[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 19 : [DooKwang] Love Cold Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

Chapter 19

GK


ความรู้สึกแรกหลังจากผมลืมตาคือร้าวช่วงล่างไปหมดและโคตรเจ็บจนขยับตัวแทบไม่ได้พอจะขยับพลิกตัวก็ต้องตกใจเมื่อเจอคนหน้านิ่งที่ทำผมเจ็บตัวกำลังนอนจ้องมองผมอยู่ ผมอยากงอแงอยากทำตัวเป็นเด็กมากเลยตอนนี้ผมเลยจ้องหน้าหล่อนิ่งที่มองผมไม่ละสายตานั้นกลับคือจะจ้องอะไรขนาดนั้น ได้กลิ่นเหมือนครีมอาบน้ำอ่อนๆนี้อย่าบอกนะว่าตื่นนานแล้ว พอก้มมองตัวเองก็เจอกับสภาพเปลือยเปล่า เหอะ ไอ้เราก็นึกว่าจะทำความสะอาดใส่เสื้อผ้าให้เสร็จสรรพแต่ผมก็ลืมไปคนอย่างดูจุนจะทำหรอครับ  ไม่มีท..


“ทำบ้าอะไรมันเจ็บนะ!!”ผมโดนดีดหน้าผากเต็มๆก่อนจะหันไปมองค้อนตัวการที่ทำหน้าเหมือนเอือมผมเต็มที


”  เงียบอีกล่ะ ผมไม่คุยด้วยแล้วโมโหพาร่างเปลือยๆลุกทั้งอย่างนี้ไปเข้าห้องน้ำความอายมันหายไปหมดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับพอคิดถึงมันก็อดเขินไม่ได้ดูจุนในโหมดหื่นนี้น่ากลัวกว่ามาก พอเท้าแตะพื้นกำลังจะยกตัวให้ลุกขึ้นยืนเท่านั้นแหละ โอโห้ เจ็บรวดร้าวยิ่งกว่าตอนไม่ขยับอีกน้ำตาผมซึมเลยให้ตายเหอะ แต่ที่ผมแปลกใจไม่มีน้ำสีขาวขุ่นค้างอยู่ในช่องทางด้านหลังของผมเลยแฮะผมก็ลืมไปเพราะเอาแต่โวยวายที่ตัวเองเปลือยล่อนจ้อนแต่ถ้าดูจุนทำความสะอาดให้ผมจริงแล้วทำไมเสื้อผ้าไม่ใส่ให้


“กูชอบตอนมึงเปลือยแบบนี้มากกว่า”


!!!


โอเคผมเข้าใจแล้วครับ  = =











………….

พออาจารย์เลิกคลาสเสียงมือถือที่ผมตั้งเป็นสั่นก็ดังขึ้นทันทีเหมือนคนโทรมาจะรู้เวลาเลิกของผมเป็นอย่างดี


“เลิกคลาสพอดีเลย”เป็นดูจุนที่โทรมาดีหน่อยที่ผมเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเสร็จเลยเดินออกจากห้องเดินคุยกับดูจุนไปด้วย


“(กลับเองได้ใช่ไหม?)”คงมีงานสินะ


อื้อ ได้ๆเดี๊ยวให้ซอบไปส่ง ใช่ไหมซอบ

ผมตะโกนถามโยซอบที่เดินนำอยู่ข้างหน้าเพื่อนน่ารักก็พยักหน้ารับตามน้ำแถมยังหยุดเดินรอผมแล้วตะโกนใส่มือถือเพื่อให้สมบทบาท


“เออ เพื่อนกู กูดูแลเองได้ถ้าแฟนอย่างมึงทำได้แค่นี้”


“ซอบ!”สองคนนี้ให้ตายเหอะ


“อย่าสนใจซอบเลยนะ ไม่เป็นไรเดี๊ยวกลับเอง”ผมคงรู้สึกแปลกไปเองที่ดูจุนเงียบไปนานก่อนจะตอบผม ปกติก็เงียบอยู่แล้วผมคงคิดไปเอง


“(อืม)”


หลังจากนั้นผมก็วางสายไปผมไม่ให้โยซอบไปส่งหรอกครับคอนโดของดูจุนที่วันนี้เป็นคิวนอนอยู่คนล่ะที่กับบ้านเพื่อนผมเลย เฮ้ออ ทำไมไม่บอกตั้งแต่เช้าว่าตอนเย็นมีงานต้องทำต่อจะได้ขับรถคนล่ะคันมาคงต้องเพิ่งแท็กซี่


“ไปเดี๊ยวจะไปส่ง”


“งั้นไปส่งที่ห้างล่ะกัน”ไหนๆก็กลับเองแวะหาซื้อของเข้าห้องก่อนล่ะกันทางผ่านโยซอบพอดี

 

 





“เซ็งว่ะกูดันมีนัด”


“เหอะน่าไปทำธุระเถอะ”โยซอบบ่นดูจุนตลอดทางว่าทิ้งผมไว้แล้วสนใจงานมากกว่าผมบลาๆอีกเยอะมากผมก็นั่งฟังไปจนถึงห้าง ผมไม่อะไรเข้าใจนั้นแหละคือสิ่งที่ผมบอกกับตัวเองอยู่เสมอ


“เออๆ”ผมเปิดประตูลงจากรถก่อนจะโบกมือให้กับรถคันหรูสีขาวที่วิ่งหายลับไปหลังจากมาส่งผมที่ห้างชื่อดังเสร็จ


จะซื้ออะไรก่อนดี ผมเดินไปเรื่อยๆสายตาก็มองหาโซนที่คิดว่าตัวเองจะสนใจ คนเดินสวนกันไปมาเยอะมากครับเพราะมันเป็นช่วงเย็น พอคิดว่าผมมักจะเดินห้างคนเดียวบ่อยแค่ไหนตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิมรู้สึกเหงาในใจอีกแล้ว ผมจึงสะบัดความคิดนั้นทิ้งเดินไปยังโซนอาหารที่เป็นพวกของสดถึงที่ห้องของดูจุนจะเหลืออยู่แต่ก็ยังมีบางอันที่หมดซื้อไปเพิ่มไว้ล่ะกันผมหยิบพวกผัก พวกเนื้อมาสองสามอย่างใส่รถเข็น แล้วเข็นไปโซนเครื่องดื่มหยิบนมที่ผมกินประจำกับพวกกาแฟที่ดูจุนชอบกินเวลาทำงานโต้รุ่งถึงผมจะเรียนหนักไม่ต่างกันแต่ถึงอย่างนั้นกาแฟก็คงไม่ใช่ทางออกที่ผมจะกินแต่คงเว้นดูจุนรายนั้นไม่ได้กินคงทำงานไม่ไหวผมก็ห้ามเท่าที่จะห้ามได้ พอได้ของอะไรครบที่โซนของกินผมก็เข็นไปโซนพวกดูแลผิว พวกครีมทาผิวผมเป็นพวกที่ดูแลผิวมากกว่าผู้ชายปกติเขาจะทำกันนึกถึงวันแรกที่ดูจุนเข้ามาที่คอนโดผมแล้วก็ตลกตอนดูจุนเห็นพวกของบำรุงผิวที่อยู่บนโต๊ะแป้งหรือแม้กระทั่งในห้องน้ำดูจุนทำหน้าโคตรอึ้งทั้งที่หน้าโคตรนิ่งแต่ผมก็รับรู้ได้ โคตรตลกใช่ว่าจะได้เห็นบ่อยๆนะครับของแรร์เลยนะนั้น ฮ่าๆ


ไม่รู้ว่าผมเข็นรถเพลินไปหรือผู้ชายข้างหน้าที่เดินสวนมาอีกโซนไม่ดูทางกันแน่


พลั่ก! ปึก!


รถเข็นของผมชนเข้ากับร่างผู้ชายคนนั้นเต็มๆ


“คุณเป็น คุณ!


กำลังจะถามว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่าแต่พอผมเห็นหน้าของคนที่ไม่ได้เจอกันนานตั้งแต่ร้านอาหารก็อยากจะหมุนตัวพารถเข็นหนีออกจากตรงนี้ทันที


ไงไม่ได้เจอกันนานเลยนะร่างที่ดูภูมิฐานตามแบบฉบับหนุ่มธุรกิจกำลังมองมาที่ผมเหมือนไม่คิดว่าจะเจอกันอีก


“ผมขอโทษและขอตัวครับ”ผมกำลังจะถอยหนีแต่คุณจุนซูดันจับรถเข็นผมไว้จะออกแรงดึงก็กลัวว่าของโซนนี้จะเสียหายไปด้วยทางมันไม่ได้กว้างขนาดนั้น


“กลัวฉันขนาดนั้นเลย”


คนพูดดูมีน้ำเสียงน้อยใจนิดๆช่างเถอะผมคงคิดไปเอง ผมไม่ได้กลัวแค่ไม่อยากอยู่แบบสองต่อสองแบบนี้ถึงจะเป็นห้างที่คนพลุ่งพล่านแต่ถ้าเรื่องถึงหูดูจุนผมไม่อยากคิด


”ผมไม่ตอบ


“แต่จะว่าไปผู้ชายที่ชื่อดูจุนจัดการเรื่องเก่งดีนะ”ผมขมวดคิ้วฉับ เรื่อง? จัดการ? อะไรแล้วทำไมเกี่ยวกับดูจุนได้


“ปล่อยครับ”ถึงผมอยากจะรู้มากแค่ไหนแต่ผมคงไม่ถามกับคนที่ไม่คิดจะตอบผม


“ไม่อยากรู้เลยหรือไงหื้ม”เปลี่ยนมาจับแขนผมแทนแล้วตอนนี้ผมพยายามสะบัดแต่ก็ไม่หลุดผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรกัน เรื่องงานหมั้นถึงผมอยากจะจัดการมากแค่ไหนแต่ผมก็ยังทำไม่ได้สักทีเพราะพ่อผมไม่รู้ช่วงนี้หายไปไหนผมไปหาก็ไม่เจอเลยต้องปล่อยให้เวลามันยื้อจนถึงตอนนี้


ปล่อยครับ นี้คุณคิดจะทำอะไร ปล่อย!


ผมออกแรงดิ้นเพราะอยู่ดีๆก็เดินแทรกตัวเข้ามาแล้วโอบไหล่ผมก่อนจะดึงให้ตัวผมเดินตาม


“อย่าให้ฉันต้องออกแรงทำมากกว่าการดึงเลยนะเด็กดี” ผมรู้สึกขนลุกผู้ชายคนนี้ให้ความรู้สึกน่ากลัวขึ้นมากทุกทีที่เจอกัน


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”ในตอนนั้นผมคงจะคิดอะไรไม่ออกถ้าไม่มีเด็กผู้ชายชุดนักเรียนเดินเข้ามาถาม


“ไม่ครับพอดีแฟนพี่งอนเลยกำลังตามง้ออยู่”


“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

ผมโมโหมากก่อนที่กำลังจะตัดสินใจทำอะไรบ้าๆเสียงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาก่อน


“แฟน?


“เออดิกูก็นึกว่าพี่หน้าหวานคนนี้จะโดนฉุดไอ้เราก็หวังดี”


สาบานเหอะว่าวันนี้เป็นหนึ่งในวันที่ผมโคตรซวยแต่ถ้าให้ผมตัดสินใจผมคงแทบไม่ต้องคิด


“ดงอุนช่วยพี่ด้วย!!”ผมบอกให้คนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าช่วยจนได้









…..

โอ้ย เจ็บ



“ชี๊ดด”



มือเล็กกำลังบรรจงสำลีที่มีตัวยาทาแผลทาตรงมุมปากของเด็กมัธยมร่างกายเกินวัยที่ยืนอยู่โดยที่ตัวกีกวังนั่งบนรถมอไซด์คันใหญ่ทาไปเงียบๆท่ามกลางความเงียบของคอนโดที่พอมีแสงให้ความสว่าง ชุลมุนวุ่นวายกันอยู่นานสุดท้ายเขาก็ให้เจ้าเด็กผีมาส่งจนได้แต่ด้วยความที่กีกวังอยากตอบแทนเลยให้เด็กนี้รออยู่หน้าคอนโดเพราะจะขึ้นไปเอาอุปกรณ์ทำแผลบนห้องมาทำแผลให้



“ขอบคุณ”เป็นคำแรกที่เขาไม่เคยคิดจะได้พูดกับเด็กตรงหน้านี้ มือเล็กเก็บพวกยาลงในกล่องก่อนจะขยับลงจากตัวรถแต่ก็โดนแขนหนากันไว้กักตัวไม่ให้ลง


“รู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหนที่กีกวังเรียกชื่อผม”



“ตอนนั้นผมแทบบ้าที่ไอ้ผู้ชายคนนั้นบอกว่าเป็นแฟนกีกวัง!”คนหน้าหวานหันควับไปมองเด็กหน้าหล่อทันทีด้วยความไม่เข้าใจ


“ทำไม”


“ที่ผมแกล้งกีกวังมาตลอดเพราะผมชอบ อยากให้กีกวังสนใจผมบ้าง”


“แกล้งเพราะชอบเหอะ”กีกวังแทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆที่แกล้งเพราะชอบเขา ถ้าการแกล้งหนักขนาดนั้นเพราะชอบ อย่าชอบเขาเลยดีกว่า


“ผมพูดจริงๆ”


”กีกวังไม่อยากฟังต่อเลยใช้มือผลักอกหนาให้ออกห่างเพื่อที่ตัวเองจะได้หลุดออกและกลับขึ้นห้องสักที


“ผมจะจีบกีกวัง”

กีกวังพยายามผ่อนลมหายใจของตัวเองให้เย็นลงเพื่อระงับอารมณ์ก่อนจะพูดบอกกับเด็กนี้ให้ชัดเจน


“มึงคงต้องข้ามศพกูไปก่อน”


“ดูจุน!



“ปล่อยเมียกู ……….เดี๊ยวนี้”























ไรท์มาแล้ว เฮ้อออ หายไป 1 เดือนกับอีก 4 วันเต็มๆ ไรท์มีสอบช่วงนี้เลยจะหายไปนานหน่อยตอนนี้ก็ใกล้จะสอบเสร็จแล้วเหลืออีกไม่กี่วัน ไรท์จะได้มาอัพเต็มที่ รอไรท์ก่อนน้าาา

เพิ่งผ่านวันครบรอบ 9 ปีของไฮไลต์มาบวกกับกีกวังชนะในรายการเต้นสองครั้งติดมันเลยทำให้ไรท์มีไฟตะเกียดตะกายจากกองหนังสือลงมาปั่นอัพจนได้ มีพลังสุดๆถึงจะเลทมาไม่กี่วันแต่ก็มาแล้วน้าาา

ตอนนี้อะไรยังทำไมทุกคนพร้อมโผล่ -*-  อิพี่ก็แสดงตัวเต็มที่จัดเต็มเลยค่ะไรท์ชูป้ายไฟคนหวงเมียก็เงี้ย

เจอกันต่อนต่อไปน้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #64 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:42
    คนหวงเมีย
    #64
    0
  2. #63 ferfilmfay (@ferfilmfay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 15:04
    คนขี้หวงๆๆๆๆๆๆ
    #63
    0
  3. #62 tibbar (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:16

    หวงเมียจริ๊งงงงง หวงเมียขนาดนี้ทำไมปล่อยให้เดินห้างคนเดียวห้ะ! ดีนะที่ดงอุนมาเจอเข้า

    #62
    0