[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 15 : [DooKwang] Love Cold Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ส.ค. 61


Chapter 15


GK


“มึงขอโทษกูคงไปเที่ยวกับมึงไม่ได้แล้วว่ะ”


โยซอบโทรมาบอกผมตอนสองชั่วโมงที่แล้ว โคตรเซ็งเลย อุตส่าห์วางแผนได้ที่จะไปแล้วแต่โยซอบดันไปไม่ได้กะทันหันเพราะมีธุระต้องไปกับครอบครัว ผมนอนหมอบบนเตียงเล่นโน๊คบุ๊คอย่างเบื่อๆเอาไว้วันหยุดครั้งหน้าก็ได้ เฮ้ออ ดีที่ยังไม่ได้ชวนเพื่อนของดูจุนและก็ดีที่ยังไม่สั่งจองที่พัก


แต่ว่านะผมคิดอะไรดีๆออกแล้ว ไหนๆก็ไม่ได้ไปเที่ยวงั้น


ชวนดูจุนไปเดทดีกว่า


ไปเดทที่ไหนดีแต่คู่รักส่วนใหญ่ชอบไปกินข้าว ดูหนังกัน ผมว่ามันจะดูน่าเบื่อไปหน่อยอีกอย่างดูจุนไม่ชอบที่คนเยอะๆ ไม่ชอบอะไรที่มันดูวุ่นวาย ผมเสิร์ชหาดูในเน็ตไปเรื่อยๆก็ยังไม่เจออะไรที่ถูกใจเลยปิดเครื่องนอนหงายบนเตียงด้วยความคิดไม่ออกว่าจะอายังไงดี


Rrrrrrrrrrrrrrrrrr


ผมจ้องหน้าจอมือถือนานมากอย่างไม่อยากจะเชื่อคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป


“ครับ”เสียงผมแผ่วลงมันรู้สึกจุกในอกจนพูดไม่ค่อยออก


“(กีกวัง)”นานจริงๆที่ผมไม่ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ผมรัก



“(ลูกสบายดีใช่ไหม)”


“ผม”ตอนนี้ผมเริ่มเห็นภาพข้างหน้าเริ่มเบลอๆเพราะน้ำตาที่กลั้นไว้กำลังไหลลงมาเลอะหน้าผมทีละนิดจนผมต้องยกมือปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้น ผมคงคุยกับแม่ไม่ได้แน่ๆ


“ครับ”ตอบได้เท่านี้จริงๆ


“(ลูกมาอยู่กับแม่เถอะนะ)”


” น้ำตาที่ไหลอยู่ก็พลันหยุดทันทีผมเช็ดน้ำตาออกลวกๆความรู้สึกที่คิดถึงหายไปหมด ผมนี้มันน่าตลกดีจริงๆ


“ผมไม่ขอพูดถึงเรื่องนี้อีก”น้ำเสียงที่เรียบนิ่งของผมทำเอาแม่เงียบไปในทันที ผมไม่ได้อยากพูดแบบนี้แต่ถ้าไม่พูดออกไปแม่ก็จะคอยขอร้องให้ผมไปอยู่กับแม่ที่อังกฤษตลอดพร้อมกับครอบครัวใหม่ของแม่แบบนั้นผมขออยู่แบบนี้ อยู่แบบตัวคนเดียวเหมือนที่เคยอยู่แต่ตอนนี้ผมมีคนที่ผมรักแล้วผมก็ไม่ต้องการอะไรอีก


เพราะผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว


“(ทำไมล่ะ? อยู่ที่นั้นลูกต้องโดนผู้ชายคนนั้นบังคับถ้ามาอยู่กับแม่ลูกสามารถทำอะไรได้ตามใจที่ลูกอยากทำเลยนะไม่ต้องถูกบังคับให้หมั้นกับคนอื่นไปทั่วแบบนั้น)”


“ผมอยู่ที่นี้ผมมีความสุขดีครับแม่ไม่ต้องห่วง”ผมได้ยินแม่ถอนหายใจก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“(ก็ได้ถ้าลูกต้องการแบบนั้น)”


“แม่ครับผมขออะไรสักอย่างได้ไหม”


“(ลูกต้องการอะไรล่ะ)”ผมสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตัดสินใจพูดบอกออกไป


“ผมขอให้แม่เลิกบอกให้ผมไปอยู่กับแม่”


“()”


“ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมครับ”


“()”


ปลายสายเงียบที่แม่ผมรับปากว่าแล้วแต่ความต้องการของผมแต่รู้อะไรไหมครับแม่ผมไม่เคยทำได้เลยสักครั้งทุกครั้งที่โทรมาถึงไม่บ่อยบางครั้งหายไปเป็นห้าหกเดือนถึงจะติดต่อผมมาที พอโทรมาก็พูดแต่เรื่องเดิมๆผมก็ปฏิเสธไปหลายครั้งแต่ก็ไม่มีเลยที่แม่ผมจะรับรู้ แค่ถามว่าผมสบายดีไหมทำเอาผมน้ำตาแตกเพราะไม่ได้ยินคำนี้จากแม่มานาน ปัญหาครอบครัวของผมมันทำให้ผมกลายเป็นคนชินชากับปัญหาแบบนี้ไปตั้งนานจนผมจำไม่ได้ว่าความรู้สึกร้องไห้จนตัวโยนเป็นแบบไหน







…….

ไม่รู้เผลอหลับไปนานขนาดไหนมารู้สึกตัวอีกทีตอนมีอะไรมายุกยิกบริเวณแถวลำคอ ผมจึงลืมตาที่หนักอึ้งมองดูแต่ก็ต้องหลุดยิ้มขำเมื่อเจอคนที่ผมคิดถึงนอนทับแล้วเอาคางวางเกยอยู่บนอกหน้านิ่งยังไงก็นิ่งอย่างนั้นเลยให้ตาย


“กลับมานานยังครับ”


ไม่ตอบผมแต่กลับยกมือลูบบริเวณรอบดวงตาของผมเบาๆแทน ความรู้สึกอบอุ่นทำให้น้ำตาของผมเริ่มคลอจนมาเอ่อล้นที่ขอบตาพอโดนมือของดูจุนลูบเบาๆลงมาอีกครั้งคราวนี้น้ำตาเม็ดใสก็ไหลมาอาบแก้มทันที บ้าชะมัด ผมร้องไห้อีกครั้งจนได้ ดูจุนชะงักมือที่ลูบตาของผมนานมาก แววตาสีดำสนิทมองตรงมาที่ผมด้วยความห่วงแต่แฝงไปด้วยคำถามทั้งที่ท่าทางยังคงดูนิ่ง ใบหน้าไร้ความรู้สึกแต่ดวงตากับไม่นิ่งตามผมชินแล้วจริงๆ


“ขี้แย”


“เปล่านะ”                                          


“หึ”


หัวเราะผมในลำคอเสร็จก็โน้มลงมาบดจูบผมซะงั้น ไงเป็นงั้นไปผมก็ไม่ได้ขัดอะไรตอบสนองรสจูบจากคนตัวโตที่กำลังคร่อมจูบผมตามแรงอารมณ์ที่ดูจุนนำพาลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดกันไปมาในโพรงปากนุ่ม ริมฝีปากนุ่มนั้นบดจูบผมหนักขึ้นเรื่อยๆเสียงครางเล็ดลอดออกมาเป็นระยะจนผมร้อนวูบไปทั้งตัว


“อืม”


มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุขตอนนี้สอดเข้ามาในเสื้อยืดสีฟ้าตัวบางของผมก่อนจะลูบวนไปมาบริเวณหน้าท้องผมสะดุ้งตกใจเมื่อมือผมที่จับไหล่หนาไว้โดนมือข้างที่ว่างของดูจุนรวบจับไว้ทั้งสองข้าง ทำให้ผมได้แค่บิดตัวไปมาอยู่ใต้ร่างของดูจุนมือที่จะใช้ผลักอกหรือทุบบอกให้ดูจุนหยุดจูบเมื่อผมเริ่มหายใจติดขัดก็ทำไม่ได้


“อ้ะ”


ดูจุนผละออกจากการจูบแล้วกัดปากผมส่งท้ายเหมือนจะได้เลือดด้วย ดวงตาสีดำสนิทนั้นจ้องมองผมที่หอบเอาอากาศเข้าปอด ดวงตาปรือปรอยเพราะหมดแรงไปกับการโดนจูบอย่างหนัก ผมพยายามให้สติกลับมาที่ตัวเองเร็วๆมือของดูจุนที่จับแขนผมก็ยังไม่ปล่อยออก ผมมองสบกับคนด้านบนเห็นแววตาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนมันดูอันตรายและต้องการไปพร้อมกัน แววตาแบบนี้ทำให้เผลอกลืนน้ำลายลงคอถ้าเดาไม่ผิดดูจุนคงต้องการผม แล้วผมล่ะ ผมพร้อมหรือเปล่าแต่ถ้าเป็นดูจุนผมก็พร้อมจะให้มันดูไม่ง่ายไปใช่ไหมทั้งที่ผมคิดแบบนั้นแต่เป็นผมที่เป็นคนค่อยๆหลับตาลงเมื่อดุจูนโน้มหน้าลงมาใกล้ผมอีกครั้งแต่ก็น่าแปลกที่ผมไม่ได้โดนสัมผัสอะไรมีเพียงลมหายใจที่เป่ารดข้างใบหูของผม


“กูไม่อยากให้มึงต้องกลัวกู”


กระซิบเสียงพร่าข้างหูผมเสร็จก็ลุกลงจากเตียงไปผมลืมตาด้วยความไม่เข้าใจมองดูจุนที่เดินหนีเข้าไปในห้องน้ำทิ้งความสงสัยกับคำพูดแบบนั้นไว้ มันหมายความว่ายังไง ทำไมผมต้องกลัวหรือผมคิดผิด ดูจุนไม่ได้ต้องการผมในเรื่องแบบนี้ใช่หรือเปล่าผมคิดแบบนี้ถูกใช่ไหม








….

“มึงเป็นอะไร”ผมส่ายหัวให้กับโยซอบแทนถึงจะมีเรื่องให้คิดก็เหอะแต่เป็นเรื่องที่เล่าให้ฟังได้ซะที่ไหน เฮ้อออ ไม่เข้าใจอ่ะ มันเกิดอะไรขึ้น ดูจุนไม่ทำอะไรผมเลยนอกจากจูบกับลูบเท่านั้น ยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองอย่างคิดไม่ออกจนโยซอบถึงกับเหวออย่างหนักเมื่อเจอแบบนี้เข้าไป


“มึงเป็นบ้าอะไรว่ะใจเย็นดิ”


“โอ้ยยย ไม่เข้าใจอ่ะซอบบบบบบ”


“จะแหกปากทำไมเห็นไหมว่ะคนมองมึงหมดแล้ว”นักศึกษาแถวนี้ไม่เยอะครับแต่มันเงียบพอที่จะได้ยินผมโวยวายเสียงดังในตอนเช้า


“น้องกีกวังครับ”


”ผมมัวแต่นอนหมอบกับโต๊ะโดยไม่สนใจว่ามีคนเรียกจนโยซอบต้องสะกิดให้ผมนั่งดีๆ


“พี่เอามาให้ครับ”


ผมมองดอกไม้ช่อโตด้วยความไม่สบอารมณ์สวนทางกับผู้ชายที่ใจกล้าเข้ามาจีบผมในสภาวะที่ไม่คงที่แบบนี้ เอาแต่ยืนเกาท้ายทอยตัวเองแก้เก้อโดยไม่รับรู้อะไร


“ผมคงรับไว้ไม่ได้ครับ เดี๊ยวแฟนผมจะโมโหเอา”ตอบไปแบบนี้หวังว่าจะมีคนเลิกตามจีบผมสักที


“วะ ว่าไงนะครับ”


“ครับตามนั้นผมมีแฟนแล้ว”


บอกเสร็จผมก็ลุกเดินหนีขึ้นตึกเรียนไปโยซอบได้แต่ส่ายหัวให้กับผู้ชายหน้าตาดีที่ยืนช็อคกับสิ่งที่ได้ยินโดนกีกวังโหมดนี้เข้าไปใครก็ตามไม่ทัน โดนบอกตัดเยื่อใยขนาดนี้อีกไม่เกินสิบนาทีข่าวคงแผ่กระจายทั่วมหาลัยว่าคนดัง  อย่างกีกวังมีเจ้าของแล้วเรียบร้อย

 







………..


“มึงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับกีกวังไหมว่ะ”


จุนฮยองเปิดประเด็นขึ้นทำให้ดูจุนที่นั่งกินข้าวระหว่างพักเที่ยงนั้นเหลือบไปมองแวบเดียวก่อนจะกินข้าวตรงหน้าต่อทั้งที่ทำเหมือนไม่สนใจแต่ในใจเริ่มไม่สงบ


“เรื่องอะไร”ฮยอนซึงต้องวางมือจากกินข้าวเหมือนกันเมื่อได้ยินชื่อของคนที่ตัวเองแอบชอบ


“พวกมึงพลาดได้ไงว่ะ”


จุนฮยองพูดทั้งที่ปากยังคาบหลอดดูดน้ำไว้ ดวงตาเจ้าเล่ห์นั้นมองเพื่อนที่นั่งตรงข้ามสลับไปมา อีกคนก็อยากรู้เรื่องจนแสดงออกมาหมด ส่วนอีกคนนิ่งไม่ได้สนใจอะไร หึ เห็นแบบนั้นก็ถ้ารู้เรื่องที่เขาบอกยังจะนิ่งได้แค่ไหนเชียว


“รีบๆพูดมา”


“เออๆ”


ดูจุนแอบไม่พอใจที่ฮยอนซึงดูร้อนรนมากกว่าตัวเองทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับกีกวังพอเห็นแบบนั้นอาการขี้หวงที่จุดติดได้ง่ายก็เริ่มขึ้นได้อย่างง่ายดาย


“เรื่องที่คนเขาลือๆกันก็เรื่องที่กีกวังมีแฟนแล้วไงว่ะ”


พอได้ยินแบบนั้นดูจุนก็หายใจโล่ง ไอ้เราก็นึกว่าลือเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องแฟนนี้เองแอบยกยิ้มในใจเล็กน้อยผิดกับฮยอนซึงที่นั่งหน้าซีดไปเป็นที่เรียบร้อย


“เงียบเลยล่ะสิ หึๆ”


“มันก็แค่ข่าวลือเหอะ”ฮยอนซึงบ่ายเบี่ยงไม่เชื่อในสิ่งที่จุนฮยองบอก


“ลือไม่ลือไม่รู้แต่ที่กูสงสัยคือกีกวังไม่มาตามจีบมึงอย่างเคยหรือเขามีคนที่ชอบใหม่ว่ะ”


จุนฮยองหันไปถามดูจุนที่กินข้าวเสร็จแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านคร่าเวลารอเข้าเรียนบ่าย ใบหน้าเรียบนิ่งเงยสบกับเพื่อนตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเก็บหนังสือที่เพิ่งจับขึ้นมาอ่านได้ไม่ถึงนาทีลงในกระเป๋า ดูจุนยังไม่บอกกับเพื่อนทั้งสองคนเรื่องนี้ ตอนนี้คงเป็นเวลาที่ต้องบอก


โดยเฉพาะคนที่นั่งนิ่งไม่ไหวติ่งข้างเขา ฮยอนซึงจะได้รู้ตัวเองว่าควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงถึงจะต้องใช้เวลาไม่นานหรืออาจจะนานผลสุดท้ายไม่ว่ายังไงเพื่อนรักของเขาต้องตัดใจให้ได้เท่านั้น


“พวกมึง”


เสียงทุ้มเย็นๆของดูจุนเอ่ยขึ้นเรียกสายตาของฮยอนซึงที่เหม่อไปไกลหันมามอง จุนฮยองมองอยู่ก่อนแล้วแต่กลายเป็นความแปลกใจแทนเมื่อดูจุนเป็นคนพูดขึ้นโดยปกติก่อนหน้านั้นแทบไม่เอ่ยปากในเรื่องกีกวัง


“กูมีแฟนแล้วนะ”


!!!


“มะ มึง วะ ว่าไงนะ”เสียงถามตะกุกตะกักของจุนฮยองที่พูดถามอย่างเร็วจนลิ้นพันกันถ้าไม่ได้ตั้งใจฟังคงฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายพูดอะไร



ดูจุนไม่ได้พูดย้ำอีกครั้งเพื่อนทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อนี้คือสิ่งที่มหัศจรรย์อีกอย่างในชีวิตกับการที่ได้เป็นเพื่อนกับผู้ชายหน้าตาย ไร้อารมณ์ พูดนับคำได้แบบยุนดูจุน ใครกันที่ทำให้ผู้ชายที่เย็นชายิ่งกว่าขั้วโลกเหนือยอมเปิดใจให้ ฮยอนซึงเผลอยิ้มออกมาหลังจากเหม่อและหน่วงในใจไปก่อนหน้านี้ถ้าดูจุนมีแฟนแล้วแสดงว่ากีกวังต้องยังโสดอยู่สิข่าวลือคงเป็นข่าวปลอมพอคิดแบบนั้นก็รู้สึกสงสารกีกวังที่ต้องอกหักจากดูจุนเพื่อนรักของเขาแทน


“ใครว่ะกูอยากจะไปขอบคุณชื่นชมเขาสักหน่อยที่ทำให้มึงเป็นคนมีหัวใจขึ้นมา”


ดวงตาสีดำสนิทของดูจุนมองไปยังต้นเสียงที่ดูดีขึ้นของฮยอนซึง ใบหน้าหล่อนิ่งหันไปจ้องมองฮยอนซึงด้วยความจริงจังจนฮยอนซึงอดรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้ราบคาบเพียงแค่ดูจุนมองมามันทำให้เขาไม่อยากฟังคำจากปากดูจุนเขากลัว กลัว คำตอบที่จะได้ยิน


“ใครว่ะ” 


จุนฮยองเมื่อเห็นดูจุนจ้องฮยอนซึงนิ่งอยู่นานจึงเอ่ยขัดขึ้น ดูจุนละสายตาออกมาเสียงเย็นๆที่เต็มไปด้วยความจริงจังเอ่ยบอกมาเท่านั้นสิ่งรอบข้างรอบตัวของพวกเขานิ่งสนิทเหมือนโดนกดสต็อบเวลาเอาไว้ ความรู้สึกเต็มไปด้วยความตกใจของจุนฮยองและความรู้สึกของใจที่แหลกสลายของฮยอนซึง


“แฟนของกูคือกีกวัง”






























ไรท์มาแล้วววววววว

มาลงอีกตอนจนได้ นิยายคู่นี้ก็มาถึงครึ่งทางจนได้ เฮ้ออออ แต่หวังว่าทุกคนจะชอบคู่นี้กันเยอะๆนะคะ 

ไรท์คิดไว้แล้วว่าเรื่องสามจะแต่งกีกวังคู่กับใคร >//< มีแพลนล่ะ เดี๊ยวรอคู่ดูกวังจบก่อนเนอะ

ไว้เจอกันตอนต่อไปนะคะ ตอนหน้าเตรียมเลือดไว้ให้ดี -*- ไรท์ไปล่ะ บัยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #49 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 06:57
    พี่ดูจุนคนแมน
    พี่ซึงอกหกเลย
    #49
    0
  2. #48 tibbar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 23:22

    เกือบแล้วยัยน้องเอ้ยยยยย

    แต่ตอนนี้สงสารพี่ซึงจังเลย ㅠ.ㅠ

    #48
    0