[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 8 : [DooKwang] Love Cold Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    31 พ.ค. 61


Chapter 8



ห้องทั้งห้องมืดสนิทเท้าเล็กรีบเดินตรงไปที่ระเบียงห้องเป็นอันดับแรกขาทั้งสองข้างหยุดยืนนิ่งที่ประตูเลื่อนกระจกใสมือขาวค่อยๆเปิดผ้าม่านรับรู้ได้เลยว่ามือของตัวเองสั่นขนาดไหนดวงตาเรียวเล็กมองผ่านกระจกใส่ไล่ระดับสายตาลงต่ำยืนรอสักพักจึงเห็นเจ้าของร่างคุ้นตาเดินไปที่รถแล้วขับออกไปจนลับสายตา


ตุบ!


กีกวังทิ้งร่างอันไร้เรี่ยวแรงลงบนโซฟาเงยหน้ามองเพดานสีขาวอย่างใช้ความคิด


ใช่เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อดีพรุ่งนี้จะต้องทำยังไงหรือจะทำเหมือนเดิมที่เคยทำจีบเหมือนเดิมที่เคยจีบแต่จีบแบบนั้นไม่เห็นมีความคืบหน้าอะไรเลยแล้วดูจุนยังปฏิเสธทุกอย่างโดยไม่ต้องใช้คำพูดด้วยซ้ำการกระทำมันเห็นชัดจนไม่อยากเดินต่อ หรือว่าควรจะตัดใจดีแล้วการตัดใจจากคนที่เราแอบชอบมาแปดปีนี้มันทำได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือไงกันใช้เวลาตัดใจนี้ต้องแปดปีเหมือนกันเลยไหมเผลอๆอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ


แล้วถ้าเขาทำตามความต้องการของผู้เป็นพ่อล่ะ


“มันเพิ่งผ่านไปเดือนเดียวเองลองอีกสักหนึ่งเดือนไหมถ้าดูจุนยังไม่ชอบเราอยู่วันนั้นค่อยตัดใจดีไหม”พึมพำบอกตัวเองคนเดียวความคิดหลากหลายก็ประเดเข้ามาจนหัวแทบระเบิดพ่นลมหายใจออกช้าๆปล่อยให้สมองโล่งแล้วใช้ใจในการคิดแทนสุดท้ายก็มีแต่ดูจุนเต็มไปหมดโคตรแย่จริงๆ



…..

GK

“หวัดดีทุกคน”


“อ้าวกีกวัง นึกว่าจะไม่มาอีก” จุนฮยองเอ่ยทักผมที่ไม่เจอสองวันเต็มๆไม่นับรวมหลังจากไปหอสมุดมหาลัยก่อนหน้านั้นอีกนะ


“ไม่ค่อยว่างเท่าไรแต่หลังจากนี้ก็คงจะมาทุกวันเลย”รอยยิ้มสวยถูกส่งให้กับสองหนุ่มอย่างสดใสจนคนที่นั่งเงียบๆแบบดูจุนมองตามดูด้วยความหงุดหงิดใจก็ช่างเขาสิครับ ผมจะทำเป็นมองไม่เห็น

 

“นึกว่ามีหนุ่มมีสาวคนใหม่ซะแล้วอีก”


“ก็…..ไม่รู้สิครับ”

วางจานข้าวที่ซื้อแล้วลงบนโต๊ะผมนั่งฝั่งเดียวกับดูจุนคนที่นั่งข้างๆผมชะงักไปแปปนึงรวมถึงจุนฮยองด้วยก็นะถ้าไม่แปลกใจนี้คงแปลกเพราะตลอดเวลาที่ผมมากินข้าวด้วยผมจะนั่งตรงข้ามกับดูจุนตลอดเอาง่ายๆก็รุกจีบแบบมีช่องว่างไม่ตื้อจีบจนดูจุ้นจ้าน จีบจนน่ารำคาญนั้นแหละครับพอเห็นผมนั่งข้างดูจุนครั้งแรกแบบนี้คงตกใจกันน่าดู ก็นะผมจะเริ่มรุกจีบเพิ่มอีกเลเวลหนึ่งตามแบบฉบับของผมก็แล้วกันแบบเดิมไม่เวิร์คก็ตัดทิ้งไป


“ดูจุนกินอันนี้ดูดิอร่อยนะกีกวังคิดว่าดูจุนต้องชอบ”


” ผมเห็นนะมือของดูจุนชะงักตอนที่กำลังจะเปิดหนังสือหน้าต่อไป หึๆ แค่เปลี่ยนสรรพนามในการแทนตัวเองเฉยๆ ก็แค่นั้นเอง


“เอ่อ กูว่ากูไปก่อนดีกว่าเดี๊ยวฮยอนซึงรอว่ะ”จุนฮยองบอกกับดูจุนแล้วกำลังจะเดินหนีไปแต่ผมดันเรียกไว้ก่อน


“ไม่กินด้วยกันก่อนเหรอครับ”จุนฮยองดูอึกอักแปลกๆจะพูดก็ไม่พูดปกติเจ้าเล่ห์กว่านี้ไม่ใช่


“ไม่ล่ะ”


“อ๋อ ครับ” 

แปลก ท่าทางเหมือนกลัวอะไร กลัว จุนฮยองมองคนนั่งข้างๆผมตลอดแต่คนที่นั่งข้างผมก็เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างเดียว อะไรของจุนฮยอง สงสัยคงกลัวฮยอนซึงด่ามั้งครับเห็นบอกว่ารออยู่ถ้าไปช้าคงโดนด่าคงใช่แต่ทำไมต้องทำหน้าหวาดๆแบบนั้นด้วย หรืออาจจะเป็นเรื่องอื่นว่าแต่เรื่องอะไรแล้วทำไมผมต้องมาคิดเรื่องของคนอื่นด้วยอ่ะ


“มองอะไร”


เฮือก!! ชิบ ตกใจหมดเลยให้ตาย


“จุนฮยอง”


ปึก!!


เฮ้ยย จะกระแทกหนังสือทำบ้าอะไร เสียงดังจนคนทั้งโรงอาหารบริหารหันมามองหมดแล้ว พอหันไปมองตัวต้นเหตุก็เจอสีหน้านิ่งๆมีออร่าแห่งความทะมึนลอยฟุ้งอยู่รอบๆ ผมไปทำไรให้ขุ่นเคืองอีกล่ะทีนี้ ถามว่ามองอะไรก็ตอบแล้วนี้ไงก็บอกว่ามองดูจุนฮยองที่รีบเดินหนีออกไปอ่ะ คือมันสงสัยไงเว้ยย แล้วจะขยับเอาหน้ามาใกล้ทำไมว่ะนั้น


“มองอะไร”อื้อหื้อ เสียงเย็นมาเลยตอบไม่ถูกใจอาจมีต่อยอ่ะคิดดู


“ก็ เอ่อ นี้ไงมองแก้วลาเต้ เนี๊ยยย”ผมหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะหยุดมองด้านหน้าแล้วเจอแก้วลาเต้พอดี ของที่ซื้อมาให้ดูจุนร้านประจำสมัยมัธยมนั้นแหละครับพอดีผมมีเรียนแค่ช่วงบ่ายเลยว่ะไปซื้อมาให้


“กินไหม อร่อยนะ”

ผมส่งยิ้มแห้งๆให้กับใบหน้าหล่อนิ่งที่ดูเริ่มผ่อนคลายแต่ยังไม่ทั้งหมด ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงมากถึงใบหน้าจะไม่ได้อยู่ใกล้มากแต่ก็อยู่ในระยะที่เห็นชัดเจนทุกส่วนบนใบหน้า นอกจากจุนฮยองจะแปลกวันนี้ดูจุนก็แปลกไปอีกคน


“อืม”


“งั้น อ้ะ”ผมจับหลอดลาเต้แล้วจ่อไปที่ปากสวยของดูจุน รุกแล้วก็ต้องรุกให้หนักเอาให้ไปไหนไม่ได้ให้จนมุม ติดกับดักของผมไม่มีทางหาทางออกเจอ


ดูจุนนิ่งไปนานมากจนผมนึกว่าถูกสาป ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน


“ก็ได้ๆ ไปให้รุ่นพี่ที่คณะก็ได้ว่ะ”ผมพูดอย่างเซ็งๆ บ่นเบาๆกับตัวเอง


หมับ!


“กล้าก็ลองดู”

ไอ้เราก็นึกว่าจะไม่กิน โถ่ ต้องให้หาข้ออ้างอื่นมากระตุ้น นิ่งได้นิ่งไปนะครับ แย่งแก้วลาเต้จากผมไปได้ก็ดูดกินแล้วไม่สนใจผมไปอีก ผมส่ายหัวยิ้มๆถ้าจีบแบบนี้ได้ผลดีกว่าเดิมคงทำไปตั้งนานแล้ว หลังจากนี้มาดูกันว่าใครจะวิน ที่แน่ๆผมต้องวิน




…..

“เรื่องที่บ้านมึงจะเอายังไงจะทำตาม?


“ไม่อ่ะ”


“จะทำอะไรก็คิดดีๆนะ”


“รู้แล้วซอบไม่ต้องห่วงนะ”


“ไม่ต้องห่วงน้อยล่ะสิไม่ว่า”

โยซอบส่ายหัวแล้วตักข้าวขึ้นกิน ตอนนี้เราสองคนอยู่ในร้านอาหารที่ห้างตอนเลิกเรียนมันเลิกค่ำเลยต้องออกมาหาอะไรกินก่อนกลับจะซื้อของกลับไปกินที่คอนโดก็เหนื่อยทำความสะอาดเลยกินข้างนอกไปเลย ตอนนี้ผมมาอยู่คอนโดแบบไม่มีกำหนดกลับไปนอนที่บ้านของใช้ต่างๆก็มีอยู่แล้วเลยไม่จำเป็นต้องไปขนอะไรจากที่บ้านมาหมด สองวันที่ผมยุ่งๆก็เรื่องนี้แหละครับผมไม่ได้บอกใครว่าอยู่ที่ไหนแม้แต่ป้ากาอิน ผมบอกแค่ว่างานที่มหาลัยกับเรื่องเรียนเยอะเลยต้องไปพักชั่วคราวกับโยซอบเพราะต้องทำงานด้วยกันซึ่งก็เยอะจริงๆ เรื่องที่บอกก็จริงครึ่งไม่จริงครึ่งผมไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายผมขอเวลาคิดจัดการปัญหาของพ่อด้วยตัวเอง ถ้าผู้ชายคนนั้นรู้มีหวังบุกมาบังคับผมอีกตามเคย


“ว่า ใช่ๆ พี่เอง อยู่กับเพื่อน จะมา? เออๆ”โยซอบคุยมือถือครับ


“กีกวัง”


“อื้อ”ผมเคี้ยวข้าวอยู่เลยได้แต่ตอบเสียงในลำคอแล้วพยักหน้าให้


“เดี๊ยวไอ้เด็กแสบจะมากินข้าวด้วยนะ”ผมทำหน้างงใส่โยซอบจนโยซอบหลุดขำออกมา ใครว่ะเด็กแสบ


“จำไม่ได้?


“หือ เรารู้จักด้วย?”ใครว่ะ


“ก็ไอ้เด็กที่แกล้งมึงจนได้เลือดไง”


แค่ก แค่ก


ผมสำลักน้ำที่กินโยซอบหัวเราะลั่น เดี๊ยวเหอะแกล้งผมได้แกล้งไป ไอ้เด็กบ้านี้เองทำไมผมจะจำไม่ได้ไอ้เด็กผีชัดๆชอบมาก่อกวน แกล้งผมตลอดแล้วแกล้งแต่ล่ะครั้งแรงๆทั้งนั้น คิดแล้วมันก็โมโห แต่ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะเพราะเรียนโรงเรียนประถมด้วยกันถ้าผมจำไม่ผิดหลังจากนั้นเห็นว่าไปเรียนต่อมอต้นที่เมืองนอก เด็กนี้เป็นญาติโยซอบครับ อายุห่างจากผมสองปี


“ไม่อยากรู้เหรอว่า....”


“โน”ใครอยากจะรู้ว่ะ


“ยังไม่หายโกรธ?


“ลองมาโดนแกล้งเองไหมล่ะ”ผมเมินโยซอบแล้วกินข้าวต่อ หงุดหงิดจนได้ให้ตายเหอะ


“มึง กู”


“ช่างเหอะ ลืมหมดล่ะ”เหรอ ยังไม่ลืมเว้ย แค้นนี้รอวันชำระไอ้เด็กผีนั้น


“จริงเหรอครับ”

เสียงทุ้มที่ดังมาข้างหลังผม เจ้าของเสียงนี้ ผมรีบหันไปมองยังต้นเสียงก็ต้องรีบถอยหน้าออกมาก็ว่าทำไหมเสียงมันดังทุ้มๆใกล้หู ไอ้เด็กผีเอาหน้ามาใกล้ผมจนจมูกเกือบชนกัน เริ่มหัวร้อนล่ะ

“ดงอุน เลิกแกล้งได้ล่ะ”โยซอบดึงแขนไอ้เด็กร่างยักษ์ไปนั่งเก้าอี้ข้างๆมัน ดูจากชุดที่เด็กนี้ใส่คงเป็นชุดนักเรียนมอปลายสงสัยกลับมาเรียนที่ไทยต่อ นี้คือหุ่นเด็กมอห้าเหรอ น่าถีบมาก เริ่มหยาบคายแล้วเว้ยยย เพราะไอ้เด็กนี้คนเดียว


“ก็ยังขี้เหร่เหมือนเดิมนะครับ พี่กีกวัง”ผมว่านะวันนี้ได้มีมวยแน่ๆบอกเลย


” ช่างหัวแม่ง จะพูดอะไรออกมาผมนิ่งอย่างเดียวไม่สนใจเอาง่ายๆก็เมินนั้นแหละครับ


“ขี้เหร่แล้วยังหยิ่งอีก”


“เชี่ยดงอุน หุบปาก”


“คร้าบบบบๆๆ”ผมรู้นะว่ามันประชด ถึงโยซอบจะห้ามไอ้เด็กนี้เชื่อเถอะครับมันไม่ได้หยุดอย่างที่บอกหรอกอยู่นิ่งไม่ได้สงสัยชาติที่แล้วเป็นลิง ท่าทางหน้าตากับนิสัยโคตรสวนทางกันฟ้ากับขี้โคลน เอาอันนี้แหละเหมาะกับมันดี


พรึบ!!


ว่าล่ะ คิดได้ไม่นานก็เริ่มกวนผมล่ะ


“ก็เห็นอยู่กีกวังกำลังจะตักมึงจะยกจานมาทำไม”


“ผมอุส่าห์มีน้ำใจ มาม่ะ ผมจะตักให้พี่เอง” ม่ะมึงเหรอ 


ผมวางช้อนลงบนจานข้าว โยซอบได้แต่ขยับปากขอโทษผมแบบไม่มีเสียง ผมกอดอกมองไปยังจานข้าวที่ตอนนี้ไม่ได้มีแต่จานที่ผมอยากตักแต่แม่งดันตักทุกอย่างมารวมในจานผมหมด เละ ข้าวเละหมด ผมถอนหายใจก่อนจะหยิบเงินในกระเป๋าตังค์ออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกออกเดินหนีออกมาทันทีเสียงข้างหลังจะดังตามไล่หลังขนาดไหนผมก็ไม่สนใจ ดงอุนคงคิดว่าผมจะต่อปากต่อคำงอแงเหมือนเมื่อก่อนสินะ ฝันไปเถอะผมกับตัวผมในวันนั้นเปลี่ยนไปล่ะ











































































ไรท์มาแล้ว เย้ๆ

เปิดตัวมักเน่แล้ว มาแบบเด็กผีๆ แบบกีกวังเรียก หึๆ มาเจอกันก็ก่อกวนจนพี่เขาเดินหนี โถ่ อุนลูก 555

อิพี่ดูจุนก็ตีหน้ามึนหวงแบบมึนๆต่อไปนะคะ เดี๊ยวโดนคนอื่นคาบไปอย่าหาว่าไรท์เตือน --*--

เจอกันตอนต่อไปน้าา       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #26 tibbar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 00:01

    ดงอุนจีบพี่กีกวังเลย คนเย็นชาจะได้ตื่นตัวบ้าง

    #26
    0
  2. #25 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    โดนแย่งแน่อิพี่ดูจุน
    #25
    0