JACKJAE ll ExtraOrdinary Relation ธรรมดาแต่.. พิเศษ ll #ธรรมดาแจ็คแจ

ตอนที่ 10 : 10 l JUST : by twinsbams

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    28 มี.ค. 60

  
  CR.SQW
 

JUST

: by twinsbams

 
 
 
“ฝากแจ็คสันด้วยนะ พี่สาวรู้ว่ายองแจไม่รังเกียจที่จะรับหน้าที่นี้”

.....

....

..

.

 

คำสั่งกึ่งขอร้องจากใครบางคน

 

ตอกย้ำให้ ชเว ยองแจ เข้าใจลำดับความสำคัญระหว่างตนและพี่ชายคนสำคัญอยู่เสมอ

แม้เวลาจะล่วงเลยมากว่า 4 ปี แล้ว.....

 

การกลับมาของใครคนนั้นใกล้เข้ามาทุกที

.....

....

..

.

 

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

 

แค่..... ได้มอง.....

แค่..... ได้ห่วงหาอาทร.....

ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีโอกาสได้ยืนเคียงข้าง.....

แค่..... ขอได้รัก.... “หวัง แจ็คสัน” ก็พอ.....

-ชเว ยองแจ-

 

 

แค่..... ความเคยชินที่ต้องดูแล.....

แค่..... ความคุ้นเคยที่ต้องปกป้อง.....

แค่..... “น้องชายข้างบ้าน” ที่ไม่เคยปล่อยห่าง.....

-หวัง แจ็คสัน-

 

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

-.... พับ พับ พับ ....-

เสียงกระทบกันของบางสิ่ง อาจฟังแล้วไม่ลื่นหูนัก หากแต่กลับกระตุ้นความต้องการเบื้องลึกจากแหล่งก่อกำเนิดเสียงได้เป็นอย่างดี กล้ามเนื้อช่วงเนินต้นขากระทบกระแทกกันเป็นจังหวะตามแรงปะทุที่ระอุอยู่ภายใน

แผ่นหลังขาวขึ้นสีระเรื่อด้วยว่าอุณหภูมิที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นของร่างกาย เอวคอดเล็ก สะโพกกลมกลึง สั่นสะท้านไปตามจังหวะกระทั้นโยกของตน แม้ร่างนั้นจะไม่ใช่ร่างกายของหญิงสาวเรือนร่างสะโอดสะองอย่างที่ร่างแกร่งเคยลิ้มลอง แต่กลับพรั้งพร้อมตอบสนองความต้องการของชายหนุ่มด้านบนอย่างถึงจุดที่เรียกได้ว่าแสนจะอิ่มเอม

 

“อื้อ.... แจ็คสัน.... อ๊ะ.... แจ็คสันฮยอง.... อ๊ะ....”

เสียงหวานครางกระเส่า สองมือเล็กขยำขยุ้มหมอนหนุนขนเป็ดอย่างดีเสียแน่นจนยับย่น วงหน้าหวานแหงนเงยเชิดร้อง ด้วยสัมผัสในส่วนลึกล้ำนั้นสร้างความเสียวกระสันให้เสียจนจวนเจียนจะถึงจุดหมายอยู่รอมร่อ

“พร้อมกันนะ.... ยองแจ....”

ร่างหนาโน้มกายเข้าประชิดเพราะปฏิกิริยาภายในนั้นบ่งเตือนแล้วว่าอีกฝ่ายใกล้ถึงฝั่งฝัน เสียงทุ้มแหบกระซิบข้างหูร่างข้างใต้ พลางเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นส่วนเชื่อมลึกให้ถี่กระชั้นมากขึ้นเพื่อที่จะได้อิ่มเอมไปพร้อม ๆ กับฝ่ายนั้น

“อ้า..... แจ็คสันฮยอง..... อ๊ะ.... อ้า........”

“อืม..... ยองแจ..... อา.....”

สองเสียงครางประสานเมื่อถึงที่สุดความต้องการพร้อม ๆ กัน เกร็งสะท้านกล้ามเนื้อเครียดขึงแทบทุกอณูของร่างกาย สะโพกแข็งแรงกระตุกกระชั้นเป็นจังหวะยาว ๆ ฉีดพ่นทุกหยาดหยดความต้องการของร่างกายเข้าภายในช่องทางอุ่นร้อน ซึ่งตอดกระชับรองรับทั้งหมดไว้อย่างเต็มใจ

ร่างทั้งสองผ่อนคลายลง ก่อนจะทิ้งตัวบนเตียงน้ำแบบพิเศษ ซึ่งถูกปรับเปลี่ยนให้รองรับท่วงท่าและพละกำลังอย่างมหาศาลจากเจ้าของห้อง

“อยู่แบบนี้ก่อนละยองแจ ในตัวของนายอุ่นชะมัด ฮยองชอบ...... ฟอด.....”

เพราะร่างข้างใต้ต้องแบกรับน้ำหนักของคนอีกคนอย่าง “หวัง แจ็คสัน” ไว้ทั้งตัวกับท่วงท่าเมื่อครู่ ฝ่ายนั้นเลยใจดีปรับเปลี่ยนท่าทางให้เป็นตะแคง แต่ยังไม่วายเอาแต่ใจทำเสียงอ่อนเสียงหวานออดอ้อนคนน้อง..... ซึ่ง “ชเว ยองแจ” ก็ไม่เคยคิดจะค้านหรือขัดความต้องการใด ๆ ของฝ่ายนั้นอยู่แล้ว

 

หมอนขนเป็ดอีกใบที่ไม่ได้ผ่านการใช้งานอย่างสมบุกสมบันจากกิจกรรมรักร้อนแรงที่ผ่านมา ถูกครอบครองด้วยเจ้าของห้องร่างหนา ด้านคนน้องที่ผิวแพ้ง่ายเสียเหลือเกินนั้นก็ได้แอบอิงหนุนซบที่ท่อนแขนกำยำของพี่แทน ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นหมอนที่เจ้าตัวแสนปลาบปลื้มอย่างที่สุดเสียด้วย

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

สองขาเรียวพยายามเร่งฝีเท้าทันทีที่อาจารย์ประจำวิชาเอ่ยเลิกคลาส อันที่จริงหลังจากจบคลาสนี้ยองแจไม่ได้มีความจำเป็นรีบร้อนต้องทำธุระอะไร แต่เมื่อเกือบชั่วโมงที่ผ่านมา “อิม แจบอม” เพื่อนสนิทของแจ็คสันติดต่อมา พร้อมภาพล่าสุดของอดีตหวานใจแจ็คสันที่กำลังหวานกับหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าว

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เวลาที่ล่วงเลยมาใกล้จะครบ 4 ปีเต็มตามที่สัญญากันเอาไว้แล้ว เหตุการณ์แบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น แล้ว “ฮอ ยองจี” คนรักของ “หวัง แจ็คสัน” คนนั้น ควรจะเตรียมตัวกลับมาหาคนรักที่บ้านเกิดของหล่อนได้เสียที มิใช่หมั่นผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนผู้ชายอย่างที่เจ้าหล่อนทำอยู่ตอนนี้

 

-สัญญาที่ ชเว ยองแจ ยอมยึดถือ ดูแลคนแสนรักอย่าง หวัง แจ็คสัน ให้อย่างดีนั้น-

 

....ใกล้จะครบกำหนดแล้วสินะ....

 

-กลับมารับไปดูแลด้วยตัวเองเสียทีเถอะ-

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

“ฮยอง..... ฮยองโอเครึเปล่า???”

ยองแจเรียกพี่ชายเสียงอ่อน แจ็คสันไม่ได้อยู่ในสภาพแย่อย่างที่ร่างบางกังวลนัก เพียงแต่คงอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่สดใสสักเท่าไหร่นัก

 

“อ๊ะ... มาก็ดีแล้ว.... ฮยองอยากกลับแล้ว เรารีบกลับกันเถอะ”

แจ็คสันเอ่ยเรียกบอกน้องเสียงเรียบนิ่ง พลางเดินเข้ามาคว้ามือเล็กเรียวของคนมาใหม่ จ้ำก้าวออกจากวงเพื่อนที่ล้อมวงมองปฏิกิริยาตนมาตั้งแต่ช่วงที่เกิดเรื่อง ส่งสัญญาณบอกลาเพื่อน ๆ ด้วยสายตาเล็กน้อย ก่อนเดินห่างออกไป

ชายหนุ่มไม่ได้ให้ความสนใจกับพวกกลุ่มเพื่อน ที่แสดงอาการอยากรู้อย่างออกนอกหน้านั้นมากนัก ทั้งที่รับรู้เป็นอย่างดีว่าแต่ละคนนั้นก็ต่างเป็นห่วงตนทั้งนั้น ระยะเวลากว่า 4 ปีที่ผ่านมา ตัวเขาเองควรจะละความพยายาม และเลิกคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเสียที

 

“ฮยองไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ???”

เด็กน้อยที่พยายามเร่งจังหวะเท้าตามแรงลากจูงของพี่ชาย เอ่ยท้วงเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าค้านหรือขัดอะไรมากมายนัก ร่างบางเพียงแค่เป็นห่วงความรู้สึกพี่ชายแสนรักของตนอยู่มากเพียงเท่านั้น

 

“จะให้เป็นอะไร??? เรื่องที่เกิดขึ้นนี่มันไม่ใช่ครั้งแรกเราก็รู้กันอยู่ ฮยองควรจะทำใจกับเรื่องของยองจีได้ตั้งนานแล้ว ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เป็นห่วงมาตลอด”

แจ็คสันตอบน้องกลับแบบไม่ใส่ใจนัก แต่ก็ยอมชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าน้องชายตัวบางจำต้องเร่งฝีเท้าตามตนจนเกือบจะกลายเป็นวิ่งตามไปเสียแล้ว ท้ายที่สุดร่างหนาของคนเป็นพี่ก็ชะงักลง เพื่อรอให้น้องน้อยที่แม้จะพยายามเร่งฝีเท้าเท่าไหร่ ก็เหมือนว่าจะไม่สามารถตามอีกฝ่ายที่อยู่ด้านหน้าทันได้เสียที

“ขาสั้นแล้วยังอืดอาดอีก....”

ถึงปากคนเป็นพี่จะดุอย่างร้ายกาจ แต่แจ็คสันก็คลายฝ่ามือที่จับมือคนน้อง แล้วเปลี่ยนมาให้ทั้งช่วงแขนโอบเอวบางเล็กนั้นไว้ทั้งหมดแทน ก่อนจะออกเดินอีกครั้งโดยไม่สนใจกับสายตาที่จับจ้องมาที่ทั้งคู่อย่างแปลกใจ

 

จริงอยู่ที่ทั้งสองคนพี่น้องข้างบ้านนั้นแสดงความสนิทสนมกันอย่างชัดเจนมาตั้งแต่ที่ หนุ่มน้อย “ชเว ยองแจ” ย่างก้าวเข้าร่วมรั้วคณะเดียวกับ “หวัง แจ็คสัน” เมื่อช่วงต้นปีการศึกษาที่ผ่านมา ด้วยดีกรีหนุ่มฮอตที่หมุนเวียนเปลี่ยนสาว ๆ อย่างที่เรียกได้ว่าไม่สามารถนับจำนวนได้อย่างถ้วนทั่วและไม่เคยมีข่าวเสียหายเรื่องรสนิยมเด็กผู้ชายมาก่อน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่นั้นไม่ได้เป็นที่สนใจนักในช่วงแรก ๆ

แต่เมื่อถึงช่วงเทอมแรกของปีการศึกษาที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั้น กลับมีข่าวลือเรื่องที่หนุ่มฮอตคนดังของคณะวิศวฯ เครื่องกล นั้นถอดเขี้ยวเก็บเล็บกลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ อยู่ในกรง ทำให้หลายต่อหลายคนต่างก็เริ่มสนอกสนใจ ในความสัมพันธ์ระดับพิเศษของพี่น้องข้างบ้านคู่นี้ขึ้นมาตะหงิด ๆ เพราะบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ที่ควรจะอยู่ในลิสต์ที่สามารถจับแจ็คสันได้อยู่หมัดนั้น กลับถูกสะบัดทิ้งแบบไร้เยื่อใยทุกคน

หลายกระแสนั้นถูกอ้างถึงสาเหตุปรากฎการณ์ครั้งนี้ไปต่าง ๆ นานา และหนึ่งในนั้นก็อ้างว่าตัวจริงของแจ็คสันกำลังจะกลับมา และอีกกระแสที่ออกจะหนาหูอยู่พอสมควรก็คือความสัมพันธ์แบบธรรมดาแต่พิเศษของคนทั้งคู่....

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

ใครบางคนตัดสินใจที่จะจากไปเพื่อเสาะแสวงหาความฝันของตัวเอง

โดยยอมสละ ละทิ้ง ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ทุกคนเอาไว้เบื้องหลัง

 

ใครบางคนต้องจ่อมจมอยู่กับความทรมานของการต้องคิดถึง

จนลืมมองรอบข้าง ลืมเห็นความรักและภักดี ลืมแม้กระทั่งอนาคตของตัวเอง

 

ใครบางคนที่ทำได้เพียงแค่เฝ้ามองและโอบประคองคนที่รักอยู่ห่าง ๆ

ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ แต่ก็ยอมที่จะเป็นเพียง.....

แค่..... มวลอากาศที่ปรารถนาดีกับคนที่ตัวเองรัก....

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

-ตึง.... ตั้ง.... ตึ้ง.... ตั้ง....-

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ถี่กระชั้นจังหวะรีบร้อนดังขึ้น ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกในระดับชั้นที่เจ้าตัวต้องการ หนุ่มน้อยตัวขาว แก้มกลมป่องทั้งสองข้างระเรื่อแดงผลมะเขือเทศสุกปลั่ง ริมฝีปากแห้งแตกจนเห็นเป็นรอยเลือดซึมออกชัดอยู่หลายจุด ร่างนั้นหอบหายใจแรง ๆ อยู่หลายคราว พวยพ่นกลุ่มควันสีขาวขุ่นจาง ๆ ออกมาเป็นระยะ ด้วยอุณหภูมิที่แตกต่างกันมาก ระหว่างภายในและภายนอกร่างกายของเด็กชาย

ก่อนร่างกะทัดรัดนั้นจะหยุดนิ่ง ยืนค้อมตัว ชันฝ่ามือทั้งสองกับหน้าขาอย่างเหน็ดเหนื่อยหน้าห้อง ๆ หนึ่ง....

 

-ติ้งต่อง.... ติ้งต่อง....-

ปลายนิ้วเรียวกดสัมผัสที่ปุ่มเล็ก ๆ ข้างประตู เพื่อที่จะบอกให้เจ้าของห้องได้รับรู้ถึงการมาเยี่ยมเยือนของตน ถึงแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่มาเปิดประตูให้อย่างวิสัยเจ้าของห้องคนอื่น ๆ อยู่แล้ว ท้ายที่สุดเด็กชายก็ใช้คีย์การ์ดในมือตนเปิดประตูห้องเข้าไป....

 

“ฮยอง.... แจ็คสันฮยอง.... แจ็คสันฮยอง.... มีใครอยู่ในห้องรึเปล่าครับ???”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบาในความมืดมิด มือเล็กข้างหนึ่งพยายามคลำไปตามผนังห้องข้างประตู เพื่อที่จะหาสวิตช์ไฟที่เจ้าตัวจำได้ว่าอยู่บริเวณนั้น อีกข้างถูกยกขึ้นมาปิดจมูกเมื่อเริ่มได้กลิ่นอับสาปคละคลุ้มทั่วไปหมด

 

-พรึบ-

ไม่นานไฟภายในห้องก็สว่างขึ้น สภาพห้องชุดแบบ 2 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ กลับไม่ต่างอะไรนักจากกองขยะสะสม ทั้งซองขนมขบเคี้ยว ขวดเบียร์ กระป๋องเบียร์เปล่าวางระเกะระกะแทบจะเต็มพื้นที่บริเวณโถงรับแขก กระทั่งลามไปถึงส่วนแพนทรีขนาดเล็กสำหรับเตรียมอาหารด้านหลัง

 

“โหย!!! ฮยองอยู่ได้ยังไงเนี้ย???”

ผู้มาใหม่โวย เพราะเจ้าตัวต้องเตรียมสอบตลอดระยะเวลาเกือบ 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา เลยแทบไม่ได้แวะเวียนเข้ามาดูแลพี่ชายข้างบ้านที่คอนโดฯ นี้เลย อีกทั้งครอบครัวของทางแจ็คสันต้องการให้เจ้าตัวได้อยู่กับตัวเองและเรียนรู้ที่จะรับมือกับความผิดหวังในชีวิตเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะเมื่อเจอโลกมากขึ้น กับความคาดหวังอะไรบางอย่างมากเกินไปนั้นมักจะตามมาด้วยความผิดหวังเสมอ

 

ยองแจผิดหวังกับแจ็คสันไปแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องที่เจ้าตัวยอมทิ้งอนาคตของตัวเองและสละสิทธิ์รับทุนเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยสำหรับคนที่มีความสามารถพิเศษทางด้านกีฬา ทั้งที่เจ้าตัวสอบได้มหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันแล้วแท้ ๆ

แต่เพราะรักมาก.... แต่ท้ายที่สุดทันทีที่เรื่องการสอบเรียบร้อย ยองแจก็ตรงดิ่งมาดูแลคนตรอมใจในห้องนี้ สภาพนั้นเรียกได้ว่าหนักหนากว่าที่คาดคิดเอาไว้มาก ยองแจมั่นใจว่า “ครอบครัวหวัง” ไม่ได้ดูดายลูกชายคนเล็กอย่างปากว่า เห็นได้จากกล่องข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ย ๆ กลางห้องรับแขก

 

ยองแจเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของห้องที่นั่งหลับไม่ได้สติอยู่บนพื้นข้างโซฟา สองแขนพาดวางอยู่บนโซฟา ส่วนศีรษะฟุบลงบนแขน ร่างบางพยายามสะกดกลั้นน้ำตา ยองแจรู้จักพี่ชายคนนี้มาตั้งแต่จำความได้ ชายหนุ่มผิดหวังเสียใจหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่เคยทำร้ายตัวเองอย่างนี้เลยสักครั้ง

ผมเผ้าเลอะเทอะรุงรัง หนวดเคราก็ขึ้นรกผิดนิสัยของเจ้าตัว ที่ชอบให้ใบหน้าตัวเองเกลี้ยงเกลาตลอดเวลา

 

“ผมรู้ว่าฮยองรักนูน่ามาก ฮึก.... ฮึก.... แต่ฮยองช่วยรักตัวเองบ้างได้รึเปล่าครับ??? ได้โปรด.... ฮึก ฮึก นะครับ... แจ็คสันฮยอง.... ช่วยรักตัวเองบ้างเถอะนะครับ....”

ร่างเล็กกว่าทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ สองแขนเรียวโอบกอดพี่ชายที่ยังหลับอยู่ จากทางด้านหลัง น้ำตาและความรู้สึกที่พยายามอดกลั้นเอาไว้นั้นปะทุพรั่งพรูออกมา เสียงหวานกระซิบบอกพี่ชายสุดรักทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้สติ

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

วันนี้เป็นอีกวันที่คล้ายจะพิเศษกว่าปกติอยู่สักหน่อย เกรดตัวแรกของแจ็คสันประกาศแล้ว และเจ้าตัวก็ได้ “A” อย่างที่ตั้งใจ เพราะช่วงแรกของการเข้าเรียนนั้นชายหนุ่มค่อนข้างจะติดเพื่อนและเที่ยวบ่อย เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้เรียน เท่าที่ผ่านไปได้ส่วนมากก็เรียกได้ว่าทาบเส้นแบบเกือบตกอะไรเทือกนั้น ซึ่งปีนี้ต่างออกไป

ชายหนุ่มเลือกที่จะปฏิเสธทุกนัดฉลองของกลุ่มเพื่อน ไม่ว่าเพื่อนร่วมคณะ เพื่อนร่วมสาขา หรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทสุดซี้ตั้งแต่สมัยมัธยมอย่าง “คุณชายอิม”

 

-แอ๊ด....-

แจ็คสันเปิดประตูคอนโดฯ อย่างเงียบเชียบที่สุด พร้อมการย่างก้าวแบบไม่ลงน้ำหนักที่ส้นเท้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาต้นตอของสิ่งผิดปกติ ภายในส่วนเตรียมอาหารขนาดกะทัดรัดตามแบบสมัยนิยม

กลิ่นหอมคุ้นเคยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ไก่ตุ๋นยาจีนสูตรต้นตำหรับของคุณนายหวัง กำลังถูกเคี่ยวอย่างที่เจ้าของห้องคาดการณ์เอาไว้ไม่ผิดแน่ อาหารจานโปรดของเด็กชายเจียเออร์ ที่คุณนายหวังมักจัดเตรียมไปอย่างพลั่งพร้อม เพื่อเฉลิมฉลองในกับความสำเร็จของลูกชายคนเล็กของหล่อน

หากแต่ 2-3 ปีมานี้ คนที่ปรุงเตรียมเอาไว้กลับกลายเป็นเจ้าเด็กแว่นกลม แก้มนิ่มน่าฟัดอย่าง ชเว ยองแจ ที่สามารถบอกได้เต็มปากเลยว่า ไก่ตุ๋นยาจีนสูตรคุณนายหวังนั้นเป็นอาหารเพียงอย่างเดียวที่เจ้าตัวสามารถปรุงได้อย่างคล่องแคล่วและรสชาติดีแบบหาตัวจับยากจริง ๆ

 

“ยองจี???”

ในเวลานั้นแจ็คสันรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกกลับตาลปัตรไปหมด ภาพต่าง ๆ ของเรื่องราวในอดีตระหว่างตนและคนรักเก่านั้นซ้อนทับกันจนวุ่นวาย ความรู้สึกทั้งหลายต่างก็ประดังประเดมาจนไม่สามารถตั้งตัวได้.... นานทีเดียวในความรู้สึกกว่าเจ้าตัวจะมีสติพูดคุยกับคนรักเก่าที่ห่างหายจากตนไปนานเกือบ 4 ปี

 

“ไก่ตุ๋นยาจีน ใกล้จะได้ที่แล้วนั่งรอสักครู่นะ”

หญิงสาวในชุดเสื้อแขนยาวคอเว้าลึก กางเกงขาสั้นสวมทับเลกกิ้งสีทึบบางแนบเนื้อ โชว์สัดส่วนชัดเจนตามแบบที่ชายหนุ่มชื่นชอบ หันมาทักทายพร้อมรอยยิ้มต้อนรับ ราวกับว่าระหว่างระยะเวลาเกือบ 4 ปีที่ผ่านมานั้นเธอไม่เคยห่างหายไป

“....”

ทางแจ็คสันก็ไม่ได้เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธอะไรนอกเสียจากทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ โต๊ะขนาด 2 ที่นั่งใกล้ ๆ ตามที่หญิงสาวเอ่ยบอก ชายหนุ่มกวาดสายตามองฝ่ายนั้นที่ยังคงตั้งอกตั้งใจกับการจัดเตรียมข้าวของต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว ราวกับรู้ที่จัดวางของต่าง ๆ ภายในห้องนี้เป็นอย่างดี

 

แล้วเจ้าของห้องจะทันรู้ตัวหรือไม่???

มีบางอย่างในห้องนี้ไม่ปกติ....

มีบางอย่างที่หายไป....

 

แจ็คสันพยายามกวาดสายตาสอดส่องมองหาคนที่ควรจะร่วมแสดงความยินดี กับความสำเร็จครั้งนี้ของตนอยู่ครู่หนึ่ง บางอย่างภายในคอนโดฯ นั้นถูกปรับเปลี่ยนตำแหน่ง ไม่ชัดเจน ไม่มากมาย หากแต่ไม่เหมือนเดิม แจ็คสันพยายามจดจำผนังว่างเปล่าด้านหลังโซฟาตัวเขื่องซึ่งก่อนหน้านี้มันไม่ได้ว่างเปล่า...,

“คิดจะเล่นอะไรกันแน่ ชเว ยองแจ”

แจ็คสันเริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติแปลก ๆ สำหรับการกลับมาของ ฮอ ยองจี และการหายไปแบบที่เรียกได้ว่าพยายามจะลบร่องรอย การเคยมีอยู่แล้วจากไปแบบไร้ตัวตนของใครบางคน

“ทั้งที่พยายามเพื่อฮยองขนาดนั้นนะหรือ???”

ชายหน่มอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมากับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเริ่มกลับไปให้ความสนใจอาหารอวยพรถ้วยโปรดที่แม้จะผิดจากที่คาดการณ์ไว้อยู่มาก แต่ชายหนุ่มก็ไม่สามารถทำตัวใจร้ายกับอดีตคนรักที่อุตส่าห์พยายามเตรียมอาหารอวยพรไว้ให้

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

ตั้งแต่เรื่องสมัครสอบ เลือกคณะ รวมไปถึงการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งหลังจากที่ชายหนุ่มเลือกที่จะตัดอนาคตของตัวเอง ก็กลายเป็นว่าน้องชายข้างบ้านที่จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยหลังจากที่เจ้าตัวสอบเสร็จ และถือว่าโชคเข้าข้างรวมถึงหัวของแจ็คสันคงดีอยู่บ้างในเรื่องของศาสตร์แขนงต่าง ๆ สำหรับคณะที่น้องชายเลือกให้ ในที่สุด หวัง แจ็คสัน ก็ได้ก้าวเข้ารั้วมหาวิทยาลัยพร้อม ๆ กับเพื่อนรุ่นเดียวกันด้วยการสอบ

ทำให้ผลการเรียนในช่วงเทอมแรก ๆ ออกมาไม่ดีนัก กว่าจะปรับตัวให้เข้าที่เข้าทางได้ก็เกือบเข้าเทอมที่สองของปีที่สอง ซึ่งทุกอย่างนั้นได้มาพร้อมเงื่อนไขของน้องชายคนเก่ง ที่ต้องเจียดเวลาของตัวเองมาช็อตโน๊ต เตรียมสอบช่วยกันยกใหญ่ แต่เรื่องเดียวที่ หวัง แจ็คสัน ยังไม่ยอมทิ้งลาย ก็คือเรื่องผู้หญิง ที่ชายหนุ่มยังสามารถควงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเรื่อย ๆ เพราะน้องชายแสนดีไม่สามารถทำตามเงื่อนไขที่พี่ชายต้องการได้

 

“ความต้องการที่เกิด.... มันย่อมต้องหาทางปลดปล่อย....”

“ความต้องการของผู้ชาย.... นายโตขึ้นเมื่อไหร่... เดี๋ยวก็เข้าใจ....”

 

เหตุการณ์คราวนั้น ยองแจเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาคอมพิวเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ชายได้ยังไม่เต็มเดือน บางกิจกรรมกลับมืดค่ำ ครอบครัวของเด็กชายจึงไหว้วานขอให้น้องได้นอนค้างที่คอนโดฯ ของแจ็คสันซึ่งอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย

พฤติกรรมบางอย่างของพี่ชายไม่ค่อยน่าประทับใจนักสำหรับน้องชาย ที่พยายามทุ่มเทแทบทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้แจ็คสันกลับมาเป็น หวัง แจ็คสัน คนเดิมได้อีกครั้ง และครั้งนี้ยองแจก็พร้อมสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อผู้ชายคนที่เจ้าตัวแสนรัก

 

-พรึบ-

ไฟแทบทั้งห้องถูกดับลงด้วยตัวน้องชายกดปิดสวิตช์ควบคุมตัวหลักของห้อง ร่างบางยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพักเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้คุ้นชินกับความมืด ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ก่อนย่างสามขุมเข้าประชิดพี่ชายนักเที่ยวที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในตำแหน่งเดิม

“เรื่องพวกนั้น คนพวกนั้นเขาทำกันยังไงเหรอครับ??? พวกเขารั้งฮยองไว้เกือบทั้งคืนได้ด้วยวิธีไหน???”

เสียงอ่อนหวานสั่นเครือแผ่วเบา หากแต่ชัดเจนนักในความรู้สึกของคนทั้งคู่ มือเล็กเรียววางทับที่หน้าอกแข็งแรงของคนเป็นพี่อย่างถือดี แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องและไม่เคยมีความรู้ทางด้านปฏิบัติเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่ยองแจก็มั่นใจว่าตัวเองเข้าใจความหมายของประโยคเมื่อสักครู่ไม่ผิด

“คิดดีแล้วรึไง??? ถึงได้กล้าทำเรื่อ....”

เพราะยังปรับความคิดไม่ทันเกี่ยวกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น ชายหนุ่มไม่คิดว่าจะถูกน้องชายข้างบ้านตอบโต้กลับด้วยวิธีแบบนี้ สิ่งที่พูดหรือแม้แต่ท่าทีที่แสดงออกไปนั้น เพียงต้องการปัดความใสใจของอีกฝ่ายเท่านั้น แต่กว่าที่แจ็คสันจะโต้เถียง คัดค้าน ต่อว่า ก็เป็นร่างเล็กบางของน้องชายที่ตรงเข้าจู่โจมก่อน

 

---- CUT ----

(ตามหาฉากคัตได้ที่ไบโอทวิตเตอร์ @JackJaeOrdinary)

 

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

ตลอดมื้ออาหารแจ็คสันนั้นก็เออออห่อหมกไปตามเรื่องตามราว ชายหนุ่มมั่นใจว่าไก่ตุ๋นยาจีนหม้อนี้ไม่ได้เกิดจากการหมักปรุงของหญิงสาว หากแต่ก็ไม่ได้คิดจะขัดอะไร การที่ฝ่ายนั้นกลับมาตามสัญญาก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี หากแต่ความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปแล้วนั้น... ยากที่จะกลับมาเหมือนเดิม

 

“นายยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะ ในที่สุดก็เรียนจบพร้อมเพื่อน ๆ”

หญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมโต๊ะอาหารเอ่ยขึ้น เธอเดินทางออกตามหาความฝันกว่า 4 ปี มันทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง และตอนนี้เธอก็พร้อมแล้วที่จะกลับมา

“ไม่ขนาดนั้นหรอก เธอล่ะ เรื่องเรียนเรียบร้อยแล้วเหรอ???”

ชายหนุ่มเอ่ยตอบอย่างถ่อมตนพลางช่วยอีฝ่ายจัดเตรียมโต๊ะอาหารสำหรับมื้อพิเศษช่วงเย็น เมื่อสังเกตอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ได้จัดเตรียมไว้ แจ็คสันก็เริ่มแน่ใจในหลาย ๆ เรื่อง

“เรียบร้อย ทางโน้นไม่ได้มีพิธีรีตรองอะไรมากน่ะ กลับมาที่นี่ดีกว่า คิดถึง”

หญิงสาวพยักหน้ารับพร้อมยิ้มสดใสให้คนที่เธอยังคงรัก และมั่นใจว่าการกลับมาของตนนั้นจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนวันวานได้ไม่ยากนัก ก่อนจะหยอดคำหวานเป็นนัยให้ฝ่ายนั้นได้รับรู้ ฮอ ยองจี ยังคงเชื่อมั่นในความรักที่ หวัง แจ็คสัน มีให้กับหล่อนอย่างที่สุด

“ก็จริง.... เกือบ 4 ปี ที่ผ่านมาเธอไม่เคยกลับมาเลยนี่นา ก็สมควรจะคิดถึงบ้าน มาเถอะ!!! ไก่ตุ๋นถ้าเย็นจะไม่อร่อย”

แจ็คสันเปรยออกไปบ้าง ชายหนุ่มมั่นใจว่าคนรักเก่าต้องการอะไร แต่การที่จะกลับไปรักคนที่ทำร้ายกันอย่างเลือดเย็นขนาดนั้น มันไม่ง่ายเลยในความรู้สึกของตน

 

ยิ่งได้ลิ้มรสชาติของไก่ตุ๋นยาจีนหม้อนั้น แจ็คสันก็มั่นใจว่า ชเว ยองแจ ต้องเป็นคนปรุงอาหารอวยพรหม้อนี้แน่ ๆ แต่ที่อยากจะรู้ คือเจ้าเด็กแก้มแน่นนั่นตั้งใจจัดเตรียมฉากรักรีเทิร์นฉากนี้ด้วยรึเปล่า??? ค่ำวันนั้นแจ็คสันอาสาไปส่งหญิงสาวกลับห้อง ซึ่งฝ่ายนั้นก็อาศัยอยู่ที่คอนโดฯ เดียวกันแต่เป็นชั้นถัดลงมาอีก 2 ชั้นจากห้องของแจ็คสัน โดยหญิงสาวไม่ลืมที่จะเอ่ยปากนัดแนะเรื่องการพบเจอกันอีกครั้งในวันถัดไป ซึ่งแจ็คสันก็ตกปากรับคำอย่างไม่เกี่ยงงอน

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

คืนนั้นแจ็คสันรอคอยการกลับมาของคนร่วมห้องตนจนเกือบเช้า ปกติมักจะเป็นฝ่ายตนที่ปล่อยให้น้องรอ มาคราวนี้การที่ต้องมานั่งตั้งตารอคอยใครบางคนอยู่ในห้องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลย ท้ายสุดความง่วงงุนก็เข้าครอบงำ เจ้าของห้องเผลอหลับไปบนโซฟากลางห้องทั้งอย่างนั้น

 

“ฮือ....”

แม้สัมผัสจะเลือนรางคล้ายตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน กึ่งหลับกึ่งตื่น หากแต่เพราะเป็นเค้าโครงที่คุ้นเคย กลิ่นแบบเฉพาะตัวที่แจ็คสันแสนจะคุ้นชิน ชายหนุ่มจึงยอมถูกใครบางคนพยุงกึ่งลากไปยังเตียงนอน เพราะเพิ่งหลับเต็มตาได้ไม่นาน หรืออาจเพราะคนที่ต้องการเจอนั้นกลับมาแล้วจึงคลายความกังวล ในที่สุดเจ้าของห้องก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

“อือ.... เจ้าตัวแสบ หายไปไหนมาทั้งคืน”

คนที่กำลังอยู่ในความฝันส่งเสียงไม่พอใจในลำคอเบา ๆ เมื่อความสงบแสนสบายในช่วงเช้าของวันหยุดพักอย่างนี้ถูกรบกวน เพราะมั่นใจว่าฝ่ายคนช่างแกล้งนั้นเป็นใคร เจ้าตัวที่ยังไม่ทันได้เปิดเปลือกตาจึงคว้าหมับเข้าที่เอวบาง แล้วรวบรั้งให้ฝ่ายนั้นตกอยู่ในการจองจำภายใต้วงแขนของตน พลางบ่นเรื่องเมื่อคืนที่ฝ่ายนั้นหายตัวไปจนเกือบเช้า

“แจ็คสัน....”

หญิงสาวอุทานลั่นด้วยตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย จริงอยู่ที่หล่อนไม่ใช่สาวน้อยใสซื่อ และออกจะถึงเนื้อถึงตัวกับฝ่ายนั้นอยู่บ้างช่วงที่คบหากัน แต่ความสัมพันธ์แบบเด็ก ๆ อย่างนั้น เทียบกันไม่ได้เลยกับสัมผัสเมื่อสักครู่ของชายหนุ่ม

 

เพราะเสียงที่เอ่ยตอบกลับมานั้นไม่ใช่คนที่คาดเอาไว้ แจ็คสันนั้นก็แทบจะตื่นเต็มตากับเสียงร้องท้วงนั่นทันที ชายหนุ่มรีบผลักตัวคนในอ้อมกอดให้ห่างกาย พลางขยับตัวลุกขึ้นแบบยืนตัวตรงด้วยความตกใจ

“อ๊ะ.... ยองจี.... เธอเข้ามาได้ยังไง???”

ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้บุกรุกทันที เพราะตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่เป็นอย่างมาก ทำให้แจ็คสันต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งสงบนิ่ง กว่าจะหาเสียงของตนเจอ

“ไม่ใช่นายหรอกเหรอที่เอาเจ้านี่ไปแขวนไว้หน้าห้องของฉัน???”

หญิงสาวเอ่ย พร้อมทั้งยกเอาพวงกุญแจคุณกระต่าย ซึ่งเคยเป็นมาสคอสตัวโปรดของเจ้าตัวตั้งแต่เมื่อ 4 ปีก่อน เพราะเห็นพวงกุญแจนี้เธอก็รีบขึ้นมาที่ห้องนี้ แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ เจ้ากุญแจพวงนี้สามารถไขเข้ามาในห้องได้จริง ๆ

จะติดอยู่ก็ตรงที่เจ้าของห้องดูจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับเจ้าพวงกุญแจพวงนี้ บางทีเธออาจจะพลาดอะไรบางอย่างไปแล้วจริง ๆ ในช่วง 4 ปี ที่ผ่านมา....

 

“หัวใจนายเป็นของคนอื่นแล้วสินะ???”

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

ชเว ยองแจ เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หลายคนต่างก็มองว่าน่าอิจฉา ว่าจะเป็นเรื่องเรียนเรื่องครอบครัว เรื่องส่วนตัว ล้วนแล้วแต่เพอร์เฟคไร้ที่ติใด ๆ ยองแจไม่รู้ว่าจะบอกหรือเถียงพวกคนเหล่านั้นอย่างไร ไม่ว่าใครก็ต่างมีช่วงเวลาที่ลำบากกันทั้งนั้น ไม่ลำบากตัว ก็ลำบากใจ ซึ่งเราทุกคนก็มีหน้าที่จัดการกับความลำบากพวกนั้นให้ผ่อนคลายอย่างเหมาะสมที่สุด

สำหรับยองแจนั้นมีสถานที่แห่งหนึ่ง ที่เจ้าตัวจะไปเพื่อที่จะจัดการกับความรู้สึกลำบากซึ่งก่อตัวขึ้นมากมาย “สวนสาธารณะข้างบ้านหลังเก่า” ยองแจมักจะมานั่งทอดอารมณ์ อ่านหนังสือ หรือแม้กระทั้งนอนหลับที่นั่น

ตอนนี้ครอบครัวยองแจขยับขยายย้ายออกไปทางด้านชานเมืองแล้ว ด้วยพ่อและแม่เริ่มมีอายุและไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ความสะดวกรวดเร็วอะไรนัก ด้ายหน้าที่การงานที่มั่นคงและลูกคนเล็กอย่างยองแจก็มีที่พักให้ที่เรียนอยู่แล้ว

แต่ยองแจก็ยังหมั่นมานั่งเล่นที่สวนสาธารณะแห่งนี้อยู่บ่อยครั้ง อย่างน้อย ๆ ความทรงจำสมัยเด็ก ๆ ก็เป็นแรงผลักดันให้ยองแจพร้อมที่จะยืนหยัด เฝ้าดูคนรักของตนอยู่ห่าง ๆ อย่างที่เคยเป็น

 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน....

 

 

การที่จะต้องกลับไปอยู่ในสถานะน้องชายข้างบ้านไม่ได้แย่

แต่การที่ต้องเฝ้ามองคนที่ตัวเองรัก.... รักคนอื่น.... จัดว่าแย่มาก

 

ทั้งที่ไม่เคยคาดหวัง

ทั้งที่เป็น “แค่” อะไรก็ได้ที่ได้รัก “หวัง แจ็คสัน”

 

“ชเว ยองแจ....”

นายเป็นได้.... “แค่....” คนที่รัก “หวัง แจ็คสัน....”

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

“ให้ตายเถอะ!!!! มาอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วยสินะ”

แจ็คสันบ่นกับตัวเองอย่างโล่งใจ อย่างน้อย ๆ เขาก็หาตัวเจ้าเด็กแสบข้างบ้านนั่นเจอจนได้  การจะตามหายองแจไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินความสามารถของแจ็คสัน แต่จนแล้วจนรอดชายหนุ่มก็อดห่วงน้องจนอดทนรออยู่ในห้องไม่ไหว เลยเร่งตามออกไปในสถานที่ซึ่งชายหนุ่มมั่นใจว่าฝ่ายนั้นคงต้องอยุ่ที่นั่นแน่ ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้

 

เจ้านั่นทำเพื่อเขามาจนถึงตอนนี้ ยองแจเป็นคนแรกที่รู้ว่ายองจีจะกลับเกาหลี เรื่องที่พักเจ้าตัวก็เป็นธุระจัดการให้เสร็จสรรพ ส่วนเรื่องงานฉลองเมื่อคืนนั้น เป็นยองจีที่เสนอตัวซึ่งนั่นก็ดูเหมือนจะเข้าทางเจ้าตัวแสบนั่นพอดี.... ยองแจคอยตามข่าวคราวของนูน่าอันเป็นที่รักของแจ็คสันฮยองอย่างใกล้ชิดมาตลอดระยะเวลาเกือบ 4 ปี จนเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เจ้าเด็กน้อยตัวแสบก็ตระเตรียมการทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อย

 

คงเพราะคิดและเฝ้าแต่กังวลเรื่องระหว่างแจ็คสันและยองจีอย่างมากมาย เจ้าเด็กน้อยเลยไม่ทันได้สังเกตถึงอะไรหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนและผิดแปลกไปจากที่เคย....

 

JUST#ธรรมดาแจ็คแจ๐

 

“คิดว่าจะหลบหน้าฮยองไปได้อีกนานเท่าไหร่ ชเว ยองแจ”

คงเพราะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ การที่แจ็คสันจะเข้าหาน้อยชายตัวแสบนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรนัก กว่าฝ่ายนั้นจะรับรู้ว่าถูกใครบางคนเข้าประชิดด้านหลัง ร่างทั้งร่างก็ถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนแข็งแรงนั้นแล้วทั้งหมด

“อ๊ะ.... แจ็คสันฮยอง....”

เพราะร่างบางไม่ทันได้ระวังตัว กว่าจะตั้งหลักได้ก็กลายเป็นว่าหมดทางหนีเสียแล้ว เพราะถูกอีกฝ่ายกอดรัดเอาไว้แล้วทั้งตัว

“หืม??? คำตอบล่ะ???”

ถามไม่ถามเปล่า เจ้าของคำถามยังอุตส่าห์ประทับริมฝีปากที่ซอกคอขาวเนียนของคนในอ้อมแขนเข้าให้อีก ทำเอาคนถูกถามรีบย่นคอหนี แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถปัดป้องสัมผัสใด ๆ ของฝ่ายนั้นได้

“ไม่ได้หลบหน้าสักหน่อย”

เสียงหวานเอ่ยตอบคำถามนั้นแบบแผ่วเบา จริง ๆ จะเรียกว่าหลบหน้าก็ไม่ถูกต้องเท่าไหร่ เจ้าตัวเพียงแค่ไม่ต้องการไปเห็นภาพคนที่ตัวเองรักสองคนแสดงความรักต่อกันก็เท่านั้น แล้วร่างบางก็มั่นใจนักหนา ว่าตัวเองไม่ได้ทำความผิดอะไรถึงขนาดจะต้องหลบลี้หนีหน้าฝ่ายนั้นด้วย

 

“แล้วที่ไม่ยอมเจอหน้ากันเลยตลอดทั้งวันนี่หมายความว่ายังไง???”

เมื่อเด็กน้อยตัวแสบเริ่มออกอาการงี่เง่า เถียงคำไม่ตกฝาก พี่ชายก็เริ่มเสียงแข็งขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มออกแรงเล็กน้อย เจ้าเด็กน้อยตัวแสบก็จำต้องพลิกตัวหันมาเผชิญหน้าทั้งที่ไม่เต็มใจ ริมฝีปากบางเชิดขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวไม่พอใจที่กำลังถูกอีกฝ่ายบังคับไล่ต้อน

“แล้วคิดว่ามันน่าไปเจอนักรึไงเล่า??? การที่ได้เจอกับคนรักที่ต่างก็อยู่ห่างกันตั้งเกือบ 4 ปี พวกฮยองจะรักกันก็รักกันไปสิ ผมอยู่ของผมอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

เมื่อถูกกดดันหนักเข้า ยองแจก็เริ่มโวยวาย เจ้าตัวกำลังพยายามทำตัวให้เกรี้ยวกราด แสดงออกถึงนิสัยด้านไม่ดี พี่ชายตรงหน้าจะได้โกรธ รังเกียจ รำคาญ จนไม่อยากเจอหน้ากันอีก แต่เพราะทั้งอึดอัด ทั้งกดดัน น้ำตาเจ้ากรรมก็เลยพลอยร่วงลงมาด้วย

 

“อยากให้ฮยองกลับไปรักยองจีจริง ๆ เหรอ???”

เพราะความรู้สึกหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนไป อะไร ๆ ก็แทบจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ แค่อยากรู้ว่าเจ้าเด็กที่รักตนสุดหัวใจนั้นจะกล้าเอ่ยปากพูดคำนั้นออกมารึเปล่าก็เท่านั้น

 

การจะ “รัก” ใครสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

กับการที่เปลี่ยนใจไป “รักคนใหม่” นั้นยิ่งลำบาก

แต่ที่แสนสาหัสและจัดว่ายากที่สุดก็ดูเหมือนว่าจะเป็น “เลิกรัก”

 

และคนที่สามารถสั่งให้ “เลิกรัก”

นั้นก็มีเพียงคนที่ “เคยรัก”

 

“แค่” ได้ชื่อว่า “รัก” เหมือนจะไม่ง่ายเลยสักเรื่อง....

 

“ฮยองรักยองจีนูน่าอยู่แล้วนี่ครับ???”

เพราะรูปประโยคแปลก ๆ ที่เพิ่งได้ยิน ทำเอาคนที่น้ำตายังไหลเป็นสายนั้นขมวดคิ้วอย่างใช่ความคิด คำตอบที่อีกฝ่ายต้องการเลยกลับกลายเป็นคำถามแทน

“เคยรัก ต่างหาก....”

แจ็คสันตอบน้อง วงแขนแข็งแรงโอบกระชับร่างแบบางในอ้อมกอดตนให้แน่นขึ้น คล้ายบอกเป็นนัยบางอย่าง

“ตอนนี้ไม่รักแล้วเหรอ??? ฮยองรักใครเหรอ??? ให้ผมช่วยอะไรรึเปล่า???”

เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมหน้าตาตื่นเลิกลั่ก ด้วยตกใจกับคำตอบที่เจ้าตัวเพิ่งได้รับ นี่เป็นเรื่องเพียงไม่กี่เรื่องที่ยองแจไม่เคยรู้เกี่ยวกับ หวัง แจ็คสัน แล้วแผนการต่าง ๆ ที่สู้อุตส่าห์เตรียมพร้อมเอาไว้....

 

“อืม.... กำลังจะบอกอยู่นี่ไง.... คนตรงหน้านี่แหละ....”

เพราะอยู่ด้วยกันมานาน และพยายามบอกใบ้ความรู้สึกของตัวเองด้วยวิธีต่าง ๆ ตั้งมากมาย ไม่ใช่ว่าเพิ่งแน่ใจ แต่การที่จะต้องมาพูดหรือสารภาพบอกรักโต้ง ๆ กับเด็กน้อยที่ลึกซึ้งถึงไหนต่อไหนกันแล้วอย่างนี้ ออกจะเป็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวตนของ หวัง แจ็คสัน สักเท่าไหร่

แต่เมื่อพยายามมาแล้วแทบจะทุกวิถีทาง ชเว ยองแจ ก็ไม่เคยเชื่อมั่นหรือเผื่อใจรับรู้ไว้สำหรับความรักของเขาเลยแม้แต่น้อย การสารภาพความรู้สึกแบบโต้ง ๆ ดูจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่สามารถจะส่งผ่านความรู้สึกของตนให้ไปถึงฝ่ายนั้นเสียที

“หื้ม???”

เหมือนยองแจจะเพิ่งรู้สึกตัว ร่างเล็กกว่าแค่งึมงำอยู่ในลำคอเท่านั้น แต่น้ำตาที่เพิ่งแห้งหายไปเพียงชั่วครู่นั้น กลับพร่างพลูลงอาบสองแก้มเนียนอีกครั้ง

ยองแจไม่เคยคิดคาดหวังถึงความรักจากอีกฝ่ายอยู่แล้ว แค่ได้รัก แค่ได้ดูแล แค่ได้แอบมองผู้ชายตรงหน้ามีความสุขกับความรักของเจ้าตัว ยองแจก็มีความสุขแล้ว

 

“ฮยองรักนาย เราคบกันนะยองแจ”

 

The EnD

J-UST #ธรรมดาแจ็คแจ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

353 ความคิดเห็น

  1. #308 jazzotorii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:28
    ง่อวววววว พี่แจ็คทนน้องไม่ไหวสินะๆๆๆ น้องทำเพื่อพี่ ยอมทุกอย่างขนาดนี้ น่าอิจฉามากมายย สมหวังไปแล้วว แม่ยกก็ชื่นใจ 555
    #308
    0
  2. #285 lemony_sweet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 02:54
    สมหวังแล้วววว ยองแจผู้ทำทุกอย่างให้คนที่เค้ารัก แล้วเค้าก็รักตอบ งื้ออออออ
    #285
    0
  3. #278 pty_no (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:04
    ทำเพื่อพี่ขนาดนี้แล้ว สมควรที่พี่จะรักแล้วนะยองแจ ฮืออออออ
    #278
    0
  4. #255 sandgreen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 15:09
    ยองแจอ่า คนดีของแจ็ค น่ารักจิงเลย
    #255
    0
  5. #253 CHOI333 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 23:41
    เรื่องสุดท้ายแอบอ่านมาก่อนแล้วยังไม่เม้น 55555 ตอนแรกกลัวจะม่าอ่ะแบบอ่านตอนสปอยแรกๆแล้วแบบ โอ้ยยย ม่าแน่ๆแต่พอเอาจริงๆแล้วไม่เลย มันกำลังดีมีแอบหน่วงๆบ้างแต่สัมผัสได้ถึงความน่ารักทุกอณู 5555 แอบสงสารยองแจรักมากแต่ทำได้แค่ช่วยไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองไม่กล้าคิดไปไกล ดีแล้วที่พี่แจ็คมาบอกน้องตรงๆ ฮื่ออ ชอบบ
    #253
    0
  6. #249 LightRock (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:06
    ช็อตนี้อร่อย แบบครบรสเลยล่ะ
    #249
    0
  7. #247 Minอากาเซ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:57
    ไม่หวานไป ไม่ดราม่าไป กำลังพอดี จบแบบแฮปปี้~~~????????
    #247
    0
  8. #244 chzckhnp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:07
    แอบดราม่าไม่เบา ฮือสงสารยองแจ ต้องทนกับความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ ความรู้สึกแอบรัก แจ็คสันถึงจะมีใจก็ไม่ได้แสดงออกชัดเจนพอที่ยองแจจะรับรู้ โถ่ลูก ;-; แต่ตอนนี้แจ็คสันบอกไปแล้ว บอกตรงๆคือทางเลือกที่ดีที่สุด ยองแจจะได้รับรู้สักที ว่าคนที่แจ็คสันรักคือใคร ฮื่อ คบกันแล้ว มีความสุขมากๆเนอะ แฮปปี้~ คนที่อยู่ข้างๆ คอยดูแลมาตลอด แถมน่ารักขนาดนี้ ไม่รักได้ยังไงเนอะแจ็คสันเนอะ
    #244
    0
  9. #243 Manutmaew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:04
    งื้อออตอนแรกก็คิดว่าจะม่า แต่ดันมีหักมุมม เกือบบไปแล้ว เกือบเศร้าแล้ววว สุดท้ายก็แฮปปี้~ ตอนสุดท้ายแล้วสินะ ยังไม่อยากให้จบเลย ;-;
    #243
    0
  10. #242 AudcharaMungkala (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:03
    ดีมากดลยอ่ะไม่อยากให้จบเลย นี่นึกว่าจะม่าแต่หักมุมแฮปปี้จ้าดีต่อใจจีจี
    #242
    0
  11. #240 T'angmo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 21:51
    โง้ยยย เหือบเศร้าตามแล้ววว แต่ดั๊นหักมุมกลับมา เด็กน้อยก็คือเด็กน้อยสินะ ดีที่ยองจียอมเลิกลาไปง่ายๆ ไม่รังควานยองแจ.....
    #240
    0
  12. #239 Jusejae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 21:17
    นึกว่าจะม่าซะแล้วจบได้ประทับมาก่ะ เย้
    #239
    0
  13. #238 | milkttttea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 21:16
    จะไปแล้วกลับมาทำไมย้ะะะะ เชอะะะ พี่แจ็คเขาเลิกรักเธอแล้วย้ะ เขารักเด็กน้อยข้างบ้านของเขาาา ยองแจน่ารักกก รักเขามาตลอดเลยแล้วก็ทำทุกอย่างให้แจ็คตลอดด ดีจังเลย สมหวังแล้วนะยองแจ :)
    #238
    0