ และพี่ก็เชื่อว่าพี่สามารถทำให้นายชอบพี่ได้แจ็คสันยิ้มกว้าง วางฝ่ามือลงบนกลุ่มผมนุ่มลูบมันเบา ๆ ความอบอุ่นที่ยองแจไม่เคยได้รับจากใครมันทำให้เขามองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ พูดอะไรไม่ถูก

 

แล้วก็อย่าคิดจะบล็อกแชทพี่ล่ะ เพราะไม่งั้นพี่อาจจะระบายความคิดถึงของพี่ด้วยการปล่อยรูปนี้ในโซเชียล ให้รู้กันทั่วว่านายเป็นของพี่ภาพบนจอมือถือของอีกฝ่ายมันทำให้เขาตาโตแทบถลน ภาพของตัวเองที่นอนซุกอกแกร่ง มีรอยแดงรอบลำคอและแผ่นอก ส่วนอีกฝ่ายก็ประคองศีรษะเขายิ้มให้กล้องอย่างน่าหมั่นไส้

 

นี่มึง!...”

 

เดี๋ยว ๆ ไม่เอาไม่หยาบคาย พี่ไม่ได้ตั้งใจถ่ายไว้แบล็คเมล์นาย พี่ก็แค่เห็นว่านายกำลังน่ารักเลยถ่ายเก็บไว้เท่านั้นแจ็คสันรีบแก้ตัวทันทีเมื่อเห็นยองแจกำมือแน่นเตรียมตั๊นหน้าเขาอีกรอบ เมื่อกี้โดนไปหนึ่งลูกยังเจ็บไม่หายเลย

 

แต่ถ้านายพยายามหลบหน้าพี่ บล็อกแชท หรือวิธีอื่น ๆ ที่ทำให้พี่เข้าหานายไม่ได้ พี่คงต้องทำ

 

แล้วมันมีทางเลือกให้เขาไหมล่ะ!!

 

แจ็คสันแอบอมยิ้มในใจเมื่อเห็นร่างเล็กหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะตนไม่มีทางเลือก ความจริงเขาสามารถใช้รูปนี้บังคับให้ยองแจมาคบกับเขาก็ได้ แต่เขาไม่ทำเพราะเขายังอยากที่จะจีบอีกฝ่ายด้วยตัวเอง อยากเห็นอยากเข้าใจในสิ่งที่ร่างเล็กเป็น

 

ถ้างั้น... วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วเจอกันพรุ่งนี้ กลับหอดี ๆ นะครับ หรือจะให้ไปส่ง

 

มะ... ไม่ต้อง!” แจ็คสันสันยักไหล่ให้กับคำปฏิเสธนั้น เขาไม่ได้รีบร้อนสักหน่อย เดี๋ยวยองแจก็ต้องยอมเขาเองสักวัน ตั้งใจว่าจะเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าคณะ แต่พอเห็นใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีจาง ๆ ด้วยความโกรธแล้วมันอดไม่ได้จริง ๆ

 

 

ฟอด

 

 

อ่ะ... ไอ้!!”

 

แล้วเจอกันนะครับแจ็คสันโบกมือบ้ายบาย ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้ยองแจยืนสาปแช่งเขาอยู่ตรงนั้น

 

 

 

 

เรื่องของเขากับแจ็คสันกลายเป็นข่าวดังในวันต่อมา เพราะดันมีเพื่อนร่วมชั้นถ่ายคลิปวันที่แจ็คสันมาหาเขาแถมยังจุ๊บปากท่ามกลางประชาชนนับสิบ ยังไม่รวมรูปภาพอีกหลาย ๆ มุมจากคนตรงนั้น

 

อดีตเดือนคณะเศรษฐศาสตร์สุดฮอตกับหนุ่มหน้าใสคนดังของดุริยางค์กำลังเดตกัน!’

 

มันยิ่งดังเข้าไปใหญ่เมื่อเพจซุบซิบของมหาวิทยาลัยเอาข่าวเขาไปลง ตอนที่เห็นเขาแทบเขวี้ยงมือถือใส่กำแพงด้วยความโมโห กระแสคอมเมนต์มันก็มีทั้งบวกทั้งลบตามสภาพสังคม เขาจะไม่ว่าอะไรหรือสนใจเลยถ้ามันเป็นเรื่องจริง

 

แต่มันไม่ใช่ไงโว้ย!!

 

แจ็คสันมาหาที่คณะทุกวันขอย้ำว่าทุกวัน! มาเฉย ๆ บ้าง มาพร้อมกับช่อดอกไม้หรือของขวัญชิ้นโตเหมือนเจ้าตัวจงใจให้เขาอายเวลาแบกมันกลับหอ ในขณะที่เขาโดนเพื่อนบางคนเข้ามาคุยบอกว่าเขานั้นโชคดี น่าอิจฉา เพราะแจ็คสันเป็นที่หมายปองของสาว ๆ หลายคน ยองแจล่ะอยากตอกหน้ากลับไปเหลือเกินว่าไม่ใช่เขาที่คิดแบบนั้นแน่นอน แจ็คสันตามติดตัวเองจนรู้สึกไม่อยากออกจากห้องเรียนไปไหน ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายว่างนักหรือยังไง งานการไม่มีให้ทำไม่ต้องเขาเรียนเลยหรอ จะจบปีนี้นี่ หรือว่าโดนรีไทร์แล้ว?

 

เขาเคยถามอีกฝ่ายไปตรง ๆ ว่าว่างมากหรอ ก็ได้คำตอบมาว่า

 

สำหรับยองแจพี่ว่างเสมอแหละ

 

มันเป็นคำตอบที่น่าถูกกระทืบเป็นของตอบแทนเสียเหลือเกิน!

 

แจ็คสันพยายามชวนเขาไปเที่ยวอยู่หลายครั้ง แต่ก็เป็นเขาที่ปฏิเสธมาตลอดอ้างว่าติดงานทำรายงานทำโปรเจกต์ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ เขาแค่ไม่อยากอยู่กับแจ็คสันสองต่อสองบ่อย ๆ นี่ยังไม่นับข้อความทางโปรแกรมแชทที่ขยันส่งมาเช้าสายบ่ายเย็นและก่อนนอน ชวนคุยบ้าง ส่งมาเต๊าะบ้าง ถ้ายองแจอารมณ์ดีก็จะตอบแต่ถ้าไม่เขาก็ปิดเครื่องทำเหมือนว่านอนแล้วแล้วค่อยมาตอบตอนเช้า แค่นี้ก็ยอมจนไม่รู้จะยอมยังไงแล้ว!

 

เหตุผลที่ทำไมเขาต้องยอมขนาดนี้ก็รู้กันดีอยู่แล้ว เขาไม่แคร์หรอกถ้าเกิดผลจากการปล่อยรูปนั้นออกไปมันแค่ทำให้เขาโดนมองเหยียด ๆ มากขึ้น หรือการโดนแซวทุกครั้งว่ากำลังคบหากับใคร โดยด่าว่าไร้ยางอายหรืออะไรก็ช่าง แต่เพราะมันส่งผลมากกว่านั้น ภาพค่อนข้างเห็นหน้าเขาชัดเจนและร่องรอยอะไรมันก็ชัดเกินกว่าจะบอกว่าแค่โดนแกล้ง ซึ่งถ้ามันหลุดออกไปในวงกว้าง ในสังคมบ้านเมืองของเขาถือว่ามันค่อนข้างฉาวและมีเพียงไม่กี่คนที่รับได้ ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงมหาวิทยาลัย สุดท้ายก็จบลงกับการที่เขาต้องถูกไล่ออก และหมดอนาคต มันเลยบีบให้เขาต้องยอมให้แจ็คสันเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตตัวเองอยู่ทุกวัน

 

และวันนี้ก็เป็นอีกวัน

 

เฮ้ ที่รักเป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนประจำเดือนไม่มาแบบนั้นเล่า งอนอะไรพี่หรอ?” ยองแจกลอกตาชูนิ้วกลางขึ้นเหนือหัวตอบคนช่างตื๊อที่ตามอยู่ข้างหลัง พูดบ้าอะไรไร้สาระชิบเป๋ง เขามีมดลูกที่ไหนล่ะ ขาขาวก้าวฉับ ๆ อย่างไม่รอใครเพื่อให้ไปถึงโรงอาหารกลางที่มักจะเป็นที่ที่เขาฝากท้องไว้ตลอดกลางวัน

 

คนเยอะจะตายยองแจวันนี้อาจารย์ยกเซคบ่ายไม่ใช่หรอ ไปกินข้าวข้างนอกกันยองแจหันขวับมาหาคนที่ยืนซ้อนหลังตัวเอง เขาว่าเขารีบเดินแล้วนะทำไมอีกฝ่ายถึงตามมาไวขนาดนี้

 

ทั้ง ๆ ที่ขาก็สั้นกว่า

 

รู้ตารางเรียนผมได้ยังไง?” เป็นอีกครั้งที่เขานึกแปลกใจว่าทำไมแจ็คสันถึงรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเยอะนัก ทั้งตารางเรียน สิ่งที่ไม่ชอบกิน โรคประจำตัวอย่างภูมิแพ้ก็รู้ว่าเขาแพ้อะไร หรือแม้กระทั่งที่อยู่ เคยมีอยู่วันหนึ่งที่เขาลงจากหอมาแล้วแทบช็อกเมื่ออีกฝ่ายจอดรถรออยู่ข้างล่าง ยืนยันจะไปส่งให้ได้ สุดท้ายเขาก็ต้องยอม แล้วเรื่องนี้อีกทั้ง ๆ ที่อาจารย์ก็เพิ่งบอกในคาบเมื่อเช้า ว่าตอนบ่ายอาจารย์ประจำวิชาไม่ว่างติดประชุม ให้กลับกันได้เลย แล้วทำไมแจ็คสันถึงรู้ได้

 

พี่รู้ทุกอย่างเท่าที่พี่อยากรู้แจ็คสันส่งวิ้งค์ให้เป็นคำตอบยองแจถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะออกเดินอีกครั้งเพื่อตามหาที่นั่งที่ว่างอยู่ เดือดร้อนให้เขาต้องเดินตามต่อ

 

จริง ๆ แจ็คสันก็ไม่ได้เก่งอะไรนักหรอก

 

แค่เขาดันไปรู้มาว่าแฟนเพื่อนสนิทตัวเองเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับยองแจ เขาก็เลยอาศัยความสนิทสนมถามข้อมูลของยองแจมาให้หมด ดูเหมือนว่ายองแจเองก็จะเป็นคนดังของคณะอยู่ไม่น้อยอีกฝ่ายถึงได้ส่งเป็นลิงค์โปรไฟล์ระดับย่อยที่มีคนเคยทำให้ยองแจ ส่วนเรื่องตารางเรียนก็ให้น้องเขารายงานมาตลอดเวลา

 

รู้สึกว่าจะชื่อ... ชางกยุน

 

นี่ ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ คนมันเยอะจะตาย พี่สัญญาเลยว่าจะพามาส่งที่หออย่างปลอดภัยแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์แจ็คสันดึงแขนเล็กเอาไว้เมื่อยองแจดูจะรีบจนเกือบจะชนกับคนอื่น

 

ถามจริงว่าต้องทำยังไงถึงเลิกตาม ผมอยากได้ชีวิตตัวเองคืนอ่ะ เข้าใจไหม?” ดูเหมือนว่ายองแจจะเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ถึงได้สะบัดมือเขาแล้วหันกลับมาพูดตรง ๆ แบบนี้

 

อ่า... จริงสิ

 

งั้นวันนี้ก็ไปเดทกับพี่ แล้วพี่จะเลิกตามแจ็คสันยิ้มให้ยองแจหรี่ตามองอย่างจับผิด ไม่หรอก แจ็คสันไม่ได้ยอมแพ้หรือว่าเบื่อแต่อย่างใด เพียงแต่ช่วงนี้มันต้องทยอยส่งงานโปรเจกต์ต่าง ๆ นานาแล้ว มัวแต่ตามอีกฝ่ายตลอดเวลาแบบนี้เขาจะไม่จบเอา

 

แค่นี้?” ยองแจดูไม่เชื่อว่ามันจะมีแค่นั้น แจ็คสันเลยพยักหน้ายืนยัน ตารีกลิ้งไปมาอย่างนึกลังเลก่อนคำตอบจะทำให้เขาต้องยิ้มกว้าง

 

ถ้างั้นก็ได้ ถ้าคิดหวังจะทำอะไรแบบคืนนั้น ผมไม่เอาคุณไว้แน่!” แจ็คสันชูสามนิ้วเหมือนลูกเสือปฏิญาณตน ถึงยองแจจะยังดูไม่ไว้ใจแต่ก็ยอมไปกับเขาละกัน

 

 

 

แจ็คสันพายองแจมาที่ห้างแห่งหนึ่งที่ห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร เขาไม่ได้ชอบอะไรที่นี่เป็นพิเศษหรอกก็แค่อยากมาไกล ๆ ก็เท่านั้น เพราะยิ่งใกล้มหาวิทยาลัยนักศึกษาก็คงไปเยอะ แล้วถ้ามีคนเห็นยองแจเดินกับเขา กลัวว่าจะร่างเล็กจะถูกมองไม่ดีอีก

 

เขาก็พอรู้ว่ายองแจไม่ได้มีชื่อเสียงในด้านที่ดีสักเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คนพวกนั้นดูถูกยองแจแต่เขาก็ทำอะไรมากไม่ได้อยู่ดี

 

พี่อยากดู fantastic beasts อ่ะ ไปดูกันนะยองแจหันขวับไปหาคนข้าง ๆ ตอนแรกเขาคิดว่าจะแค่มากินข้าวเสียอีก นี่ต้องเสียเวลาดูหนังด้วยอีกหรือไง อยากจะหันไปวีนใส่แจ็คสัน

 

แต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับดวงตาเป็นประกายเหมือนลูกสุนัขนั่น

 

เฮ้อ จะทำอะไรก็ตามใจเลย

 

น่ารักมากแจ็คสันพาดแขนไว้บนไหล่เขา ยืดแก้มเขาเล่นเบา ๆ จนยองแจต้องหันไปตีมือหนานั่นแรง ๆ ให้ตายสิ!

 

ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปซื้อตั๋วหนังก่อนแล้วค่อยไปกินข้าว แต่เพราะเขาเป็นคนต่างชาติแถมเรียนอินเตอร์อีกก็เลยยังอ่านภาษาเกาหลีได้ไม่คล่องนัก ยืนเกาหัวแกรก ๆ อยู่หน้าตู้ขายนานสองนานจนยองแจมาไล่ให้เขาไปยืนรอแล้วเข้ามาทำหน้าที่นั้นเอง

 

แต่ในขณะที่เขากำลังยืนรอยองแจอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนจับมือกระหนุงกระหนิงซุบซิบกันอยู่หน้าจอฉายเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะดูเรื่องอะไร แจ็คสันขยี้ตาตัวเองอีกครั้ง เมื่อหน้าตาของผู้ชายคนนั้นมันคุ้น ๆ ก่อนที่จะนึกได้ว่าเป็นคนคนเดียวกับที่เขาแอบหมั่นไส้

 

แม่ง! อุตส่าห์มาตั้งไกลดันมาเจอบอสใหญ่!!

 

เอ้า! ทีหลังอ่านไม่ออกก็บอกจะได้ไม่ต้อง... เฮ้ย! ทำไรของคุณอ่ะ!” ยองแจโวยวายขึ้นทันทีเมื่อจู่ ๆ แจ็คสันก็พุ่งเข้ามาปิดตาเขาไว้ มือขาวพยายามแกะมือหนาที่อยู่บนหน้าตัวเอง แต่อีกฝ่ายก็ฝืนแรงไว้เช่นกัน

 

อย่ามองนะยองแจ

 

เล่นอะไรของคุณ! ปล่อย!”

 

พี่ไม่ได้เล่นนะ แต่มัน... คืออยากจะเกาศีรษะตัวเองเหมือนตอนที่คิดอะไรไม่ออกแต่ตอนนี้มือเขาไม่ว่างแล้วนี่สิ ร่างหนาชะเง้อมองคู่รักคู่เดิม ไอ้คู่นี้ก็จู๋จี๋กันอยู่นั่นแหละ เขาจะดูรอบหนังกันเนี่ยเห็นใจคนอื่นบ้างไหม!

 

โอ้ย!” แต่เหมือนยองแจจะไม่ฟังเขาเลย แถมยังหยิกเข้าให้ที่ง่ามนิ้วจนแจ็คสันต้องรีบปล่อยมือออก ซึ่งมันพอดีกับจังหวะที่ผู้ชายตัวสูงก้มลงมาหอมแก้มหญิงสาวพอดี สาวเจ้าหันไปตีไหล่กว้าง แต่ใบหน้าของเธอก็ยังคงมีรอยยิ้ม

 

ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของชเวยองแจทั้งสิ้น

 

 

 

แจ็คสันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในช่วงที่เขาตามหาข้อมูลของยองแจมันทำให้เขาเกิดนึกสงสัยว่าทั้ง ๆ ที่ยองแจก็น่ารักขนาดนั้น (แถมยังแซ่บซี๊ดถึงใจ) ทำไมถึงยังโสดได้ ก่อนที่เขาจะพบว่ายองแจเพิ่งเลิกกับแฟน และดูเหมือนว่าจะเลิกกันไม่ดีด้วย แจ็คสันรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิด ๆ เลยตามเข้าไปดูเฟซบุ๊กและไอจีของแฟนเก่ายองแจ อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะหล่อสักแค่ไหนถึงกล้าหักอกคนสวยของเขาได้ลงคอ จะหล่อเท่าเขาเปล่าเถอะ!

 

ก่อนจะพบว่า... แม่งหล่อกว่ากูอีก

 

และมันจะไม่ได้มีปัญหาเท่าไหร่เลยหากแฟนเก่าของยองแจมันไม่ได้หน้าเหมือนไอ้โย่งที่เพิ่งหอมแก้มสาวโชว์ประชาชีอยู่ตรงหน้าเขาเนี่ย!

 

แถมยองแจก็เห็นแล้วด้วย... และดูจากปฏิกิริยาที่นิ่งไปของร่างเล็กแล้วเขาว่าไม่ใช่แค่เหมือนแล้วล่ะ

 

 

ยองแจ เราไป…”

 

ไปหาข้าวกินเถอะ หิวยองแจพูดขึ้นมาขัดประโยคของตนก่อนจะจัดการจับข้อมือเขาเดินออกจากที่ตรงนั้นทันที แจ็คสันคิดว่าการพูดอะไรไปตอนนี้คงไม่ดีเลยได้แต่เงียบแล้วเดินตามยองแจไปแค่นั้น

 

 

 

 

 

ยองแจเงียบไป

 

นั่นเป็นสิ่งที่เขารู้สึกได้ไม่ว่าจะตอนกินข้าวตอนดูหนังหรือแม้กระทั่งตอนนี้ ต่อให้เขาจะพยายามทำให้บรรยากาศมันครึกครื้นแหย่ก็แล้วทำตัวตลกก็แล้ว สิ่งที่เขาได้ตอบกลับมาก็มีเพียงแค่รอยยิ้มจาง ๆ เท่านั้น ถึงแม้ปกติยองแจก็ไม่ได้ยิ้มให้เขาอย่างเต็มใจแถมยังด่าหรือทำหน้าเหวี่ยงใส่ด้วยซ้ำ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันยังดีกว่าตอนนี้เยอะเลย

 

ตอนที่ใบหน้านวลไม่ได้สดใสอย่างเคยพลันดวงตาก็ฉายแววเศร้าและแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเวลา

 

ใช่... เขาเห็นยองแจแอบกดนิ้วที่บริเวณหัวตาตัวเองหลายครั้งแล้ว

 

 

เป็นแบบนี้ตั้งแต่เห็นภาพนั้น

 

ตอนแรกเขาคิดว่าพอดูหนังจบจะชวนยองแจไปเล่นโบว์ลิ่งร้องคาราโอเกะต่อ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่มีอารมณ์ทำอะไรแบบนั้น เขาเลยคิดว่ากลับกันเลยคงจะดีกว่า

 

ถ้าถามว่าแจ็คสันรู้สึกยังไงกับเหตุการณ์นี้ เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน พอเห็นว่ายองแจดูจะเจ็บปวดที่เห็นภาพนั้นเขาก็แทบอยากไปตั๊นไอ้หน้าหล่อนั้นให้หงาย แต่ในทางกลับกันเขาก็แอบรู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ เพราะมันหมายความว่ายองแจยังลืมแฟนเก่าตัวเองไม่ได้ ถึงแม้จะเลิกกันไปสักพักแล้วก็ตาม

 

แม้ว่าเขาจะพยายามเข้าหาร่างเล็กขนาดไหน แต่ยองแจก็ยังดูจะปิดกั้นตัวเองจากเขาอยู่ ตอนแรกเขาคิดว่าถ้าตื๊อไปอีกหน่อยเดี๋ยวยองแจก็ใจอ่อนเอง แต่ตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าที่พยายามไปทั้งหมด ยองแจจะเห็นมันบ้างหรือเปล่า ในเมื่ออีกฝ่ายดูจะยังจมอยู่กับรักครั้งเก่า

 

รถคันหรูหยุดลงที่หน้าหอพักนักศึกษา เขาหันไปมองยองแจที่นั่งเงียบมาตลอดทาง เจ้าตัวกระพริบตาถี่ ๆ กดหัวตาตัวเองอีกครั้ง

 

ขอบคุณที่มาส่งนะครับ กลับดี ๆ ล่ะยองแจหันมาก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อยแต่กลับไม่ยอมสบตา ก่อนทำท่าจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นหอไป

 

เดี๋ยวก่อนยองแจไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแจ็คสันถึงตัดสินใจรั้งอีกฝ่ายไว้ แต่ทันทีที่ได้สบตาเรียวอีกครั้ง เขาก็พบคำตอบ

 

เขาปล่อยให้ยองแจอยู่คนเดียวตอนนี้ไม่ได้หรอก

 

แจ็คสันรั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน โอบกอดยองแจไว้เต็มอก มือสากลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา

 

อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ ถ้ามันทำให้นายรู้สึกดีขึ้นเพียงแค่ประโยคนั้นมันก็ทำลายกำแพงหนาที่เขาพยายามสร้างขึ้นมา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลหยดลงบนไหล่กว้าง สะอื้นไห้อย่างไม่อายใครเพราะเขาทนไม่ไหวอีกแล้ว

 

แจ็คสันทำได้แค่เพียงกระชับอ้อมกอด ลูบหลังบางเบา ๆ เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองรู้สึกกับยองแจมากขนาดไหน เพราะแค่ได้ยินเสียงสะอื้นปานจะขาดใจของร่างเล็ก ใจเขามันก็เหมือนถูกมีดกรีดลงช้า ๆ

 

ผมมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอครับเสียงพูดที่สั่นไหวเพราะแรงสะอื้นนั้นช่างดูเจ็บปวด แจ็คสันส่ายหน้า

 

เปล่านะ คนทุกคนมีคุณค่าของตัวเองทั้งนั้น นายอย่าดูถูกตัวเองสิ

 

แล้วทำไมทุกคนถึงทำกับผมแบบนี้!” แจ็คสันเงียบไปเพราะเขาไม่เข้าใจว่ายองแจต้องการจะสื่ออะไร สองมือเล็กขยุ้มเสื้อเชิ้ตตัวสวย ซุกหน้าลงบนไหล่หนาอย่างแพ้พ่าย

 

ฮึก... ทุกคนเลย

 

“...”

 

ผมเที่ยวก็จริง แต่ผมก็เที่ยวเฉพาะตอนที่ตัวเองไม่มีใคร ก็แค่ไปเปิดหูเปิดตา ไปดื่มคลายเครียดแต่ก็ไม่เคยเมาเป็นหมา ไม่ได้ไปจับผู้ชายอย่างที่ใคร ๆ พูดกันยองแจไม่เคยคิดจะทิ้งศักดิ์ศรีไปกับการที่เอากับคนอื่นไปทั่ว รักสนุกและใช้ชีวิตเสเพล แต่เขากลับถูกมองว่าเป็นอย่างนั้น ซึ่งเขาไม่เข้าใจ ว่าเขาไปทำอะไรให้ คนพวกนั้นถึงได้เกลียดเขาและพยายามหาเรื่องให้ตลอด

 

แจ็คสันก็ได้แต่เงียบ รับฟังความในใจที่ค่อย ๆ ถูกเปิดเผย

 

แต่ถ้าผมกำลังคบกับใคร ผมก็จะหยุดทุกอย่าง หยุดทุกอย่างที่ทำให้ตัวเองดูไม่ดี ผมไม่สนเลยว่าตัวเองจะถูกมองว่าเป็นอย่างไร จะโดนดูถูกเหยียดหยามเพราะสิ่งที่ผมเป็น ผมก็ไม่แคร์เพราะผมสนแค่คนที่แคร์ผมเท่านั้น ถ้ามันทำให้เขาดูไม่ดีไปด้วยผมจะไม่มีวันทำ ผมให้เขาได้ทุกอย่างที่เขาอยากได้จากผม ร่างกายหรือความรัก ทุกสิ่งที่ผมให้เขาผมให้ด้วยใจ

 

“...”

 

แต่สุดท้ายก็ถูกมองว่าเป็นของตาย เป็นของเล่น เป็นแค่สิ่งเดิมพัน เป็นเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่คนสักอย่าง!” แจ็คสันกระชับอ้อมกอดแน่น เขาไม่เคยรู้เลย ว่าชีวิตยองแจต้องมาเจอแต่เรื่องพวกนี้

 

ผมไม่สนใจหรอกนะ ไม่สนเลยว่าเขาจะเข้าหาผมเพราะอะไร จะเห็นว่าผมมันท้าทาย หรือเพราะพนันกับเพื่อนเอาไว้ จะหวังแค่ร่างกายผมก็ไม่เคยโกรธ แต่ว่า…”

 

“...”

 

แต่ว่า... ฮึก... ช่วยเห็นว่าความรักของผมมันมีค่าบ้างไม่ได้หรอยองแจไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เพราะเขาไม่สามารถจะพูดอะไรได้ เขาเจ็บ เจ็บเหลือเกินกับสิ่งที่เจอมาโดยตลอด มีเพียงเสียงสะอื้นกับหยดน้ำตาเป็นเพื่อนในทุกครั้งที่นึกถึงมัน

 

ไม่ว่าจะเลิกกันไปสักกี่คน ทำไมคนพวกนั้นถึงสามารถตั้งตัวได้เร็วนัก ทำไมถึงมีรักใหม่ได้แค่เพียงไม่กี่วัน คนพวกนั้นทำเหมือนกับความรักของเขามันไม่เคยมีค่าอะไร ไม่นึกเสียดายหรือสงสารแม้แต่น้อย พอทิ้งกันไปก็ไปมีความสุขใหม่ มีแต่เพียงเขาเท่านั้นที่ต้องทนอยู่กับความทุกข์เพียงลำพัง อยู่ในห้องคนเดียวมีเพียงแค่เสียงร้องไห้กับหยดน้ำตาเป็นเพื่อน

 

ยองแจทำอะไรผิดนักหนาหรอ

 

ทำไมเขาถึงไม่เคยได้รับความสุขเลยสักครั้ง

 

สิ่งที่เขาเห็นในวันนี้มันยิ่งตอกย้ำความจริงของเขา ไม่ใช่เพราะว่าแฟนเก่าของเขาไปมีแฟนใหม่ แต่มันแสดงให้เห็นว่าในขณะที่พวกเขาได้ดีมีความสุขชีวิตเขากลับยิ่งเลวร้าย ทำตัวเหลวแหลกไม่รักดี ใจแตกมีอะไรกับคนแปลกหน้า

 

สุดท้ายมันก็เป็นตัวเขาเองที่ทำให้ชีวิตไร้ค่า

 

แล้วเขายังจะมีสิทธิ์ไปหวังให้คนอื่นมารักได้ยังไง ในเมื่อตัวเขาเองมันไม่มีค่าพอขนาดนั้น

 

ยองแจดันตัวเองออกมาจากอ้อมกอดอุ่น สองมือปาดน้ำตาตัวเองลวก ๆ สบเข้ากับตาคมที่เคยขี้เล่นแต่ในตอนนี้ แจ็คสันไม่ได้มองเขาแบบนั้น มันเป็นแววตาที่เขารู้จักดี

 

น่าสมเพช... ผมน่ะมันน่าสมเพช พี่เองก็คิดแบบนั้นใช่ไหมครับ?” ยกริมฝีปากขึ้นยิ้มเยาะตัวเอง บางทีนะ การที่อีกฝ่ายได้รู้ความจริงของเขา ได้รู้ว่าจริง ๆ ตัวเขานั้นมันน่าสมเพชขนาดไหน น่าสมเพชขนาดที่เผลอเรียกอีกฝ่ายแบบนั้น น่าสมเพชขนาดที่ร้องไห้ออกมาอย่างหน้าไม่อาย แจ็คสันก็อาจจะทิ้งความพยายามทั้งหมด เพื่อไปจากเขาอีกคนก็ได้

 

และเขาก็จะกลับไปมีชีวิตแบบเดิม

 

เสเพล เกเร ไร้คุณค่า

 

เปล่าเสียงทุ้มแหบตอบกลับมาแค่นั้น หากแต่สิ่งที่ยองแจไม่คาดคิดคือการที่ฝ่ามือหน้าค่อย ๆ ยกขึ้นแนบแก้มเขา นิ้วโป้งคอยเช็ดน้ำตาที่ยังไม่ยอมหยุดไหลอย่างอ่อนโยน ยองแจค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

 

พี่กำลังโกรธ...โกรธตัวเองที่ทำไมไม่เจอนายเร็วกว่านี้ โกรธโชคชะตาที่ทำให้เราพบกันช้าไป ไม่อย่างนั้น นายคงไม่ต้องเจอเรื่องพวกนี้

 

ฮึก!” สองมือขาวกำแน่นที่ตักของตัวเอง เขาพยายามจะหลบสายตาแต่ก็ถูกฝ่ามือหนานั่นรั้งเอาไว้ แถมยังคอยเช็ดน้ำตาไม่ห่าง

 

เขาไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้จากใครเลย

 

พี่รู้ว่ามันคงยากที่จะให้ยองแจเชื่อใจพี่ ในเมื่อสิ่งที่นายเจอมาตลอดมันคงเจ็บปวดมากเกินกว่าจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแจ็คสันไม่รู้ว่ายองแจทนต่อสู้กับเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรเพียงตัวคนเดียว เก็บทุกอย่างไว้ในใจอย่างแนบเนียน ถ้าหากอีกฝ่ายไม่พูดมันเขาก็ไม่มีวันรู้ว่ายองแจเจ็บปวดแค่ไหนกับชีวิตที่ผ่านมา

 

แต่เขาก็ยังไม่คิดเปลี่ยนใจ ยังคงเหมือนเดิม ในทางกลับกันความจริงที่ได้รู้ในวันนี้ยิ่งทำให้เขาอยากทำมันให้สำเร็จในเร็ววัน

 

แต่พี่อยากให้ยองแจรู้เอาไว้ว่าพี่ไม่เหมือนคนอื่น พี่ไม่ใช่พวกเขาแจ็คสันจ้องตาเรียวพูดทุกคำอย่างหนักแน่น ทั้ง ๆ ที่สองมือก็ยังประคองหน้าใส ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ยังไม่หยุดดี ยิ่งเห็นยองแจร้องไห้แบบนี้แล้วยิ่งอยากหักพวงมาลัยไปสอยคนพวกนั้นให้ขาดครึ่งท่อนให้รู้แล้วรู้รอด

 

ยอมรับก็ได้ว่าครั้งแรกที่เข้าหาก็เพราะว่าติดใจ แต่พี่ไม่ได้หวังแค่เรื่องนั้นหรอกนะ พี่อยากรู้จักนาย อยากคุย อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตนายแจ็คสันไม่คิดจะหลบตาก็เขาอยากให้ยองแจรู้ว่าเขาพูดจริง ใบหน้าคมค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาอีกฝ่ายช้า ๆ สองมือที่คอยประคองกลายเป็นดึงให้ยองแจเข้ามาหาตนมากขึ้นจนหน้าผากทั้งสองคนแนบชิดกัน

 

อยากเป็นคนดูแลนายสายตาที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมันทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหว เขากำลังจะใจอ่อนอีกครั้ง

 

พี่ชอบนายจริง ๆ นะยองแจ แค่นายให้โอกาสพี่ พี่สัญญาว่าชีวิตนายจะไม่กลับไปเป็นแบบนั้นแจ็คสันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการพูดมันออกมา เพราะเขาจริงจัง และอยากดูแลอีกฝ่ายจริง ๆ มันถึงพูดยาก

 

ยองแจจ้องตาแจ็คสันได้ไม่นานเขาก็ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง ถ้าแจ็คสันหลอกเขาเขาเองก็คงเป็นคนโง่ เพราะตอนนี้เขาเชื่ออีกฝ่ายอย่างสนิทใจ

 

ผม... ยังไม่พร้อมที่จะมีใคร

 

เพียงแค่มันไม่ใช่ตอนนี้ เขาเจ็บมามากจนหัวใจมันไม่พร้อมที่จะเปิดรับใครในเวลานี้ หากแต่เขาก็ยังโหยหา เป็นคนเห็นแก่ตัวที่อยากจะได้ทั้งสองอย่าง

 

มือขาวจับข้อมือหนาไว้ยามที่ดวงตาคมนั้นวูบไหวไปเมื่อเขาปฏิเสธ

 

แต่ผมก็ไม่อยากให้พี่หายไป ช่วยอยู่กับผม รอผมอีกหน่อยได้ไหมครับ?” ในตอนนี้กลับเป็นเขาเองที่กำลังอ้อนวอนอีกฝ่าย เขาเพียงแค่ยังต้องการเวลาอีกสักหน่อย เขาไม่ได้อยากกลับไปอยู่คนเดียวแบบเดิม ไม่ได้อยากให้แจ็คสันหายไปจากชีวิตอีกแล้ว

 

เพราะตอนนี้เขาเริ่มเคยชินกับชีวิตที่มีแจ็คสันอยู่

 

ร่างเล็กถูกดึงเข้าอ้อมกอดอุ่นอีกครั้ง ยองแจซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ให้ความอบอุ่นจากคนตรงหน้าช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ

 

พี่รอยองแจได้เสมอครับ

 

 

- Damn it -

 

 

3 เดือนต่อมา

 

ยองแจยืนอยู่หน้าไนท์คลับแห่งหนึ่งที่ถูกใช้เป็นที่จัดงานวันเกิดของใครคนหนึ่ง แถมเจ้าของงานยังย้ำด้วยว่าเขาต้องมาให้ได้ ยืนอมยิ้มให้กับกล่องของขวัญกล่องเล็กในมืออยู่สักพักก่อนที่จะเดินเข้าไป

 

เสียงเพลงบีทหนัก ๆ กับผู้คนที่ออกลวดลายกันอยู่กลางฟลอร์มันทำให้เขานึกถึงตัวเองเมื่อก่อนขึ้นมา นานมากแล้วที่ไม่ได้มาสถานที่แบบนี้เลย

 

สามเดือนที่เขามีแจ็คสันมาอยู่ในชีวิต สามเดือนที่อีกฝ่ายคอยอยู่ข้าง ๆ ตามดูแล เอาอกเอาใจ คอยทำให้เขายิ้มได้และปลอบใจยามมีเรื่องทุกข์ใจ เป็นช่วงเวลาที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวนั้นมีคุณค่า ไม่ต้องไล่ตามอยู่คนเดียว มีสิทธิ์ที่จะได้มีความสุขในแบบที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

 

แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้คบกันหรอกนะ

 

แจ็คสันไม่เคยทำอะไรเขาไปมากกว่าจูบ ทำตัวสุภาพบุรุษทั้ง ๆ ที่มันไม่จำเป็นสักนิด แต่มันก็ทำให้เขารู้ว่าตัวเองยังมีเกียรติให้รักษา

 

ทุกครั้งที่เดินดัวยกัน ก็มักจะถูกจับตามอง หลายครั้งที่เขาได้ยินคำต่อว่า ว่าเขานั้นไม่เหมาะกับแจ็คสันเลย นักศึกษาดีกรีว่าที่เกียรตินิยมกับผู้ชายกะเลวกะลาด ยิ่งเดินกับเขาก็ยิ่งทำให้แจ็คสันดูแย่ลง แต่แจ็คสันไม่เคยสนคำพวกนั้น ยังคงจับมือของเขาไว้ไม่ปล่อยให้เขาต้องเผชิญเรื่องพวกนั้นเพียงลำพังอีก

 

ทั้ง ๆ ที่มันเองก็ไม่ได้มีผลกับเขามากมายขนาดนั้นแล้วล่ะ

 

ความใส่ใจเพียงเล็กน้อยมันทำให้เขายิ้มได้ หากแต่พวกเขาก็ไม่ได้ตัวติดกันเสมอไป มันก็ยังไม่ช่วงที่ต้องห่างเพราะต่างคนต่างมีภาระ อย่างเช่นช่วงนี้ที่เป็นช่วงไฟนอลโปรเจกต์ ทั้งเขาทั้งแจ็คสันก็ยุ่งกันทั้งคู่ ไม่ได้เจอกันเลยทั้งอาทิตย์ แจ็คสันถึงโทรมาบอกให้เขามาให้ได้เพราะตัวเองคิดถึงจะตายอยู่แล้ว ยองแจเลยยอมพักงานไฟนอลของตนไว้ก่อนแล้วแว่บออกมาอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ แต่ก็คงมาได้แค่ให้ของขวัญแล้วก็จะรีบกลับไปทำงานต่อ

 

สองขาก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองห้องวีไอพีขนาดใหญ่ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นปาร์ตี้วันเกิดแบบส่วนตัว ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับเพื่อนของแจ็คสันมากมายที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน เสียงหัวเราะและดนตรีที่เปิดคลอนั้นทำให้บรรยากาศตอนนี้ดูคึกคักดี

 

เฮ้ยไอ้หวัง เมียมึงมา!” เสียงตะโกนจากผู้ชายที่คิดว่าคงเป็นเพื่อนสนิทของแจ็คสันเรียกสายตาคนทั้งห้องให้หันมามองที่เขาเป็นตาเดียวแต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้นทุกคนก็หันกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองค้างคาต่อ

 

แจ็คสันเดินไปตบกะโหลกของผู้ชายคนนั้นก่อนจะเดินยิ้มตรงมาหาเขา ร่างสมส่วนในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ เนื้อผ้ามันปลดกระดุมสองเม็ด โชว์สร้อยคอรูปกางเขน กับกางเกงเข้าชุดมันทำให้อีกฝ่ายดูดีไม่หยอก

 

มาจริง ๆ ด้วย

 

ก็พี่บอกให้ผมมาไม่ใช่หรือไงกันยองแจยิ้มแตะปลายคางของอีกฝ่ายเบา ๆ เป็นเชิงหยอก แจ็คสันยิ้มร่าโอบเอวเขาไว้หลวม ๆ แล้วพามาที่โซนเครื่องดื่ม มือขาวยื่นกล่องของขวัญให้อีกฝ่าย

 

แฮปปี้เบิร์ธเดย์ครับ

 

ขอบคุณครับ แต่จริง ๆ ไม่ต้องก็ได้ แค่ยองแจมาพี่ก็ดีใจแล้วแจ็คสันยิ้มขอบคุณ ก่อนจะฉกหอมแก้มนิ่มอีกหนึ่งทีข้อหาทำตัวน่ารัก เขาพยายามจะทำตัวสุภาพบุรุษแล้วนะ แต่พออยู่ใกล้ยองแจทีไรมันก็ตบะแตกทนความน่ารักไม่ไหวทุกที

 

มือหนาตั้งใจจะแกะของขวัญออกตรงหน้าเลยแต่กลับถูกอีกฝ่ายห้ามไว้ก่อน

 

เก็บไว้แกะตอนงานเลิกดีกว่าครับแจ็คสันเอียงคอเป็นเชิงถามว่าทำไมแต่ยองแจก็ทำแค่เพียงยิ้มแล้วส่งวิ้งค์ให้ เห็นแบบนี้แล้วอยากจะจับมาฟัดอีกสักที

 

ก็ได้... งั้นยองแจจะกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่ไปเอาให้ยองแจส่ายหน้าเล็กน้อยเขาทำเพียงแค่หยิบแก้วค็อกเทลขึ้นมาจิบเท่านั้น

 

เดี๋ยวผมคงต้องกลับเลย งานค้างอยู่น่ะครับเหมือนเขาเห็นหูที่เคยตั้งมันลู่ลงพร้อม ๆ กับหางที่ตกไม่ต่างจากสุนัขจากแจ็คสัน ยองแจส่ายหน้าเล็กน้อย

 

เฮ้ ไม่งอนน่า ผมก็อยากอยู่แต่ผมติดงานจริง ๆ นี่ครับหัวทุย ๆ เอนซบลงบนไหล่กว้างอย่างง้องอน เขาไม่ได้ทำตัวแบบนี้บ่อย ๆ หรอกนะ แต่เหมือนครั้งนี้แจ็คสันจะไม่ใจอ่อนเหมือนทุกครั้ง

 

จมูกสวยฝังลงบนแก้มสากอย่างเร็ว แจ็คสันหันขวับมาทันที เขาแอบเห็นใบหูนั้นมันแดง ๆ ด้วย

 

นะครับ นะกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เป็นสัญญาณว่ายังไงแจ็คสันก็พ่ายแพ้ให้เขา

 

ก็เป็นซะแบบนี้ใครจะงอนลง แล้วจะกลับเลยหรอ ให้พี่ไปส่งไหม?” แจ็คสันขยี้ผมนุ่มอย่างนึกมันเขี้ยว เขาโดนยองแจว่านิดหน่อยเพราะตนเพิ่งเซ็ตผมมา

 

ไม่ต้องหรอกครับ พี่สนุกต่อเถอะ เป็นเจ้าของงานจะหนีออกมาได้ยังไง ไว้งานจบพี่ค่อยโทรหาผมละกัน

 

เอางั้นก็ได้อยู่ด้วยกันอีกสักพักยองแจก็โบกมือลาแจ็คสันเพราะเขาเห็นว่ามันดึกแล้ว เดี๋ยวจะหารถกลับยาก

 

การที่ยองแจกลับไปก่อนนั้นก็ไม่ได้ทำให้ปาร์ตี้กร่อยลงแต่อย่างใด เพราะแจ็คสันยังมีเพื่อนและเพื่อนแต่ละคนของเขาก็สุดเหวี่ยง ทั้งชวนคุย ทั้งชวนดื่ม จนตั้งแต่เริ่มงานมาเขายังพูดไม่หยุดเลย

 

แจ็คสันเป่าเค้กที่เพื่อนนำมาเซอร์ไพรส์ในเวลาต่อมา แต่เค้กก้อนนั้นกลับถูกใช้อย่างผิดวัตถุประสงค์ในการกลายเป็นอาวุธสงครามครีมเค้ก เขารีบวิ่งหนีเมื่อรู้สึกได้ถึงภัยอันตรายแต่ก็ถูกจับไว้ กลายเป็นเป้าหมายของเค้กทั้งก้อน หากแต่เขากลับดิ้นแล้วก้มลงหลบทันทำให้เพื่อนที่อยู่ด้านหลังเป็นคนรับกรรมไป สร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคนที่มาร่วมงาน

 

และสุดท้าย งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกลา

 

เขาหอบของขวัญทุกชิ้นขึ้นรถอย่างยากลำบาก แค่นั้นยังไม่พอเขาต้องเป็นคนไปส่งเพื่อนที่ตั้งแต่มาก็กินเหล้าไม่หยุด เลยมีสภาพเมาเป็นหมาในแบบที่ถ้าปล่อยให้กลับเองน่าจะเห็นเพื่อนคนนี้กลายเป็นศพอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้ ถ้าไม่โดนรถชนก็คงไปอ้วกใส่เขาจนโดนกระทืบตาย

 

แจ็คสันแอบปาดเหงื่อเมื่อแบกเพื่อนตัวดีขึ้นไปส่งบนคอนโดฯ เรียบร้อยแล้ว เขามองนาฬิกาข้อมือก็พบว่ามันเกือบจะเป็นวันใหม่ แจ็คสันกลับเข้ามาในรถ ตั้งใจจะขับกลับคอนโดฯ ของตน แต่กล่องของขวัญกล่องเล็กที่เขาตั้งใจแยกมันออกมาทำให้เขานึกขึ้นได้

 

มือหนาหยิบกล่องของขวัญนั้นขึ้นมา ค่อย ๆ แกะริบบิ้นที่ผูกไว้อย่างสวยงาม แล้วเปิดมันออก แค่เพียงเปิดออกเขาก็ต้องฉีกยิ้มกว้างในแบบที่ใครมาเห็นคงคิดว่าบ้า

 

ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมตลอด ตอนนี้ผมพร้อมแล้วนะ... คบกันปะ :P’

 

แค่เพียงโพสต์อิทสีแสบตานั่นก็พอแล้วกับของขวัญแสนวิเศษที่เขาได้รับ หากแต่ในกล่องมันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะ

 

 

กุญแจห้อง คียการ์ด แล้วก็

 

 

 

ถุงยางอนามัย

 

 

 

อื้อหือ

 

 

เขาหัวเราะออกมาให้กับความร้ายกาจของยองแจ ลืมไปได้ยังไงนะ ว่าอีกฝ่ายเด็ดขนาดไหน ไม่ใช่แค่ยองแจคนน่ารักที่เขาคอยปกป้อง กดมือถือต่อสายถึงใครอีกคน รอสายเพียงไม่นานปลายสายก็รับ

 

[ฮัลโหลครับ]

 

ของขวัญที่นายให้มีแค่นี้หรอ?” ไม่ต้องเกริ่นอะไรให้มากความ แจ็คสันก็ยิงคำถามใส่ทันที ปลายสายนิ่งไปเล็กน้อยเหมือนกำลังประมวลผล เขาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่คำตอบนั้นมันจะทำให้เขาแทบเหยียบคันเร่ง

 

[จริง ๆ ก็มีอีกหนึ่งชิ้น... แต่พี่ต้องมาเอาเอง] แจ็คสันก้มมองกุญแจกับคียการ์ดในกล่องแล้วยกยิ้ม อ้อยเข้าปากช้างขนาดนี้ปล่อยไปก็ด่าหวังควายเถอะครับ

 

เตรียมตัวได้เลย แล้วเจอกันครับ ที่รัก

 

[รีบ ๆ มานะครับ ถ้าเกินเที่ยงคืนความพิเศษมันจะลดลงนะ] ยองแจพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะตัดสาย เขาโยนโทรศัพท์ไว้เบาะข้าง ๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งรีบออกตัวไป

 

รอเหี้ยอะไรอยู่ล่ะครับ เวลานี้ต้องเหยียบให้สุดตีนเท่านั้น

 

มีของขวัญชิ้นใหญ่รอให้ แกะอยู่เชียวนะ :)


END.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

353 ความคิดเห็น

  1. #339 fOne (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:19

    เรื่องนี้เปิดตัวอย่างแซ่บบบ.....พริกสิบเม็ด อิอิ แล้วก็มีหวาน ดราม่า แล้วก็ยิ้มมมมตอนจบ เค้าชอบคุณหวังและ น้องน้อยลุคนี้อ่ะ มีมุมแซ่บ น่าค้นหา แล้วก็กุ๊กกิ้ก อิอิ เป็นกำลังใจให้ไรทเตอร์นะคะ :)

    #339
    0
  2. #335 khingg_9521 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:10
    ยองแจแซ่บมากๆๆๆๆ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #335
    0
  3. #324 MilkbaBam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 19:33
    อื้อหื้ออออ แซ่บจ้าา
    #324
    0
  4. #306 jj.is.janjao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 11:14
    อยากเห็นพิแจ็คสันแกะของขวัญชิ้นใหม่จังเลยค่าาาาาา
    #306
    0
  5. #294 jiab155 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 13:25
    กรี๊ดดดดดด ของขวัญชิ้นใหญ่มาก
    #294
    0
  6. #266 BLongWith_T (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 10:38
    รู้สึกเข้ามาอ่านฟิคนี้แล้วเป็นโรคไบโบล่า ตอนเเรกนี้ยิ้มแก้มฉีก ตอนสองร้องไห้เหมือนผัวทิ้ง ตอนสามกูยิ้มอีกแล้ว อิเชี่ย
    #266
    0
  7. #262 lemony_sweet (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:15
    น้องยองแจแซ่บมากลูกกกกก ชอบๆ >//<
    #262
    0
  8. #259 PriKLetT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 08:29
    ดีใจกับกับพี่แจ็คสันด้วยค่ะ ดที่น้องยอมเปิดใจ แต่น้องจะแซบอะไรเบอร์นี้คะ
    #259
    0
  9. #245 pty_no (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 15:53
    น่ารักและแซ่บลืม >///<
    #245
    0
  10. #216 SH.oneworld' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:17
    ยองแจหนูแซ่บมากลูก ของขวัญชิ้นใหญ่ต้องรีบแกะเลย
    #216
    0
  11. #192 MILKYJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 10:57
    ชอบ ชอบยองแจแบบไม่ใส เพราะยองแจใสๆ ไม่มีจริง 555555 อ้อยเข้าปากช้างขนากนี้ เหยียบไปค่ะพี่แจ็ค
    #192
    0
  12. #175 Reeya.P (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:48
    รีบเลยนะคะพี่แจ็คสัน ของขวัญชิ้นนี้พิเศษสุด ๆ ^^
    #175
    0
  13. #171 hsyj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:19
    น่ารักโอ้ยนะเขิน
    #171
    0
  14. #146 แพรรี่จ๋าา' คนเดิมม' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 14:26
    ชอบๆๆๆ แซ่บจริงไรจริง
    #146
    0
  15. #144 zeerreez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 10:18
    แซบแบบนี้ช๊อบชอบ ><
    #144
    0
  16. #142 AudcharaMungkala (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:06
    แซ่บมากกกกยองแจของเลามีความร้ายยชอบอ่ะ
    #142
    0
  17. #130 LightRock (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 12:33
    งุ้ย แซ่บ เศร้า เหงา รัก มาทุกรส
    ดีงามจ้า
    #130
    0
  18. #127 Seefahhh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 06:47
    ยองแจแซ่บมากกกกก โอ๊ยยยยยหนูลูกกกกกก -//////////- พี่แจ็คก็ดีมาก คนดีของบ่าว ของขวัญถูกใจล่ะเส้ แอร๊ยยยยย ชอบบบบบ
    #127
    0
  19. #122 Mnk_m (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:59
    เรื่องนี้แซ่บลืมมมมมม ครบรสมากค่าาาา ชอบมากกกกก 10 10 10 ไปเลยจ้าาาาาาาาา 55555555555
    #122
    0
  20. #98 Choichoiiijae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:32
    สนุกมากกกก ชอบ5555
    #98
    0
  21. #97 sandgreen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:03
    โอ้ยทั้งแซ่บ ทั้งเศร้า ทั้งน่ารัก ไรท์เก่งจิงๆ
    #97
    0
  22. #94 amptnkmb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 14:04
    อ่าน3เรื่องติดนี่เป็นไบโพล่าน่ะ 555555
    #94
    0
  23. #92 T'angmo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:05
    หื้มมมม~ ยองแจแลดูเป็นคนเรื่องราวเยอะอ่ะ แต่แบบนี้ก้ดีอ่ะ แซ่บดี ไม่เป็นรองใคร 55555
    #92
    0
  24. #89 maynattha21 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 06:28
    ยองแจใสๆไม่มีอยู่จริงๆด้วยค่ะ แซ่บบอะไรเบอร์นี้ ทั้งคู่เลยยย เอ็นซีเด็ดมากกกกก
    #89
    0
  25. #86 Manutmaew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 02:14
    ฮืออออมวยถูกคู่มากกก แซ่บมากกกกกก คือเนื้อเรื่องบรรยายดีมากค่ะ คือชอบ ;) ร้ายทั้งคู่เลย
    #86
    0