[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 3 : [DooKwang] Love Cold Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มี.ค. 61


Chapter 3


ผมก็พาสภาพร่างกายพังๆของตัวเองมามหาลัยจนได้ เหตุผลเพราะ


“(ไม่สบายทำไมไม่บอกจะได้ไม่ต้องมา หา!! ทำไมต้องมา ถ้ามันหนักกว่าเดิมจะทำยังไงว่ะ)”



“(กีกวังฟังอยู่ไหมว่ะ ฟังกูป่ะเนี๊ย)”


ผมได้แต่พยักหน้าหงึกหงักให้โยซอบบ่นผมผ่านมือถือ บ่นและก็บ่นตั้งแต่โทรมาหาผมพอรู้ว่าผมไม่ได้อยู่บ้านเพราะมันจะมาหาที่บ้านเท่านั้นแหละ เพื่อนรักผมมันก็ยังไม่หยุดบ่นคือผมอยากตะโกนบอกว่า เดี๊ยวผมก็กลับแล้วกผมแค่แวะมาหาใครบางคน แต่ผมเหนื่อย ไม่มีแรงพูด = = ได้ฟังแต่โยซอบบ่นแบบนี้ เดี๊ยวก็เงียบไปเองแหละมันจำเป็นต้องมาจริงๆนี้ ผมหายใจเข้าลึกๆ โคตรฝืนร่างกายเลยว่ะครับ


“เดี๊ยวก็จะกลับแล้ว แค่ก”


เสียงโคตรแหบแถมไออีก ตอนเช้าผมให้ป้ากาอินโทรบอกโยซอบว่าผมไปเรียนไม่ได้ แต่พอช่วงบ่ายที่ผมตื่นเพราะจะเข้าห้องน้ำพอออกจากห้องน้ำผมเลยนึกขึ้นได้ว่ามือถือแบตหมดไปตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เลยจะเอามาชาร์ต แต่มือผมที่จะหยิบมือถือก็ต้องหยุดชะงักค้างเพราะกระเป๋าเงินสีเทาที่คุ้นตาใบนั้นพอเห็นของสำคัญของใครบางคนที่ลืมทิ้งไว้ในรถผมก็แทบไม่ต้องคิด หยิบกุญแจรถแล้วขับออกมามหาลัยตั้งแต่ตอนนั้น พอนึกได้ว่าอีกคนยังคงไม่เลิกเรียนบ่ายก็ได้แต่นั่งรอในรถดักรอที่หน้าคณะ ตอนนั้นคิดแค่ว่าต้องมามหาลัยให้ได้จนลืมดูสภาพตัวเอง ถึงจะไม่หนักแต่ผมก็ยังปวดหัวอยู่ตัวไม่ร้อนแล้ว แต่มันก็ยังทรงๆ


“(เฮ้อ มึงนี้)”


“ขอบคุณซอบมากนะที่เป็นห่วง”


“(เออๆ ให้แล้วก็รีบกลับเข้าใจไหม กูก็ออกมาจากมหาลัยแล้ว)”


“อือ ซอบกลับเลยเดี๊ยวเจอกันพรุ่งนี้นะ ”


“(อืม)”


หลังจากวางสายจากโยซอบได้สักพักคนที่ผมต้องการอยากเจอก็ยังไม่มาสักทีเห็นแต่นักศึกษาเดินลงจากตึกกันเต็มไปหมดแต่คนที่ผมต้องการเจอทำไมไม่เห็นวี่แววเลยอ่ะ


“หายไปไหนของเขานะ”ผมมองผ่านกระจกรถก็ยังไม่เจอแม้แต่เงายังไม่ลงมาเหรอ


นักศึกษาก็ทยอยหายไปจนเหลือประปรายใต้ตึกคณะผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหรือดูจุนไม่มีเรียน มีสิผมจำได้แต่ทำไมไม่เห็น ผมเอนหัวพิงกระจกรถดวงตาเรียวเล็กก็เหม่อมองออกไปข้างนอก 

เหมือนโชคจะเข้าข้างผม ผมหยิบแมสปิดปากมาสวมแล้วรีบลงจากรถเพราะกลัวคนที่นำโชคจะหายไป



“ฮยอนซึง!!”ตะโกนจนสุดเสียง เจ็บคอเลยแฮะ เอาแมสปิดปากออกจะได้คุยถนัดหน่อย


“กีกวัง?


“ใช่ๆฉันเอง”ฮยอนซึงที่กำลังจะก้าวขาขึ้นรถชะงักก่อนจะหันมามองผมอึ้งๆ ก็อย่างว่าสภาพผมไม่ค่อยน่ามองเท่าไรก็คนป่วยอ่ะ


“เห็นดูจุนไหม?


“กลับไปแล้วตั้งแต่เที่ยง”


“ห้ะ กลับไปแล้ว”ผมยกมือกุมขมับแล้วที่มานั่งรอเกือบหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาทีนี้ได้อะไรไหม


“กีกวังไม่สบายเหรอ?”ผมตกใจที่อยู่ดีๆฮยอนซึงก็ยกมือจะมาทาบกับหน้าผากของผมจนผมถอยหลังหนี ฮยอนซึงชะงักมือค้างผมเห็นสีหน้าหม่นๆของฮยอนซึงก่อนจะกลับมาปกติ


“ใช่คือฉันไม่สบายนิดหน่อย”เอาไงดีว่ะ ทำไมมันมีอะไรแปลกๆ



“เอ่อ คือ ฮยอนซึงมาทำไรที่นี้เหรอ”ผมเห็นอีกคนเงียบเลยหาเรื่องมาคุย บรรยากาศแปลกๆแบบนี้ผมชักไม่ชอบด้วยนี้สิ


“มาทำธุระน่ะ”

 

“อ๋อ” ผมส่งยิ้มแหยๆไปให้อีกคน เอาไงล่ะทีนี้ จะเอากระเป๋าเงินไปให้อีกคนยังไงยิ่งเป็นของสำคัญด้วยอีก ฝากฮยอนซึงไปให้ล่ะกัน


“ไปไหม เดี๊ยวฉันพาไปหาดูจุน”


“จริงเหรอ”ฮยอนซึงพยักหน้าให้ผมผมก็รีบตอบรับทันทีไปคืนให้เองล่ะกันรู้สึกเป็นห่วงดูจุนด้วยนี้ดิ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สุดท้ายผมก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องคอนโดหรูของดูจุนจนได้โดยมีฮยอนซึงเป็นคนขอยามหน้าคอนโดเพราะรู้จักคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีพอบอกเบอร์ห้องอะไรให้ผมเสร็จสรรพฮยอนซึงมีธุระเลยอยู่ต่อกับผมไม่ได้ ทำไมมันรู้สึกสะดวกไปหมดล่ะนั้น


หายใจเข้าลึกๆกีกวัง คือผมยังคิดไม่ออกถ้าดูจุนเห็นผมก่อนจะเปิดประตูเขาจะเปิดประตูให้ผมเหรอ ทำไมไม่ให้       ฮยอนซึงมาเป็นคนเคาะประตูให้นะ ฮรือ อันนี้โคตรพลาด แต่ก็ไม่ได้อยู่ดีก็ฮยอนซึงมีธุระที่ต้องไปทำเป็นไงเป็นกันว่ะ


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


เคาะเสร็จรีบแอบหลบให้พ้นประตูห้องพอดูจุนมองผ่านออกมาก็จะเจอแต่ความว่างเปล่าก็ยังดีกว่าเห็นหน้าผมล่ะน่า = =


หือ ทำไมเงียบจัง


แกร็ก!!


“ใครว่ะ”

เฮ้ย มาเปิดแล้วแต่ทำไมเสียงไม่ใช่ดูจุน


“จุนฮยอง”พอหันมามองชัดๆถึงเห็นคนที่มาเปิดประตูให้


“กีกวัง”


“หวัดดี”ผมยกมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกระเป๋าเงินของดูจุนไว้โบกให้กับจุนฮยอง อีกคนตกใจที่เห็นเป็นผมแต่ก็ไม่มีอะไรกับยิ้มมุมปากเหมือนคิดอะไรดีๆได้ในหัว โคตรไม่ไว้ใจ


“เข้ามาก่อนสิ”


ผมเดินเข้ามาในห้องของดูจุนหัวใจเต้นโคตรแรงครั้งแรกเลยนะที่ได้เข้ามา ห้องไม่รก โคตรเป็นระเบียบโทนห้องออกขาวปนเทาไม่มีสีดำเลยแฮะ ส่วนมากสีเทาจะเยอะกว่า


“มันหลับเป็นตายอยู่ในห้องโน่น เมาอย่างกับหมา” จุนฮยองชี้ไปยังประตูห้องคงเป็นห้องนอนของดูจุน


“ห้ะ ครับ เมาเหรอ”


“อืม ไม่รู้เป็นห่าไรพอกลับจากมหาลัยตอนเที่ยงก็มานั่งดื่มตอนบ่าย ปกติไม่เป็นแบบนี้นะเลยต้องแวะมาดูมัน แต่ก็พอรู้ล่ะทำไม”


“หือ”ผมงงแล้วไอ้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้ไม่ต้องมายิ้มให้ผมเลยนะ


“แล้วมาได้ไง”


“ฮยอนซึงพามา”


“แปลก”เอาอีกล่ะเมื่อกี้ยิ้มตอนนี้ขมวดคิ้วแล้วแต่จุนฮยองเลย


“งั้นฉันฝากดูจุนหน่อยนะ”


“เฮ้ย เดี๊ยวๆ”ผมรีบรั้งแขนจุนฮยองไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นคือตอนนี้พวกเรานั่งอยู่โซฟาที่มีพวกเหล้าวางอยู่


“หึ มันมาโน้นล่ะ”

ผมหันไปมองยังหน้าห้องนอนปรากฏตัวของเจ้าของห้องที่แบบสภาพไม่ต่างจากหมาที่จุนฮยองบ่นไว้จริงๆ หมดกัน เสื้อก็ไม่ใส่ เปิดประตูออกมาก่อนจะดูอึ้งๆเมื่อเห็นผมอยู่ในห้อง ผมว่ามันคงเป็นเครื่องหมายคำถามมากกว่าว่ามึงมาได้ยังไง มาทำอะไร เทือกๆนี้มากกว่า


“ไม่ต้องทำหน้าดุขนาดนั้น”จุนฮยองค่อยๆแกะมือผมออกคือผมยังอึ้งอยู่เลยยังไม่ปล่อยมือที่จับแขนจุนฮยองไว้ ตกใจสภาพดูจุนนี้แหละ


“กลับล่ะ อ๋อ คนที่พากีกวังมาคือฮยอนซึงนะ บอกให้รู้”บอกเสร็จก็ฮัมเพลงออกจากห้องของดูจุนไป เอาแล้วไง



ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ ผมค่อยๆนั่งลงบนโซฟาแล้วหันไปทางอื่น


“คือไปใส่เสื้อก่อนได้ไหม มีเรื่องอยากคุยด้วยเดี๊ยวก็กลับแล้ว”ทำไมเสียงผมเบาจังว่ะ


ดูเหมือนอีกคนจะไม่สนใจคำพูดที่ผมบอกเดินมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับผมพร้อมกับเทเหล้าเพียวๆ อื้อหือ ใส่แก้วแล้วจิบแบบไม่ทุกข์ร้อนอะไร ได้ข่าวว่าเมาไปแล้วเพิ่งหายสร่างยังจะกินอีกเหรอ ที่เมาๆ กระดกดื่มกินนี้เพราะเศร้าใจที่กระเป๋าเงินหายงี้เหรอ ต้องทำถึงขั้นนั้นเลย ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร


“เฮ้ยๆ พอแล้ว”

ผมลุกขึ้นใช้สองมือไปแย่งแก้วจากดูจุนมา ดูจุนจะเห็นกระเป๋าเงินที่ผมถือไว้ตั้งนานก็ไม่ต้องแปลกใจ ไม่พูดไม่จาส่งสายตาเป็นเครื่องหมายคำถามมาให้ผมแทน



“นี้แหละ เรื่องที่จะมาคุยด้วยแต่ก็ครึ่งหนึ่ง แค่ก”

ลืมหยิบแมสปิดปากติดมาด้วยจากรถ กลัวดูจุนติดหวัดจากผมจัง ได้กลิ่นเหล้าอีกรู้สึกจะเริ่มปวดหัวตุบๆขึ้นมาอีกแล้ว แต่ผมเห็นดูจุนตกใจตอนที่ผมไอนะ


“อื้อ เหม็นอ่ะ” เผลอพูดออกมาทั้งที่แค่คิดในใจ รู้สึกดูจุนจะชะงักมือที่จะหยิบขวดขึ้นมากระดกแต่ก็แค่แว๊บเดียวสุดท้ายก็หยิบขึ้นมาดื่มอยู่ดี เหอะๆ ผมวางแก้วที่แย่งมาได้ไปวางอีกมุมโต๊ะ


“อ่ะนี้ กระเป๋าเงิน ดูจุนคงลืมไว้ที่รถฉัน”ผมวางกระเป๋าสีเทาวางบนโต๊ะ



“ที่หลังถ้าทำกระเป๋าเงินหายต้องไปแจ้งความนะไม่ใช่มานั่งกินเหล้าย้อมใจแบบนี้ กระเป๋าคงลอยมาหาเหอะ”


” ผมพูดพรางนวดขมับไปด้วย เพราะกลิ่นเหล้าแท้ๆ ให้ตายเหอะไม่ถูกกับมันจริงๆแค่ได้กลิ่นก็ไม่ไหว


“อ๋อ ที่มาหาอีกครึ่งหนึ่งเพราะคิดถึงด้วยนี้สิ เรื่องเมื่อวานก็ส่วนเมื่อวานนะเพราะดูจุนพลาดตั้งแต่ไม่ตอบคำถามฉันตั้งแต่วันแรกที่ถามล่ะ ถือว่าเป็นโมฆะไม่นับ”



เพล้ง!


“เฮ้ย ทำไรเนี๊ยทำไมไม่ระวัง!”เสียงขวดเหล้าครับ หล่นจากที่ดูจุนจะวางแล้วไม่รู้ว่าวางไม่ตรงโต๊ะเลยตกแตกเต็มๆ


“เลิกดื่มเถอะหน้าแดงหมดแล้ว”

แดงจริงๆครับล่ามไปถึงหูเลย ดูจุนหันหน้าหนีผมมองไปทางอื่นก่อนจะรีบลุกขึ้นไปในครัวหยิบไม้กวาดกับที่ตักผงมากวาดเก็บเศษขวดเหล้าโดยไม่มองหน้าผมเลย อะไรของเขา ถ้าเป็นคนอื่นผมคงคิดว่ากำลังเขินผมอยู่นะ แต่บ้าเหอะ นี้ดูจุนนะ ฝันไปเหอะกีกวัง


“งั้น”อยากจะถามนะว่าได้กินข้าวเที่ยงยังแต่ก็ไม่กล้าถามพราะหน้านิ่งๆนั้นแหละครับ หน้าเดิมๆนั้นแหละครับ เอาไงดี งั้น


“ฉันกลับก่อนก็ได้”ก็อยากอยู่ต่ออีกหน่อยแต่ก็กลัวจะทำให้คิ้วที่เริ่มขมวดนั้นยิ่งขมวดหนักกว่าเดิมถ้าผมยังอยู่ต่อ


ผมลุกขึ้นยืน เดินออกมาถึงประตูมือจับลูกบิดก่อนจะเปิดมันออก


“เดี๊ยว”

ผมยิ้มสวยมุมปากนิดๆก่อนจะหันกลับไปหาดูจุนที่ชะงักเท้าอยู่กับที่ทันที หือ เดินมาส่งผมเหรอนึกว่ายืนอยู่ที่เดิมซะอีก


“กูไม่อยากติดหนี้ใคร”กะแล้วเชียว ผมคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนั้นเลย


“โทรมาล่ะกัน จะรอนะ”ผมยิ้มสวยที่คิดว่าจะสวยสุดๆให้ดูจุนอีกคนมองตอบกลับมาดวงตาสีดำดูสั่นไหวนิดเดียวก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิม

ก็นะผมเขียนเลขสิบหลักใส่กระดาษแล้วใส่ในกระเป๋าเงินดูจุนไว้แล้วนี้ ผมวินนะรอบนี้ หึๆ แค่รออย่างเดียวสินะ ไม่เป็นไรผมรอเก่ง









































ไรท์มาแล้ววววววว กลัวจะหาเวลามาลงฟิคได้ TT

คราวนี้กีกวังวินนะเออถึงจะดูซื่อๆมึนก็เถอะนะ หึๆ ดูจุนจะนิ่งได้สักแค่ไหนเชียว (ยิ้มมุมปาก) คนนิ่งก็อ่อนไหวเป็นนะเมื่อเจอแบบนี้เข้าไป 

ปกติไรท์จะอัพนิยายถ้าไรท์ว่างไรท์ก็จะอัพเว้นสักสามถึงสี่วัน ถ้าไรท์ไม่ว่างไรท์ก็จะหายไปแบบนี้แหละเดี๊ยวก็กลับมาแน่นอน

ไว้เจอกันตอนต่อไปน้า...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #11 red.bunny (@the-lettuce) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 14:25
    น้อนก็ร้ายยยย
    #11
    0
  2. #10 tibbar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 21:01
    ลืมหรือแกล้งวางเอาไว้เหอะ อิอิ
    #10
    0
  3. #9 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:03
    เย้ๆไรท์มาแล้ว ขอบคุณนะคะ
    ใกล้กันอีกนิดแล้ว...
    อิพี่ดู๋ปากแข็ง
    #9
    0