[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 6 : [DooKwang] Love Cold Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

Chapter 6


กลับมาแล้วหรอ


เสียงที่คุ้นเคยแต่ก็นานจนจะจำน้ำเสียงแบบนี้ที่ไม่ได้พูดคุยใกล้กันนานเท่าไรแล้ว ใบหน้าที่มีส่วนคล้ายคลึงกับเขากำลังยืนหยุดนิ่งมองตรงมายังลูกชายที่ตัวคนเป็นพ่อไม่อยากยอมรับนัก กีกวังหยุดยืนนิ่งในใจก็พลันสั่นไหวแต่ก็กลับมานิ่งสงบแบบเดิม ใบหน้าหวานที่มีรอยยิ้มสวยประดับบนใบหน้ากลับนิ่งเรียบราวกับคนล่ะคน กาอินที่ยืนอยู่ก็ทำอะไรไม่ถูกรู้แต่ว่าตัวเองไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้เลยค่อยๆโค้งหัวให้กับเจ้านายทั้งสองแล้วเดินออกมาแบบเงียบๆ เหตุการณ์ครั้งนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นแต่มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นที่บ้านของคุณหนูกีกวัง กาอินได้แต่เป็นห่วงคุณหนูของตัวเองแต่ก็ช่วยคุณหนูเธอไม่ได้สักอย่าง



“หึ เจอหน้ากันทีไรไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะสีหน้าแบบนี้”


ผู้เป็นพ่อที่กีกวังพยายามเรียกว่าพ่อสักครั้งแต่ใจมันก็ทำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเรียก ถ้าเรียกแล้วมันทำให้เขาเจ็บปวดเขาก็ขอเลี่ยงคำนี้ดีกว่า เขามันก็ตัวคนเดียวแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่เหตุการณ์หย่าร้างของพ่อกับแม่ครั้งนั้น


“ผมขอตัวนะครับ”


พูดจบ กีกวังก็เดินหนีเข้ามาในบ้านธุระนี้คงสำคัญมากสินะถึงได้มาหาเขาถึงที่บ้านได้ ธุระสำคัญมันก็คงเรื่องเดิมๆ สินะ


“ตอนมื้อเย็นลงมาด้วยล่ะ”


กีกวังไม่พูดไม่สนใจผู้ชายคนนั้นอีกก่อนจะพาร่างกายเหนื่อยๆของตัวเองขึ้นมาบนห้องนอนแล้วทิ้งร่างกายลงบนเตียงทั้งที่สะพายกระเป๋าไว้อยู่


เหนื่อยใจ คำเดียวที่ผุดขี้นมาในหัวตอนนี้


เขาไม่อยากอยู่ที่นี้ในเวลานี้ ถ้าเขาหายไปแบบนี้ผู้ชายคนนั้นคงอาละวาดบ้านแตกเหมือนเดิม ทางไหนก็เหนื่อยใจทุกทางเคยร้องไห้ให้กับเรื่องนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องชาชิน



“รสชาติเป็นยังไงบ้างคะ”


“คุณทำอะไรก็อร่อยหมดนั้นแหละ”


“คุณก็ อร่อยแบบนี้ต้องกินให้หมดนะคะ”


ขาเล็กที่กำลังจะก้าวลงบันไดขั้นสุดท้ายหยุดชะงัก มือทั้งสองข้างกำมัดแน่น ใบหน้าหวานที่เรียบนิ่งค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่อดจะสงสารตัวเองไม่ได้ น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นเขาไม่เคยได้รับ ไม่เคยเลยสักนิด ดวงตาสวยมองตรงไปยังผู้เป็นพ่อกับคนรักใหม่แต่เป็นรักแรกและรักเดียวของพ่อ กีกวังได้แต่เบนสายตาหนีพาร่างเหนื่อยล้าของตัวเองเดินหนีออกมา คุยไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน และเขาไม่อยากอยู่ที่นี้แล้วจริงๆ


กีกวังวิ่งออกมาจากบ้านตรงไปที่รถก่อนจะสตาร์ทแล้วขับออกไปโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังที่ตอนนี้คงไม่ต่างจากเดิม ใบหน้าที่โมโหของผู้ชายคนนั้น ขับมาถึงประตูรั้วบ้านมันเปิดอยู่ก่อนแล้วเพราะมีรถที่ขับเข้ามาสวนทางที่กีกวังขับออกจากบ้านไปพอดี รถคันหรูขับไปอย่างไร้จุดหมาย ขับไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่


สถานที่แห่งหนึ่ง


“ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ”


ร้านเครื่องดื่มเจ้าประจำสมัยเรียนมัธยม


“กีกวังเหรอ กีกวังใช่ไหม”


“สวัสดีครับพี่กายุน”

กีกวังเดินเข้ามาในร้านแล้วทักทายเจ้าของร้านที่รู้จักกันเพราะตอนเรียนมัธยมกีกวังจะแวะมาที่นี้ตอนเลิกเรียนประจำ


“ดีจ๋า ไม่ได้เจอกันนานเลยนึกว่าจะลืมพี่ซะแล้วอีก”


“ไม่หรอกครับ”


“ว่าแต่เรานี้น่ารักกว่าเดิมอีก คงฮอตมากกว่าตอนเรียนมัธยมแน่ๆ”ฮอตเหรอ? ถ้าฮอตจริงทำไมคนที่เขาชอบถึงไม่สนใจเขาเลย 

กายุนเมื่อเห็นกีกวังเงียบกว่าเดิมตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในร้านแทบไม่ยิ้มเลยสักนิดจึงหันไปส่งสายตาให้เด็กเสิร์ฟไปจัดการโต๊ะประจำที่กีกวังมาที่ร้านทีไรต้องมานั่งที่โต๊ะนี้เผื่อมันอาจจะทำให้สีหน้าของรุ่นน้องคนนี้ดูดีขึ้น


“นั่งๆเลย”

กายุนจัดแจงโต๊ะให้กีกวังเสร็จสรรพ แต่ดูเหมือนการมานั่งโต๊ะตัวประจำสมัยมัธยมจะยิ่งทำให้ใบหน้ากีกวังนิ่งกว่าเดิม กายุนที่เป็นเจ้าของร้านแทบจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอกีกวังร่างนี้เข้าไป กายุนเคยเห็นกีกวังเป็นแบบนี้มันก็นานมาตั้ง 5 ปีที่แล้วต่างกันตรงที่ยังไม่มีน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาสวยคู่นั้น


“เอ่อ คือ ดะ เดี๊ยวพี่ไปเอาของโปรดของกีกวังมาให้นะ นั่งรอแป๊ปเดียว”


กีกวังยืนนิ่งมองโต๊ะตรงมุมติดกระจกร้านที่ดูเงียบสุดในร้านถ้าหันหน้าออกไปนอกร้านก็จะเจอกับโต๊ะด้านนอกที่มีเพียงกระจกใสของร้านกั้นไว้โต๊ะทั้งสองฝั่งจึงดูใกล้กันมาก จะติดตรงที่มีตัวกระจกใสของร้านกั้นเอาไว้เท่านั้น กีกวังวางมือลงบนเก้าอี้ใบหน้าหวานหันไปมองโต๊ะตัวนอก ดวงตาสวยสั่นไหวไปวูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งเรียบเหมือนเดิม


“อ่ะ อ้าว กีกวังจะไปไหน”


กายุนที่กำลังลงมือชงเครื่องดื่มให้กับรุ่นน้องเองมีอันต้องตกใจเมื่อหันมาเห็นรุ่นน้องของตัวเองเดินออกจากร้านไปแบบไม่บอกไม่กล่าวจะเรียกไว้ก็ไม่ทัน



กีกวังเดินมาขึ้นรถแล้วขับออกจากร้านไป  ร้านที่มีแต่ความทรงจำทั้งดีและไม่ดีของเขาทั้งที่คิดว่าถ้ามาที่นี้อาจจะทำให้สบายใจขึ้นแต่กับเหมือนทรมานใจของตัวเองเพิ่มขึ้นไปแทน

รถคันหรูจอดอยู่หน้าคอนโดที่กีกวังซื้อไว้ใบหน้าหวานนิ่งเรียบมาตลอดจนกระทั่งเดินเข้าไปในลิฟต์มีคนอยู่ในนั้นแต่กีกวังไม่ได้หันไปมองพอเข้าไปในลิฟต์ดวงตาสวยก็เอาแต่เหม่อมองไปที่ตัวเลขบอกชั้นของคอนโดอย่างเหม่อลอยจนออกจากลิฟต์เดินใกล้จะถึงหน้าห้องแต่ก็หยุดนิ่งแล้วยกมือขึ้นมากุมศีรษะเพราะรู้สึกปวดหัวแล้วจะวูบเอาตรงนั้น


หมับ!


ตอนที่กำลังจะทรุดลงพื้นก็มีแขนมาโอบรอบเอวไว้แล้วเกี่ยวเอาร่างของกีกวังเข้าหาตัว กีกวังที่รู้สึกตัวจะหันไปขอบคุณคนที่ช่วยเขาไว้แต่ก็ต้องชะงักหยุดนิ่งเพราะไม่คิดว่าคนที่ช่วยเขาจะเป็นคนที่หลบหน้าแล้วหนีหายไปจากหอสมุดมหาลัย


ใบหน้านิ่งๆกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันตรงหน้าทำให้กีกวังแกะมือหนาออกจากเอวตัวเองเพราะคิดว่าอีกคนคงไม่เต็มใจช่วยเขาเท่าไร


“ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณนะ”


“อืม”ก็ยังดีที่ตอบ วันนี้ไม่มีกระจิตกจะใจจะจีบดูจุนขนาดอารมณ์จะถามว่ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงก็เหนื่อยจนอยากจะถามเลยหันหลังเดินหนีไปยังห้องแทน


หมับ!


หือ กีกวังหันไปมองยังแรงบีบที่มือที่โดนดูจุนจับไว้ ความคิดในหัวตอนนี้มีแต่ความตกใจ นี้คือการแตะตัวกันที่ใกล้ที่สุดถ้าไม่นับการเดินชน โดนโอบเอวเพราะช่วยก็ไม่มีแล้วยิ่งเป็นดูจุนเองยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่


“ดะ เดี๊ยวจะไปไหน”


อยู่ๆดีก็เดินลากคนตัวเล็กกว่าให้เดินตามไปกีกวังพยายามดึงมือให้หลุดออกแต่ก็โดนแรงบีบจากมือหนาส่งมาเตือนก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยถึงมันจะผ่านห้องของตัวเองมาแล้วก็เถอะ ไม่รู้เป็นอะไร ปกติไม่เห็นจะสนใจกัน



ก๊อกๆ ก๊อกๆ


เดินมาได้สักพักคนหล่อหน้านิ่งก็หยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่งแล้วก็เคาะประตูสักพักก็มีคนมาเปิดประตูห้อง  เป็นผู้หญิงผมสั้นเลยบ่าสีทอง อืม สวยเปรี้ยวจัง ว่าแต่ใครกัน


“โอ้ยยย นึกว่าแกจะไม่โผล่มาหาฉันแล้ว” นี้คือคำพูดของผู้หญิงหน้าตาสวย มันไม่เข้ากับหน้าสวยๆเลยจริงๆ


” ดูจุนไม่ตอบแต่แบมือข้างที่ไม่ได้จับมือกีกวังเหมือนจะเอาอะไรสักอย่างจากผู้หญิงตรงหน้า


“ถ้าไม่หล่อ แล้วไม่ใช่น้องนะฉันมีตบ”

พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องแล้วหยิบหนังสืออะไรสักอย่างสองเล่มแล้วยื่นให้ดูจุน คนตัวสูงก็รับไปท่าทางนิ่งๆเหมือนเดิม มนุษย์สัมพันธ์โคตรติดลบกีกวังคิดในใจ = =


“ขอบคุณครับ”


“เออๆ แล้วนั้น เฮ้ยย น้องกีกวังนี้”


“สวัสดีครับ” กีกวังยกมือไหว้ผู้หญิงตรงหน้าทำเอาคนได้รับยกมือตอบแทบไม่ทัน คนได้รับชะงักเมื่อมองมือที่กีกวังยกมือไหว้มีมือของคนหน้านิ่งจับไว้ตอนยกขึ้นไหว้ตัวเอง


“สวัสดีจ๋า พี่ชื่อจียุนนะ”


“ครับ ผมกีกวังครับ”


“แล้วนี้ที่ข่าวลือกันก็ ฮะ เฮ้ยย ไอ้ดูจุนแกจะเดินหนีพี่แกแบบนี้ไม่ได้นะฉันเป็นพี่รหัสแกนะเว้ย”

อ๋อที่แท้ก็พี่รหัส แต่เป็นพี่รหัสที่โคตรฮาร์ดคอโคตร 


แล้วนี้ก็ลากจัง ดึงอยู่ได้


“ปล่อยได้แล้ว”

กีกวังออกแรงดึงให้คนตัวสูงหยุดแล้วพยายามแงะมือให้หลุดเพราะมันจะเดินเลยห้องเขาอีกแล้ว โว้ยย อยากพัก เข้าใจกันหน่อยได้ไหม


“จะไปไหน”

ขมวดคิ้วอีกแล้ว ขมวดเข้าไปคิ้วนะ ถ้าไม่ทำหน้าแบบนี้ก็หน้านิ่ง มีอยู่สองแบบที่กีกวังเห็นบ่อยแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้


“จะเข้าห้อง”


” กีกวังก็ได้แต่ยกมือชี้ไปที่ห้องข้างหลังดูจุน มือหนาก็ลงแรงบีบมือกีกวังอีกแล้ว


“ห้องของฉันเอง”แรงถึงได้ผ่อนลงแต่คิ้วก็ยังขมวดอยู่ดี ดูจุนมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า




เกิดความเงียบขึ้นมาต่างคนต่างไม่ได้มองหน้ากัน ดูจุนที่เหลือบมาบอกกีกวังที่หน้านิ่งไร้รอยยิ้มกับเสียงพูดที่ปกติเจอเขาก็จะพูดเยอะแล้วส่งยิ้มสวยมาให้เขาตลอดแต่ตอนนี้ยืนเหม่อไม่ต่างจากในลิฟต์นั้นอีกแล้ว ดูจุนรู้สึกเหมือนใจของเขากระตุกสั่นไหวขึ้นมาไม่รู้เป็นเพราะอะไรถึงรู้สึกหน่วงในใจแปลกๆ


“ปล่อยเถอะ เดี๊ยวพรุ่งนี้ตามจีบต่อนะแต่วันนี้เราเหนื่อยหวังว่าคะแนนจะไม่ติบลบไปมากกว่านี้แล้วนะ”

พูดทั้งที่หน้าไร้แววล้อเล่น พูดทั้งที่ไม่สบตาดูจุน


ถ้าเขาปล่อยมือนุ่มนี้ไปพรุ่งนี้มันจะเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม พรุ่งนี้คนตรงหน้าเขาที่ไร้รอยยิ้มเอาแต่นิ่งกับเหม่อลอยจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม ดูจุนชะงักกับความคิดของตัวเองทำไมเขาต้องคิดแบบนั้นด้วยก็แค่ปล่อยมือ ก็แค่นิ่งไม่สนใจเหมือนเคยก็พอแล้วนี้ ทำไมต้องคิดอะไรให้ยุ่งยาก


“นี้”


พรึบ!!


กีกวังยืนนิ่งชะงักค้างเหลือบมองมือที่ทิ้งไว้แต่ความอุ่นพร้อมแผ่นหลังหนาที่เดินจากไปโดยไม่บอกกล่าวกัน


เจ็บ


เจ็บเหมือนโดนตอกย้ำในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่ปากบอกให้ปล่อยแต่ในใจมันกลับอยากให้ดูจุนจับมันจับมันให้แน่น ไม่ปล่อย แต่ตอนนี้ มันไม่มีทางที่เราจะรักกันได้จริงๆเหรอดูจุน ไม่สิ 

ไม่มีทางที่นายจะหันมาชอบฉันเลยสักนิดเลยเหรอ



























ไรท์มาแล้ววววววววววววว เย้ๆๆๆๆๆ

ไรท์หายไปนานมาก ขอโทษรีดด้วยเน้อ T_T แต่ตอนนี้ทำไมมันจะม่า?หว่า แฮะๆ ทำไมดูจุนทำกับกีกวังแบบนั้น เฮ้อ แล้วเมื่อไรมันจะมีฉากฟินๆ หวานๆสักที ไรท์หงุดหงิดกับอิพี่มันมาก = =  

เจอกันต่อไปน้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #21 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 09:02
    เจ็บ
    อดทนนะกวัง
    #21
    0
  2. #20 Tibbar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 23:29
    หมั่นไส้อิพี่จังเลย อยากเอายาถ่ายให้กิน!! อ่อนโยนกับกวังงี่บ้างก็ได้!!
    #20
    0
  3. #19 ferfilmfay (@ferfilmfay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:32
    อิพี่นี้เย็นชาจริง เป็นห่วงก็บอกเป็นห่วงสิ
    #19
    0
  4. #18 Tibbar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 00:36

    รอเสมองับบบบ

    #18
    0
  5. #17 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 11:48
    รอนะคะ
    #17
    0