ห่อไฟรัก - Ebook พร้อมโหลด

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2 ไม่ใช่เพื่อน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 ก.ย. 62


คนงานในครัวที่ยืนคุยกันอย่างออกรสเมื่อสักครู่ต่างก็ผละไปสาละวนอยู่กับงาน โดยที่เขาก็ไม่รู้ว่านั่นเป็นงานบังหน้าหรือเป็นงานที่พวกเธอทำกันอยู่แล้ว

สายตาคมดุกราดมองไปยังทุกคน แล้วมาหยุดตรงคนร่างอวบอิ่มผิวขาวผ่องที่ตั้งสมญานามให้ว่าขนุนไปเรียบร้อยแล้ว และเป็นไปโดยไม่รู้ตัวด้วยสิ

เธอ มาคุยกันหน่อย

เขาหมายถึงจิณณา เพราะสบตาหล่อนอยู่หลายวินาที ก่อนจะเดินออกไป

ส่วนคนที่ยังยืนอยู่กลางห้องครัวก็บีบมือตัวเองไว้แน่น ภาพเมื่อครู่ซ้อนทับเหตุการณ์เมื่อคืนจนรู้สึกไม่สบายใจ

หลังจากที่เขามาเคาะประตูห้องพักแล้วเรียกให้ไปพูดคุยด้วย จิณณาก็สรุปความได้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของเจ้าของบ้าน เหตุผลเพราะหล่อนไม่สามารถสร้างประโยชน์ให้กับใครได้เลย

มันเป็นความต่ำต้อยด้อยค่าที่ทำให้ความรู้สึกของจิณณาดิ่งเหว จนพานนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน

ดังนั้นคำแรกที่จิณณาหลุดออกมาหลังจากก้าวตามคนร่างสูงใหญ่ที่เดินออกไปทางหน้าบ้านแล้วหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้สานใต้ต้นประดู่นั้น จึงเป็นคำที่อยู่ในใจทั้งสิ้น

ดิฉันไปอยู่ที่เรือนคนงานได้ค่ะ ดิฉันปลูกสตรอว์เบอร์รีได้ วันนี้ช่วงเช้าดิฉันไปดูเขาทำงานมา ลุงชื่นสัญญาว่าจะสอนให้ดิฉันทำงานจนเป็น

อะไรของเธอ? พูดอะไร?”

อาทิตย์นิ่วหน้าถาม แววตาของเขาทำให้ความมั่นใจที่มีเพียงน้อยนิดของจิณณาแทบหล่นหายจนหมดสิ้น

หญิงสาวสูดลมหายใจลึกอย่างไม่สงวนท่าที แล้วบอกเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ดิฉันอยากขอความกรุณาจากคุณ ให้โอกาสดิฉันทำงานเพื่อแลกกับที่อยู่และค่าอาหารที่นี่อีกสักระยะ ดิฉันมั่นใจว่าทำงานในไร่ได้ดี เพราะดิฉันแข็งแรงค่ะ

เหตุผลของคนที่ยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้าแทบทำให้อาทิตย์กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ แล้วสายตาก็เผลอกวาดมองทั่วร่างเมื่อเจ้าหล่อนยืนยันนักหนาว่าแข็งแรงดี

หากก็ท้วงไปอีกทาง เพราะได้ยินคำขัดหู

ดิฉัน?”

คะ?”

จิณณากะพริบตาปริบๆ ด้วยไม่เข้าใจถ้อยคำเขา แต่แล้วชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง หญิงสาวยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ หล่อนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรพลาดไปอีกหรือเปล่า

ฉันแค่ตลกเธอ ทำไมเธอต้องพูดดิฉันกับฉันด้วย

แม้เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนได้สงสัยนาน แต่จิณณาก็ไม่คิดจะขอบคุณเขาหรอกนะ

อ้าว! ก็คุณไม่ให้ดิฉันแทนตัวเองว่าหนู

แล้วตอนเธอคุยกับคนอื่น เธอแทนตัวเองว่าอะไร

ก็...หนู

เพื่อนเธอล่ะ

แต่คุณไม่ใช่เพื่อนดิฉันนี่คะ

แน่นอน ฉันไม่ใช่เพื่อนเธอ ให้ตายยังไงฉันก็ไม่รับเธอเป็นเพื่อนของฉัน

ค่ะ

หญิงสาวเผลอยู่ปาก คนระดับอาทิตย์จะมาคบเธอเป็นเพื่อนได้อย่างไร แค่เขามองเห็นเธอเป็นคนคนหนึ่ง ไม่ใช่ฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งในอากาศก็ถือว่าเกินคาดไปมากแล้ว

เมื่อกี้เธอรับคำว่าค่ะ...ค่ะ? คืออะไร

ก็รับทราบว่าไม่ใช่เพื่อนค่ะ

อาทิตย์มองดวงหน้าสวยสุกปลั่งด้วยไอแดด มองเพื่อให้มั่นใจว่าคำพูดนั้นไม่ได้แฝงการประชด

หากก็ไม่พบอารมณ์อื่นใดในแววตาของหล่อน นอกจากการคาดคะเนและรอลุ้นจนชายหนุ่มอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ สุดท้ายจึงบอกออกมา

ถ้าเธออยากทำงานในไร่ก็ตามใจ แต่ไม่ต้องย้ายไปบ้านพักคนงาน

อาทิตย์เว้นจังหวะ มองดวงหน้าของหญิงสาวที่ค่อยๆ แย้มเบิกอย่างดีใจ

ใช่ นั่นละ นึกไว้อยู่แล้วว่าจะได้เห็น

บ้านพักคนงานไม่มีหลังที่ว่างสำหรับเธอ แล้วส่วนใหญ่พวกเขาอยู่กันเป็นครอบครัว เป็นผัวเมีย เธอจะไปแทรกอยู่ตรงไหน

เขาพูดลุ่นๆ หน้าตาเฉย แถมน้ำเสียงยังเรียบเรื่อย แต่คนฟังกลับปั้นหน้าไม่ถูก

ดังนั้นเธอก็พักอยู่ในห้องเดิม ห้องนั้นก็ใกล้ห้องครัว เผื่อเธอจะได้ช่วยงานในครัวด้วย

จบคำพูดของเขา จิณณาก็แทบร้องกรี๊ด หากต้องรีบสะกดตัวเองไว้ ทำได้แค่ยิ้มกว้างเต็มสีหน้าแล้วถามย้ำกับเขาอย่างให้มั่นใจ

คุณให้หนู เอ๊ย! ดิฉันอยู่ต่อได้แล้วใช่ไหมคะ

เธอมีชื่อไหม

เจ้าของบ้านหนุ่มไม่ตอบ แต่ถามกลับไปแทน หากจิณณาไม่มีปัญหา เวลานี้หล่อนยินดีตอบทุกคำถามของเขาอยู่แล้ว

มีค่ะ มีเสียงหล่อนยังละล่ำละลัก ให้อย่างไรก็ยากจะระงับอารมณ์ดีใจไว้ได้ ดิฉันชื่อจิณ...จิณณา

เวลาพูดกับฉันให้เธอแทนตัวเองด้วยชื่อ

นั่นเป็นคำสั่งของเขา...ความสงสัยผุดแทรกขึ้นกลางอารมณ์เปรมปรีดิ์ของหญิงสาว

จิณหรือคะ

ทำไม มีปัญหาอะไร เธอไม่ชินหรือไม่เคยใช้

ไม่ค่ะ ดิฉันใช้เรียกแทนตัวเองกับเพื่อนอยู่แล้ว

งั้นก็ตามนี้

อาทิตย์รีบตัดบท จู่ๆ ก็ไม่อยากได้ยินคำว่า ดิฉันอีกสักครั้งเดียว แค่รู้สึกว่าไม่เหมาะกับหล่อน เขาฟังแล้วรู้สึกตงิดๆ ชอบกล จึงใช้สิทธิ์อะไรก็ตามที่จะอ้างได้ ให้หล่อนเปลี่ยนตามความพอใจของตัวเองเสีย

หากดูว่าแม่ขนุนอวบก็ยังมีเรื่องสงสัยไม่ยอมจบสิ้น

แต่คุณไม่ใช่เพื่อนนี่คะ แล้วจะให้เรียกแทนตัวเองเหมือนเวลาคุยกับเพื่อนได้ยังไง

สีหน้าของอาทิตย์เปลี่ยนไป บ่งบอกชัดว่ารำคาญและไม่อยากคุยด้วยอีก จนจิณณาผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ แล้วเปลี่ยนใจรับปากอย่างว่าง่าย

จิณ...แทนตัวเองได้ค่ะ

ดี ไปได้แล้ว

ขอบคุณค่ะ

คนนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หวายมองตามหลังคนที่ก้มหน้างุดแล้วจ้ำฝีเท้ากลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของเขา

อะไรของเขา ทำตัวยังกับหุ่นยนต์

อาทิตย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอนกายกับเก้าอี้อย่างทอดอารมณ์ ในใจก็ฉุกคิดไปถึงอีกคน

เออแฮะ! อาจารย์พริกกับลูกศิษย์ขนุนนี่มนุษย์สายพันธุ์เดียวกันจริงๆ ซื่อจนเซ่อ

  


ห่อไฟรัก 

ผู้เขียน: อรอิสรา

ในฐานะลูกชายคนโตของแม่ที่เป็นนักธุรกิจใหญ่ 
หน้าที่ของเขาไม่ใช่สานต่อกิจการ แต่เป็นการหาเมียทำลูกสักครึ่งโหลต่างหากเล่า
-----------------------
ความสันโดษของ อาทิตย์ โปรแกรมเมอร์หนุ่มฝีมือดีต้องสั่นคลอน 
เมื่อ จิณณา หรือแม่ขนุนอวบเข้ามาอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาบ้าน 
หล่อนบอกว่าไม่มีที่ไป แถมยืนยันว่าร่างกายแข็งแรง พร้อมสู้ทุกงานอีกด้วย

เขาไม่ได้เต็มใจรับ
แต่ก็นะ...คุณสมบัติน่าสนใจขนาดนี้ ปล่อยไปก็คงเสียดาย 
สู้เก็บไว้ให้อยู่ใกล้ตัว เผื่อจะได้ใช้งานเองดีกว่า
----------------------
‘พี่ดุนะ หนูจิณมั่นใจนะว่ารับพี่ไหว อย่าหอบผ้าหนีไปก็แล้วกัน’
คนถามจ้องมองดวงหน้าแดงปลั่งเพราะไอแดดร้อนอย่างไม่วางตา
‘ไหวสิคะ พี่อั๋นดุหนูจิณบ่อยๆ อยู่แล้ว แต่หนูจิณก็ไม่เคยหนีไปไหนสักที’
อาทิตย์เบือนหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อาจซ่อนอารมณ์เริงร่าไว้ในแววตาเจ้าเล่ห์ไว้ได้อีก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

11 ความคิดเห็น